Door de Blauwe ogen - MARIANNE JANSSEN: ‘INDIE BLIJFT ZICH ROEREN.’

Dit is een bijdrage van Sabina de Rozario.

De titel ‘De soep ruikt naar hond’ klinkt even opmerkelijk als grappig. Waar dit boek overgaat, verklaart de ondertitel ‘Herinneringen van Indische Nederlanders na de oversteek’ gelukkig. Dit nieuwe boek van Marianne Janssen (journaliste, schrijfster, 1947) ligt vanaf mei in de winkels. Sabina, van Door blauwe ogen, spreekt alvast met de auteur van dit nieuwe ‘Indische’ boek.

Mama, Margy en Mady Klerks

Korte hoofdstukken, familiefoto’s en anekdotes; het boek is ‘een feest van herkenning’, aldus het persbericht. Maar het feest begint in dit boek met oorlog en kampherinnering. Komen er ook andere herinneringen aan bod? Marianne Janssen licht de inhoud van het boek toe:

“De verhalen bevatten inderdaad lach én traan. Waar mensen herinneringen ophaalden aan hun verblijf in het kamp overheersten de tranen, zeker omdat men in Nederland niets van hun geschiedenis wilde weten. De lach was: we hebben het overleefd. Weemoed: de moeilijke zoektocht naar woonruimte, de onmogelijkheid een baan te krijgen op het eigen niveau, de discriminatie op vele fronten.”

 

https://doorblauweogen.files.wordpress.com/2017/04/18-laastste-foto-in-bandung-van-moeder-fredriksz-en-zus-eugenie-met-de-honden.jpg?w=150&h=150 150w, https://doorblauweogen.files.wordpress.com/2017/04/18-laastste-foto-in-bandung-van-moeder-fredriksz-en-zus-eugenie-met-de-honden.jpg 505w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />

Laatste foto in Bandung van moeder Frederiksz en zus Eugenie met de honden.

De schrijfster heeft gesprekken gevoerd met de oudsten uit de Indische gemeenschap, de eerste generatie die de migratie bewust heeft meegemaakt met alle zorgen, verwachtingen en hoop die deze generatie daarbij heeft gehad. Ook heeft zij hun kinderen en kleinkinderen (derde generatie) ontmoet. Heeft u voor uw gevoel voldoende betrokkenen besproken?

Marianne Janssen: “Ik  heb een aantal familiegeschiedenissen beschreven, door de reizigers verteld, maar meestal door hun kinderen die ook al behoorlijk oud zijn. Naast die interviews had ik tientallen brieven. En daarbovenop kwamen er toevals-verhalen: ‘Ben jij niet bezig met… Dan heb ik nog wel een verhaal…’. Op die manier. Dat zijn de korte verhalen.

Tijdens de gesprekken ontdekte ik dat er dingen begonnen te ‘dubbelen’. Discriminatie-verhalen op school en werk bijvoorbeeld. Ik concludeerde op een gegeven moment dat ik voor het totaalbeeld voldoende verhalen gehoord had over de onderwerpen die ik mijzelf had opgegeven”

https://doorblauweogen.files.wordpress.com/2017/04/12-oma-an-voor-vertrek-uit-indie-op-de-foto-met-haar-zoon-en-vier-kleinkinderen.jpg?w=105 105w, https://doorblauweogen.files.wordpress.com/2017/04/12-oma-an-voor-vertrek-uit-indie-op-de-foto-met-haar-zoon-en-vier-kleinkinderen.jpg?w=209 209w" sizes="(max-width: 310px) 100vw, 310px" />

Oma An voor vertrek uit Indie op de foto met haar zoon en vier kleinkinderen.

Samengevat hoofdstuk De soep ruikt naar hond:

De Indische Nederlanders waren gewend twee- a driemaal daags te baden of mandiën. Maar na de oorlog ging men in Nederland nog pas één keer per week in de teil. Dus de pensions stelden in: één keer per week hooguit douchen. Nu vonden de Indische Nederlanders toch al dat Nederlanders stonken, dus dat zagen ze niet zo zitten. Jennifer, een van mijn zegsmensen, vertelt dat het gezin van haar vader samen met de andere gezinnen uit het pension daarom ééns per dag naar het badhuis ging: ‘als ganzen op een rij, handdoek op een rolletje, stukje zeep in de hand. De inwoners van Kerkrade (want daar speelt het) keken hun ogen uit: wat een nathalzen zeg, die bruintjes!’

Vaak wordt aangenomen dat een Tempo Doeloe-trip, Rootsreis of Heimwee-reis, zoals u het noemt, een lang gekoesterde droom is. Wat bent u hierover te weten gekomen?

Marianne Janssen: “Veel geïnterviewden gingen op ‘heimwee-reis’ naar Indië. Maar ‘Indië bestaat niet meer’, was de verzuchting vaak bij de eerste generatie.  De tweede is minder geïnteresseerd, de derde weer wel. Dat schijnt een vast patroon te zijn na emigratie. Die studie haal ik ook aan in het boek.”

https://doorblauweogen.files.wordpress.com/2017/04/omslag-de-soep-ruikt-naar-hond.jpg?w=97&h=150 97w, https://doorblauweogen.files.wordpress.com/2017/04/omslag-de-soep-ruikt-naar-hond.jpg?w=193&h=300 193w, https://doorblauweogen.files.wordpress.com/2017/04/omslag-de-soep-ruikt-naar-hond.jpg 399w" sizes="(max-width: 270px) 100vw, 270px" />

Andere thema’s in het boek zijn wonen, eten, onderwijs, klimaat, school en derde generatie. Stuk voor stuk herkenbare onderwerpen. Groot pluspunt is dat de verhalen autheniek zijn en als het niet het geval is, benadrukt de schrijfster dit. Marianne Janssen beschrijft de geschiedenis van de Indische generaties in Indië en Nederland voldoende en bovendien toegankelijk voor degene die deze nog niet kennen. Anders is het een mooie aanvulling. Wellicht spoort het boek aan om de eigen familiegeschiedenis te onderzoeken?

De titel ‘De soep ruikt naar hond’ wordt na het lezen van het boek meer dan duidelijk. Het zijn woorden uit de mond van een extravert 2-jarig Indisch meisje, deel uitmakend van een treffende anekdote. Haar opmerking leidt tot grote gevolgen trouwens. Welke dat zijn, daarvoor moet men toch echt het boek aanschaffen.
‘De soep ruikt naar hond’ is een prachtig document waarvoor Marianne Janssen met haar betrokkenheid en kennis mooie herinneringen heeft geselecteerd. Stuk voor stuk pareltjes.

 

Aanvullende informatie:

De soep ruikt naar hond: 256 pagina’s, paperback met foto’s. Prijs: 18,95, uitgeverij Just Publishers. ISBN: 97890 8975 0983

ICM 18.4.17

U heeft het gelezen vandaag in de Telegraaf stapt over op het Video kanaal, wist U dat ICM al 9 jaar geleden een begin maakte? Hier alvast een voorproefje !

• 

  Ester Latama - Pasar Malam Istimewa - Dordrecht, 14aug2016 - "Blanket On The Ground"

  Toegevoegd door F.Schwab (ICM Editor)

• 

  Pasar Malam Dorderecht, met een Hollands tintje

  Toegevoegd door F.Schwab (ICM Editor)

• 

  Hotnews

  Toegevoegd door F.Schwab (ICM Editor)

• 

  Xanur

  Toegevoegd door F.Schwab (ICM Editor)

• 

  Xanur

  Toegevoegd door F.Schwab (ICM Editor)

• 

  "Hawaiian in Nederland, Anne - Ginne Goemans auteur van bestseller

  Toegevoegd door F.Schwab (ICM Editor)

  Naar video - kanaal klik hier

NEDERLANDSE OORLOGSGESCHIEDENIS IN AZIË DANKZIJ CHINEZEN VERRASSEND MOOI BEWAARD

De Hollandse helden’waren erg dapper’

Terwijl Nederland in 1940 onder de voet werd gelopen door nazi-Duitsland, werden ruim 10.000 kilometer oostwaarts onze overzeese gebieden tegen de barbaarse Japanners beschermd. Tientallen hooggeplaatste landgenoten belandden in kampen in China, waar onze oorlogshistorie verrassend mooi levend wordt gehouden. De lokale overheid wil nu graag met nabestaanden in contact komen.

Na een lange reis door het kale landschap van Dongbei, de noordoostelijke regio van China, doemt ineens een standbeeld van militairen op. Lang, grote ogen, strak in legertuniek gestoken. Onmiskenbaar westerlingen. Verdwaald in de woestenij, zo lijkt het.

Liaoyuan, een klein stadje met iets meer dan een miljoen inwoners dat vermaard is om zijn tongstrelende hertenvlees, ligt in een regio die zo Chinees is als het maar zijn kan. Dat was anders ruim 70 jaar geleden, toen de geallieerden – met ook veel Nederlanders – in het verre Azië vochten om de verovering van Nederlands-Indië door troepen van het Japanse keizerrijk te voorkomen.

Hein ter Poorten, commandant van de landstrijdkrachten, probeerde dapper stand te houden met zijn manschappen nadat grote delen van de Indische eilanden waren veroverd, maar nadat Java viel, kon hij niet anders dan capituleren.

De in Buitenzorg geboren Nederlander werd krijgsgevangene in verschillende jappenkampen, net als enkele andere hoge militairen uit ons land. Onder hen ook de gouverneur-generaal van Nederlands-Indië, Alidius Tjarda van Starkenborgh Stachouwer, de gouverneur op Sumatra, Adriaan Spits, luitenant-generaal Tjalling Bakker, en majoor-generaal Jacob van Rees. Maar ook bijvoorbeeld de prominente Amerikaanse generaal Jonathan Wainwright.

Van de meeste geschiedenis uit die tijd is weinig meer terug te vinden. In Shanghai en op het eiland Hainan zaten ook kort Nederlanders gevangen, maar de kampen in het noordoosten van China – destijds bekend als Mantsjoerije – waren veruit de grootste. In Liaoyuan zou zelfs het kamp met de meeste ’elite’ ter wereld hebben gestaan.

„Dat was niet toevallig”, zegt Yang Jing op de historische grond. De professor aan de Universiteit van Shenyang heeft zich verdiept in onze meeslepende oorlogsgeschiedenis in de regio. „De Japanners zagen ze als waardevol ’ruilmiddel’, en wilden ze als menselijk schild kunnen gebruiken bij een aanval van de geallieerden of een invasie van Rusland, dat niet ver weg lag.”

Naast het museum in Liaoyuan, eveneens niet ver van de Noord-Koreaanse grens, staat er ook in de stad Shenyang een op het gerenoveerde terrein van een concentratiekamp. Ook hier wordt uitgebreid stilgestaan bij onze landgenoten.

„De Nederlanders waren erg dapper”, vertelt Yang Jing verder. „Alle gevangenen moesten werken, en de Japanners droegen ze op landbouwwerk te doen, daar zijn Hollanders immers goed in. Maar dat hebben ze geweigerd. Soms deden ze wat schoonmaakwerk, of ze gaven planten water. Toch deden ze meestal niets.”

Heel gevaarlijk, want er zijn weigerachtige gevangenen ter plekke geëxecuteerd. „Blijkbaar waren de bezetters toch onder de indruk van hun hoge positie. Waarschijnlijk kregen ze als straf wel minder eten. Hier worden ze in ieder geval als helden beschouwd.”

Ook daarom het eerbetoon, dat bij vrijwel geen enkele Nederlander nog bekend is. „En daar willen we verandering in brengen”, zegt de lokale partijofficial Wang Xiaodong, die onder een copieuze maaltijd graag over zijn bijzondere permanente expositie vertelt.

„De militairen leven niet meer, maar het zou ons met trots vervullen als we in contact kunnen komen met hun nabestaanden. We zouden ze graag uitnodigen. Dan weten ze ook waar hun familieleden hebben vastgezeten, en hoe wij met hun nagedachtenis omgaan. Deze Nederlanders hebben hier toch een belangrijk deel van hun leven doorgebracht, en we hebben heel wat objecten van hen hier liggen.”

In het ’High-Ranking Allied POWs Camp Museum’ zijn de gevangenissen van de hoogstgeplaatste militairen te zien, onder wie Ter Poorten. Ook zijn er oorlogsmedailles, een Time Magazine met Ter Poorten op de cover, en verschillende tekeningen van Hollandse landschappen en het leven in de kampen.

„Schrijven stonden de Japanners niet toe”, legt Yang uit. „Maar tegen tekeningen hadden ze geen bezwaar. Daarom hebben meerdere soldaten hun gevoelens zo op papier gezet, waarop je ook kunt aflezen dat ze hun vaderland misten.” Een andere tekening toont een doodskist die wordt gedragen, met de tekst ’Zoo gingen er zoovelen’. De Hollanders overleefden echter allemaal.

In Shenyang, op zo’n drie uur rijden van Liaoyuan, is het jappenkamp uit de oorlogsjaren in later jaren gerestaureerd. Over het leven van toen is veel te zien. Zoals de vertrekken vol met houten stapelbedden, waarbij in de ijskoude winterperiode degenen die bij een kolenkachel sliepen geluk hadden – en degenen die er ver weg van zaten pech. Het kan er in de winter twintig graden vriezen.

In het kamp in Shenyang zijn bovendien veel Nederlandse namen van gevangenen te zien. In totaal waren het er dertig, zegt professor Yang. Onder wie Johannes Speekenbrink, Edward Korthout, korporaal Jan Gielkens en sergeant Willem Exmann. Ze verbleven er anderhalf jaar, tot het moment dat de Russen ze bevrijdden, op 17 augustus 1945.

Yang: „De Amerikanen waren eerder al met parachutes in het kamp geland, maar de Japanners geloofden niet dat de capitulatie was getekend. Toen ze daar wel van overtuigd raakten, zijn het volgens afspraak de Russen geweest die de Nederlanders hebben weggehaald.”

De hoogste officieren vertrokken met het vliegtuig, de rest ging met de trein. De groep viel daarna uiteen. Voor zover bekend is er geen Nederlander meer terug geweest.

ICM 24.4.17

Rudy Kousbroeks OOSTINDISCH KAMPSYNDROOM

Commentaar door Pjotr.X.Siccama - deel 1.

En ruisend in de duisternis/juichend mijn eiland prijzen” – “Sneeuw over Sumatra.”, verwijzend naar dé herinneringen oproepend in al hun intensiteit die hier meer dan symbolisch worden bedoeld. Overeenkomsten met het verhaal (en de verfilming) van het werk van James Joyce met dat wat de schrijver in zijn voorwoord had aangegeven zijn er niet.

Alleen “de deur” in het Ierse verhaal bij het begin in zijn voorwoord trof me zeer: die “deur” in dat Ierse verhaal die dicht bleef; ook toen al bij de Japanse inval in Nederlands Indië. Het is opvallend dat “de deur” hier dan het enig vergelijk is met de duistere en pijnlijke werkelijkheid van de Japanse inval in het voormalig Nederlands Indië.

Helder dat het hier ook om de angst gaat van iemand met een post-traumatisch stress syndroom. Het zijn woorden, beelden, geluiden, geuren en herinneringen in alle kleuren die voor een ieder maar moeilijk te omvatten en te beschrijven zijn. En zeker wanneer je in een (voormalig) paradijs bent geboren en hebt geleefd. Wat ik me nog goed kan herinneren uit een van Kousbroeks vele andere werken is, dat hij, net aangekomen in Holland, vanuit zijn kamer naar buiten keek waar het op dat moment vreselijk vroor en de ruiten van de ramen vol ijsbloemen zaten, daarbuiten een troosteloos aanzien gaf en hij bij zichzelf dacht: “… ze hebben mij uit het Paradijs verjaagd.” Een dergelijke zin vergeet je nooit. Beroofd van menselijk geluk, maar gelukkig zijn en blijven, wordt door lieden als politici, stuk gemaakt; zij waren het die alles maar stuk kunnen maken en daar waar men niet in staat is in te grijpen of invloed kon uitoefenen, is ergelijk en frustrerend.

Een samenvatting van dit prachtige werk is bepaald geen sinecure. Het werk is, zoals gezegd, zo omvangrijk en beslaat vrijwel het hele spectrum van wat de Indisch/Nederlandse (en vice versa) literatuur (tot nog toe) in al haar aspecten heeft voortgebracht. Onderworpen aan het kritisch oog van de auteur is in historisch perspectief gezien buitengewoon interessant. Een fenomenaal document dat zeker op de lijst van verplichte literatuur op alle middelbare scholen dient te worden opgenomen.

De Nederlandse geschiedenis over het voormalig Nederlands Indië, is met dit werk hier geheel voltooid.

Kousbroek is groots en heeft evenzo het grote talent om de beschrijvingen tot in de diepten van het menselijke gevoel volledig, in detail en exact weer te geven. Het werk is rijk aan kostbare persoonlijke ervaringen, ook voor lezers die het (voormalig) Nederlands Indië (nog) niet kennen. De gekozen titel is weliswaar triest, maar laat niet alleen de duisternis zien in de spiegel van de auteur. Integendeel. Het boek las ik als een film die zelfs nu nog actueel zou kunnen zijn. Het is niet allemaal treurigheid in het boek.

Hilarisch is (om een passage te noemen), de beschrijving van de portretten van de Gouverneurs-generaal van Nederlands Indië (de zogenoemde GG’s). Met humor beschrijft hij enkelen van hen, met een theatraliteit en voorstellingsvermogen als van een professionele mimograaf. Prachtige beschrijvingen en die in details. Zo ken ik de schrijver nog niet; een verborgen klein talent.

Velen herkennen de beschrijvingen van de repatriatie uit het voormalige Nederlands Indië, waar de evacués naar het moederland moesten worden overgebracht. Maar in de tijd van Kousbroek was de evacuatie direct na de oorlog (1946) vrij formeel geordend geregeld; dat wil zeggen, onder andere, overeenkomstig de conventierichtlijnen van Genève. En dat ging wel heel omslachtig aan toe maar ook curieus.

De evacuatie in 1946 die Kousbroek had meegemaakt leek wel op een MGM-film in de Arabische woestijn uit de 50-er jaren met het vreemdelingenlegioen, wanneer de evacués naar een afgelegen plaats in de woestijn hun winterkleding (voor Europa) in ontvangst moesten nemen. Absurde en even bizarre scènes moesten zich daar hebben afgespeeld. Heel anders ging het met hen die in het begin van de 50-er jaren werden gerepatrieerd: de winterkleding (althans überhaupt de eerste kleren voor het verblijf in het moederland) werd op de boot ter hoogte van de Rode Zee uitgedeeld en bestond uit een soort zwart/donkergrijze jogging outfit met baret (Kousbroek: ijsmuts), sokken en een paar wollen wanten. Meer kregen ze niet.

Worstelend met de lacunes uit zijn herinneringen, flarden van plotseling opkomende historische personages spelen zich af in zijn hoofd. Een van de vele verschijnselen van een (kamp)syndroom. Zelf schreef hij dat je niet per se in een kamp moest hebben gezeten om het te krijgen (..) Mensen die zowel een (kamp)syndroom hebben als (en/of) een Post Traumatische Stress Syndroom hebben exact dezelfde verschijnselen. Velen zullen deze direct herkennen. De herinneringen die fragmentarisch, soms kort en soms lang(durig), zullen heviger en intensiever worden naarmate de tijd verstrijkt en jezelf ouder wordt.

Zoals mijn zielknijper me jaren geleden bij mijn behandeling mij ervoor had gewaarschuwd. De angst, ja die angst die maar niet en nooit helemaal weg zal kunnen gaan“..

De enige en wellicht wel de laatste unieke (overigens grappige) figuur van de Westerse Cultuur fenomeen in de jungle van Nederlands Indië vormde een bijzonder geroemde excentriekeling, een zekere “Iwan de Verschrikkelijke” (vanwege zijn (Slavisch/Russisch) voorkomen, genoemd door B.D. Swanenburg in zijn boek Leven en werk van Stein Callenfels.

Deze man, (hij was 1.92 m. groot en woog 140 kg.) een zekere Dr. Stein Callenfels was archeoloog/paleontoloog; beroemd, bekend en berucht. Beroemd (vooral in Azië) om zijn kennis en archeologische vondsten (ontving vele buitenlandse onderscheidingen voornamelijk in Azië) en berucht om zijn onnoemelijk grote appetijt. Lachwekkende anekdotes die je bij blijven.

Ook rekent Kousbroek hier af met de Hollandse benepenheid wanneer hij het over de (Hollandse) geschiedenis heeft: het “Holland op zijn smalst,” zeg ik dan. Waar is het inzicht van de Hollanders? En waar de grandeur van een Nederlands Imperium? Wat is het? Nooit van gehoord ! Maar die bestaat ook niet.

Een aaneenschakeling van historische feitelijkheden passeert de revue, maar niet zonder dat hij deze historische hoofdrolspelers er flink van langs geeft. Zo ook in de (Indische) literatuur waar de vraag nog steeds in de lucht hangt, (polemieken houden niet op over dit onderwerp) naar wat en vooral wie (in de literatuur) in hemelsnaam het predicaat Indisch mag en/of kan dragen.

Dan de opvatting van Walraven over de Indo‘s (Indo/Europeanen) die werkelijk hypocriet is wanneer de man deze Indo/Europese gemeenschap kwalijk neemt dat zij zich boven de Indonesiër(s) verheven voelt. Absurditeit ten top is het wanneer men bedenkt dat deze man zich immers boven een ieder superieur voelt, niet zozeer als kolonist/ambtsdrager, maar simpel als burger. Bizar.

Deze kaaskoppen veroorloofden zich schijnbaar een asociaal en immoreel gedrag onder een legitimiteit van een illegale bezetting. Sudah. De Indo-Europeanen staan toch ver boven dit soort stupiditeit. Hoewel er ook Indo-Europeanen zijn die zich zelfs verheven voelden en voelen boven de Totok (de blanke), wat een andere oorzaak en implicatie heeft.

Ach, vreemde denkbeelden hield deze mijnheer Walraven op na, waarbij hij en passant toch nog vergeten was, dat de Indo-gemeenschap niet alleen bestond uit Indische Nederlanders, maar ook uit andere Indische Europeanen (uit heel Europa met inbegrip van mensen uit Noord Amerika en Australië en de rest van Zuid/Oost Azië).

Maar voor de Hollander was het Nederlands Indië van toen een soort verlengstuk van het moederland, de kaaskop waande zich kennelijk rijkelijk alleen op de Wereld (in de zin van het enig Hollands Imperium) waar hij (eindelijk in het Paradijs terechtgekomen zonder ook maar één vinger te verroeren) naar believen de vruchten van plukt. Jawel; men plukte, at de vruchten, maar de hand die ze voortbracht, daar had men geen enkele benul noch liefde voor (gegeven). Men had blijkbaar geen idee, laat staan een visie van de eigen omgeving en dat van de Wereld.

Volgende keer deel - II

ICM 26.4.17

Indonesië betaalde 4 miljard gulden herstelbetalingen aan Nederland

Nederlandse mariniers gaan in de aanval bij het plaatsje Krian bij Surabaya, Oost-Java.

Ook is er nooit een probleem gemaakt toen gekoloniseerde landen herstelbetalingen hebben betaald aan de kolonisator.

De tot slaaf gemaakte bevolking van Haïti heeft in een bloedige revolutie tussen 1791 en 1804 haar vrijheid bevochten. In 1825 organiseerde Frankrijk een nieuwe aanval op Haïti met steun van andere Europese landen en Amerika. Ze legde een cordon van veertien oorlogsschepen met 528 kanonnen om het eiland en gaf het Haïtiaanse volk de keuze: of herstelbetalingen betalen of een economische blokkade riskeren met hongersnood, oorlog en uiteindelijk de herinvoering van slavernij. Haïti moest het bedrag van 150 miljoen Franse franc betalen (US$ 22 miljard in de huidige waarde) voor verloren bezittingen van Franse slavenmakers (inclusief de waarde van de tot slaaf gemaakte mensen). Haïti moest het geld lenen bij Franse banken tegen 6 procent rente. Elk jaar tussen 1825 en 1947, bijna 150 jaar lang, heeft Haïti een bedrag betaald als aflossing van deze schuld. In 1990 vroeg Jean Aristide, de eerste democratisch gekozen regering van Haïti US$ 22 miljard terug van Frankrijk. In 2004 werd hij afgezet door een coup die gesteund werd door Amerika en Frankrijk. Hij moest vluchten naar Zuid-Afrika.

Nederlandse militairen met Indonesische gevangenen. Foto: javapost.nl

Een ander voorbeeld waarbij een gekoloniseerd land herstelbetalingen moest doen aan de kolonisator is het geval van Indonesië en Nederland. In 1940 kwam het Nederlandse koloniale regime in Indonesië ten val door de Japanse inval. In 1945 riep Soekarno de onafhankelijkheid uit. Nederland, die zelf net bevrijd was van de Nazi-bezetting, stuurde zijn leger naar Indonesië om een vuile oorlog te voeren die 150.000 Indonesiërs het leven kostte.

Onder druk van de Amerikanen trok Nederland zich terug. Bij de Ronde Tafel Conferentie van 1949 leidde de Amerikaanse druk op Indonesië tot een overeenkomst waarbij Nederland de onafhankelijkheid van Indonesië erkende, maar Indonesië Nf 4,5 miljard moest betalen aan herstelbetalingen. PvdA premier Drees eist een extra Nf 2 miljard voor de kosten die Nederland tijdens de vuile oorlog had gemaakt, maar de Amerikanen vonden dat te gortig. Tussen 1950 en 1956 heeft Indonesië Nf 4 miljard overgemaakt. In 1956 weigerde ze de rest te betalen.

In de Nederlandse geschiedenisboeken wordt gedaan alsof de wederopbouw van Nederland mogelijk gemaakt is door de Amerikaanse Marshallhulp. Die hulp bedroeg US$ 1,1 miljard en was gegeven in de vorm van een lening. De echte financiering van de wederopbouw kwam van Indonesië. Dat staat niet in hun geschiedenisboeken.

Het ergste komt nog. De Nederlandse bezetting van Indonesië was één van de wreedste bezettingen.

Marjolein van Pagee, een Nederlandse journaliste, geeft een voorbeeld van de Nederlandse wreedheid tijdens de vuile bezettingsoorlog op basis van gesprekken met nabestaanden van de Indonesische verzetsleider Andi Abubakar Lambogo op het eiland Sulawesi. In 1947 hadden ze Lambogo gevangengenomen bij Salu Wajo en zijn hoofd afgehakt. Ze spietsten het op een bajonet en hingen het later aan een paal op de markt in de plaats Enrekang zeven kilometer verderop. Het lichaam is op de weg bij Salu Wajo achtergebleven. De Nederlandse militairen dwongen andere krijgsgevangenen, die ze gemaakt hadden, één voor één om het afgehakte hoofd van hun leider, dat op een bajonet was gespietst, te kussen. Daarna hingen de Nederlandse soldaten het hoofd aan een paal. Het hoofd heeft daar twee dagen en een nacht gehangen als afschrikwekkend voorbeeld. De familie mocht uiteindelijk het hoofd meenemen en het samen met het lichaam in Enrekang begraven. Daar is er nu een ereplek voor Lambogo op de begraafplaats. Dit was het beschavingsniveau van de Nederlanders in Indonesië, die beduidend lager was dan die van de Nazi’s die al niet erg hoog was. De Nazi’s hebben nooit het hoofd van een Nederlandse verzetsleider afgehakt en andere Nederlanders gedwongen om dat hoofd te kussen.

En dit Nederlandse volk heeft dan herstelbetalingen geëist en gekregen van de mensen die ze driehonderd jaar lang hebben gekoloniseerd. Hoe schandalig kan geschiedvervalsing zijn.

Sandew Hira

Tweede Kamer opnieuw geconfronteerd met Indisch verleden

Aanbieding boek Ik beken aan voorzitter Vaste
Kamercommissie VWS

Ferry Schwab sr. had de eer om bij dit boek Elise te assisteren. Als Journaliste was reeds jaren bezig om het leven van Ferry mijn naamgenoot  met achternaam Molendijk  te onderzoeken die als jonge man ongewild in het verzet in het voormalige Indie terecht kwam.  Ferry Schwab sr heeft de nodige informatie aangevuld met betrekking tot de structuur van het Indisch Platform met de toen ruim 28 aangesloten Indische Stichtingen. Voorts voorgesteld om dit boek aan alle Tweede Kamer leden te overhandigen.   ICM faciliteerde Elise Lengkeek op alle Pasar Malams waar ICM stands aanwezig waren. Het boek ging als broodjes, en onverwachts ging het mobiel van Elise; Het was Maxim Verhagen  die op weg was naar Japan, en het boek in een keer uitlas, bizar wat Ferry Molenbeek overkwam. 

Op  23 juni 2009 jl  Het onlangs verschenen boek Ik beken werd dinsdag 23 juni 2009 op initiatief van het Indisch Platform aangeboden aan de voorzitter van de Vaste Kamercommissie VWS, mevrouw P. E. Smeets. Met de aanbieding van dit boek hoopt het Indisch Platform in vervolg op de geheime hoorzitting van 1 april jl. de Vaste Kamercommissie VWS meer inzicht en kennis te bieden over wat er feitelijk gebeurde in Nederlands-Indië tijdens WO II en de Bersiapperiode waarin Nederlands-Indië zich met geweld losmaakte van Nederland.

Naar aanleiding van gesprekken van het Indisch Platform met kamerleden van de Vaste Kamercommissie Volksgezondheid, Welzijn en Sport kwam op 1 april jl. de Indische backpay-kwestie en de problematiek rond Indische oorlogsschade, roof en rechtsherstel uitvoerig aan de orde tijdens een geheime hoorzitting. Daarbij waren behalve het Indisch Platform ook Peter Meijer en Hans Keppy uitgenodigd, die in opdracht van het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD) hier onderzoek naar hebben gedaan.* Deze kwestie wordt ook toegelicht in de bijlagen van Ik beken.

De commissie, die zich geschokt toonde bij het horen van de feiten waarvan men geen kennis bleek te hebben, beraadt zich nu op het zetten van vervolgstappen.

Document humain
Het boek Ik beken wordt aan alle leden van de Vaste Kamercommissie uitgereikt als document humain. Het boek beschrijft op indringende wijze het verborgen leed van Indië dat zichtbaar wordt in de verbijsterende levensgeschiedenis van Ferry Holtkamp. Als jongen van veertien raakte hij betrokken bij het Indisch verzet. Na zijn arrestatie overleefde hij als politieke gevangene zes opeenvolgende gevangenissen onder het gruwelijke regime van de Japanse bezetter. Zowel over het Indisch verzet als over de martelingen en mensonterende omstandigheden waaraan politieke gevangenen werden blootgesteld door de Japanse machthebbers is nauwelijks iets bekend geworden via geschiedschrijving of media.

'Hij is een van de weinige Indische verzetsmensen die overleefde en in staat bleek zijn ervaringen te delen. Daarmee draagt Ik beken op unieke wijze bij aan de geschiedschrijving. Dat geldt niet alleen voor dit aspect van de Japanse bezetting, maar ook voor zijn verslag van de haat, het geweld en de moordzucht waarmee de inlandse extremisten volbloed Nederlanders en Indo-Europeanen hebben bejegend,' aldus de historicus dr. Herman Bussemaker, voorzitter van het Indisch Platform.

Ik beken is verschenen op 27 april jl. bij Mistral uitgevers te Amsterdam.

ICM faciliteerde Elise Lengkeek op alle Pasar Malams waar ICM stands aanwezig waren. Het boek ging alles broodjes, en onverwachts ging het mobiel van Elise; Het was Maxim Verhagen  die op weg was naar Japan, en het boek in een keer uitlas, bizar wat Ferry Molenbeek overkwam. 

*) Deze NIOD-rapporten zijn verschenen onder de volgende titels: Meijer, H., Indische rekening. Indië, Nederland en de backpay-kwestie 1945-2005; Amsterdam, 2005 en Keppy, P., Sporen van vernieling. Oorlogsschade, roof en rechtsherstel in Indonesië 1940-1957; Amsterdam, 2006.

Herdenking bevrijdingsoperatie Jack Boer

DEN HAAG (10 november 2019) - Exact 74 jaar geleden, op 10 november 1945, bevrijdde Jack Boer op spectaculaire wijze 2384 ten dode opgeschreven Nederlanders uit de beruchte Werfstraatgevangenis in Soerabaja. De Nederlanders werden daar gegijzeld door Indonesische terroristen, die op het punt stonden om de Nederlanders te vergiftigen en vervolgens levend te verbranden.

Alhoewel Boer kapitein was bij het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL) moest hij zijn huzarenstuk noodgedwongen uitvoeren in Engels uniform. Boer werd daarbij geassisteerd door 10 Engelse Gurkhas en wist daarmee de Indonesische overmacht op miraculeuze wijze te trotseren. In totaal sneuvelde 1 Gurkha bij de reddingsoperatie. Alle Nederlanders overleefden de operatie. Om onverklaarbare redenen hebben Boer en zijn peloton nooit erkenning gekregen van de Nederlandse overheid voor de operatie en getoonde moed. Voor Indisch Nederland is Boer echter een held.

BNNVARA manipuleert dodencijfers Indië

DEN HAAG (18 november 2019) - De documentaireserie ‘Onze jongens op Java’ leidt al vóór de televisiepremière tot de nodige ophef. Producent BNNVARA blijkt in online aankondigingen onvolledige en suggestieve dodencijfers te hanteren. “Het publiek wordt op het verkeerde been gezet” aldus de voorzitter van Federatie Indische Nederlanders (FIN) Hans Moll.

In het officiële communiqué rondom de documentairereeks rept BNNVARA over “ruim 100.000 Indonesiërs en meer dan 6.000 Nederlandse militairen” die tussen 1945 en 1949 om het leven zouden zijn gekomen. BNNVARA gaat daarbij volledig voorbij aan de tienduizenden Nederlanders, die slachtoffer werden van Indonesiërs, gedurende dezelfde periode. Bovendien laat BNNVARA onbenoemd dat een substantieel deel van de genoemde 100.000 Indonesische doden het gevolg is van Indonesische strijd onderling. De onjuiste tegenstelling in dodencijfers is daarmee niet alleen onvolledig, maar ook zeer suggestief.

Het Nederlandse militaire optreden vond plaats tegen de achtergrond van de Bersiap, dat Maleis is voor “Wees paraat” of “Geef acht!”. Gedurende de Bersiap zijn naar schatting 15.000 tot 30.000 (Indische) Nederlanders op gruwelijke wijze gemarteld, verkracht en vermoord door Indonesiërs, vanwege hun Nederlandse c.q. Europese etniciteit. Ook Chinezen, Molukkers en andere etnische minderheden waren de klos, omdat zij werden verdacht Nederlandsgezind te zijn. Het exacte aantal Nederlandse slachtoffers dat tijdens de Bersiap is gevallen is tot op de dag van vandaag onduidelijk. De schattingen variëren tussen de 15.000 en 30.000 doden en 15.000 vermisten.

FIN heeft BNNVARA opgeroepen om de bewuste passage te rectificeren. “De gefabriceerde tegenstelling is kwetsend voor Indische Nederlanders, nabestaanden, veteranen en andere betrokkenen” aldus Hans Moll. “Dit soort manipulatieve cijfers doen geen recht aan de geschiedenis en fungeren als vergif in het toch al vijandige klimaat over de Nederlands-Indische geschiedenis”. BNNVARA heeft tot op heden niet gereageerd. Saillant detail is dat Minister van Defensie, Ank Bijleveld, een van de genodigden was bij de voorpremière. Volgens een woordvoerder was dat om “om de Indië-veteranen een hart onder de riem te steken en aandacht te vragen voor de moeilijke positie waarin men zich destijds bevond”. De vraag is echter of zo juist niet precies het tegendeel wordt bereikt.

http://www.federatie-indo.nl/19-11-18/

1. 4.     De repatriëring van de Indische-Nederlanders naar Nederland

Door deze gevolgen waren wederom de Indische-Nederlanders gedwongen het voormalige Nederlands-Indië/Indonesië te vluchten met achterlating van al hun bezittingen.  Eenmaal in Nederland diende tot op de laatste cent alles te worden terugbetaald.  Deze voorziening uit dit Verdrag werd en wordt door de Nederlandse Overheid bewust onder het tapijt geveegd, om maar niet te hoeven overgaan tot uitbetaling. Als bewijsvoering volgt één van de vele brieven van het Ministerie van Maatschappelijk Werk.

Op 27 december 1949 droeg Nederland, als resultaat van de RTC-overeenkomst, de soevereiniteit over Nederlands-Indië over aan de Verenigde Staten van Indonesië. Het was het sluitstuk van een proces van dekolonisatie dat met de uitroeping van de Indonesische Republiek op 17 augustus 1945 en de Nederlandse de facto erkenning van diezelfde Republiek begin 1946 in gang was gezet. Het afscheid van Indië betekende echter bepaald niet dat met een schone lei werd begonnen.

De relaties tussen voormalig moederland en ex-kolonie werden diepgaand door het verleden beïnvloed zowel in negatieve als in positieve zin.

Het vermogen om een bladzijde om te slaan en een nieuw hoofdstuk te beginnen had zijn keerzijde in het vele oud zeer dat aan beide kanten lag opgeslagen. Aan Nederlandse kant bestond bij bepaalde groepen een diep ressentiment. Ook het aloude messianisme, het Multatuliaanse geloof een onmisbare rol te spelen bij de opbouw van Indië, was geenszins uitgespeeld.

Ook in Indonesië speelden oude gevoelens op. Het revolutionaire, anti-Nederlandse instinct was nog lang niet uitgewoed. Bij het leger en andere groeperingen bestond kritiek op de RTC-overeenkomst omdat men op bepaalde punten nogal wat water in de wijn had moeten doen, hetgeen ten koste was gegaan van het ideaal van 'Indonesië merdeka'. Eén van de belangrijkste bezwaren was dat de dominante economische positie van Nederland werd gegarandeerd. Verder had Nederland Indonesië weliswaar 2 miljard gulden schuld kwijtgescholden, maar Indonesië diende nog altijd 1,1 miljard gulden terug te betalen.

De media in Indonesië tastten in het duister. Om wat voor schulden ging het? Er waren allerlei veronderstellingen. Bij de Ronde Tafel Conferentie-overeenkomst in 1949 waarbij de soevereiniteitsoverdracht werd geregeld, zou Nederland aan Indonesië alleen onafhankelijkheid hebben willen verlenen, indien dat laatste land 4,5 miljard gulden betaalde. Indonesië zou verder Nederlandse ondernemingen hebben genationaliseerd. Wat was er in 1966 gebeurd?

Eén ding was duidelijk; “Soekarno was brought to his knees to pay this”. Er was, berichtte men verontwaardigd, sprake van een omgekeerde wereld. Het slachtoffer van het kolonialisme moest Wiedergutmachung betalen. terwijl Indonesië door een diepe economische crisis ging.

WORDT VERVOLGD.

ICM 24.4.17

Dit is een lijst van bekende Indische Nederlanders en Nederlanders van Indisch-Nederlandse afkomst.

(ook wel aardappel - Indo, genoemd in de Indische wandelgangen)

Op deze alfabetische lijst staan personen met gemengde afkomst of 'roots' in de koloniale samenleving van voormalig Nederlands Indië/Indonesië. Ze stammen direct of indirect af van Indo-Europeanen die zowel Indonesische/Aziatische als Nederlandse/Europese voorouders hebben. Ook de volbloed Europeanen/Nederlanders (totoks) die in Nederlands-Indië zijn geboren of opgegroeid zijn in de Nederlands-Indische cultuur behoren tot de Indische Nederlanders.
• Margie Ball, zangeres
• Freek Bartels, musicalspeler
• Berend Willem Berenschot, ingenieur en hoogleraar
• Gerardus Johannes Berenschot, commandant KNIL 1939-1941
• Harald Bergmann, burgemeester
• Jhon van Beukering, voetballer
• Jan Engelbert van Bevervoorde, luchtvaartpionier
• Alfred Birney, schrijver
• Marion Bloem, schrijfster
• Manon Bollegraf, tennisster
Michelle Branch, zangeres
• Patty Brard, zangeres
• Stanley Brard, profvoetballer (Feyenoord, RKC)
• Xander de Buisonjé, zanger
• Hugo van Lawick, natuurfilmer
• Karina Content-Schaapman, ex-prostituee, ex-politica en publiciste
• Glenn Corneille, pianist
• Rudy Cornets de Groot, schrijver
• Louis Couperus, schrijver
• Don Diablo, dj
• Adriaan van Dis, presentator, schrijver
• Eppo Doeve, ontwerper, schilder, tekenaar en boekbandontwerper
• Wieteke van Dort, actrice
• Ernest Douwes Dekker, journalist, publicist, schrijver, politiek activist en onderwijzer
• Lilian Ducelle, journaliste, schrijfster, oud-hoofdredacteur Moesson, Indisch activiste, vrouw van Tjalie Robinson
• Pieter Erberveld, geëxecuteerd wegens samenzwering tegen de VOC
• Elize, zangeres
• DJ Paul Elstak, hardcore dj, producer, labeleigenaar
• Caro Emerald zangeres
• Kim Feenstra, model
• Andy Tielman grondlegger van de Indorock
• George de Fretes, musicus
• Maurits Gatsonides, autocoureur, uitvinder (o.a. van de voorloper van de flitspaal)
• Hans Goedkoop, presentator
• Mark-Paul Gosselaar, acteur
• Louis Grondijs, oorlogsjournalist en kunsthistoricus
• Anneke Grönloh, zangeres
• Boudewijn de Groot, zanger
• Wim Groskamp, speler van het Nederlands elftal, honorair consul van Zweden
• Amy Groskamp-ten Have, Nederlandse schrijfster, journaliste en vertaalster. Schrijfster van hét etiquetteboek Hoe hoort het eigenlijk.
• Giovanni Narcis Hakkenberg, Ridder Militaire Willems Orde
• William Halewijn, portretschilder
• Vic Hayes, "Vader van Wifi"
• John Heitinga, voetballer
• Armand van Helden, Amerikaans muzikant
• Johan Hilgers, eerste Nederlander die boven Nederland vloog
• Thom Hoffman, acteur
• Theodor Holman, schrijver en columnist
• Viktor Horsting,couturier van Viktor&Rolf
• Nadja Hüpscher, actrice
• Jesse Huta Galung, tennisser
• Ernst Jansz, musicus
• Jack Jersey, componist-zanger
• Lotte Jonathans, badmintonster
• Yvonne Keuls, schrijfster
• Levi van Kempen, acteur, zanger
• Anda Kerkhoven, verzetsvrouw in de Tweede Wereldoorlog in Nederland
• Jelle Klaasen, darter
• Monique Klemann, zangeres bij Loïs Lane
• Suzanne Klemann, zangeres bij Loïs Lane
• Amanda Kluveld, historica en columnist
• Jack Kolle, voetballer Ned.Indië international WK ganger 1938
• Harry Koster, mede-grondlegger van de Nederlandse popmuziek, bekend van de Omroep Max soap Super Senioren
• Dennis van Leeuwen, gitarist van de band Kane
• Leonore van Oranje-Nassau van Amsberg, dochter van prins Constantijn en prinses Laurentien
• Eddy Lie, schrijver, dichter en beeldend kunstenaar
• Jamai Loman, zanger en musicalster
• Pascale Luyks, presentatrice
• Annet Malherbe, actrice
• Kim-Lian van der Meij, zangeres, presentatrice en actrice
• Charlene Meulenberg, Idols-deelneemster, zangeres
• Michael Mols, voetballer
• Joop Munsterman, ondernemer, bestuurslid FC Twente
• Nada van Nie, presentatrice, actrice
• Rob Nieuwenhuys, letterkundige,schrijver
• Willem Nijholt, acteur
• O'G3NE zingende zusjes, winnaars The Voice of Holland 2014
• Jason Oost, voetballer
• Sjors van der Panne, zanger, tweede in The Voice of Holland 2014
• Dewi Pechler, zangeres
• E. du Perron, schrijver
• Emile Ratelband, positiviteitsgoeroe
• Robin Raven; kinderboekenschrijver
• Sandra Reemer, zangeres
• Gertrudes Johannes Resink, dichter, essayist en geleerde
• Leonard Retel Helmrich, cineast en documentairemaker
• Tjalie Robinson, schrijver, Indo-activist en Indisch ondernemer
• Mark Rutte, minister-president
• Astrid Seriese, zangeres
• Skate the Great, presentator, rapper
• Martin Schwab, acteur (Baantjer)
• Marcus Schenkenberg, acteur, fotomodel
• Terence Schreurs, actrice, tv presentatrice
• Floortje Smit, Idol-deelneemster, zangeres
• Wibi Soerjadi, concertpianist en componist
• Jet Sol, tv presentatrice
• Winnie Sorgdrager, oud-minister voor D66
• Suri van Sornsen, fotomodel en actrice
• Peter van Straaten, tekenaar
• Gaston Taument, voormalig profvoetballer
• Tielman Brothers, grondleggers van de Nederlandse popmuziek
• Charley Toorop, schilderes
• Jan Toorop, schilder
• Ronald Uyleman Senior Invorderaar
• Waldemar Torenstra, acteur
• Van Halen, de broers Alex en Eddie van Halen van de Amerikaanse rockgroep Van Halen
• Sylvie van der Vaart, actrice, presentatrice en model
• Georgina Verbaan, actrice, tv-presentatrice
• Mei Li Vos, Tweede Kamerlid (PvdA)
• Bobby Vosmaer, oud-voetballer
• Pim Vosmaer, acteur, regisseur
• Gerard Wallis de Vries, ex-staatssecretaris, ex-AVRO-voorzitter
• Sanne Wallis de Vries, cabaretière
• Beb Vuyk, schrijfster
• André Wetzel, oud-voetballer, oud-hoofdtrainer van ADO Den Haag
• Eva van de Wijdeven, actrice
• André de Winter, oscarwinnaar 2015
• Riem de Wolff, zangduo The Blue Diamonds
• Ruud de Wolff, zangduo The Blue Diamonds
• Dinand Woesthoff, zanger van de band Kane

ICM  28.4.17

ICM  31.3.17

9 & 10 november 2019

Inmiddels is Pasar Malam Rijswijk een begrip geworden. Dit blijk wel weer dat deze twee keren in het jaar  wordt gehouden  namelijk in de maand november en inde maand maart, dit is uniek.  Als ICM editor te moeten constateren, een Pasar Malam waar ruim 85 % Indo's op afkomen, laten onze statistieken zien.  Niet onbelangrijk laten de statistieken zien met een  stijgende aantal bezoekers vanaf 7000. Het streven is  om dit aantal te doen overstijgen. Zeker omdat ruim van te voren o.a. via ICM  en Peacok  (heer Banyard) stands die op  bijna alle Pasars staan ludiek met de flyers wordt gestrooid. 

De broodjesfabriek  in Rijswijk wordt in deze twee dagen omgetoverd tot mooi een zeervolle gezellige pasar. Twee dagen lang heerlijk genieten van de bijzondere warme Aziatische cultuur. Reis door Indische sferen tijdens Pasar Malam Rijswijk.
Bezoek de oriëntaalse markt met een groot variëteit aan producten, luister en kijk naar de bands, zangers/zangeressen en dansgroepen die op ons podium verschijnen en geniet volop  van het lekkere eten bij de snackstands en restaurants. Gegarandeerd een bijzondere ervaring voor jong & oud!

PROGRAMMA

KLIK & Winactie.

Op 29 oktober heeft  trekking via een loting plaatsgevonden. De winnaars zijn per email op de hoogte gebracht.  Prijzen zijn alleen af te halen tijdens Pasar Malam op 9 en 10 november 2019. 

De verschillende prijzen zijn door de onderstaande standhouders beschikbaar gesteld.

Golden Spirit geeft een gratis consult weg!

Wilt u kans maken op een gratis consult van Golden Spirit, doe dan mee aan de Klik & Winactie en wie weet wordt u de gelukkige winnaar/ winnares! 

Kans maken op een mooi t-shirt van I Love Indo?

Op de foto hiernaast ziet u een voorbeeld van een te winnen t-shirt. I love Indo stelt niet 1, niet 2 maar 3 t-shirts beschikbaar voor deze winactie!

Vul in waarom u deze prachtige prijs wilt winnen!

Kans maken op een Geurverspreider van LK Products?

Op de foto hiernaast ziet u een voorbeeld van de geurverspreider. De geurverspreider kunt u gebruiken voor in de auto, op kantoor of gewoon lekker in huis.

Vul in waarom u deze heerlijk geurende prijs wilt winnen!

ICM Online geeft maar liefst vijf vrijkaarten weg!

Maak kans op één van de vijf vrijkaarten voor de Indorock Party op 14 december. Bij deze Indorock party vindt tevens de uitreiking van het boek plaats en de registratie voor de documentaire IndoRok to New Generation.

Vul in waarom u deze prijs wilt winnen en maak kans!

TICKETS LIVE REGISTRATIE INDOROCK PARTY  BIJ ICM STANDS TE VERKRIJGEN.

Op die avond vindt live registratie plaats als onderdeel van het nog uitreiken  het boek IndoRock New Generation. Op deze avond gaan  wij terug in de tijd zoals toen de IndoRock werd beleefd door de bands en het publiek. De  Live registratie is een onderdeel van de  Documentaire  Indo Rock to new generation IndoRock. De planning is dat deze Live registratie Indo Rock op Dvd begin februari wordt gelanceerd te samen met boek. Deels van de fragmenten worden op ICM ,  ICM Video Kanaal  en ICM YouTube kanaal gezet.

De programmering is specifiek gericht op,  om The IndoRock  te doen herbeleven door de artiesten,  de bands en het publiek die flink uit  hun dak mogen gaan zoals toen.   

Inmiddels is men drukdoende om gedetailleerde draaiboeken  op te stellen om de cameramannen aan te sturen. Het mooi dynamisch geheel worden.  De play sets moeten nog worden samengesteld worden, en uiteraard het verhaal dat vertelt moet worden door de presentatrice Stella.  

 Ooit zei Andy "je luistert ook met je ogen"  

Onze Stella vertelt ons tussendoor de geschiedenis van het ontstaan van The Indo Rock.

Tickets bij ICM verkrijgbaar bij ICM stands.

OP  =  OP!

Hans de Boer rolt het Nederlandse Jakarta Baru Master Plan uit, maar dan in Nederland!

Exact een jaar geleden toen ik een momentje had met de president van de Republiek Indonesie  mocht hebben als ICM editor, waar ik het Traktaat van Wassenaar aan de orde stelde, en hem symbolysch het “Informatieplan ICT JBM (Jakarta Baru Master Plan) “ overhandigde, werd ik met de sympathieke  goed luisterende Hans de Boer geconfronteerd. Net als de president, kreeg Hans het persbericht ICM in zijn handen gedrukt en Lilian, waar ludiek o.a. het JBM in vermeld stond.

Even later kwam ik Hans weer tegen, en heb toch best een lang gesprek gehad, citeer  “Nederland kan een voorbeeld nemen hoe innovatief de Republiek  Indonesie omgaat met hun beleid op het gebied van Infrastructuur, sociaal maatschappelijk en haar economie, dat noem ik duurzaam ondernemen, waar infrastructuur, economie en sociaal maatschappelijk elkaar versterken! "

Ik deed tot op detail alles uit de doeken hoe ze daar mee omgaan. Jokowi heeft 640 miljard dollar nodig om Jakarta en omstreken naar een next-level te brengen tot 2025 hebben 600.000 mensen werk. Het roemde Jakarta Baru Masterplan dat Jokowi samen verder uit ontwikkelde met een Ingenieursbureau in Rotterdam. 17 aandachtsgebieden hield het plan in zie link op ICM 

Seewall Jakarta onderdeel Jakarta Baru Masterplan (JBM), het ambitieus plan van Jokowi

• Door F.Schwab (ICM Editor) geplaatst op 7 December 2015 om 9.00
• Blog bekijken
• http://icmonline.ning.com/profiles/blogs/seewall-jakarta-onderdeel-jakarta-baru-masterplan-jbm-het-ambitie

………………………

Vanaf 2009 speelde deze voorbereidingen, al eerder had Jokowi succes met zijn masterplan in Solo.

Nieuw was dit uiteraard ook voor Hans de Boer in april 2016 . Het plan waar bedrijven, derde partijen , en voor een deel de overheid participeert, dus investeert in de opgestelde duurzame mega plannen.  "Wat is er mis als het ABP – pensioenfonds hierin investeert, want Angela Merkel participeert voor 180 miljard, waarom Mark Rutte dan ook niet? "

Hans de Boer was 1 al hoor.

Viola, het idee overgewaaid van Jakarta wordt nu omarmd door MKB, de bedrijven, vakbonden onder leiding van Hans de Boer conform het Jakarta Baru Master Plan van Jokowi zie link https://www.youtube.com/watch?v=hGtol65OeUg&feature=youtu.be  echter niet gestoeid op de republiek maar op Nederland de zogenaamde verduurzaamheid.

Zou toch fair zijn dat de bronnen afkomstig van ICM Editor Ferry Schwab Sr. worden vermeld en  van de eigenaar van een dergelijk model de oud – gouverneur van Jakarta Jokowi, nu president.

Hoezo loopt Nederland voor? 

Wist U dat voor het eerst in de geschiedenis uit de Arabische landen de hoog bekleders Indonesie bezoeken om die 600 miljard te investeren?  En zijn reeds met realisatie begonnen. De afwachtende argwanende houding uit Nederland op alle nivo's nu moeten aanzien dat hun plan door anderen zijn weggekaapt. Het zijn de Arabieren die straks de regie voeren samen met Japan, China, en Duitsland.

Wat wantrouwen tegen deze republiek kan doen, tegelijkertijd andere partijen volop profiteren van economisch welvaart tot 2040, zuur voor het Ingenieursbureau en de Nederlandse bedrijven, tegelijkertijd ICM Breaking News alle Leden van de Tweede Kamer bestookte met de opkomst van dit nieuw economisch fenomeen.

Ook politieke partijen melden zich bij ICM stand op de pasar malam Rijswijk.

Tussen de hectiek van  de donaties voor proceskosten Traktaat van Wassenaar, melden  zich ook leden van politieke partijen bij ICM stands bij de pasar malam Rijswijk, die niet te klagen had over die aandacht van de bezoekers. Velen bekenden ....

Ook Noelle  melde zich bij ICM stands en vroeg om een stuk promotie op het ICM (Indische Internetkrant ) zodat die 2 miljoen indo's (volgens de ambtenaren van Martin van Rijn) op haar gaan stemmen om de Indische kwestie en traktaat van Wassenaar een blijvend aandacht te geven in de Tweede kamer, ja ..... waarom niet ? Zijn toch weer 2 miljoen stemmen die alle politieke partijen hebben verwaarloosd  in de kabinetten Rutte.