Alle berichten (2802)

Sorteer op

Onthullende autobiografie Sandra Reemer

10897288668?profile=original

Onthullende autobiografie Sandra Reemer

daar lijkt nu verandering in te komen.

De zangeres werkt namelijk al maandenlang in het diepste geheim aan een boek over haar leven, waarin ze ALLES vertelt over de meest spectaculaire en pijnlijke ontwikkelingen uit haar roerige bestaan… „Ik heb zo ongelooflijk veel meegemaakt; mijn levensverhaal verdient het om te worden opgeschreven”, vertelt Sandra aan Privé. „En natuurlijk zal het gedeeltelijk over mijn werk gaan, maar zeker ook over de mannen in mijn leven en al het andere…”

Nu al lijkt het dus veilig om te veronderstellen dat in de autobiografie een pittig hoofdstuk te vinden zal zijn over een van de droevigste periodes uit Sandra’s leven, die volgde op haar scheiding van grote liefde FERDI BOLLAND (58). Met hem dacht Sandra oud te worden en hoopte ze zelfs een gezin te stichten. Nog altijd denkt de zangeres geregeld met weemoed terug aan misschien wel de gelukkigste periode uit haar leven, die aan de zijde van Ferdi…

„Eerlijk gezegd komt het nu nog steeds binnen. Met name de dromen die ik toen had en die niet zijn uitgekomen; kinderen krijgen, een gezin stichten. Ik woon nog steeds in het huis dat Ferdi en ik samen hebben bewoond. De beoogde kinderkamer is nu logeerkamer. Mijn tuin is inmiddels een ’paradijs’ voor kinderen, gedeeltelijk bos met kabouters en elven. Ik heb het gecreëerd voor mijn innerlijke kind zeg ik telkens tegen mezelf en anderen, maar is dat werkelijk zo? Is het niet dat enorme gemis dat ik op deze manier probeer te compenseren?”

Het bovenstaande fragment vloeide uit Sandra’s eigen pen en is afkomstig van haar website. En het lijkt dus slechts een voorproefje van wat nog komen gaat in de autobiografie waarin Sandra naar eigen zeggen nog openhartiger zal zijn. En dat nieuws zal niet overal met gejuich worden ontvangen, in elk geval niet bij Sandra’s voormalig The Dutch Diva’s- collega’s MARGA BULT en SJOUKJE SMIT!

Zoals bekend waren de dames op het podium weliswaar een goed trio, achter de schermen was de sfeer bij The Dutch Diva’s al die jaren om te snijden. Voor Sandra was haar periode bij de zanggroep naar eigen zeggen één van de zwaarste uit haar leven, en werd zij door Marga en Sjoukje geterroriseerd… „Het was haast ongelooflijk hoeveel haat, nijd en jaloezie er naar mij toe was”, vertelde ze hier eerder over. „Ik kon niets goed doen, alles wat ik zei was fout. Ik kon niet meer. In de laatste fase nam ik mensen mee naar optredens omdat ik het eenvoudigweg niet meer trok…”

Een van de meest schrijnende incidenten die achter de schermen plaatshad – en die voor Sandra de welbekende druppel vormde – verwikkelde zich rond een vriendin die Sandra mee had gebracht naar een optreden, om zich te midden van haar twee collega’s ietsje meer op haar gemak te voelen. Sandra: „Een beslissend moment was de dag waarop ik haar meenam.”

„Mijn vriendin vertelde na afloop genoten te hebben van het optreden, en blij te zijn het eens te hebben mogen meemaken. Toen ik dat enthousiast aan de meiden vertelde, was de reactie: ’kan ze niet iets aan haar kapsel doen en dat gebit?’” Dat was voor Sandra het breekpunt. „Dat iemand, die ze nog nooit hadden gezien en niet kenden, meteen op zo’n gemene manier werd afgemaakt, deed bij mij het kwartje vallen. Dit lag niet aan mij. Voor mij was in één klap duidelijk dat ik niet meer verder kon.”

Geen malse aantijgingen aan het adres van Marga en Sjoukje – die Sandra’s beschuldigingen ontkennen – maar zich nu dus ongetwijfeld mogen opmaken voor nog meer onthullingen uit de nog altijd met mysterie omgeven Dutch Diva’s-geschiedenis. Ter illustratie: een periode die voor Sandra als gevolg had dat ze de eerste drie jaar na haar vertrek bij de groep ’emotioneel in de war was’. De voormalig Songfestival-diva, Sandra vertegenwoordigde ons land driemaal, ging na die periode echter op zoek naar geestelijke heling en wist langzaam maar zeker uit het diepe dal te kruipen waarin ze was beland.

Inmiddels voelt ze zich beter dan lange tijd het geval was, en ziet ze de toekomst met groot vertrouwen tegemoet. „Ik heb het gevoel dat ik een balans in mijn leven heb gevonden, waar ik heel lang naar op zoek ben geweest”, vertelt Sandra. „En dat heeft veel positieve gevolgen. Zoals het feit dat ik het nu aandurf dingen te delen met de wereld, zoals met mijn boek. Maar ook wat betreft de liefde ben ik vooruit gegaan. Na Ferdi heb ik nog drie relaties gehad die uiteindelijk op niets uitliepen. Maar dat is achteraf bezien heus ergens goed voor geweest. Ik voel nu dat ik echt weer toe ben aan een nieuwe liefde. Kom maar op met die leuke mannen!”

Lees verder…

10897245264?profile=originalDit is een lijst van bekende Indische Nederlanders en Nederlanders van Indisch-Nederlandse afkomst.

(ook wel aardappel - Indo, genoemd in de Indische wandelgangen)


Op deze alfabetische lijst staan personen met gemengde afkomst of 'roots' in de koloniale samenleving van voormalig Nederlands Indië/Indonesië. Ze stammen direct of indirect af van Indo-Europeanen die zowel Indonesische/Aziatische als Nederlandse/Europese voorouders hebben. Ook de volbloed Europeanen/Nederlanders (totoks) die in Nederlands-Indië zijn geboren of opgegroeid zijn in de Nederlands-Indische cultuur behoren tot de Indische Nederlanders.
• Margie Ball, zangeres
• Freek Bartels, musicalspeler
• Berend Willem Berenschot, ingenieur en hoogleraar
• Gerardus Johannes Berenschot, commandant KNIL 1939-1941
• Harald Bergmann, burgemeester
• Jhon van Beukering, voetballer
• Jan Engelbert van Bevervoorde, luchtvaartpionier
• Alfred Birney, schrijver
• Marion Bloem, schrijfster
• Manon Bollegraf, tennisster
Michelle Branch, zangeres
• Patty Brard, zangeres
• Stanley Brard, profvoetballer (Feyenoord, RKC)
• Xander de Buisonjé, zanger
• Hugo van Lawick, natuurfilmer
• Karina Content-Schaapman, ex-prostituee, ex-politica en publiciste
• Glenn Corneille, pianist
• Rudy Cornets de Groot, schrijver
• Louis Couperus, schrijver
• Don Diablo, dj
• Adriaan van Dis, presentator, schrijver
• Eppo Doeve, ontwerper, schilder, tekenaar en boekbandontwerper
• Wieteke van Dort, actrice
• Ernest Douwes Dekker, journalist, publicist, schrijver, politiek activist en onderwijzer
• Lilian Ducelle, journaliste, schrijfster, oud-hoofdredacteur Moesson, Indisch activiste, vrouw van Tjalie Robinson
• Pieter Erberveld, geëxecuteerd wegens samenzwering tegen de VOC
• Elize, zangeres
• DJ Paul Elstak, hardcore dj, producer, labeleigenaar
• Caro Emerald zangeres
• Kim Feenstra, model
• Andy Tielman grondlegger van de Indorock
• George de Fretes, musicus
• Maurits Gatsonides, autocoureur, uitvinder (o.a. van de voorloper van de flitspaal)
• Hans Goedkoop, presentator
• Mark-Paul Gosselaar, acteur
• Louis Grondijs, oorlogsjournalist en kunsthistoricus
• Anneke Grönloh, zangeres
• Boudewijn de Groot, zanger
• Wim Groskamp, speler van het Nederlands elftal, honorair consul van Zweden
• Amy Groskamp-ten Have, Nederlandse schrijfster, journaliste en vertaalster. Schrijfster van hét etiquetteboek Hoe hoort het eigenlijk.
• Giovanni Narcis Hakkenberg, Ridder Militaire Willems Orde
• William Halewijn, portretschilder
• Vic Hayes, "Vader van Wifi"
• John Heitinga, voetballer
• Armand van Helden, Amerikaans muzikant
• Johan Hilgers, eerste Nederlander die boven Nederland vloog
• Thom Hoffman, acteur
• Theodor Holman, schrijver en columnist
• Viktor Horsting,couturier van Viktor&Rolf
• Nadja Hüpscher, actrice
• Jesse Huta Galung, tennisser
• Ernst Jansz, musicus
• Jack Jersey, componist-zanger
• Lotte Jonathans, badmintonster
• Yvonne Keuls, schrijfster
• Levi van Kempen, acteur, zanger
• Anda Kerkhoven, verzetsvrouw in de Tweede Wereldoorlog in Nederland
• Jelle Klaasen, darter
• Monique Klemann, zangeres bij Loïs Lane
• Suzanne Klemann, zangeres bij Loïs Lane
• Amanda Kluveld, historica en columnist
• Jack Kolle, voetballer Ned.Indië international WK ganger 1938
• Harry Koster, mede-grondlegger van de Nederlandse popmuziek, bekend van de Omroep Max soap Super Senioren
• Dennis van Leeuwen, gitarist van de band Kane
• Leonore van Oranje-Nassau van Amsberg, dochter van prins Constantijn en prinses Laurentien
• Eddy Lie, schrijver, dichter en beeldend kunstenaar
• Jamai Loman, zanger en musicalster
• Pascale Luyks, presentatrice
• Annet Malherbe, actrice
• Kim-Lian van der Meij, zangeres, presentatrice en actrice
• Charlene Meulenberg, Idols-deelneemster, zangeres
• Michael Mols, voetballer
• Joop Munsterman, ondernemer, bestuurslid FC Twente
• Nada van Nie, presentatrice, actrice
• Rob Nieuwenhuys, letterkundige,schrijver
• Willem Nijholt, acteur
• O'G3NE zingende zusjes, winnaars The Voice of Holland 2014
• Jason Oost, voetballer
• Sjors van der Panne, zanger, tweede in The Voice of Holland 2014
• Dewi Pechler, zangeres
• E. du Perron, schrijver
• Emile Ratelband, positiviteitsgoeroe
• Robin Raven; kinderboekenschrijver
• Sandra Reemer, zangeres
• Gertrudes Johannes Resink, dichter, essayist en geleerde
• Leonard Retel Helmrich, cineast en documentairemaker
• Tjalie Robinson, schrijver, Indo-activist en Indisch ondernemer
• Mark Rutte, minister-president
• Astrid Seriese, zangeres
• Skate the Great, presentator, rapper
• Martin Schwab, acteur (Baantjer)
• Marcus Schenkenberg, acteur, fotomodel
• Terence Schreurs, actrice, tv presentatrice
• Floortje Smit, Idol-deelneemster, zangeres
• Wibi Soerjadi, concertpianist en componist
• Jet Sol, tv presentatrice
• Winnie Sorgdrager, oud-minister voor D66
• Suri van Sornsen, fotomodel en actrice
• Peter van Straaten, tekenaar
• Gaston Taument, voormalig profvoetballer
• Tielman Brothers, grondleggers van de Nederlandse popmuziek
• Charley Toorop, schilderes
• Jan Toorop, schilder
• Ronald Uyleman Senior Invorderaar
• Waldemar Torenstra, acteur
• Van Halen, de broers Alex en Eddie van Halen van de Amerikaanse rockgroep Van Halen
• Sylvie van der Vaart, actrice, presentatrice en model
• Georgina Verbaan, actrice, tv-presentatrice
• Mei Li Vos, Tweede Kamerlid (PvdA)
• Bobby Vosmaer, oud-voetballer
• Pim Vosmaer, acteur, regisseur
• Gerard Wallis de Vries, ex-staatssecretaris, ex-AVRO-voorzitter
• Sanne Wallis de Vries, cabaretière
• Beb Vuyk, schrijfster
• André Wetzel, oud-voetballer, oud-hoofdtrainer van ADO Den Haag
• Eva van de Wijdeven, actrice
• André de Winter, oscarwinnaar 2015
• Riem de Wolff, zangduo The Blue Diamonds
• Ruud de Wolff, zangduo The Blue Diamonds
• Dinand Woesthoff, zanger van de band Kane

ICM  28.4.17

Lees verder…

Recept van de maand:

 

10897249672?profile=original

Recept van de maand  Soto Ajam                 

 

Wie kent het niet, de bekendste en lekkerste soep uit Indonesië. Hier een toprecept van deze heerlijke kippensoep.

Ingrediënten:                      

4 hele kippenpoten, 2 gesnipperde uien, 4 teentjes knoflook, 5 cm. gember (of 3 tl. djahé), 2 schijfjes laos (of 1 tl. poeder), 1 verse sereh, 1 tl. trassi, 100 gr. prei (het groen), 1 el. selderij, zakje gebakken uitjes, 2 hardgekookte eieren, 500 gram gare lontong (toko), 100 gr. taugé, 1 à 2 rode lomboks, 1/2 t. koenjit, 1 tl. ketoembar (of 2 el.  grof gehakte verse koriander), zwarte peper,   1 bouillonblok, 1 el. ketjap manis, 3 el. olie om in te bakken.

Bereiding: Laat de kippenpoten minstens een uur of iets langer helemaal garen in ruim water met de bouillonblok en de gekneusde serehstengel. Haal de kip uit het water en laat afkoelen. Ontbeen dan de kip en snijd het vlees in reepjes. Snijd dan het groen van de prei in dunne reepjes en de lomboks in ringetjes. Kook de eieren in 8 minuten hard en laat afkoelen. Halveer dan de eieren in de lengte. Vul nu de bouillon in de pan aan tot voldoende voor vier personen. Doe de kip in een schaaltje, gesnipperde ui, prei, lombok, fijn gehakte knoflook, samen met droge kruiden en      de trassi even aanfruiten tot de   ui glazig is. Haal het met een schuimspaan uit de pan en doe het in een aparte schaal. Doe de verse koriander en selderij in weer een apart schaaltje. Snijd nu de lontong in kleine stukjes en doe dit in een schaal. Ook de taugé, gehalveerde eieren, de gebakken droge uitjes in een aparte schaal doen. Breng de bouillon weer aan de kook en doe er de ketjap manis bij. Neem nu vier ruime soepkommen of diepe borden en doe in elk een lepel van de ingrediënten uit alle schaaltjes. Giet dan de kokendhete bouillon erover, een lepel gedroogde uitjes erover en smullen maar.

Selamat makan.

10897248485?profile=originalRecept van de maand      Sambal Goreng Udang Peteh

Een lekker pittig gerecht, voor bij de rijsttafel. De petehbonen maken dit gerecht bijzonder.

 

Ingrediënten:                        

4-5 sjalotten, 2 rode lomboks, 6 teentjes knoflook, 1 el. sambal oelek 1 tl. (of een kwart blokje) trassi, 300 gram grote gekookte garnalen, 1 stengel verse sereh (citroengras), 100 gram peteh-bonen (toko), 50 gr. santen, 1 tl. laos, 1 tl. djahé (gemberpoeder), 2 el. ketjap manis, mespunt zout, 1 el. gula djawa (palmsuiker) of bruine suiker, 3 blaadjes salam of laurier, olie.

 Bereiding

De sjalotten, trassi, sambal oelek en knoflook in de keukenmachine malen   met   de   pulsknop   (niet

helemaal tot moes malen) en in de wok of braadpan in een scheutje olie fruiten. Laos, djahé, de gekneusde serehstengel en gula djawa  toevoegen  en  even  laten meepruttelen. Snijd de lomboks in ringetjes en voeg ze samen met de santen en de petehbonen toe toe. Als de santen gesmolten en gemengd is, de garnalen toe-voegen en goed omroeren. Dan hittebron uit en serveren bij uw rijsttafel.

Tip:

Bij veel Indische en Indonesische gerechten wordt de smaak beter als de kruiden goed ingetrokken zijn en dat geldt zeker voor dit gerecht. Het is daarom aan te bevelen dit gerecht een dag van tevoren te maken. Wacht in dat geval met het toevoegen van de santen en de garnalen tot voor het opdienen. Als santen namelijk niet goed en vooral snel wordt teruggekoeld, kan het gerecht zuur worden of gaan schiften en als garnalen voor de tweede keer worden verhit kunnen ze taai of stug worden.   Selamat makan

 

10897248499?profile=originalRecept van de maand Roedjak

 

Indische vruchtensalade. Een lekker pittig bijgerecht, voor bij de rijsttafel, dus geen toetje.

 

Ingrediënten:                     

1/3  komkommer, blikje ananas-stukjes, blikje lychees, 1 zure appel, 1 mango of perzik, 1 sinaasappel of 2 mandarijntjes, een nog niet rijpe peer en een nog niet rijpe banaan, 1 el. citroensap.

Voor de saus:  1 schijf of twee volle el. goela djawa (palmsuiker, bruine suiker mag ook), 1 el. sambal oelek, 2 el. tamarinde, het sap uit de blikjes vruchten, klein stukje trassi, snufje zout.  

                 

Bereiding:                           

Maak de vruchten schoon (appel, peer en komkommer hoeven niet geschild te worden, wel goed

wassen) en snijd ze in blokjes. Snijd de komkommer in de lengte in vieren en haal de kern eruit (die maakt het gerecht veel te nat).  Laat de blikvruchten heel goed uitlekken en vang het sap op voor de saus. Meng alle vruchten met het citroensap goed in een schaal. Hak de goela djawa in stukjes of

               

 

 

 

10897249871?profile=original

Recept van de maand   Kue Lapis (spekkoek)

 

Wie kent het niet, dé favoriete snack uit de Indische keuken: spekkoek. Hier het recept om het zelf te maken. Denk erom, het is wel veel werk en je móet erbij blijven. Maar het resultaat is er dan ook naar.

Ingrediënten:                      

20 eieren, 400 gr. basterdsuiker, 300 gr. boter, 300 gr. bloem, 3 zakjes vanillesuiker, 1/2  tl. zout, 3 el. dikke kokosmelk.

Kruiden alleen voor de bruine laagjes: 4 tl. anijspoeder, 1 tl. nootmuskaat, 1 tl. kruidnagel-poeder, 1 tl. kardemon, 2 tl. foelie en 1 el. kaneel. 

 

Bereiding: Splits de eieren in dooie en wit. Roer met een garde de dooiers met suiker, boter, vanillesuiker, zout en kokosmelk tot een gladde massa. Meng nu de bloem erdoor. Klop de eiwitten tot stevig schuim en schep het voorzichtig door het beslag. Verdeel  nu  het  beslag  in  twee  gelijke helften en voeg aan één helft de kruiden voor de bruine laagjes toe. Vet een springvorm in en leg eerst een bruin laagje ter dikte van een pannenkoek en laat dit in een voorverwarmde oven op ca. 200 °C in enkele minuten gaar worden. Haal de vorm uit de oven en doe er een wit laagje op. Terug in de oven en weer even laten garen, Zo legt u om en om een bruine en een witte laag tot alle beslag op is. Laat als het klaar is, de springvorm met inhoud ca. een half uur buiten de over koelen en maak de springvorm dan pas los. Dit om evt. uitlopen te voorkomen. Laat de spekkoek voor serveren helemaal koud worden. Vanwege het hoge vetgehalte is de spekkoek, mits in plasticfolie verpakt, zeker twee tot drie weken in de koelkast houdbaar. Kan ook (in porties) gemakkelijk ingevroren worden.  Variatietip: Voor pandan spekkoek, doe een aanbevolen hoeveelheid pandanpoeder door het witte beslag. Evenzo voor Moskovische spekkoek, een scheut bruine rum door het witte beslag, enz.               Selamat makan.  

 

10897249890?profile=originalRecept van de maand    Rendang                 

 

Een van de belangrijkste gerechten die deel uitmaken van de Indische Rijsttafel, op basis van Rundvlees in een heerlijke saus van kokosmelk en sambal. Voor kids ook te vervangen door kipfiletblokjes en dan met minder sambal.

Ingrediënten: 

1 kg. doorregen runderlappen. 8 sjalotten of 3 rode uien, 6 teentjes knoflook, 4 rode lomboks of 2 el. sambal oelek, 2 tl. djahé, 2 tl. laos. 1 tl koenjit, 1 serehstengel, 3 salamblaadjes, 6 kemirinoten, 1 liter dikke santen, 5 el. olie, 1/2 l. water, 1 tl. zout.

Bereiding:                         

Snijd het rundvlees in blokjes   van ca. 3 cm. Maal de kemirinoten met de knoflooktenen fijn in het hakmolentje van de staafmixer, doe hier een klein drupje van het water bij en voeg de djahé, laos, koenjit  en  het  zout  toe.  Maal 

alles nog even door tot het goed gemengd is. Maal dan in een keukenmachine de sjalotten of uien fijn. Maak in een wok of braadpan de olie heet en fruit beide mengsel aan gedurende   ca. 5 minuten (blijven omroeren). Kneus de sereh en doe dit samen met de salamblaadjes bij het mengsel en laat nog 10 minuten zachtjes doorbakken. Voeg dan het rundvlees toe en roer op hoog vuur alles om totdat de stukjes vlees rondom bruin zijn. Doe de rest van het water erbij en meng alles goed door. Laat alles op heel laag vuur (evt. sudderplaatje) minstens een uur sudderen. Doe dan de kokosmelk erbij en roer goed door. Laat alles opnieuw een uur heel laag op het vuur staan. Roer af en toe goed door

 

 

10897248485?profile=originalRecept van de maand      Sambal Goreng Udang Peteh

Een lekker pittig gerecht, voor bij de rijsttafel. De petehbonen maken dit gerecht bijzonder.

 

Ingrediënten:                        

4-5 sjalotten, 2 rode lomboks, 6 teentjes knoflook, 1 el. sambal oelek 1 tl. (of een kwart blokje) trassi, 300 gram grote gekookte garnalen, 1 stengel verse sereh (citroengras), 100 gram peteh-bonen (toko), 50 gr. santen, 1 tl. laos, 1 tl. djahé (gemberpoeder), 2 el. ketjap manis, mespunt zout, 1 el. gula djawa (palmsuiker) of bruine suiker, 3 blaadjes salam of laurier, olie.

 Bereiding

De sjalotten, trassi, sambal oelek en knoflook in de keukenmachine malen   met   de   pulsknop   (niet

helemaal tot moes malen) en in de wok of braadpan in een scheutje olie fruiten. Laos, djahé, de gekneusde serehstengel en gula djawa  toevoegen  en  even  laten meepruttelen. Snijd de lomboks in ringetjes en voeg ze samen met de santen en de petehbonen toe toe. Als de santen gesmolten en gemengd is, de garnalen toe-voegen en goed omroeren. Dan hittebron uit en serveren bij uw rijsttafel.

Tip:

Bij veel Indische en Indonesische gerechten wordt de smaak beter als de kruiden goed ingetrokken zijn en dat geldt zeker voor dit gerecht. Het is daarom aan te bevelen dit gerecht een dag van tevoren te maken. Wacht in dat geval met het toevoegen van de santen en de garnalen tot voor het opdienen. Als santen namelijk niet goed en vooral snel wordt teruggekoeld, kan het gerecht zuur worden of gaan schiften en als garnalen voor de tweede keer worden verhit kunnen ze taai of stug worden.   Selamat makan

 

10897250657?profile=originalRecept van de maand  Telor Bumbu Bali

 

Hardgekookte en gefrituurde eieren in een lekkere kruidige ketjapsaus

Ingrediënten:                      

8 eieren, 3 el. ketjap manis, 200 ml. water, 3 à 4 rode lomboks, 1 tl. trassi, 4 sjalotten (of 1 flinke rode ui), 2 teentjes knoflook, 1 tl. gula djawa (of bruine suiker), 1 tl. tamarinde, 1/2 tl. laos, 2 djeroek peroet blaadjes (of laurier), snufje zout, olie om te frituren.

Bereiding:

Kook de eieren hard en laat ze goed afkoelen. Daarna de eieren pellen. Verhit een flinke laag olie in de wok en bak hierin de eieren rondom mooi goudbruin. Laat ze dan op keukenpapier goed uitlekken. Doe de olie op een klein beetje na weg (of bewaar). Snipper de ui heel fijn, snijd de lomboks in ringetjes, crush en hak de knoflook heel fijn. Fruit dit alles in de wok en doe alle andere kruiden en specerijen erbij. Als

 

deze boemboe mooi gebakken is, het water toevoegen en nog even goed doormengen zodat er een dikke saus ontstaat. Doe nu de eieren erbij en schep het goed om zodat de eieren helemaal bedekt zijn met de boemboe. Ook kunt u de eieren halveren (zie TIP), met de platte kant naar boven in een ovenschaal doen en de halve eieren dan met een lepel goed overgieten met de boemboe en even een kwartiertje in een voorverwarmde oven op 150°C. Een onmisbaar bijgerecht bij de rijsttafel. Selamat makan.

(TIP) De gemakkelijkste en snelste manier om hardgekookte eieren te halveren. Aan een mes blijven vaak dooierresten hangen. Daarom: neem een draad garen (visdraad mag ook) en knoop het ene uiteinde aan de handgreep van uw keukenkastje. Trek de draad strak en haal van onderaf het ei er doorheen. Hoe simpel kan het zijn, toch?    

 

 

 

10897249871?profile=original

Recept van de maand   Kue Lapis (spekkoek)

 

Wie kent het niet, dé favoriete snack uit de Indische keuken: spekkoek. Hier het recept om het zelf te maken. Denk erom, het is wel veel werk en je móet erbij blijven. Maar het resultaat is er dan ook naar.

Ingrediënten:                      

20 eieren, 400 gr. basterdsuiker, 300 gr. boter, 300 gr. bloem, 3 zakjes vanillesuiker, 1/2  tl. zout, 3 el. dikke kokosmelk.

Kruiden alleen voor de bruine laagjes: 4 tl. anijspoeder, 1 tl. nootmuskaat, 1 tl. kruidnagel-poeder, 1 tl. kardemon, 2 tl. foelie en 1 el. kaneel. 

 

Bereiding: Splits de eieren in dooie en wit. Roer met een garde de dooiers met suiker, boter, vanillesuiker, zout en kokosmelk tot een gladde massa. Meng nu de bloem erdoor. Klop de eiwitten tot stevig schuim en schep het voorzichtig door het beslag. Verdeel  nu  het  beslag  in  twee  gelijke helften en voeg aan één helft de kruiden voor de bruine laagjes toe. Vet een springvorm in en leg eerst een bruin laagje ter dikte van een pannenkoek en laat dit in een voorverwarmde oven op ca. 200 °C in enkele minuten gaar worden. Haal de vorm uit de oven en doe er een wit laagje op. Terug in de oven en weer even laten garen, Zo legt u om en om een bruine en een witte laag tot alle beslag op is. Laat als het klaar is, de springvorm met inhoud ca. een half uur buiten de over koelen en maak de springvorm dan pas los. Dit om evt. uitlopen te voorkomen. Laat de spekkoek voor serveren helemaal koud worden. Vanwege het hoge vetgehalte is de spekkoek, mits in plasticfolie verpakt, zeker twee tot drie weken in de koelkast houdbaar. Kan ook (in porties) gemakkelijk ingevroren worden.  Variatietip: Voor pandan spekkoek, doe een aanbevolen hoeveelheid pandanpoeder door het witte beslag. Evenzo voor Moskovische spekkoek, een scheut bruine rum door het witte beslag, enz.               Selamat makan.                    

 

10897249672?profile=original

Recept van de maand  Soto Ajam                 

 

Wie kent het niet, de bekendste en lekkerste soep uit Indonesië. Hier een toprecept van deze heerlijke kippensoep.

Ingrediënten:                      

4 hele kippenpoten, 2 gesnipperde uien, 4 teentjes knoflook, 5 cm. gember (of 3 tl. djahé), 2 schijfjes laos (of 1 tl. poeder), 1 verse sereh, 1 tl. trassi, 100 gr. prei (het groen), 1 el. selderij, zakje gebakken uitjes, 2 hardgekookte eieren, 500 gram gare lontong (toko), 100 gr. taugé, 1 à 2 rode lomboks, 1/2 t. koenjit, 1 tl. ketoembar (of 2 el.  grof gehakte verse koriander), zwarte peper,   1 bouillonblok, 1 el. ketjap manis, 3 el. olie om in te bakken.

Bereiding: Laat de kippenpoten minstens een uur of iets langer helemaal garen in ruim water met de bouillonblok en de gekneusde serehstengel. Haal de kip uit het water en laat afkoelen. Ontbeen dan de kip en snijd het vlees in reepjes. Snijd dan het groen van de prei in dunne reepjes en de lomboks in ringetjes. Kook de eieren in 8 minuten hard en laat afkoelen. Halveer dan de eieren in de lengte. Vul nu de bouillon in de pan aan tot voldoende voor vier personen. Doe de kip in een schaaltje, gesnipperde ui, prei, lombok, fijn gehakte knoflook, samen met droge kruiden en      de trassi even aanfruiten tot de   ui glazig is. Haal het met een schuimspaan uit de pan en doe het in een aparte schaal. Doe de verse koriander en selderij in weer een apart schaaltje. Snijd nu de lontong in kleine stukjes en doe dit in een schaal. Ook de taugé, gehalveerde eieren, de gebakken droge uitjes in een aparte schaal doen. Breng de bouillon weer aan de kook en doe er de ketjap manis bij. Neem nu vier ruime soepkommen of diepe borden en doe in elk een lepel van de ingrediënten uit alle schaaltjes. Giet dan de kokendhete bouillon erover, een lepel gedroogde uitjes erover en smullen maar.

Selamat makan.

 

______________________________

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nog meer gerechten laat u verassen klik op LINK.

 

10897248499?profile=originalRecept van de maand Roedjak

 

Indische vruchtensalade. Een lekker pittig bijgerecht, voor bij de rijsttafel, dus geen toetje.

 

Ingrediënten:                     

1/3  komkommer, blikje ananas-stukjes, blikje lychees, 1 zure appel, 1 mango of perzik, 1 sinaasappel of 2 mandarijntjes, een nog niet rijpe peer en een nog niet rijpe banaan, 1 el. citroensap.

Voor de saus:  1 schijf of twee volle el. goela djawa (palmsuiker, bruine suiker mag ook), 1 el. sambal oelek, 2 el. tamarinde, het sap uit de blikjes vruchten, klein stukje trassi, snufje zout.  

                 

Bereiding:                           

Maak de vruchten schoon (appel, peer en komkommer hoeven niet geschild te worden, wel goed

wassen) en snijd ze in blokjes. Snijd de komkommer in de lengte in vieren en haal de kern eruit (die maakt het gerecht veel te nat).  Laat de blikvruchten heel goed uitlekken en vang het sap op voor de saus. Meng alle vruchten met het citroensap goed in een schaal. Hak de goela djawa in stukjes of

 

10897248485?profile=originalRecept van de maand      Sambal Goreng Udang Peteh

Een lekker pittig gerecht, voor bij de rijsttafel. De petehbonen maken dit gerecht bijzonder.

 

Ingrediënten:                        

4-5 sjalotten, 2 rode lomboks, 6 teentjes knoflook, 1 el. sambal oelek 1 tl. (of een kwart blokje) trassi, 300 gram grote gekookte garnalen, 1 stengel verse sereh (citroengras), 100 gram peteh-bonen (toko), 50 gr. santen, 1 tl. laos, 1 tl. djahé (gemberpoeder), 2 el. ketjap manis, mespunt zout, 1 el. gula djawa (palmsuiker) of bruine suiker, 3 blaadjes salam of laurier, olie.

 Bereiding

De sjalotten, trassi, sambal oelek en knoflook in de keukenmachine malen   met   de   pulsknop   (niet

helemaal tot moes malen) en in de wok of braadpan in een scheutje olie fruiten. Laos, djahé, de gekneusde serehstengel en gula djawa  toevoegen  en  even  laten meepruttelen. Snijd de lomboks in ringetjes en voeg ze samen met de santen en de petehbonen toe toe. Als de santen gesmolten en gemengd is, de garnalen toe-voegen en goed omroeren. Dan hittebron uit en serveren bij uw rijsttafel.

Tip:

Bij veel Indische en Indonesische gerechten wordt de smaak beter als de kruiden goed ingetrokken zijn en dat geldt zeker voor dit gerecht. Het is daarom aan te bevelen dit gerecht een dag van tevoren te maken. Wacht in dat geval met het toevoegen van de santen en de garnalen tot voor het opdienen. Als santen namelijk niet goed en vooral snel wordt teruggekoeld, kan het gerecht zuur worden of gaan schiften en als garnalen voor de tweede keer worden verhit kunnen ze taai of stug worden.   Selamat makan

 

 

 10897250701?profile=originalRecept van de maand Sambal Goreng Telor

 

Een klassiek bijgerecht uit de Indische keuken, dat bij geen enkele rijsttafel mag ontbreken. Ook lekker als snack of voor bij de borrel. Gebruik dan wel kleine eitjes, die zijn als hapje vaak iets rijker van smaak.

 

Ingrediënten:                     

2 flinke uien, 4 grote eieren, 3 teentjes knoflook, 4 blaadjes salam of laurier, 1/2 tl. laos, 1/2 tl. koenjit (kurkuma) 1 tl. trassi, 2 tl. sambal oelek, 2 dl. dikke kokosmelk, snufje zout, 1 tl. bruine suiker, 2 el. ketjap manis.

Bereiding: De uien, knoflook, trassi,  sambal,  laos en koenjit in een keukenmachine malen (niet helemaal fijn). Fruit dit in een wok in een scheutje olie, samen met de salamblaadjes. Doe na enkele minuten de kokosmelk, zout, suiker en ketjap erbij en roer goed door. Laat 1 minuut zachtjes pruttelen en dan de hittebron uit.

Kook intussen de eieren hard, laat ze goed afkoelen en snijd ze dan in helften. Leg deze met de dooier omhoog in een ovenschaal, die net groot genoeg is zodat ze er strak in liggen. Overgiet de eieren dan met het mengsel (alles goed bedekken) en plaats de schaal in een voorverwarmde oven van ca. 150 °C en warm het geheel goed door (ca. 15 à 20 minuten). Onmisbaar gerecht bij uw zelf-gemaakte rijsttafel.

Altijd twee recepten per uitgave (Recept: Dadar Djawa in de Kids rubriek) 

 

 

10897249871?profile=original

Recept van de maand   Kue Lapis (spekkoek)

 

Wie kent het niet, dé favoriete snack uit de Indische keuken: spekkoek. Hier het recept om het zelf te maken. Denk erom, het is wel veel werk en je móet erbij blijven. Maar het resultaat is er dan ook naar.

Ingrediënten:                      

20 eieren, 400 gr. basterdsuiker, 300 gr. boter, 300 gr. bloem, 3 zakjes vanillesuiker, 1/2  tl. zout, 3 el. dikke kokosmelk.

Kruiden alleen voor de bruine laagjes: 4 tl. anijspoeder, 1 tl. nootmuskaat, 1 tl. kruidnagel-poeder, 1 tl. kardemon, 2 tl. foelie en 1 el. kaneel. 

 

Bereiding: Splits de eieren in dooie en wit. Roer met een garde de dooiers met suiker, boter, vanillesuiker, zout en kokosmelk tot een gladde massa. Meng nu de bloem erdoor. Klop de eiwitten tot stevig schuim en schep het voorzichtig door het beslag. Verdeel  nu  het  beslag  in  twee  gelijke helften en voeg aan één helft de kruiden voor de bruine laagjes toe. Vet een springvorm in en leg eerst een bruin laagje ter dikte van een pannenkoek en laat dit in een voorverwarmde oven op ca. 200 °C in enkele minuten gaar worden. Haal de vorm uit de oven en doe er een wit laagje op. Terug in de oven en weer even laten garen, Zo legt u om en om een bruine en een witte laag tot alle beslag op is. Laat als het klaar is, de springvorm met inhoud ca. een half uur buiten de over koelen en maak de springvorm dan pas los. Dit om evt. uitlopen te voorkomen. Laat de spekkoek voor serveren helemaal koud worden. Vanwege het hoge vetgehalte is de spekkoek, mits in plasticfolie verpakt, zeker twee tot drie weken in de koelkast houdbaar. Kan ook (in porties) gemakkelijk ingevroren worden.  Variatietip: Voor pandan spekkoek, doe een aanbevolen hoeveelheid pandanpoeder door het witte beslag. Evenzo voor Moskovische spekkoek, een scheut bruine rum door het witte beslag, enz.               Selamat makan.                    

 

 

10897251469?profile=originalRecept van de maand  Frikadel pan

Hier een oud familierecept van mijn oma van Frikadel Pan. Een kruidig Indisch gehaktbrood, dat een heerlijke aanvulling is op elke Indische maaltijd, maar ook bijvoorbeeld bij Pasta’s smaakt het bijzonder goed.

Ingrediënten:                        

1 kg. gehakt (halfom of rund), 4 sneetjes (oud) witbrood, 4 eieren, 5 sjalotten, 6 teentjes knoflook, 3 tl. sambal oelek, 3 el. dikke kokosmelk, 4 el. ketjap manis, 1/2  tl. zout, 1/2  witte peper, 1,5 tl. nootmuskaat, 1 tl. djinten, 1/2  tl. ketoembar, mespuntje gemalen kruidnagel, boter en paneermeel voor de ovenschaal (of bakblik).

Bereiding: Het is van belang dat het gehakt een fijnere structuur heeft dan normaal. Uw vakslager heeft meestal een cuttermachine. Vraag of hij het door u gekozen vlees wil cutteren. Kan hij dat niet, vraagt u dan of hij het vlees twee maal door de gehaktmolen wil halen. Desnoods kunt u zelf thuis het gekochte gehakt in een keukenmachine met messen fijner malen. Dit hoeft meestal niet meer dan een 8 à10 seconden. De structuur moet bijna die van paté zijn. Nu kunt u aan de slag.  

Laat van tevoren de sneetjes brood even drogen aan de lucht op een rooster. Het is dan gemakkelijker te mengen. Maak nu het gehakt aan met de eieren, verkruimelde sneetjes brood, knoflook uit de knijper, zeer fijngehakte sjalotten, en alle overige ingrediënten en meng alles goed door elkaar. Neem een ovenschaal die toelaat dat de inhoud ca. 4 à 5 cm hoog kan worden. Beboter de schaal of het bakblik en bestrooi het met wat paneermeel, dat u over de binnenzijde verdeelt (schudden en kantelen). Doe nu het gehakt-mengsel in de schaal en strijk de bovenkant mooi glad. Bestrooi dan ook de bovenkant van het gehakt en doe hier enkele kleine klontjes boter op. Bak dit gaar in een voorverwarmde oven op 180 °C in ongeveer 35 à 40 minuten. Haal de schaal uit de oven en laat de Frikadel Pan geheel afkoelen. Giet als het nog niet geheel koud is het eventuele teveel aan vet eraf. Schep met een lepel er wat uit voor bij uw maaltijd. In de koelkast afgedekt nog enkele dagen houdbaar.  Hans Vogelsang.

Selamat Makan

 

 

 

 

 

 

10897251481?profile=originalRecept van de maand    

Sambal badjak

 

Sambal badjak is zelfgemaakt veel lekkerder dan uit een potje. En moeilijk is het niet. Hier een prima recept van dit smakelijke hete goedje dat zo onmisbaar is bij Indisch eten.

Ingrediënten:                

(voor ca. 500 gram): 25 rode pepers, 10 teentjes knoflook, 6 sjalotten (of 2 rode uien), 5 cm gemberwortel, 2 cm laos, 2 stengels sereh (vers), 4 el. bruine basterdsuiker, 1/2 tl. zout, 10 kemirinoten, 5 salam bladeren (toko), 30 cl. arachide-olie.

 

Bereiding:

Hak de pepers en de sjalotten fijn met een hakmolentje van de staafmixer, maar laat het een beetje grof blijven, dus geen puree. Maal de kemirinoten, de gember en de laos wel tot puree (mag samen). Snijd de spriet-uiteinden van de sereh af en kneus daarna de sereh. Verhit nu de olie in een wok en fruit het pureemengsel met de sereh en even aan. Doe er het salamblad en de bruine suiker bij en roer even goed. Voeg dan de fijngehakte pepers en sjalotten toe en laat alles voortdurend roerend een kleine 5 minuten pruttelen. Laat de sambal dan afkoelen en verwijder de serehstengels. Doe de sambal badjak in een weckpot en flinke jampot. Voor een goede afsluiting doe tussen jampotrand en deksel een stukje plasticfolie. Selamat makan.

 

 

 

 

 

Recept van de maand   Atjar Tjampoer

Indisch eten kan bijna niet zonder typisch Indisch tafelzuur: Atjar. Hier een recept van gemengd zuur, Atjar Tjampoer en verderop in NICC Magazine in de Kids rubriek het recept voor Atjar Ketimoen (zuur van komkommer).

Ingrediënten:                   

200 gram gebroken sperziebonen, 500 gram witte kool, 200 gram worteltjes, 1 flinke rode paprika, 1/2 komkommer, 10 tot 12 kleine bloemkoolroosjes, 2 gesnipperde uien, 300 gram taugé, 4 knoflooktenen, 4 geraspte kemiri-noten, 1 schijf of 3 el goela djawa (palmsuiker) of anders rietsuiker, 2 tl sambal oelek (of een in schuine ringen gesneden rode lombok), 2 tl laos, 1 tl ketoembar, 2 tl djahé, 1 afgestreken el koenjit, 1/2 liter water en 1/2 liter witte azijn, enkele jeneverbessen, 10 peperkorrels, 6 kruidnagels, 3 laurierblaadjes, een thee-ei.

Bereiding:  Maak alle groenten schoon en snijd ze (voor zover nodig) klein. Neem het thee-ei en doe daarin de jeneverbessen, peperkorrels, kruidnagels en de opgerolde laurierblaadjes en schroef het ei goed dicht. Meng  de knoflooktenen (uit de knijper), sambal oelek, goela djawa, laos, ketoembar, djahé en koenjit door een klein beetje water en maak er een papje van. Vul af met de rest van de 1/2 l. water en de azijn

 

Breng nu het water met de azijn aan de kook en laat het thee-ei meekoken (doe het haakje aan de rand van de pan). Zodra het kookt, de in reepjes gesneden wortelen erin. Als het weer kookt, de witte kool (niet te fijn gesneden) en de gebroken sperziebonen erbij. Zodra het weer kookt de komkommer (in halve schijven en van hart ontdaan) er bij, zodra het weer kookt de bloemkoolroosjes erbij Als dit weer kookt de uien en paprika (grof gesneden) en de gesnipperde uien erbij. Dan de hittebron uit doen, de taugé erbij doen, even roeren en de pan op een koele plek op een rooster wegzetten. Laat de pan met inhoud zo rustig koelen (af en toe roeren). Als de atjar bijna koud is, het thee-ei eruit en alles nogmaals goed doorroeren. Verdeel met een schuimspaan of draadschep de inhoud over een aantal goed afsluitbare kunststof bakjes (Curver of Tupperware) en schenk daarna met een bolle lepel in elk bakje evenveel van het vocht. Goed afsluiten en in de koelkast is de atjar nog enkele weken houdbaar. Per maaltijd kunt u dan één bakje gebruiken.  

Dit recept is van mijn vader en is een vrij grove atjar. Houd u wel aan de volgorde van de toegevoegde groenten, i.v.m. de gaartijden. De atjar nooit laten doorgaren; hij moet knapperig blijven.  Selamat makan.

 

 

 

10897250657?profile=originalRecept van de maand  Telor Bumbu Bali

 

Hardgekookte en gefrituurde eieren in een lekkere kruidige ketjapsaus

Ingrediënten:                      

8 eieren, 3 el. ketjap manis, 200 ml. water, 3 à 4 rode lomboks, 1 tl. trassi, 4 sjalotten (of 1 flinke rode ui), 2 teentjes knoflook, 1 tl. gula djawa (of bruine suiker), 1 tl. tamarinde, 1/2 tl. laos, 2 djeroek peroet blaadjes (of laurier), snufje zout, olie om te frituren.

Bereiding:

Kook de eieren hard en laat ze goed afkoelen. Daarna de eieren pellen. Verhit een flinke laag olie in de wok en bak hierin de eieren rondom mooi goudbruin. Laat ze dan op keukenpapier goed uitlekken. Doe de olie op een klein beetje na weg (of bewaar). Snipper de ui heel fijn, snijd de lomboks in ringetjes, crush en hak de knoflook heel fijn. Fruit dit alles in de wok en doe alle andere kruiden en specerijen erbij. Als

 

deze boemboe mooi gebakken is, het water toevoegen en nog even goed doormengen zodat er een dikke saus ontstaat. Doe nu de eieren erbij en schep het goed om zodat de eieren helemaal bedekt zijn met de boemboe. Ook kunt u de eieren halveren (zie TIP), met de platte kant naar boven in een ovenschaal doen en de halve eieren dan met een lepel goed overgieten met de boemboe en even een kwartiertje in een voorverwarmde oven op 150°C. Een onmisbaar bijgerecht bij de rijsttafel. Selamat makan.

(TIP) De gemakkelijkste en snelste manier om hardgekookte eieren te halveren. Aan een mes blijven vaak dooierresten hangen. Daarom: neem een draad garen (visdraad mag ook) en knoop het ene uiteinde aan de handgreep van uw keukenkastje. Trek de draad strak en haal van onderaf het ei er doorheen. Hoe simpel kan het zijn, toch?    

 

 

10897252084?profile=original  Gulai Udang   

 

Garnalen in een pittige saus

Ingrediënten:                    

400 gr grote roze garnalen, 4 el olie, 3 uien, 4 tenen knoflook, 1 tl trassi (garnalenpasta of poeder), 4 rode lomboks, 2 tl ketoembar, 1 tl laos, 1 tl djintan, 1 el gula djawa (palmsuiker), snufje zout, peper, geraspte schil van 1/3 citroen, 4 tomaten, 2 el asem (tamarinde), 4 salam-blaadjes of laurier, 1/3 blok santen.

Voorbereiding: Uien snipperen. Knoflook crushen en fijnhakken. Lomboks fijnhakken. Tomaten in stukjes snijden.

 

Bereiding:                        

Verhit olie in de wok en fruit de uien, knoflook, trassi, lomboks, ketoembar, djintan, laos, gula djawa en wat zout ca. 3 min. 
Voeg citroenrasp en tomaten toe. Roerbak alles ca. 5 min. Schenk 1/2 liter water erbij en voeg de asem, santen en salamblaadjes toe. Breng geheel aan de kook, hittebron  laag en laat mengsel ca. 10 min zonder deksel op pan zachtjes koken en binden. Dan de garnalen erdoor en nog even 5 minuten doorwarmen. Verwijder de salam- of laurierblaadjes. Lekker met witte rijst en een salade van komkommerplakjes.

Variatietip: Meng tijdens het bereiden een handje petehbonen (toko) erdoor. Selamat makan

 

 

 

 

 10897252093?profile=originalRecept van de maand             Gule bengala daging

Een heerlijk Indisch stoofpotje.

Ingrediënten: 

750 gram varkensvlees in grove dobbelstenen, 350 gram geschilde aardappels in blokjes, 2 kopjes dikke santen, 1 tl trassi, 2 tl ketoembar, 1 tl djinten, 1 tl koenjit, 1 tl djahé poeder, 2 in ringetjes gesneden rode lomboks, 2 gesnipperde rode uien, 4 teentjes knoflook, 3 laurierblaadjes, snufje zout, olie om in te bakken.

Bereiding:                                      

 Laat het vlees ca. 2 minuut in kokend water en haal het er dan met een 

schuimspaan uit. Gooi het kookvocht niet weg. Fruit in een wok met een scheut olie de ui, knoflook en andere specerijen tot de uisnippers glazig zijn. Doe dan de trassi erbij en meng dit er goed doorheen. Doe nu het vlees erbij en bak alles even op. Voeg dan een kopje van het kookvocht erbij, dan de santen, stukjes aardappel en de laurier. Laat alles op een laag vuurtje ca. 20 minuten garen. Let op voor droogkoken, doe er desnoods tussentijds nog iets kookvocht bij. Eventueel snufje zout toevoegen. Garneer voor het opdienen met wat bladselderie.   

Selamat makan.

 

 

 

 

10897252871?profile=original Namu-Namu   

Heerlijke Molukse pasteitjes; serveren met sambal of sweet-chilisaus.

Ingrediënten:

 500 gr. halfom of rundergehakt, 1 grote ui, 4 tenen knoflook, 1 tl. aromat, 1 tl. fijngehakte selderie, 1 vleesbouillontablet, 1 el. ketjap manis, 250 gr. worteltjes, 1 pot uitgelekte doperwten, mespunt zwarte peper, 1/2  pak laksa, rijstolie om in te bakken, 1 pakket rond bladerdeeg (toko). 

Bereiding:                                     \

Snipper de ui en hak de knoflook zeer fijn. Doe wat rijstolie (spettert niet    en kan zeer hoge temperaturen verdragen) en verhit deze. Bak hierin de uiensnippers glazig, samen met de gehakte knoflook. Doe dan het gehakt, vleesbouillontablet en zwarte peper erbij en fruit alles bijna gaar. Doe de hittebron laag. Rasp intussen de worteltjes op de grove kant van de rasp en leg op een stuk keukenpapier.

 

Laat de doperwtjes heel goed uitlekken. De laksa (hete instant noedels) in heet water laten wellen, dan uitlekken en in lengtes van 2 cm. snijden of knippen. Doe vervolgens de geraspte wortel, doperwten, laksa, aromat, selderie en de ketjap bij het mengsel in de wok en fruit alles goed door onder voorzichtig omscheppen. Laat dan goed afkoelen. Eventueel teveel aan vocht afgieten (niet weggooien, kunt u altijd wel als basis voor een of ander sausje gebruiken). Neem nu het ronde bladerdeeg en doe op elk vel een ruime eetlepel van het afgekoelde mengsel uit de wok en vouw de deeglap op zodat er een ‘halve maan’ ontstaat (zie foto). Druk de randen op elkaar met een vork, vouw om en druk dan opnieuw (nu voorzichtig) met een vork aan. Als u daar handig in bent kunt u de rand ook omvlechten. Bak nu de Namu-Namu in hete rijstolie goudbruin en klaar.

Selamat makan.    

 

 

10897252700?profile=original

 

Beef Avocado salade        Han Go  (Go-Tan)

Omdat we nu toch eindelijk in de zomerwarmte zitten, eens iets anders dan de geëikte Indische gerechten. Hier een heerlijk recept, dat ik toegestuurd kreeg van Han Go, eigenaar van Go-Tan. Heerlijk fris en toch met een Indische “twist”.

Ingrediënten:                                         

400 gram ossenhaas puntjes (reepjes), 250 gram gemengde sla, 2 sinaasappels, 100 gram pecannoten,   1 rode lombok,  1 (2 mag ook) grote avocado (eetrijp), 6 eetl. Go-Tan Wok Teriyaki, 1 theel. gehakte knoflook,  

2 eetl. Sesamolie, olijfolie, peper en zout.

 

Bereiding:                                        

Marineer het vlees in de Teriyaki saus met de fijngehakte rode lombok en de knoflook ca. 15 minuten (langer mag), schil de sinaasappels en snijd deze in stukjes. Snijd de adocado in tweeën en maak bolletjes met een bolletjeslepel (stukjes mag ook), crush de pecannoten, vermeng ze met de sesamolie en rooster ze in de oven ca. 8 minuten op 175 °C. Meng de sla met de sinaasappelstukjes, pecannoten, avocado, peper, zout en de olijfolie goed door elkaar. Bak in ca. 3 minuten het gemarineerde vlees op hoog vuur (constant roeren). Serveer de sla en leg bovenop de stukjes ossenhaas.  Lekker bijgerecht.      Selamat Makan  

 
10897253270?profile=originalUdang besar pangang 

Gebakken grote garnalen in een pikante roomsaus (4 personen)

Ingrediënten:                                   
40 grote gamba’s of cocktailgarnalen, gepeld en zonder kop. 4 grote rode uien, 6 teentjes knoflook, 3 rode lomboks, 2 el. honing, 2 tl. serehpoeder, mespunt witte peper,    2 tl. ketoembar, 1 tl. djintan, 2 tl. koenjit,  8 kemirienoten, 2 tl. djahé, 200 gram geraspte kokos, 2 visbouillonblokjes, 1,5 dl. koksroom of ongeslagen room, sap van 1 limoen, olie om in te bakken
 
 Bereiding:  Snijd de uien, lomboks en knoflook fijn. Rooster de kemirienoteneven in een droge koekenpan en maal ze daarna fijn (hakmolentje van staafmixer). Verhit olie in een wok en fruit de uien, komboks en knoflook tot de uien glazig zijn. Voeg dan de kemirie, bouillonblokjes en overige specerijen toe. Even goed mengen en dan de honing, limoensap en de kokos toevoegen. Doe er ca. 1/2 liter water bij en breng aan de kook. Laat ongeveer 10 minuten zacht doorpruttelen. Neem dan de wok van het vuur en meng de room erdoor, even goed roeren. Zet de wok terug op de hittebron maar vooral NIET meer laten koken, anders gaat het schiften. Steek nu de garnalen aan satéstokjes, bestrijk de met een kwastje met olie en rooster ze ca. 2 minuten onder de voorverwarmde grill in de oven. Bij gebruik van een contactgrill is 10 tot 15 seconden voldoende. Schenk nu de saus over de borden en leg de garnalen er bovenop. Garneer met wat peterselie. Lekker met witte rijst en atjar ketimoen.        
 
 Selamat makan.  
 

Tempe goreng 

tempe snijd je in stukken...week het daarna, in een bad van zout...knoflook... en assem...

week het een uur...en dan laat het uitlekken in een vergiet.. Droog het af,.bak het daarna in olie bruin ,

...echt lekker...probeer het maar eens...succes

..

 

Recept van de maand:      Spekkoek  door Roy Dreezens    

Wie heeft nog nooit van deze heerlijke Indische traktatie gehoord….. Hier het recept om het thuis zelf te maken. Niet moeilijk, wel veel werk en geduld.

Ingrediënten:                                   

150 gram bloem, 12 eieren, 400 gram boter, 3 zakjes vanillesuiker, zout naar smaak, 250 gram witte basterdsuiker, 8 theelepels kaneelpoeder, 2 theel. anijspoeder (of 2 fijngestampte anijsblokjes), 2,5  theel.  kruidnagel-poeder, 2 theel. kardamonpoeder, 2 theel. nootmuskaatpoeder.

Voorbereiding:

De boter zacht laten worden (maar beslist NIET helemaal laten smelten); eieren scheiden en eiwitten kloppen; alle kruiden klaarzetten in de juiste hoeveelheden; springvorm (20 cm) goed invetten, ook de randen; oven voorverwarmen op 110°C (hete lucht), 120°C (onder en bovenwarmte) of 140°C alleen onderwarmte.

Spekkoek, naturel en pandan.

Bereiding:                                                 

 Maak van de boter een mooie romige massa met  een  mixer. Wanneer de boter een papje is, doe er dan de basterdsuiker, snufje zout en de vanillesuiker bij en meng het goed door.

Terwijl je goed roert met een pollepel, voeg dan langzaam het eigeel erbij. Blijf roeren! Hierna voorzichtig beetje bij beetje het geklopte eiwit erbij doen. Daarna heel langzaam roerend de bloem toevoegen.

Wanneer het beslag enigszins glad is, gaan we het verdelen in twee gelijke hoeveelheden in twee kommen. Laat één kom voor wat het is en voeg bij de andere kom alle kruiden toe en meng het voorzichtig  door. Zo krijg je een beslag voor de witte laagjes en een voor de bruine laagjes.

Begin met een wit laagje in het bakblik, maar let op, een heel dun laagje: de bodem moet net bedekt zijn. Strijk desgewenst het laagje     glad met de bolle kant van een lepel. Plaats het bakblik ca. 4 minuten in de oven. Het laagje mag beslist niet aanbranden, maar wel goed gaar (de bovenkant ziet er dan iets gedroogd uit). Is het gaar, dan bakblik uit de over, het volgende (nu bruine) laagje erop smeren en weer terug in de oven voor ca. 4 minuten. Doe dit zo om en om tot het beslag in beide kommen op is. Eindig wel met een BRUIN laagje. Wanneer je het laatste laagje erop doet, kun je de gehele koek na ca. 4 minuten nog enkele minuten langer laten doorgaren met de oven UIT (doe daarbij de deur van de oven enkele seconden open om de ergste hitte te laten ontsnappen, anders kan het bovenste laagje uitdrogen). 

Daarna het bakblik uit de oven halen en ca. 10 minuten laten afkoelen. Dan de springvorm openen en zonder dat verder laten afkoelen.

Serveren in dunne plakjes.

Wil je graag spekkoek in het groen hebben? Doe dan een volle eetlepel pandanpasta (toko) bij het witte beslag.

Selamat Makan.   

10897253690?profile=originalRecept van de maand:     Soto Madura  

Een van de lekkerste maaltijdsoepen uit Indonesië met rundvlees als basis, volgens Madurees recept.

Ingrediënten:                                          

Ca. 750 gram rundvlees (poulet of reepjes), 3 salamblaadjes (of laurierblaadjes), 4 rode uien, 4 tenen knoflook, 2 rode lomboks, 3 lente-uitjes, 5 kemirinoten, 1/2 el. ketoembar, 1 tl. djahé, 1 tl. djinten, 1/2 tl. koenjit, 1 verse stengel sereh,   olie om te bakken, ca. 2 ltr. water, bouillonblokje, zout en peper naar smaak.                                                      

Voor de vulling: 2 aarsappels, 4 eieren, 1 pak Chinese noedels, 250 gram taugé, bosje bladselderie, zakje gebakken uitjes.

Bereiden:                                      

Kook de aardappels beetgaar en de eieren hard. Week de noedels in heet water en spoel ze daarna af onder koud water. Trek bouillon van het rundvlees en ca. 2 liter water met   het bouillonblokje, de serehstengel (gekneusd) en wat zout. Snipper de uien en hak de knoflook fijn. Snijd alleen het groen van de lente-uitjes in ringen, bewaar de rest voor een ander gerecht. Maal of vijzel de kemirinoten fijn en fruit dit in     een wok met een scheutje olie, samen met de uiensnippers, salamblaadjes, knoflook, ketoembar, djahé, djinten en koenjit. Voeg dit daarna toe aan de bouillon met rundvlees. Blancheer de taugé kort (even in heet water dompelen en direct met koud afspoelen). Snijd de beetgare aardappels in kleine blokjes en de eieren in partjes. Snijd de rode lomboks schuin in dunne ringetjes. Verwijder de serehstengel uit de bouillon. Verdeel dan de stukjes aardappel, noedels, taugé, eieren, gehakte bladselderie, het groen van de lente-uitjes en de gebakken uitjes in aparte schaaltjes. Neem nu diepe borden en doe op elk bord een plukje uit ieder schaaltje. Overgiet dit dan met de bouillon met rundvlees. Garneer met de lombokringetjes en serveer met wat cassavekroepoek en wat lontong.

Selamat Makan.

 

 

10897253863?profile=original Indische gestoomde makreel

Eens iets anders: Een lekker recept met gestoomde makreel en verse groenten.

Ingrediënten:                                                

3 grote gestoomde makrelen, 4 uien grof gesnipperd, 5 tenen knoflook gecrushd en fijngehakt, 1 of 2 rode lomboks, 3 tl. djahé, 500 gram gebroken sperziebonen, 1 blikje tomatenpuree, 1 rode paprika in blokjes, 3 tomaten in blokjes en zonder zaad, 1/2 dl ketjap manis, sap van een limoen, 1/4 blokje trassi, 1/4 blok santen, 2 dl water, olie om    in te bakkenuien glazig.

 

Bereiding: Verhit wat olie in een wok en fruit hierin de grof gesnipperde uien glazig. Doe de sperziebonen erbij en laat even een minuutje pruttelen.

 

Voeg de in dunne ringetjes gesneden lombok en de blokjes paprika toe, met de tomatenpuree, djahé, knoflook, trassi en de blokjes tomaat. Blus af met 2 dl water en doe er dan de ketjap manis bij. Maak intussen van de makrelen mooie filets en verdeel deze in stukken van ca 3 cm. (let goed op eventueel verborgen graatjes). Laat vervolgens de santen in het groentenmengsel smelten en roer even door. Laat 5 minuten zachtjes doorpruttelen en roer dan voorzichtig de makreelstukjes erdoor. Tenslotte het limoensap toevoegen. Wordt het mengsel toch te droog dan eventueel nog iets water toevoegen. Direct serveren. Bij te lang verwarmen valt de makreel uit elkaar.

Lekker met witte rijst, atjar ketimoen en kroepoek.  Selamat Makan.

 

 

10897254300?profile=originalGulai Ikan Bali  (Balinese vis)

Een heerlijk pittig visrecept uit het paradijselijke Bali.

Ingrediënten:                                       

750 gram stevige witvis, sap van een halve limoen, 3 el. tapiocameel, 1 tl. zout, 6 el. olie om in te bakken.      

Voor de saus:  4 rode uien, 2 tl. djahé, 1 tl laos, 1/2  blokje trassi, 4 rode lomboks (pepers), 4 tenen knoflook,   2 el. ketjap manis, 1 el. tamarinde,  300 ml. water. Bosje gehakte korianderblaadjes voor de garnering.

 

Bereiding:                                          

Maal de rode uien, trassi, lomboks, knoflook, met de djahé en de laos in een keukenmachine fijn tot een pasta. Verhit in een wok wat olie en fruit hierin de kruidenpasta ca. 2 minuten. Voeg dan de ketjap, tamarinde en het water toe en laat 2 minuten op heel laag vuur sudderen. Snijd de vis in stukken (niet te klein), besprenkel dit met limoensap en meng dit met het zout  en het tapiocameel. Verhit in een pan de rest van de olie en bak hierin de vis hooguit 3 minuten (niet te wild omscheppen anders valt de vis uit elkaar). Schep dan de vis uit de pan en voeg deze bij de saus (voorzichtig omscheppen). Opdienen met een beetje gehakte koriander. Lekker met witte rijst en bijvoorbeeld Gado-Gado.

In plaats van witvis kunt u ook grote garnalen gebruiken of een combinatie van vis en garnalen.Haal dan voor het bakken ook de staartjes eraf.

 

- Ritja-ritja udang

Een heerlijk pittig garnalengerecht, dat onder andere in de Molukse keuken erg populair is.   

Ingrediënten:                                    

10897254253?profile=original

 600 gram grote roze garnalen. 2 tl. gemalen verse gember, 3 tl. gemalen verse knoflook, flinke ui in dunne halve ringen gesneden, 1 handvol prei in dunne ringetjes, 2 fijngehakte rode pepers, 1 stengel sereh, 2 el. limoensap, klein blikje tomatenpuree, 2 tl. laos, 100 cl. gembersiroop, 4 el. ketjap manis, 1 el. bruine suiker, 1 kopje water, snufje zout en peper, wat fijngehakte bladselderij voor de garnering.  

 

Bereiding:                                      

Fruit de uitjes in een wok in wat olie tot ze glazig zijn. Roer er dan de gember, knoflook en laos doorheen. Voeg er dan de rode peper en de sereh aan toe (sereh even kneuzen). Laat dit samen aan de kook komen en doe er dan de prei bij en laat dit iets garen. Vervolgens de tomatenpuree,

ketjap, bruine suiker en zout en peper erdoor. Voeg een kopje water toe en de garnalen en verwarm dit alles, maar laat het niet meer koken, anders worden de garnalen taai. Strooi er bij het opdienen wat fijngehakte bladselderij over. Lekker met witte rijst en gado gado of als bijgerecht bij de rijsttafel.

In plaats van garnalen kunt u ook andere ingrediënten gebruiken, zoals kip (ritja-ritja ajam) of vis (-ikan), tahoe of tempeh. Altijd een succes.

Selamat makan

 

Ajam Pangang met santen  door Hans Vogelsang

 

Zoals overal is ook in de Indonesische keuken kip een veelvoorkomend gerecht. Kip wordt er vaak geroosterd op houtskool, wat aan het vlees een bijzondere smaak geeft. Na het roosteren wordt het (zoals in dit recept) vaak gestoofd in een saus met santen. Dit recept is vrij snel en eenvoudig te maken en smaakt heerlijk door de combinatie van grillen en stoven

Ingrediënten:  1 grote braadkip of 4 poten, 3 eetlepels ketjap manis, 2 of 3 lomboks (minder scherp: zaad en zaadlijsten verwijderen), 3 of 4 grote rode uien, ½ blok santen, afgestreken theelepel zout, 3 tenen knoflook (uit de knijper), stukje trassi, sap van een citroen, 6 eetlepels olie

Bereiding:  Maak de kip goed schoon onder stromend water en dep hem daarna droog. Snijd hem vervolgens in stukken (poten in tweeën) en rooster het in de oven onder de grill. Let wel op dat de bovenkant niet verbrand Kan ook gewoon in de oven op 180 *C, ca. 45 minuten. Controleer daarna of de kip gaar is (mag niet meer rosé op het bot zijn). Maak de uien en lomboks fijn in een keukenmachine en vermeng het met het zout. Doe de olie in een wok op hoog vuur en fruit hierin het uien-lombok mengsel enkele minuten. Doe de hittebron laag en voeg de santen, trassi en ketjap toe. Zodra de santen en trassi gesmolten zijn, de kipstukken erbij, vervolgens het citroensap en laat alles zachtjes smoren. Als de saus te dik dreigt te worden, een scheutje water erbij doen. Lekker met witte rijst, sajoer en atjar. 

                          Selamat makan.

 

10897254870?profile=original    Sambal Badjak 

 

Deze keer eens geen gerecht. Iedereen die van Indisch eten houdt kent wel de sambal badjak, die je in een pot bij de winkel haalt. Echter veel lekkerder is de sambal badjak die je bij de toko kunt kopen, maar dan wel de eigengemaakte. Heerlijk en onmisbaar bij de Indische maaltijd. Maar hoe maak je nu zelf die lekkere sambal? Hier een prima recept, waar je het echt niet voor kant en klaar hoeft te kopen. En je kunt zoveel maken als je wilt door de hoeveelheden te vermenigvuldigen met een factor. En moeilijk is het beslist niet.

Ingrediënten:                                         

 2 rode uien (of 4 sjalotten), 4 teentjes knoflook, 10 gemalen kemerinoten,  12 verse Spaanse pepers (lomboks),    1 stengel sereh, 4 blaadjes djeroek poeroet (of laurier), 2 blaadjes salam, 1 tl. laospoeder, 1 tl. djahé, 1 tl. trassi 1 volle el. goela Djawa (palmsuiker),    1 tl. tamarinde (uit de fles), 3 el. asemwater (of citroensap), 1 tl. zout,  1 stukje santen van ca. 1 cm., ruim olie, schone jampot.  

 

Bereiding:                                       

Desinfecteer een schone jampot (ook het deksel) in kokend water met een lepel soda; daarna met kokend water naspoelen, onderesteboven laten uitlekken en afdrogen met een schone droogdoek. U kunt ook een weckpotje gebruiken. Zorg er dan voor dat bij het

desinfecteren ook de rubber ring losgehaald wordt.  

Doe de uien, de pepers en de knoflook in een keukenmachine en maal ze grof (beslist niet fijn!). Verhit een flinkje scheut olie in de wok en fruit dit mengsel samen met de sereh, laos, goela Djawa, djahé en trassi 3 minuten. Doe er dan de overige ingrediënten bij en breng weer langzaam aan de kook. Tenslotte het stukje santen toevoegen en laten smelten. Nog even 2 minuten zachtjes laten pruttelen (goed blijven roeren).

Doe de nog hete sambal badjak in de jampot en voeg wat olie toe tot de sambal goed onder staat. Daarna met het deksel goed sluiten en in de afgesloten pot af laten koelen. Zo kunt u de sambal heel lang bewaren.

  Selamat makan.

 

 

10897254900?profile=original Obloh-Obloh         

 

 

Een echt traditioneel Indonesisch groentegerecht; zeer scherp, dus voor de liefhebbers van pittig eten.

 

Ingrediënten:                                        

 1 blok tofu (tahu) in grote dobbelstenen, 1/2  blok tempeh, 1 kleine witte kool (grof gesneden), 150 gram sperziebonen, 100 gram worteltjes in schuine schijven van 1 cm. gesneden, 2 grote uien grof gesneden, kleine maïskolfjes, 6 tenen knoflook gecrushed en fijngehakt, 1/2  blok trassi verkruimeld en in 4 eetlepels heet water opgelost, 2 eetl. sambal oelek, 4 rode pepers in  ringen gesneden, 2 theel. laos, 1 stengel sereh (gekneusd met bodem van een steelpannetje of een keukenhamer), 1/3 blok santen, 3 blaadjes salam (Indonesisch laurier) 250 ml. water, olie, 1 theel. zout, 1 eetl. suiker.

 

Bereiding: Snijd de tempeh een keer door en de helften dan in plakken van 1 cm. Bak dan in een wok in ruim olie de tofu en de tempeh lichtbruin en laat daarna uitlekken. Doe dan de salamblaadjes met de laos in een pan met ruim water en voeg vervolgens de gesneden witte kool, sperziebonen, worteltjes en maïskolfjes toe. Kook de groenten halfgaar. Fruit de ui met de knoflook in 2 eetl. olie. Doe dit samen met het trassiwater, sambal, rode peper, sereh, santen, zout en suiker bij de groenten (de groente moet 1 cm. onder water staan). Laat alles op heel laag vuur sudderen onder af en toe roeren, tot de olie boven komt drijven. Lekker met witte rijst en bijvoorbeeld smoorvlees.

Selamat makan

 

 

10897253270?profile=original 

     Sambal Goreng Telor      Hans Vogelsang

Een eenvoudig, maar zo ontzettend lekker bijgerecht, dat bij vrijwel iedere Indische maaltijd past.

 

 

 

Ingrediënten:   6 hardgekookte eieren, in de lengte gehalveerd. 2 à 3 tenen knoflook, gecrushed en fijngehakt, 1 grote fijngehakte rode ui, 4 tomaten in stukjes zonder vocht en zaad, 2 lomboks in dunne ringetjes, 2 blaadjes Salam (of laurier), 1 theelepel laospoeder, 1 theelepel djahé, afgestreken eetlepel palmsuiker of donkerbruine suiker, 1 dl. Ketjap manis, 1 dl. dikke santen, klein stukje trassi, snufje zout, scheut olie.

 

Bereiding:  Fijngehakte ui in een scheutje olie in de wok glazig fruiten, dan knoflook en alle andere ingrediënten erbij doen (behalve de tomatenstukjes). Roeren tot een mooie gladde saus en dan de tomatenstukjes erbij en nog even 2 minuten zacht laten doorpruttelen. Dan de gehalveerde eieren met de bolle kant naar onder in een ovenschaal doen (ze moeten er nagenoeg precies in passen). Dan alle eieren rustig overgieten met de saus (salamblaadjes eruit halen), schaal afdekken met aluminiumfolie (een paar gaatjes prikken voor de stoom) en in een voorverwarmde oven op 150 graden ongeveer 20 minuten laten doorwarmen. Warm serveren.

Selamat makan.

 

 

 

10897255093?profile=originalPerkedel daging kentang        Roy Dreezens

 

 

Eén van de vele heerlijke bijgerechten, maar ook als lekker hapje tussendoor, is wel het aardappelkoekje met rundvlees. Deze kunnen lauw-warm gegeten worden, maar ook koud.

Ingrediënten: 

500 gram aardappelen; 250 gram rundergehakt, 4 eieren, een flinke eetlepel bloem, wat zout, olie om te bakken.                                                         

Voor de boemboe: 3 kemirinootjes, 2 tl. Ketoembar, 1 tl. Djintan, 1 tl. Witte peper, 3 sjalotten, 3 teentjes knoflook, 2 tl. Koenjit, flinke tl. Sambal oelek, klein bosje selderij.

Bereiding:  Kook de geschilde en gewassen aardappelen in een pan met

 

ruim water en wat zout. Rooster de kemirinootjes en maak ze samen met de overige ingrediënten voor de boemboe fijn in een vijzel of keukenmachine. Pureer de gekookte aardappelen en vermeng deze met het gehakt, de boemboe, 1 ei en de

bloem. Voeg een beetje zout naar smaak toe. Maak van het mengsel mooie ronde schijven van ca. 7 cm doorsnede en 2 cm dik. Stoom ze vervolgens ca. 30 minuten in een stoompan (koekjes niet stapelen). Geen stoompan? Geen nood. Leg dan de koekjes op een platte schaal, dek ze af met huishoudfolie en doe ze dan ca. 5 minuten in de magnetron (700W). Laat ze daarna afkoelen tot ze stevig worden. Verhit dan een laag olie in een wok of braadpan, wentel ze door losgeklopte eieren en frituur ze tot ze goudbruin zijn. Eet ze zo of met een pittig (sambal)sausje.

 

Selamat makan.

 

      Pindang Kuning       door:  Roy Dreezens

In dit pittige Molukse visgerecht komen eigenlijk alle rijke smaken uit de Molukse keuken samen.

Ingrediënten:                                     

2 flinke schoongemaakte rauwe makrelen, 1 serehstengel, 4 sjalotten, 2 groene lomboks, 2 stengels lenteui, 1 limoen, 4 dl water, zout naar smaak (of ½ visbouillontablet).

Voor de boemboe: 5 kemirinootjes,     1 tl. djahé, 1 tl kunjit, 1 rode lombok,  3 tenen knoflook, 1 el. olie.

 

Bereiding:                                             

Maak de ingrediënten voor de boemboe (behalve de olie) fijn in een keukenmachine. Sjalotten en groene lomboks in ringen snijden Lenteui (incl. groen) schuin in grove ringen snijden, serehstengel kneuzen met een keukenhamer of bodem van een steelpan en ‘knoop’ erin leggen.

Makreel in stukken van ca. 2 cm snijden. Doe 1 el. olie in de wok en fruit hierin de boemboe met de sereh heel even (niet bruin laten worden) en voeg er dan direct de gesneden sjalotten en groene lombok aan toe. Zodra alles weer aan de kook is, de 4 dl. water erbij en het sap van de limoen. Aan de kook brengen en even proeven. Het moet een lichte citroensmaak hebben. Voeg indien nodig nog iets zout of een halve visbouillontablet toe. Pas daarna de stukken makreel erbij en even later de gesneden lenteui. Alles kort laten stoven, tot je ziet dat de makreel gaar is. Daarna niet doorkoken, anders valt de makreel uit elkaar. Sereh uitnemen

Lekker met witte rijst en atjar ketimoen (Indonesische komkommer-salade).

Selamat Makan.

 

 

 

Recept van de maand Udang Petis door: Piet Zevenbergen

 

Garnalengerecht  (pittig)

Ingrediënten:  24 grote rauwe garnalen, gepeld. Voor de boemboe: 3 tenen knoflook; 3 lomboks, fijngehakt; 3 theelepels gehakte gemberwortel; 1 stengel sereh (citroengras) in stukken gesneden; 1 theelepel ketoembar; snufje zout; 2 eetlepels olie.

Bereiding:  Stamp de ingrediënten voor de boemboe fijn in een vijzel of maal ze kort in een keukenmachine 

Garnalengerecht  (pittig)

Ingrediënten:  24 grote rauwe garnalen, gepeld. Voor de boemboe: 3 tenen knoflook; 3 lomboks, fijngehakt; 3 theelepels gehakte gemberwortel; 1 stengel sereh (citroengras) in stukken gesneden; 1 theelepel ketoembar; snufje zout; 2 eetlepels olie.

Bereiding:  Stamp de ingrediënten voor de boemboe fijn in een vijzel of maal ze kort in een keukenmachineWilt u de boemboe iets minder scherp, verwijder dan de zaadjes uit de lomboks. Leg de gepelde garnalen in een ruime schaal en giet de Boemboe er overheen en laat goed intrekken. Is de boemboe te droog, doe er dan een klein scheutje water bij. Verhit een scheut olie in de wok en roerbak alles enkele minuten tot de garnalen mooi roze en gaar zijn. Lekker met witte rijst of nasi goreng, verse salade en kroepoek.                 

 Selamat Makan

 

 

10897255852?profile=originalvan de maand  Gevulde kip        

door:   Hans Vogelsang

 

Een ontzettend lekker recept dat ik een aantal jaren geleden ontwikkelde en waar u uw gasten gegarandeerd mee verrast. Voorwaarde is dat u over een gril of een oven met draaispit beschikt. Kan eventueel wel in een oven zonder draaispit, maar dan moet u een deel van het recept aanpassen.   

Ingrediënten:                            

 Grote braadkip, 800 gram vastkokende aardappels, 200 gram kippenlevers, 250 gram gare rijst, 250 gram beetgare sperziebonen, 1 grote gesnipperde rode ui, 3 tenen knoflook, 2 el. sesamzaadjes, 2 tl. sambal oelek, 1 tl. ketoembar, 2 tl. kerriepoeder, 1 tl. djintan, stukje trassi, 3 el. honing, 3 el. ketjap manis, 1 tl. zout, 1 dl. olie,         2 citroenen, water. Dikke naald en keukengaren.

Bereiding:                                          

Heel ouderwets, zoals mijn oma het vroeger deed: leg de kip de avond tevoren in een bak of pan met water en anderhalve citroen in parten. Kip moet geheel onder water staan. Laat het zo de gehele nacht staan totdat u met de bereiding gaat beginnen. De kip wordt zo lekker mals. Haal voor de bereiding de kip uit het water, laat hem goed uitlekken en dep hem droog. Maak het vel los van het vlees maar laat het aan de kant van de hals vastzitten. Dep het vlees nogmaals droog. Maak van de knoflook, sambal oelek, ketoembar, kerriepoeder, djintan, trassi, honing, ketjap en olie in de vijzel of keukenmachine een homogene saus. Schenk deze in een schaal en zet apart. Fruit nu in een beetje olie de gesnipperde ui glazig, voeg er de kippenlevers aan toe en gaar dit langzaam op laag vuur. Klein scheutje water toevoegen. Snijdt daarna de levers in hele kleine stukjes en vermeng dit met de gare rijst, de in 1 cm lange stukjes gesneden beetgare sperziebonen en de sesamzaadjes.

 

Schil en snijd de aardappels in gelijke stukken. Was nu uw handen zorgvuldig. Neem de schaal met saus en doop uw handen erin en wrijf hiermee het vlees van de kip onder het vel in. Trek vervolgens het vel weer over het vlees. Doop uw handen opnieuw in de saus en bewerk op dezelfde manier de aardappelstukken. Meng dan het restant van de saus door het mengsel voor de vulling en vul hiermee de kip. Stop hem goed vol, tot er niets meer bij kan. Naai met een grote naald en keukengaren (beide verkrijgbaar bij de kookwinkel) de kip dicht, bind vleugels en poten vast en rijg hem aan het spit. Zorg dat de grilpennen de kip goed vasthouden. 

Zodat hij tijdens het draaien niet kan verschuiven of doorzakken. Plaats de spit in de oven of de gril. Doe de aardappelstukken in een grote braadslee, besprenkel deze met het sap van de overgebleven halve citroen en plaats deze onder de kip. Tijdens het grillen worden de aardappels ook gaar en worden ze bedropen met de sappen van de gevulde kip. Gril de kip in ongeveer een uur en een kwartier gaar.  Lekker met wat extra groenten (bijvoorbeeld GadoGado of wat salade). Een echte feestmaaltijd. Als alles gaar is, de kip in stukken snijden, vulling en aardappels verdelen en opdienen.

Ingeval u niet over een gril of oven met draaispit beschikt, kunt u de gevulde kip ook in een ruime ovenschaal of braadslee bereiden. Hierbij moet u echter regelmatig een kwastje olie over de kip heen halen. De aardappeltjes kunt u in dezelfde schaal onder de kip leggen. Hierdoor ligt de kip na een tijd niet in z’n eigen vocht. Gaar de kip dan in de voorverwarmde oven op 200*C in ongeveer anderhalf uur, dus iets langer dan in de gril.

Selamat Makan

 

Recept van de maand   Rendang Ajam   door:  Roy Dreezens

 

Rendang van rundvlees is natuurlijk overbekend, maar je hebt ook rendang van kip en zelfs van grote garnalen; en wat dacht u van rendang kambing. Echt smullen! Het hier behandelde recept is voor kip en is afkomstig uit het enkele maanden geleden besproken boek: Roy’s Indorecepten. Het is een heerlijk gerecht, dat veel gegeten wordt in Sumatra.

Ingrediënten:  een kip van ca. 1 ½ kg., 3 eetlepels asem (asem/siroop), 1 ½ eetl. Gula Djawa (palmsuiker), of anders: rietsuiker, 1 blokje trassi, 1 ltr. water, heel blok santen,  6 djeruk perutblaadjes, ½ eetl. Kunjitpoeder, 4 salamblaadjes. Voor de Boemboe: 6

 rode lomboks, 5 rawits, 1 eetl. djahé, 2 theel. laos, 1 kaneelstokje, 2 theel. ketoembar, 3 kruidnagels, 1 theel. nootmuskaat, 2 theel. witte peper, 3 serehstengels (gekneusd), scheut olie.

Bereiding: Snijd de kip in stukken, was ze en dep ze droog. Meng de asem, Gula Djawa, trassi en het water goed door elkaar. Maal de ingrediënten voor de boemboe in een keukenmachine goed fijn tot een pasta. Verhit een scheut olie in een wok en fruit de boemboe zachtjes. Voeg de asem, de salam, djeruk perut, de gekneusde serehstengels en de kunjit toe. Laat alles ca. 10 minuten zachtjes pruttelen boven laag vuur.

 

Voeg dan beetje bij beetje de santen toe en daarna de stukken kip en een snufje zout. Laat alles zacht stoven op het kleinste vuurtje tot het vlees gaar is en de saus flink is ingedikt.                       Pas op voor aanbranden. Dit gerecht is behoorlijk pedis (pittig), maar wel heel erg lekker.                 Selamat Makan.

 

 

Lees verder…

Wreker van zijn Indische grootouders De politieke roots van Geert Wilders

(Bron De Groene Amsterdammer)

Geert Wilders lijkt alle politiek te reduceren tot vraagstukken van grensbewaking, volkstelling en volksverplaatsing. Displacedness vormt het steeds terugkerende motief van zijn betoog en niet toevallig ook van zijn verborgen Indische familiegeschiedenis.

LIZZY VAN LEEUWEN

EN WEER LUKTE het hem: door heel Europa meldden krantenkoppen in juni de plannen van Geert Wilders om ‘miljoenen, tientallen miljoenen’ Europese moslims voorgoed uit te zetten als ze problemen veroorzaken. De PVV-leider deed deze uitspraak in Denemarken waar hij, net als in de Verenigde Staten, door velen wordt gezien als internationale held van het vrije woord. In het buitenland gooit Wilders alle remmen los als hij zijn vaste thema aansnijdt: de dreigende islamisering van het vrije Westen, te beginnen met ‘Eurabia’. Zijn alternatief – deportatie, opsluiting en/of verbanning van moslims – wordt in het buitenland doorgaans met staande ovaties verwelkomd. In Denemarken beweerde hij ook dat de westerse democratie op de rand van de afgrond staat door ‘massale immigratie en het hoge geboortecijfer van moslims’. In Los Angeles liet Wilders weten dat de hedendaagse islam in Europa oproept tot ‘onze vernietiging’.


De vraag blijft: wat beweegt Wilders? Uit welke bron put hij zijn monomane gedrevenheid? Is er een context denkbaar – ideologisch, historisch – waarin de figuur van Wilders thuishoort? Ondanks de vele pogingen om de volksvertegenwoordiger politiek te plaatsen, blijft een bevredigende analyse uit. Wilders is de laatste jaren omschreven als fascist, racist, populist, ‘provinciaal’, xenofoob, ‘volbloed liberaal’, rechts-extremist, rechts-radicaal en als ‘islamracist’. Hij gaat verder dan gewone rechts-extremisten als Jean-Marie Le Pen en Filip Dewinter, stellen sommige politicologen. Meindert Fennema (UvA) beweert dat Wilders’ voorstellen soms verontrustend ver over de grens van de rechtsstaat gaan – typeringen die Wilders zelf afdoet met ‘gezeur in de marge’ en de behoefte hem te demoniseren. Wilders noemt zichzelf sinds kort ‘Dutch freedom fighter’; daarvóór omschreef hij zichzelf graag als ‘democraat in hart en nieren’.


Waar het publiek, de politici en de politicologen het mee moeten doen – afgezien natuurlijk van het verbale geweld – zijn het VVD-verleden, de benadrukte afkomst uit Limburg en het extreme, geblondeerde kapsel. Als politicus lijkt hij uit de lucht te zijn gevallen: een zelfgefabriekte brandbom uit Venlo, die in geen enkele politieke traditie past en ook daarom moeilijk politiek onschadelijk te maken is. Voor veel Nederlanders (vooral in de Randstad) is Limburg nog steeds een soort buitengebied, van waaruit je van alles kunt verwachten; een gebied met eigen normen en waarden en een ongewone cultuur. Dit vooroordeel staat een diepergaande blik op het fenomeen Wilders in de weg. Waarom verder zoeken als ‘Limburg’ een verklarend kader biedt? Misschien wel omdat de VVD als kraamkamer van de PVV toch nieuw licht op Wilders’ missie kan werpen? Het haar van Wilders is intussen een politiek symptoom dat ten onrechte niet serieus genomen wordt.
IN JUNI werd in een klein artikel in Trouw de genealoog Roel de Neve geciteerd over de genetische afstamming van Wilders, die een paar Aziatische, mogelijk islamitische voormoeders in zijn Nederlands-Indische voorgeslacht telt. Wilders is deels van Indische afkomst, meldt het bericht, maar dat is een onjuiste formulering, want ‘Indische afkomst’ houdt al in: van gemengde komaf. Wilders is een Indo. In Nederland Door Omstandigheden, zoals het grapje vroeger luidde. De Volkskrant reageerde op dit nieuws met een satirisch stukje waarin Wilders werd opgevoerd als een jonge driftkop, verslaafd aan de Blue Diamonds-hit Ramona, die tot razernij verviel omdat de jukebox na zestien keer Ramona spelen werd stilgelegd.


Veel meer dan dit ‘Indisch’ geïnspireerde fantasieverhaal heeft het nieuws over de afkomst van de politicus sindsdien niet opgeleverd in de media. Ten onrechte, want interessanter dan Wilders’ precieze genetische afstamming is zijn verborgen ‘culturele’ Indoschap, omdat dat tot uiting kan komen in zijn politieke genealogie. Is het denkbaar dat postkoloniale historie en familiegeschiedenis Wilders hebben gemaakt tot wat hij vandaag politiek voorstelt en voorstaat? Hoort Wilders tot het onuitgepakte deel van onze Indische erfenis?


Hijzelf draait ongemakkelijk om zijn Indische afkomst heen. In de biografie Veel gekker kan het niet worden (2008) van Arthur Blok en Jonathan van Melle komt Wilders, gevraagd naar zijn Indische achtergrond, met een onsamenhangend verhaal:
‘Mijn moeders vader was majoor in het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) en hij is daar naartoe gezonden. Mijn moeder is uit Nederlandse ouders geboren, maar zij heeft wel enkele zussen, en een daarvan is getrouwd met een Indische man. Ik heb zover ik weet en me herinner twee echte neven en een oom uit Indonesië. Mijn moeder heeft destijds drie maanden in Nederlands-Indië gewoond en is daarna naar Frankrijk gegaan, toen haar vader, mijn opa, weer terug moest. Al zijn dochters zijn toen met aangetrouwde familie ook weer mee teruggegaan, dus er is wel enige Indische invloed in mijn familie zichtbaar. Bij de oudste zus van mijn moeder, die lang in Nederlands-Indië heeft gewoond, gingen we wel eens in het weekend kroepoek bakken.’
Recent onderzoek in het Nationaal Archief brengt aan het licht dat dit fragment uit halve waarheden, verdichtsels en losse interpretaties bestaat, waarover straks meer. Waarom verhult en verbergt Wilders zijn Indische afkomst?

IN WILDERS’ politieke carrière vormen niet toevallig territoriumkwesties en de mogelijke demografische gevolgen daarvan – zoals migratie – een centrale rol. Ze vormen zogezegd zijn politieke vehikel. In de jaren negentig, na zijn huwelijk met een Hongaarse diplomate, hield hij zich bezig met de kwade sentimenten rond het door de Eerste Wereldoorlog veroorzaakte verlies van Hongaars grondgebied. Ook interesseerde hij zich intens voor de binnenlandse politiek van Israël, het land waarvoor hij naar eigen zeggen een diepe liefde voelt. Die liefde is al vroeg ontstaan: na zijn havo-eindexamen vertrok Wilders voor twee jaar naar Israël om zich bij een in het grensgebied van de omstreden Jordaanvallei gelegen kibboets aan te sluiten. Wilders’ geopolitieke obsessies kwamen duidelijk tot uiting ten tijde van zijn breuk met de VVD, veroorzaakt door het positieve fractiestandpunt over de toetreding van Turkije tot de EU. Dat vond Wilders ontoelaatbaar, omdat Turkije als ‘moslimland’ onverenigbaar zou zijn met de Europese cultuur – bovendien, voorspelde hij, ‘komen ze straks allemaal onze kant op’.


Sindsdien lijkt Wilders alle politiek te reduceren tot vraagstukken van grensbewaking, volkstelling en volksverplaatsing in het algemeen. Displacedness vormt het steeds terugkerende, onderliggende motief van zijn betoog en niet toevallig ook van zijn verborgen familiegeschiedenis. Indische familiegeschiedenissen reflecteren bijna allemaal de calamiteiten van de twintigste eeuw: uitsluiting, vervolging, geweld en gedwongen afscheid maakten een zeker deel uit van de ervaringen van Indische ouders, grootouders en overgrootouders. Zwaartepunt daarin vormde de Tweede Wereldoorlog, een oorlog waarin men volgens de historicus Mark Mazower ‘mensen verplaatste om politieke grenzen te consolideren’. In Nederlands-Indië leidde de Japanse Groot-Aziëpolitiek bijvoorbeeld tot het beleid om de blanke aanwezigheid totaal uit de openbare sfeer te bannen, door internering in kampen. De racistische bezettingsmaatregelen van de Japanners verscherpten de aloude identiteitsproblematiek van de Indo’s als onduidelijke ‘tussenklasse’ aanzienlijk.
Voor wie thuis is in kringen binnen de Indische gemeenschap is het niet onbekend dat Wilders juist op het punt van grenzen trekken veel bijval vindt van de oudere generaties Indische Nederlanders. Die al dan niet heimelijke instemming komt van totok- (blanke) en vooral van Indo-kant. Voor hen is Wilders een regelrechte branie: een lefgozer, een rebel, een ontregelaar. Afkeer van en angst voor moslimimmigratie en het fenomeen multiculturaliteit tekenden opvallend veel van de zichtbare politieke activiteit van Indische Nederlanders sinds de late jaren zeventig.


Serieuze vormen kregen deze sentimenten in 1980 met de oprichting van de Centrumpartij door de Indo Henry Brookman, destijds werkzaam aan de VU. De Centrumpartij kritiseerde het minderhedenbeleid en profileerde zich als een nationalistische anti-immigratiepartij; leden van de oervorm van de Centrumpartij, de NCP, hadden in 1980 Marokkanen overvallen die in een kerk in hongerstaking waren vanwege dreigende uitzetting. In deze tijd werden Indische Nederlanders voor hun gevoel door de overheid ‘weggezet’ als culturele minderheid, terwijl het Nederlanderschap, de vaderlandse taal en cultuur en de aanhankelijkheid jegens Oranje vanouds juist gevierd werden onder Indo’s. Het idee onder één noemer terecht te komen met Turkse en Marokkaanse moslims, broeders van de Indonesiërs die hen na een bloedige klopjacht, de bersiap, uit hun moederland hadden verjaagd, was voor vele Indo’s onverteerbaar, zoals nog na te lezen valt in oude nummers van het Indische lijfblad Moesson.

EIND JAREN VIJFTIG heette Moesson nog Onze Brug en was het een bulletin gewijd aan de opbouw en ontwikkeling van het voor Indo’s bestemde ‘stamland’ Nieuw-Guinea. Tijdens de vooroorlogse crisisjaren was namelijk het idee ontstaan om van het nog onontgonnen Nieuw-Guinea een nieuw thuisland te maken voor Indo’s. Rond de soevereiniteitsoverdracht aan Indonesië in 1949 was het initiatief op losse schroeven komen te staan, want de republiek eiste ook dit laatste restje koloniaal Nederland op. De symbolische waarde ervan was echter groot, vooral voor Indische Nederlanders. In 1951 ontstond een regeringscrisis, nadat VVD-fractievoorzitter Oud geopteerd had voor het behoud van Nieuw-Guinea voor Nederland, tegen de zin van VVD-minister Stikker. De succesvolle VVD-campagne in 1948 was geheel gericht geweest op de Indië-politiek: de verkiezingsaffiches lieten het gezicht van Soekarno zien met de tekst: ‘Heeft u er ook genoeg van?’ Nog vele jaren nadien zou de kolonialistische vertakking binnen de VVD invloed uitoefenen op partijstandpunten. De kwestie-Nieuw-Guinea was ook een van de speerpunten van het Jong Conservatief Verbond, een nieuwe partij onder leiding van de Indische Nederlander Feuilletau de Bruyn, die zich verder hard maakte voor verkleining van staatsuitgaven, terugdringing van de rol van politieke partijen en bestrijding van het socialisme. Het uiteindelijke loslaten van Nieuw-Guinea in 1962 leidde tot groot en voorspelbaar ongenoegen bij vele Indische Nederlanders, omdat Soekarno ook in deze kwestie weer aan het langste eind trok.


Het is opvallend hoe constant de deelname was van Indische Nederlanders aan partijvorming op basis van conservatief-nationalistische, (neo)koloniale beginselen, vergeleken met de deelname aan de progressieve beweging. De focus lag daarbij sterk op beschermen en bewaken van grenzen en op insluiten en/of buitensluiten van bevolkingsgroepen. In de jaren dertig, nog in Nederlands-Indië, sloten relatief veel Indo’s zich aan bij de NSB (zeventig procent van het ledenaantal). Dit was het geval vanwege het ultranationalistisch Hollandse karakter van de partij, maar ook vanwege de grote angst voor het oprukkende Indonesische nationalisme.


De NSB had in de kolonie een ander (niet-racistisch) karakter en een andere plek dan in Nederland. De partij bood Indo’s de kans om zichzelf en elkaar te laten zien dat zij ‘Hollandser dan de Hollanders’ wilden zijn en dat zij zich geheel identificeerden met de Nederlandse culturele erfenis en met oranje-blanje-bleu. Niet vergeten moet worden dat de koloniale elite in die tijd nagenoeg blank was. Omdat de Indische NSB een autoritair gezag voorstond, evenals het eeuwige behoud van de kolonie voor het vaderland, zagen veel Nederlanders in Indië in de partij dé oplossing om de dreiging van de opstandige, islamitische ‘inlanders’ te keren. Bij zijn succesvolle bezoek aan Nederlands-Indië in 1935 werd Anton Mussert zelfs tot tweemaal toe ontvangen door gouverneur-generaal De Jonge.
Nog voor de NSB leden ging werven, had in Batavia overigens al de eerste bijeenkomst van de Nederlandsch-Indische Fascisten Organisatie plaatsgehad, onder leiding van de Indo majoor b.d. Rhemrev. Ook hij maakte zich sterk voor terugdringing van de ‘inlandse’ invloed op het bestuur en herstel van de leidende rol van Nederlanders in de kolonie, maar kreeg minder aanhang.
Ging het in de naoorlogse jaren nog om ‘handhaving van de rijkseenheid’ (vasthouden aan Nederlands-Indië en later Nieuw-Guinea), ná de Indische assimilatie in Nederland raakten vele conservatieve politici en activisten van Nederlands-Indische komaf gefocust op de thema’s multiculturalisme en moslimimmigratie (zie kader). Zo was een van de eerste bekende politici die zich opvallend tegendraads uitliet over het vreemdelingenbeleid en de multiculturele samenleving VVD-prominent Frits Bolkestein, die een Indische moeder had. Hij viel op omdat hij in zijn tijd de enige EU-commissaris was die zich fel keerde tegen eventueel EU-lidmaatschap van Turkije. Tevens ‘torpedeerde’ hij, zo meldde het KRO-programma Reporter, als staatssecretaris voor Buitenlandse Handel de handelsrelaties met Indonesië, iets waarvan hij ook al was beticht toen hij daar nog werkte voor Shell. Onder Bolkesteins hoede zou Wilders in 1998 zijn entree maken als VVD-Kamerlid, nadat hij als fractiemedewerker jarenlang speeches voor Bolkestein had geschreven.
De opkomst van de Indische NSB in de jaren dertig werd niet alleen veroorzaakt door Nederlands-Indisch patriottisme en de vrees voor Indonesisch nationalisme. De economische crisis werd in Nederlands-Indië zeer diep gevoeld en ook daarom klonk de roep om een autoritair en daadkrachtig bestuur steeds luider. Door bedrijfssluitingen nam de werkloosheid onder alle bevolkingsgroepen snel toe. De ambtenarensalarissen werden geregeld verlaagd, wat de Indo’s – in groten getale werkzaam bij de overheid – hard trof. Vanaf ongeveer 1900 had vooral deze groep in Nederlands-Indië geleefd met een groeiende angst voor een Indonesische revolutie. Vanwege hun gemengde afkomst was het onzeker of er na zo’n wisseling van de wacht nog wel plaats voor hen was in hun geboorteland. ‘Europa’ was voor hen een abstract begrip; een plek om ‘met verlof’ te gaan voor hoger geplaatste ambtenaren.


De angst en onzekerheid waren gevoed door het feit dat Indonesiërs steeds meer banen aan de onderkant van de arbeidsmarkt gingen innemen die voorheen bestemd waren geweest voor Indo’s. Dit kwam door beter onderwijs en ook doordat Indonesiërs minder betaald kregen dan Europeanen voor hetzelfde werk. Tegen deze achtergrond van dreigende marginalisering van Indo’s ontstonden de ‘stamland Nieuw-Guinea’-plannen, waarvoor propagandalectuur werd gemaakt door de N.E.N.A.S.U., de Nederlandsche Nationaal Socialistische Uitgeverij. Het koloniaal bestuur bezuinigde in deze periode fors op al zijn uitgaven, wat de werkgelegenheid voor iedereen nog verder verslechterde. In 1932 vonden grote demonstraties plaats in Batavia, waarbij op spandoeken te lezen stond: ‘De regeering maakt de ambtenaren rebelsch!’ Dat het een risico inhield voor ambtenaren om in zulke onzekere tijden voor een jaar met Europees verlof te gaan, ondervond Johan Ording, de grootvader van Geert Wilders.

IN HET NATIONAAL ARCHIEF, tussen de vele vergeelde stukken die bewaard zijn gebleven van het Commissariaat voor Indische Zaken – dat direct onder de minister van Koloniën viel – bevindt zich een lijvig dossier, geheel gewijd aan Ording. Het dossier is in 1935 afgesloten en vermoedelijk pas deze zomer voor het eerst weer opengeslagen.
Ording, een geboren Utrechter, was adjunct-inspecteur voor het financieel toezicht op de regentschappen en stadsgemeenten in de provincie Oost-Java. Het eerste half jaar van zijn verlofperiode, najaar 1933, had hij doorgebracht in Nice. Daarna was hij neergestreken in het kerkdorp Grubbenvorst nabij Venlo, samen met zijn uit een oude Indische familie afkomstige vrouw Johanna en hun zeven kleine kinderen. Ording had zich om economische redenen tijdelijk in het afgelegen Grubbenvorst gevestigd. Terwijl hij al in Nice zat, was hij in Soerabaja namelijk (opnieuw) failliet verklaard. In Grubbenvorst ontving hij najaar 1934 onverwacht een telegram met het bericht dat hij wegens ongeschiktheid voor de dienst was ontslagen. Hij kreeg het advies zo snel mogelijk pensioen aan te vragen. Dat pensioen werd almaar niet uitbetaald, waardoor hij in grote geldnood kwam. Wederom ging hij failliet. Nog veel erger was dat Ording en zijn gezin, naar later zou blijken, geen passage terug naar Nederlands-Indië kregen vergoed, omdat hij in Nederland geboren was. Zijn vrouw en kinderen waren echter wél allemaal op Java geboren.


Voor de zwangere Johanna, afkomstig uit de bekende en grote Indisch-joodse familie Meijer en gewend aan een zwerm van bedienden om zich heen, moet het eerste verblijf in Nederland vreselijk zijn geweest. De zorg voor de kinderen (de oudste was dertien) zal op haar alleen zijn neergekomen: een nieuwe ervaring in vreemde omstandigheden. Waarschijnlijk kon zij het lokale dialect amper verstaan. De eerste maanden ontving de gestrande familie nog een klein bedrag aan voorlopige bijstand uit Indië, waarop wegens de schulden ook nog werd gekort. Twee maanden na de bevalling van Johanna in januari 1935 hield deze bijstand zonder berichtgeving op. Ording en zijn gezin raakten aan de bedelstaf en werden daarnaast ook bedreigd met huisuitzetting. Hij schreef het Nationaal Crisiscomité om steunverlening.
Ondanks een serie verzoeken om informatie had Ording nog steeds niet gehoord waarom hij, na zeventien jaar, ongeschikt was verklaard voor de dienst. Weliswaar had hij in de privé-sfeer geregeld met grote financiële moeilijkheden en faillissementen te kampen gehad (die hij toeschreef aan de ‘tijdelijke niet gehele toerekeningsvatbaarheid’ van zijn echtgenote). Ook was hij vlak voor zijn vertrek voorlopig in een andere functie tewerkgesteld. Toen hij eenmaal vertrokken was uit Indië kwam uit dat Ording opnieuw hoge schulden had gemaakt tijdens een lange tussenstop op weg naar de boot, in Soekaboemi (waar Wilders’ moeder als zevende kind geboren werd, waarschijnlijk in het ouderlijk huis van Johanna). In Soekaboemi was ook justitieel onderzoek geopend naar beschuldigingen van oplichting en ‘flesschentrekkerij’ door het echtpaar. Wat later vast kwam te staan was dat Ording ettelijke schuldeisers bewust had benadeeld, niet alleen in Nederlands-Indië, maar ook op verlof in Nice. Zijn ambtelijke beoordelingen waren echter altijd meer dan voldoende geweest en volgens ambtelijke berichten waren ‘zijn capaciteiten niet ongunstig’.
Ording bleef dus in het duister over de reden waarom hij geen pensioen ontving en waarom de voorlopige bijstandverlening plotseling was stopgezet: hij ontving geen enkel nader bericht, niet uit Nederlands-Indië en niet uit Den Haag. Ten einde raad wendde hij zich in april 1935 met een aangrijpend verzoekschrift tot minister van Koloniën Colijn, waarin Ording hem vroeg zijn gezin ‘op het laatste moment van een algeheelen ondergang’ te redden. ‘Thans laat de provincie [Oost-Java] mij en mijn gezin, bestaande uit buiten mijzelf en echtgenote acht zeer jeugdige kinderen, over aan de publieke liefdadigheid. Thans, Excellentie, heerscht in mijn gezin broodnood.’ Op advies van gouverneur-generaal De Jonge besloot Colijn om Ordings pensioenaanvraag toch af te wijzen. Volgens De Jonge had Ording zich in Nederlands-Indië aan ‘zoodanig ernstig wangedrag’ schuldig gemaakt dat hij daarmee al zijn pensioenaanspraken had verspeeld. Er was vanuit Oost-Java gerapporteerd dat hij ‘geen orde op zijn zaken kon stellen’, dat hij ‘zoowel in financieel als in moreel opzicht geheel onbetrouwbaar’ was en dat hij ‘evenals zijn echtgenoote gewend is vèr boven zijn stand te leven’. Dat Ording zich op geen enkel moment had kunnen verdedigen tegen deze overzeese aantijgingen had bij de besluitvorming kennelijk geen gewicht in de schaal gelegd.
Om het besluit juridisch dicht te metselen maakte Colijn van een lelijke truc gebruik: omdat ook weer niet van Ording kon worden gezegd dat hij voor alle dienst in Nederlands-Indië ongeschikt was, kwam hij niet in aanmerking voor de geldende pensioenregeling ten tijde van zijn ontslag, het zogenoemde ‘non-valeurspensioen’. Bovendien, redeneerde Colijn, was de regeling van het non-valeurspensioen een maand na Ordings ontslagdatum toch ingetrokken, dus hoefde die niet op hem te worden toegepast. Op deze kwalijke manier, met wat werd aangeduid als het ‘aanpassingsbeleid’, bezuinigde het koloniale bestuur op de personeelskosten in de crisisjaren, met ‘rebelschheid’ als onvermijdelijk gevolg.
De gang van zaken was voor de 33-jarige Johanna, gewend aan een comfortabel bestaan in de tropen, ongetwijfeld een diep traumatische ervaring, evenals voor haar acht kinderen. Ze was vervallen tot bittere armoede, afgesneden van haar familie en van haar geboorteland, zonder enig vooruitzicht op terugkeer. Ze was bovenal op slinkse wijze haar land uitgezet. Haar vader, die ze niet meer zou terugzien, overleed in 1942 in Soekaboemi. Haar moeder zou de Japanse bezetting en de bersiap overleven en in 1946 als postkoloniale migrant intrekken bij het gezin van Johanna, op 82-jarige leeftijd. Terugkeren naar het Nederlands-Indië van weleer zat er toen voor niemand meer in. Indonesië was voortaan voor de Indonesiërs, al wilde nog niet iedereen dat tot zich door laten dringen.
Ording slaagde erin in Nederland opnieuw carrière te maken, ditmaal in het militaire gevangeniswezen. In de rang van majoor gaf hij leiding in het beruchte interneringsoord voor collaborateurs Fort Honswijk, waar vandaan ook de deportatie van honderden (Nederlandse) NSB’ers en SS’ers naar Nieuw-Guinea plaatsvond. Ording gaf verder leiding aan de strafgevangenis Scheveningen en later aan die in Leeuwarden. Ondanks zijn uiteindelijke rehabilitatie is het waarschijnlijk dat zijn wrange verlofervaring bittere sporen heeft achtergelaten in zijn gezin. In 1961, twee jaar voordat hun kleinzoon Geert er geboren zou worden, vestigden Ording en zijn vrouw zich opnieuw in Venlo. Volgens Wilders woonden zijn grootouders ‘op een halve kilometer afstand’ bij hem vandaan en bezocht hij ze vaak. Ording zou in 1976 overlijden; zes jaar later – Geert was toen achttien – stierf Johanna.
Zowel Wilders’ moeder als zijn grootmoeder en overgrootmoeder hadden zich dus op Nederlandse bodem bevonden toen het doek viel voor Nederlands-Indië en in december 1949 de – afgedwongen – soevereiniteitsoverdracht werd ondertekend. Het oude zeer van de lange Tweede Wereldoorlog moest worden opgeruimd en de postkoloniale herschikking van groepen en grenzen kwam op gang: een proces dat behalve gerechtigheid ook veel koloniaal geïnspireerd ressentiment met zich meebracht. Dat laatste vertaalde zich onder meer in de Haags-Indische lobby’s en de politieke en ambtelijke carrières van ‘Indische jongens’ vanaf begin jaren vijftig.
Hoewel de Nederlandse regering het de Indische Nederlanders moeilijk heeft gemaakt om naar Nederland te vertrekken, omdat ze daarvoor te ‘Oosters georiënteerd’ zouden zijn, zijn de meesten er toch in geslaagd. Ze zouden ervaren dat ze noch in Indonesië noch in Nederland welkome burgers waren. Eén op de vijf migreerde (door) naar de VS, Canada of Australië. Zij die toch in Indonesië bleven, zijn in 1957 door Soekarno, op het hoogtepunt van de Nieuw-Guineacrisis, ten slotte het land uitgezet.

WILDERS’ UITSPRAKEN en stellingnamen lijken wonderwel in de conservatieve en kolonialistische kaders te passen die ook andere politici van Nederlands-Indische origine meer dan een halve eeuw geleden hebben gesteld. Patriottisme, versterking en behoud van de Nederlandse invloedssfeer, waarden en cultuur en een heilig geloof in de natiestaat als panacee (zoals destijds ‘stamland’ Nieuw-Guinea) staan daarin voorop. Ook voor Wilders is ‘terug naar de toestand van vroeger’ vaak het leidmotief en dat leidt soms tot verrassende claims. Zo pleitte hij vorig jaar serieus voor de ‘hereniging’ van Vlaanderen met Nederland, zodat het mythische Groot-Nederland eindelijk op de kaart kon worden gezet (overigens destijds een bekend NSB-streven). Wilders schreef toen in NRC Handelsblad: ‘Het wordt tijd leiderschap te tonen om de historische fouten alsnog recht te zetten. Nu is het moment.’ In dezelfde sfeer vroeg hij onlangs in de Kamer of minister Verhagen bereid was ‘de onvermijdelijke opheffing van België te bespoedigen’. Tegelijkertijd verkondigt hij dat ‘onze soevereiniteit als natie wordt verkwanseld’. Wilders pleitte ook voor de verplaatsing van de Nederlandse ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem, ‘als beloning voor Israël’, verzette zich fel tegen een associatie-akkoord tussen de EU en Syrië en riep op tot terugroeping van de ambassadeur uit Saoedi-Arabië, omdat ‘ze zich bemoeien met onze vrijheid van meningsuiting’ (dit naar aanleiding van een diplomatiek bezoek van minister Bot aan Riyad vanwege de cartoonrel). De reis van een Kamerdelegatie naar Saoedi-Arabië in 2008 vatte hij samen als ‘een politiek correcte snoepreis aan een achterlijk en barbaars, islamofascistisch land’. Hij stelde herhaaldelijk vragen over het ‘Indonesische optreden’ tegen Papoea’s in Nieuw-Guinea.
Tekenend was ook zijn opstelling toen de affaire-Westerling ter sprake kwam. Onder legerkapitein Westerlings commando werden in 1946 duizenden onschuldige Indonesiërs omgebracht tijdens een contraterreuroperatie in Zuid-Celebes. In 1950 pleegde Westerling een mislukte staatsgreep tegen Soekarno, waarbij opnieuw veel doden vielen. Het kabinet (Stikker was toen VVD-minister van Buitenlandse Zaken) besloot nog in hetzelfde jaar de man niet te vervolgen voor zijn oorlogsmisdaden; een besluit waarmee Wilders het nog steeds eens kan zijn. Over Westerlings optreden verklaarde hij in 2003 vergoelijkend ‘dat men dat in zijn tijd moet zien’.
Wilders’ afkeer van de immigratie en aanwezigheid van moslims (hij bezigt in dit verband de termen ‘moslimtsunami’ en ‘de Marokkaanse kolonisten’), de islam en multiculturaliteit in het algemeen is en blijft echter zijn voornaamste thema. Daarmee gaat hij nu ook de boer op in het buitenland. Meer dan wat ook is Wilders te plaatsen als een pur sang postkoloniale revanchist, geobsedeerd als hij is door het terugdraaien van naoorlogse geopolitieke en demografische veranderingen en het ‘rechtzetten van historische fouten’. Wraakzucht en extreem patriottisme in de vorm van ‘behoud van de eigen dominante cultuur’, ‘redding van de specifieke Europese waarden’ en ‘terugdringen van de islam’ vormen zijn neokoloniale drijfveren, die hij van de Indische NSB lijkt te hebben gekopieerd. Maar niet alleen van de Indische NSB: ook groeperingen als de kolonialistische rechtertak van de VVD, het Jong Conservatief Verbond, de Centrumpartij en de Vrije Indische Partij deelden vormen van reactionair cultureel patriottisme gekoppeld aan xenofobie. In Wilders’ manifest Kies voor vrijheid staat de volgende, alarmerende aanbeveling:
‘Een Nederland dat zijn eigen identiteit handhaaft en daar trots op is, zich niet laat overnemen of aanpast aan wezensvreemde culturen, of die (sic) zijn identiteit laat verwateren door op te gaan in supranationale instellingen.’


Dat Wilders opzichtig opereert in een postkoloniale politieke dimensie zonder dat dit herkend wordt, zegt veel over hoe Nederland omging, en nog steeds omgaat, met het koloniale verleden. Zwijgen, ontkennen, vergeten en de andere kant op kijken luidt sinds decennia het devies. Daardoor kan bijna niemand zich meer voorstellen dat Indische gebeurtenissen van meer dan een halve eeuw geleden nog impact kunnen hebben op de politiek van alledag. Dit ondanks het feit dat destijds meer dan een half miljoen Nederlanders betrokken waren bij de Japanse bezetting, de koloniale oorlog en de daaropvolgende volksverhuizing. Het gaat om gebeurtenissen waar veel mensen hun leven lang niet overheen kwamen, en hun kinderen evenmin, van wie een onbekend deel vandaag de dag nog wordt behandeld wegens overgeërfde oorlogsproblematiek, het zogenoemde tweedegeneratietrauma. Wat de langetermijneffecten zijn van de ervaring van het tweederangsburgerschap van Indo’s – in de kolonie en ook later in Nederland – is nog niet onderzocht. Maar dat de problematische zoektocht naar de ‘eigen’ Indische identiteit onverminderd doorgaat, ook bij nieuwe generaties, wordt op het internet meteen duidelijk. Door de stilte rond het koloniale eindspel kunnen de oorlogsgebeurtenissen en wat daar lange tijd aan voorafging nu alsnog een voedingsbodem vormen voor een discutabele politics of displacedness.


Het is niet minder dan een geniale ingeving van Wilders geweest om zijn donkere haar op te bleken. Dat is blijkbaar alles wat in Nederland nodig is om Indo-af te zijn en vervolgens als ‘de man uit Venlo’ de politieke arena te betreden. Een Belgische of Franse politicus met een vergelijkbare neokoloniale agenda loopt daarentegen een grote kans in een vroeg stadium herkend te worden als (nog ongevaarlijke) postkoloniale revanchist. De binnen- en buitenlandse politiek wordt daar bezien op basis van een langetermijnperspectief, waarin oude lobby’s (Algerije, Congo, Rwanda) en nieuwe politici vanzelfsprekend met elkaar in verband worden gebracht – zowel door politici zelf als door politicologen en koloniale historici. Een recent voorbeeld uit België, tegen het licht van de volkerenmoord in Rwanda in 1994, is het debat rond het politiek geïnspireerde ‘genociderevisionisme’. Zulke debatten vinden plaats, in meer of mindere mate, in alle ons omringende ex-koloniale mogendheden, maar niet hier. Door de Indische politieke erfenis willens en wetens in het vergeetboek te schrijven is Nederland stekeblind geworden voor de symbolen en retoriek die lange tijd gezichtsbepalend waren voor zijn eigen imperialisme. Dat is een droevige conclusie.


Het niet belangrijke maar wel ironische gegeven dat Wilders wordt beschuldigd van ‘haatzaaien’, terwijl de beruchte haatzaai-artikelen in het Indische wetboek van strafrecht werden geïntroduceerd om Soekarno cum suis achter de tralies te kunnen zetten, bleef zodoende onopgemerkt. Dat was ook het geval vorig jaar, toen Wilders na het uitbrengen van de film Fitna in Indonesië tot ongewenst vreemdeling werd verklaard. Nooit meer mag hij het land van zijn moeder in. Een en ander ging gepaard met de bestorming van het Nederlandse consulaat in Medan, de verbranding van de Nederlandse vlag en de eis van demonstranten dat alle Nederlanders het land werden uitgezet. De verleiding is groot om in Wilders de wreker van zijn verbannen grootouders, Johan en Johanna Ording, te zien. Maar misschien is Wilders alleen maar een extreem uitvergroot geval van klassieke Indische identiteitsvervreemding. Zijn grensoverschrijdende kapsel is in ieder geval een van de symptomen daarvan.

Met dank aan Eric Hennekam en de medewerkers van het Nationaal Archief.
In vervolg op dit stuk zal De Groene de komende weken de verhalen publiceren van Indische Nederlanders zelf: wat hebben zij te vertellen over de aantrekkingskracht van Geert Wilders op de Indische generaties?

Lizzy van Leeuwen is bestuurskundige en antropoloog. Ze deed langdurig onderzoek in Jakarta naar de levensstijl van de maatschappelijke bovenlaag tijdens de laatste Soeharto-jaren. Dat resulteerde in twee boeken: Airconditioned lifestyles (1997) en Lost in mall (2005). Vorig jaar publiceerde ze Ons Indisch erfgoed: Zestig jaar strijd om cultuur en identiteit (Bert Bakker), waarin ze concludeerde dat de zwaar beladen koloniale erfenis uit Indië (discriminatie, achterstelling, de kille ontvangst in Nederland en de ‘vermoedelijke tekortkomingen in het naoorlogse rechtsherstel’) effectief is afgekocht door de Nederlandse overheid. Het (schijn)debat hierover speelde zich vooral af in de culturele arena (tussen pasar malams en rijsttafels) in plaats van in relevante maatschappelijke en politieke sferen. Van Leeuwens onderzoek was deel van een breed KNAW-onderzoeksproject naar de postkoloniale geschiedenis van Nederland. Tussen 2006 en 2008 interviewde ze als sociaal rapporteur voor de Stichting Pelita ruim honderd Indische ouderen over hun jeugd-, oorlogs- en migratie-ervaringen.

Indo’s op rechts
Rechts van het midden ontstond in 1994 de Vrije Indische Partij, die weliswaar tegen de komst van vreemdelingen was, maar zich vooral opwierp als behartiger van de belangen van Nederlandse postkoloniale migranten (Indische Nederlanders, Surinamers en Antillianen). Een ander speerpunt van deze partij tijdens de parlementsverkiezingen in 2002 was openbare orde en veiligheid. De Lijst Pim Fortuyn, de eerste volkspartij die zich profileerde door keiharde uitspraken tegen ‘islamisering van de samenleving’ en immigratie, kende vele Indische aanhangers. Kamerlid voor de LPF werd de prominente Indische Nederlander Jim Janssen van Raay, die als nummer drie op de kandidatenlijst had gestaan. In 1996 zat hij nog voor het CDA in het Europees Parlement. Nadat hij door deze partij was geroyeerd wegens vermoedelijke belangenverstrengeling sloot hij zich met zijn zetel aan bij de Unie voor Europa, waarin ook Franse gaullisten en de Forza Italia van Berlusconi vertegenwoordigd waren. In de hoek van extreem-rechts valt op dat de Nationale Alliantie, een ‘samenwerkingsverbond tussen nationalisten, fortuynisten, conservatieven en mensen georiënteerd op de rechtervleugel van de VVD’, jarenlang op de been gehouden werd door de Indo Virginia Kapic (misschien werd de club daarom spottend de Nasi Allochtonenpartij genoemd). Het racistische en vreemdelingen hatende Nederlands Blok telde in 2000 onder de actieve leden met een Indische familienaam John Morren, voormalig gouwleider van de Viking Jeugd Nederland, voormalig gemeenteraadslid voor de Centrum Democraten en innig bevriend met de nazistische Florrie Rost van Tonningen-Heubels, bijgenaamd ‘de zwarte weduwe’. De rabiaat nationaal-socialistische Racial Volunteer Force/ International Militant Pro White Organization kent een groep jonge Indische aanhangers, onder wie de activistische Dave Blom, eerder verbonden aan de racistische Nederlandse Volks Unie. Joop Glimmerveen zélf vond dat ‘Indische Nederlanders niets hoefden te vrezen’, want ‘die mogen per definitie blijven’. In Den Haag ten slotte, de ‘Indische hoofdstad van de wereld’ en niet toevallig een van de twee steden waar Wilders meedoet aan de gemeenteraadsverkiezingen, is de PVV-coördinator – volgens Nova – Ruud Sablerolle, voormalig aanhanger van Nieuw Rechts en telg uit een Indisch geslacht


10897237288?profile=original10897237700?profile=original

Steun ons om ons werk af te maken door te tekenen en te doneren
                           

Indische zaak - Het Traktaat van10897237288?profile=originalWassenaar 1966 

Hier Onderteken petitie   < of >    Kijken wie er getekend hebben

< of >   Laatste Updates  In het Engels hier 

10897234678?profile=original

Schrijf U vandaag nog in 

Ook kunt het inschrijfformulier aanvragen info@icm-online.nl of direct via deze site inschrijven
U bent € 50 verschuldigd als deelnemer ACTW66, en U heeft 1 jaar gratis een ICM Abonnement en toegang tot ons Video-kanaal, het  enige Indisch Kanaal !  

Steun ACTW66 ! 

Uw donatie  kan U storten op Rabo rekening NL41 RABO 03977255 07   ten name van F.Schwab / ICM Online onder vermelding van donatie Traktaat van Wassenaar.

Advertenties

Lees verder…

10897324498?profile=originalBevindt één van de 12 stammen van Israël zich in Indonesië?

Is het waar dat de verdwenen stam GAD (één van de twaalf stammen van Israël) zich al eeuwenlang in Indonesië bevindt?  

Dit is een vraag die de Molukse Rabbi Avner Sahertian probeert te beantwoorden in zijn boek getiteld: “Het sleutelkind van Israël dat is verdwenen in Indonesië”. In dit artikel wordt nader ingegaan op deze stelling, die nogal speculatief is, maar die we onze lezers toch niet wilden onthouden.  De schrijver Harry Avner Sahertian is geboren in 1957 te Manado en opgegroeid in Zuid-Sulawesi. Hij heeft een opleiding gevolgd aan de Theologische Faculteit en heeft als predikant in Cilacap 6 jaar gewerkt, in Semarang 1 jaar en in Bekassi 11 jaar. Sedert 1991 heeft hij zich verdiept in de Molukse samenleving.

Zijn de Alifoeren werkelijk de oorspronkelijke bewoners van Maluku? Wat betekent eigenlijk Alifoeroe? Het woord Alif komt   uit het Arabisch en betekent een. En het woord Uru betekent mens. De Alifoerse bevolking komt oorspronkelijk uit het Midden-Oosten. Al eeuwen voordat de Portugezen en de Hollanders kwamen, waren het eerst de mensen uit het Midden-Oosten die voet aan wal zetten in de Molukken. Joden maar ook Arabische mensen die de Islam naar Maluku brachten. De naam Maluku is afkomstig van het Hebreeuwse woord “Molokh” of “Milkom”.

Alifoeroe krijger

Molokh of Milkom (door de Carthagen ook wel Moloch of Baäl genoemd) was een afgod die vereerd werd door de Joden die in de buurt woonden van het huidige Jordanie. God verafschuwde deze afgoderij, want het was er de oorzaak van dat de Joden ongehoorzaam waren aan Zijn geboden en afvallig werden. Daarom had God deze afvalligen verjaagd uit Israel.

Evenals hun voorouders destijds  in Israel zijn de Alifoeren ook sterk in het beleven van het mystieke en geloven ze in voorouder-verering en beschouwen hun voorouders als hun God. Zo liet koning Salomo op de berg ten oosten van Jeruzalem een offerhoogte bouwen voor Milkom. – 1 Koningen 11 : 7.

In Leviticus 20 : 5, 6 staat beschreven hoe God de afvallige Israëlieten strafte. Mensen uit de stam Gad werden verdreven uit Israel vanwege het feit dat ze de doden vereerden. Jeremia 49 : 1.

Molokh of Milkom betekent koning. Maluku staat ook bekend als het land van de koningen (tanah Radja-Radja). Bijvoorbeeld de leiding van de kampongs is in handen van de Bapa Radja.
Er bestaan helaas geen boeken over de Alifoeren. Wel is er sprake van verhalen die mondeling worden doorgegeven van generaties naar generaties. Zodoende staan de Alifoeren als mysterieus bekend. De afstammelingen van het Alifoerse volk kwamen oorspronkelijk uit Israel.

Gad was een kind van Jacob en  de slavin van zijn vrouw Lea, genaamd Zilpa. Gad betekent: “Het geluk is gekomen” . Genesis 30 : 9-11. Omdat Gad nog steeds de afgod Molokh / Milkom aanbad, werd zijn stam door God verbannen ( ongeveer 750 jaar voor Christus). Gad verliet het Midden-Oosten via Madras in India en men ging met boten (Perahu) naar het eilandenrijk van de Molukken.

Toen Jezus werd geboren bevond de stam van Gad zich al niet meer in Israel maar in de Molukken. Ook leden van de stammen van Levi en Ruben werden verbannen.
De stamleden van Levi bevinden zich in de Zuid-Oost Molukken, zoals op de eilanden Kisar en Rote. Zo is de naam Lea-se genoemd naar de stam van Lea.

Ook al bevindt de stam van Gad zich al tientallen generaties lang in ballingschap en weet men niets meer van zijn afkomst maar toch verraadt zijn karakter een heleboel. Aangezien de Molukkers dezelfde bloedgroep hebben als de Israëliërs zijn ze zeer fanatiek van aard.
Dat was duidelijk te merken tijdens de Kerusuhan die in januari 1999 begon. De Molukse kinderen van de stam Gad gingen geestdriftig de strijd aan ook al werden ze aangevallen met automatische wapens. Al hun vijanden werden gedood. Tijdens de Kerusuhan had God Zijn opper-macht laten zien. Zonder Zijn tussenkomst zou de Molukse bevolking tijdens de Kerusuhan zijn vernietigd.

De afstammelingen van Gad vochten als leeuwinnen. Onder leiding van God gingen ze de strijd aan met de vijanden van Israel – Jeremia 31 : 10.

Een leeuwin verdedigt als geen ander haar welpjes. En als ze belaagd wordt dan vernietigt ze haar belagers. Het vlees van de slachtoffers wordt verscheurd en opgegeten en hun bloed wordt opgedronken – Numeri 23 : 24. Misschien is dit in de huidige tijd moeilijk te bevatten maar dit was wel gebeurd tijdens de Kerusuhan.

Voorstelling van de afgod Molokh of Milkom (Moloch of Baäl bij de Carthagen)

Dit bewijst hun identiteit als de verdwenen afstammelingen van Gad. Alleen in oorlogstijd eet men menselijk vlees en drinkt men menselijk bloed. Zo hadden ook enkele Agas-agas (kindsoldaten) tijdens de Kerusuhan de lichamen van hun gedode slachtoffers opgegeten en zelfs hun bloed gedronken. Deze minderjarige agas-agas hadden zonder angst gestreden, zoals vermeldt in – 2 Samuel 22 : 30,35, Psalm 144 : 1 en Psalm 18 : 35,38.

Zo hadden de Molukse nazaten van de stam van Gad tijdens de Kerusuhan zelf hun wapens gemaakt – Jesaja 54 : 15, 16.

Voorafgaand aan de strijd ging men in gebed en vervolgens blies men op de trompet (nafiri) ten teken dat men zich gereed maakte voor de strijd. Ook tijdens de Kerusuhan in de Molukken blies men eerst op de trompet om het enthousiasme op te voeren en als teken dat God aan hun zijde stond.

Ten tijde van de Kerusuhan stond er een artikel in het Israëlisch blad Unit Israel Bulletin dat de Molukkers de verdwenen stam van Gad vormde die zich had bevrijd - Psalm 89 : 34 – 38.

De Kerusuhan was door God toegestaan:
- om de afstammelingen van Gad te doen beseffen dat zij tot inkeer moeten komen en hun afgoderij moesten laten varen.

- om de identiteit van de stam van Gad bekend te maken in de Molukken.
- om de wereld te informeren omtrent de afkomst van Molukkers als nazaten van Gad, Sefanja 3 : 19, 20  als voorbode voor de aankomende verhuizing in de eindtijd van de stam van Gad van Maluku naar Israël.

De profeten hadden reeds geprofeteerd over een stam van Israel die naar het verre oosten was vertrokken daar waar de zon opkomt en ondergaat en waar men zich had losgemaakt van zijn Israëlische identiteit. Het is opmerkelijk dat er tijdens en na de Kerusuhan een beweging is ontstaan die zich juist bezighoudt met Israel. Feitelijk is deze beweging moeilijk te begrijpen temeer daar er tussen Indonesië en Israel geen diplomatieke en politieke band bestaat. Deze beweging vloeit duidelijk voort uit de Geest van God. Hij vergeet nooit zijn uitverkoren volk ook al bevindt deze zich in ballingschap. – Deut. 4 : 31 en Romeinen 11 :1. God zal zijn beloftes tegenover Zijn volk nooit vergeten. – Jesaja 44 : 1, 5.

Thans durven veel Christelijke Molukkers voor hun identiteit uit te komen. Zo lopen veel Christelijke Molukkers met symbolische uitingen waarmee ze hun band met Israel benadrukken. Ze laten davidsterren als tattoos op hun lichaam plaatsen. Deze tendens is tijdens en na de Kerusuhan alleen maar sterker geworden

Met betrekking tot de eindtijd. De stam van Gad zal door God worden genezen en ook al zijn hun nakomelingen al 3000 jaar weg uit Israel maar ze zullen worden bevrijd en worden teruggebracht naar Israel. – Jesaja 59 : 19-21 en Jesaja 11 : 11, 12. God zal de stam Gad op wonderbaarlijke wijze terugbrengen naar Israel – Jesaja 43 : 5-7

In de eindtijd zullen alle ogen gericht zijn op het Midden-Oosten en in het bijzonder op Israel. De terugkeer van de stam van Gad uit de Molukken zal vrees inboezemen van de mensen in Indonesië. Israel zal in de eindtijd de barometer van de wereld zijn. Het Israëlisch volk zal onder leiding van God verenigd worden – Ezechiël 11 : 16, 17 en 39 : 28.

Vertaling: Bram Pattinasarany. Geplaatst buiten verantwoordelijk-heid van de redactie.


 ICM 8.2.16

Lees verder…

Telegraaf zwijgt als het graf over INDIË-HERDENKING.

 

Telegraaf zwijgt als het graf over INDIË-HERDENKING.

Betreft de maandag-ochtend papieren krant.

 

10897319680?profile=original

10897320081?profile=original

 

Desondanks de prachtige tablet formaat papieren krant wordt deze toch door die Indische gekleurdheid  onderscheidend in de negatieve zin en  wordt nu bevestigd door;  geen letter, of foto te plaatsen in haar Maandag - ochtend krant over de INDIË-HERDENKING  bij het Indisch Monument die massaal werd bezocht, en bijgewoond door Koning Willem Alexander en de delegatie van de Nederlandse regering.

 

Toch vreemd dat van deze bijzondere gelegenheid niets wordt verslagen.

Niet in alleen in Den Haag werden INDIË-HERDENKINGEN gedaan, maar  ruim 23 gemeentes en 3 in het buitenland.  Een teken aan de wand dat een krant als een Telegraaf hiervan geen verslag heeft gedaan.

 

Uiteraard wel weer des Telegraaf s komt deze  met negatieve ontwikkelingen dat er steeds meer claims richting Nederland vanuit Indonesie – de weduwen waar de mannen door Westerling zijn afgeslacht in Sulawesi, 40.000 man - komen die de belastingbetaler alleen maar geld gaat kosten.  Zeker toepasselijk als een krant om met zulke uitspraken te komen dat aan het infuus ligt dat via de bekende buitenlandse beleggingsconstructies gelden uit ABP Pensioenfonds krijgt, waar overigens ook de huidige staatssecretaris de hand in heeft gehad in zijn vorige functie (bron via de TV omroep Nieuws Uur).  Heb je als Telegraaf helemaal boter op je hoofd.

 

Of heeft de voorlichtingsdienst de Telegraaf verboden om de uitspraken van Mark Rutte, die zijn Indischeid heeft geuit? Wie zal het zeggen, het feit is dat niets van de INDIË-HERDENKING in de krant is verschenen.

Beseft de Telegraaf wel dat er 1,4 miljoen Indische Nederlanders zwaar beledigd zijn dat aan deze INDIË-HERDENKING  geen aandacht is besteed. Komt misschien dat Mark Rutte de uitspraak heeft gedaan dat hij de Indische geschiedenis ook zijn geschiedenis is, daarmee erkent dat alle feiten in het voormalige Nederlands INDIË hebben afgespeeld, dus schuld bekend?

 

Hier wederom het bewijs dat alle Indische ontwikkelingen onder het tapijt worden geveegd, Telegraaf ik zeg mijn abonnement op als Editor van ICM (De Indische Internetkrant), met mij zullen er nog veel volgen, misschien

dat de ABP - dosering van het infuus nog verder moeten worden verhoogd om als krant te overleven.

 

 ICM editor Ferry Schwab sr.

 ICM  17.8.2015

Lees verder…

10897403481?profile=originalDit is een lijst van bekende Indische Nederlanders en Nederlanders van Indisch-Nederlandse afkomst.

Rudy Eduard Groenewald Nou als je van al die Indos, die je hier opnoemt steun krijgt voor de Traktaat 66, dan ben je al binnen om te procederen.

.
Op deze alfabetische lijst staan personen met gemengde afkomst of 'roots' in de koloniale samenleving van voormalig Nederlands Indië/Indonesië. Ze stammen direct of indirect af van Indo-Europeanen die zowel Indonesische/Aziatische als Nederlandse/Europese voorouders hebben. Ook de volbloed Europeanen/Nederlanders (totoks) die in Nederlands-Indië zijn geboren of opgegroeid zijn in de Nederlands-Indische cultuur behoren tot de Indische Nederlanders.
• Margie Ball, zangeres
• Freek Bartels, musicalspeler
• Berend Willem Berenschot, ingenieur en hoogleraar
• Gerardus Johannes Berenschot, commandant KNIL 1939-1941
• Harald Bergmann, burgemeester
• Jhon van Beukering, voetballer
• Jan Engelbert van Bevervoorde, luchtvaartpionier
• Alfred Birney, schrijver
• Marion Bloem, schrijfster
• Manon Bollegraf, tennisster
Michelle Branch, zangeres
• Patty Brard, zangeres
• Stanley Brard, profvoetballer (Feyenoord, RKC)
• Xander de Buisonjé, zanger
• Hugo van Lawick, natuurfilmer
• Karina Content-Schaapman, ex-prostituee, ex-politica en publiciste
• Glenn Corneille, pianist
• Rudy Cornets de Groot, schrijver
• Louis Couperus, schrijver
• Don Diablo, dj
• Adriaan van Dis, presentator, schrijver
• Eppo Doeve, ontwerper, schilder, tekenaar en boekbandontwerper
• Wieteke van Dort, actrice
• Ernest Douwes Dekker, journalist, publicist, schrijver, politiek activist en onderwijzer
• Lilian Ducelle, journaliste, schrijfster, oud-hoofdredacteur Moesson, Indisch activiste, vrouw van Tjalie Robinson
• Pieter Erberveld, geëxecuteerd wegens samenzwering tegen de VOC
• Elize, zangeres
• DJ Paul Elstak, hardcore dj, producer, labeleigenaar
• Caro Emerald zangeres
• Kim Feenstra, model
• Andy Tielman grondlegger van de Indorock
• George de Fretes, musicus
• Maurits Gatsonides, autocoureur, uitvinder (o.a. van de voorloper van de flitspaal)
• Hans Goedkoop, presentator
• Mark-Paul Gosselaar, acteur
• Louis Grondijs, oorlogsjournalist en kunsthistoricus
• Anneke Grönloh, zangeres
• Boudewijn de Groot, zanger
• Wim Groskamp, speler van het Nederlands elftal, honorair consul van Zweden
• Amy Groskamp-ten Have, Nederlandse schrijfster, journaliste en vertaalster. Schrijfster van hét etiquetteboek Hoe hoort het eigenlijk.
• Giovanni Narcis Hakkenberg, Ridder Militaire Willems Orde
• William Halewijn, portretschilder
• Vic Hayes, "Vader van Wifi"
• John Heitinga, voetballer
• Armand van Helden, Amerikaans muzikant
• Johan Hilgers, eerste Nederlander die boven Nederland vloog
• Thom Hoffman, acteur
• Theodor Holman, schrijver en columnist
• Viktor Horsting,couturier van Viktor&Rolf
• Nadja Hüpscher, actrice
• Jesse Huta Galung, tennisser
• Ernst Jansz, musicus
• Jack Jersey, componist-zanger
• Lotte Jonathans, badmintonster
• Yvonne Keuls, schrijfster
• Levi van Kempen, acteur, zanger
• Anda Kerkhoven, verzetsvrouw in de Tweede Wereldoorlog in Nederland
• Jelle Klaasen, darter
• Monique Klemann, zangeres bij Loïs Lane
• Suzanne Klemann, zangeres bij Loïs Lane
• Amanda Kluveld, historica en columnist
• Jack Kolle, voetballer Ned.Indië international WK ganger 1938
• Harry Koster, mede-grondlegger van de Nederlandse popmuziek, bekend van de Omroep Max soap Super Senioren
• Dennis van Leeuwen, gitarist van de band Kane
• Leonore van Oranje-Nassau van Amsberg, dochter van prins Constantijn en prinses Laurentien
• Eddy Lie, schrijver, dichter en beeldend kunstenaar
• Jamai Loman, zanger en musicalster
• Pascale Luyks, presentatrice
• Annet Malherbe, actrice
• Kim-Lian van der Meij, zangeres, presentatrice en actrice
• Charlene Meulenberg, Idols-deelneemster, zangeres
• Michael Mols, voetballer
• Joop Munsterman, ondernemer, bestuurslid FC Twente
• Nada van Nie, presentatrice, actrice
• Rob Nieuwenhuys, letterkundige,schrijver
• Willem Nijholt, acteur
• O'G3NE zingende zusjes, winnaars The Voice of Holland 2014
• Jason Oost, voetballer
• Sjors van der Panne, zanger, tweede in The Voice of Holland 2014
• Dewi Pechler, zangeres
• E. du Perron, schrijver
• Emile Ratelband, positiviteitsgoeroe
• Robin Raven; kinderboekenschrijver
• Sandra Reemer, zangeres
• Gertrudes Johannes Resink, dichter, essayist en geleerde
• Leonard Retel Helmrich, cineast en documentairemaker
• Tjalie Robinson, schrijver, Indo-activist en Indisch ondernemer
• Mark Rutte, minister-president
• Astrid Seriese, zangeres
• Skate the Great, presentator, rapper
• Martin Schwab, acteur (Baantjer)
• Marcus Schenkenberg, acteur, fotomodel
• Terence Schreurs, actrice, tv presentatrice
• Floortje Smit, Idol-deelneemster, zangeres
• Wibi Soerjadi, concertpianist en componist
• Jet Sol, tv presentatrice
• Winnie Sorgdrager, oud-minister voor D66
• Suri van Sornsen, fotomodel en actrice
• Peter van Straaten, tekenaar
• Gaston Taument, voormalig profvoetballer
• Tielman Brothers, grondleggers van de Nederlandse popmuziek
• Charley Toorop, schilderes
• Jan Toorop, schilder
• Ronald Uyleman Senior Invorderaar
• Waldemar Torenstra, acteur
• Van Halen, de broers Alex en Eddie van Halen van de Amerikaanse rockgroep Van Halen
• Sylvie van der Vaart, actrice, presentatrice en model
• Georgina Verbaan, actrice, tv-presentatrice
• Mei Li Vos, Tweede Kamerlid (PvdA)
• Bobby Vosmaer, oud-voetballer
• Pim Vosmaer, acteur, regisseur
• Gerard Wallis de Vries, ex-staatssecretaris, ex-AVRO-voorzitter
• Sanne Wallis de Vries, cabaretière
• Beb Vuyk, schrijfster
• André Wetzel, oud-voetballer, oud-hoofdtrainer van ADO Den Haag
• Eva van de Wijdeven, actrice
• André de Winter, oscarwinnaar 2015
• Riem de Wolff, zangduo The Blue Diamonds
• Ruud de Wolff, zangduo The Blue Diamonds
• Dinand Woesthoff, zanger van de band Kane

Lees verder…

Het verborgen moederschap van Sandra...


10897352873?profile=original

Bron Telegraaf 10 juni 2017

 WAT NIEMAND WEET OVER BETREURDE ZANGERES

Het verborgen moederschap van Sandra...

Dat het overlijden van SANDRA REEMER ook voor haar naasten onverwacht kwam, blijkt wel uit het feit dat haar eigen ’spirituele dochter’ nooit bewust afscheid van haar heeft kunnen nemen. In een exclusief interview met Privé spreekt DIEUWKE RIDDERBUSCH (38) voor het eerst over Sandra’s laatste uren. En dan is er ook nog een zoon, voor wie zij z’n opleiding tot apotheker betaalde…

Kinderen waren het grote gemis in het leven van SANDRA REEMER, die deze week op slechts 66-jarige leeftijd overleed. Maar de betreurde zangeres had wel een manier gevonden om dat verdriet te compenseren. Zij had een ’zoon’ en een ’dochter’ met wie zij hechte banden onderhield en die zij liefdevol en ruimschoots ’bemoederde’…

Ze hadden een band die misschien niet door iedereen werd begrepen, maar die voor henzelf duidelijk was vanaf het moment dat ze elkaar ontmoetten, Sandra Reemer en de bijna dertig jaar jongere DIEUWKE RIDDERBUSCH (38). Ze waren soulmates, hielpen elkaar door zware tijden. Tot het onverwacht snelle einde…

Afscheid

Volgens Dieuwke wist Sandra wel dat haar leven niet lang meer zou duren. Maar de dood kwam zelfs nog voordat ze goed en wel afscheid van elkaar hadden kunnen nemen.

Dieuwke in gesprek met Privé: „In het ziekenhuis sprak ze opgewekt over haar nieuwe chemokuur die ze net was begonnen. Ze was een beetje moe, maar voelde zich verder gewoon góed. Ook at ze normaal. Ze is maandagavond gewoon gaan slapen, maar wakker werd ze niet meer. Hoe kan dat nou? Volgende week zou ik weer bij haar logeren! Precies zoals we dat al tientallen keren eerder hadden gedaan. Een lekker flesje wijn erbij en praten, urenlang praten. Tot diep in de nacht over van alles en nog wat. Over het leven en over spiritualiteit. Ik kan er nog niet bij. De dagen na Sandra’s dood heb ik nauwelijks kunnen slapen. Misschien twee uurtjes, meer niet. Ik kan gewoon niet geloven dat ze er niet meer is. Dat ik nooit meer wat van haar ga horen en nooit meer bij haar ben…”

Sandra en Dieuwke waren al sinds 1994 vriendinnen en tussen de vrouwen ontstond een hechte vertrouwensband. Dieuwke mag dan niet Sandra’s biologische dochter zijn, zo beschouwde de zangeres haar wel. Zelf zei ze daar ooit over: „Ze is mijn spirituele dochter die als familie is gaan voelen. En dat terwijl er in het begin geen normaal gesprek met haar te voeren was omdat ze me adoreerde. Stotteren, stamelen, meer kwam er niet uit. Ik voelde me daar erg ongemakkelijk bij. Pas na een jaar studeren in Amerika, zag ik de verandering en dat resulteerde in onze moeder-dochter band.”

Dieuwke kan zich de eerste ontmoeting met Sandra nog goed herinneren. „Ik was vijftien en had me opgegeven bij PETER JAN RENS’ programma Geef nooit op om daarin samen met Sandra een liedje te zingen. Ik schreef haar echter zelf ook een brief waar ze al vrij snel op antwoordde: ’Meid, als het je lukt dan kun je op me rekenen.’ Met die brief onder mijn arm meldde ik me vervolgens bij de auditie. Zo van, aan Sandra zal het niet liggen. Bij de daadwerkelijke opname zagen mijn (echte) moeder en ik vanuit een wachtkamer hoe Sandra zich bij de receptie van de tv-studio meldde. Stiknerveus was ik. Maar het optreden ging gelukkig goed, en we hielden contact. Het meest bepalende moment was wel in 2000, toen ik bij haar was en Sandra zei: „Ik heb het gevoel dat ik jou uit een vorig leven ken. Je voelt gewoon echt als een soort dochter en zo moet ik je vanaf nu maar gewoon gaan noemen. Mijn ’spirituele dochter’. Ze was heel stellig. Nu pas besef ik hoe bijzonder dat moment was.”

Kibbelen

De twee hadden ook moeder-dochter-strubbelingetjes. „Als ze me van het station kwam ophalen, dan zag ik soms al aan haar gezicht dat ze het ergens niet mee eens was. Ik gaf haar dan altijd tien minuten de tijd om haar verhaal te doen, precies zolang als de rit naar huis duurde. Dan moest ze ophouden. Die verwijten gingen gepaard met hevige handgebaren achter het stuur, maar eenmaal uitgestapt kon ze me dan ook wel weer lachend aankijken en zeggen: ’Je bent zo lekker eigenwijs en dat is eigenlijk maar goed ook. Want als je eigenwijs bent dan voel je je goed.’ Mijn eigen moeder was ook gek op Sandra dus ze stond het allemaal toe. Van mijn contact met haar heeft ze nooit een probleem gemaakt.”

Met de komst van Dieuwke in Sandra’s leven werd daarin voor de zangeres een leegte gevuld. Het niet krijgen van kinderen, compenseerde ze door zich jarenlang in te zetten als ambassadrice voor het Liliane Fonds en later haar eigen Sandra Reemer Foundation. Zo leerde ze in Kenia WILLIAM van vijftien kennen, die zonder een woord Engels te spreken op haar afstapte en duidelijk maakte dat hij zo graag naar school wilde. Sandra daar toentertijd over: „Dat raakte me zo, ik besloot hem te helpen door zijn apothekersopleiding te betalen. Daarna heb ik jarenlang niets van hem gehoord, totdat ik in 2012 een mailtje kreeg. ’Dear mum, het gaat goed met me en ik ben inmiddels dokter en stamhoofd van mijn groep’, schreef hij. Hij bedankte me en ik vocht tegen mijn tranen. Ik was nooit moeder geworden, maar had op deze manier toch ergens op de wereld iemand een zetje in de goede richting kunnen geven.”

Wat William op afstand was, werd Dieuwke dus dichter bij huis: een aangenomen kind voor het leven. Om die reden maakten ze samen ook bijzondere reizen, naar Kenia en naar Bandung, de plek in Indonesië waar Sandra’s wieg stond.

Dieuwke: „Die reis, zes jaar geleden, is wel het mooiste dat we samen hebben meegemaakt. Als ik er nú over praat, word ik meteen emotioneel. Het is te bizar voor woorden om het over iemand te hebben die een paar dagen geleden nog gewoon haar boterhammetje at. In het ziekenhuis keek ik haar aan… Die blik, ik wist genoeg. Ze stelde me gerust. Ik kon rustig naar huis gaan, want dit zou geen definitief afscheid zijn. Maar dat werd het dus wel! Ik kan gewoon niet geloven dat ik haar voorgoed kwijt ben en de hardste klap, die komt denk ik nog. Gek genoeg maakte haar ziekte haar ook vrolijk. Sandra had haar huis verkocht en er moest nog een hoop geregeld worden, maar de mensen om haar heen zouden alle zorgen uit handen nemen en alles regelen. Die stroom van liefde maakte haar op het laatst kalm, rustig, gelukkig en dankbaar.”

Te laat

Sandra overleed in de nacht van maandag op dinsdag, maar het boek van haar leven is nog niet helemaal dicht. Dieuwke: „Samen waren we al een tijdje bezig aan haar biografie. Niet over haar artiestenbestaan maar vooral hoe ze in elkaar steekt als mens. Daar wilde ze de wereld graag nog beter kennis mee laten maken. Vorige week stuurde ik haar nog een aantal nieuwe, geredigeerde hoofdstukken maar die heeft ze niet eens meer kunnen lezen…”

Dieuwke stopt even, dan zegt ze: „Ik vind het gewoon zo erg dat ze haar boek nooit meer te zien krijgt. Gelukkig heeft ze een groot deel van de teksten nog gelezen en met de stijl waarin alles was opgeschreven, was ze heel tevreden. Er nu direct mee verder gaan, is nog even te zwaar. Maar ik ben wel van plan het af te maken. Ik ben het aan haar verplicht want het is het laatste dat ze me zei: ’Dieuwke, maak dat boek af!’ Mijn God, wat ga ik haar warmte, stem, kuren, wijsheid, gekkigheid en waanzinnig groot hart missen. Maar haar laatste wens zal in vervulling gaan, als de tijd er rijp voor is.”

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

10897234678?profile=originalSchrijf U vandaag nog in als deelnemer voor het traktaat van Wassenaar!

Dan kunnen wij morgen aan de slag om de NL - Staat te dagvaardigen via WWW.ICM-ONLINE.NL kan U zich inschrijven.
Ook kunt het inschrijfformulier aanvragen info@icm-online.nl 
U bent € 50 verschuldigd als deelnemer ACTW66, en U heeft 1 jaar gratis een ICM Abonnement en toegang tot ons Video-kanaal, het  enige Indisch Kanaal ! 
Let op! Beantwoord de  vragen juist om in aanmerking te komen als onze advocaten er in te slagen de NL - Staat te dwingen tot uitbetaling conform het verdrag Traktaat van Wassenaar.


10897349477?profile=original
10897349296?profile=originalHalbe Zijllstra van de VVD vraagt zich af "waar is die 689 miljoen gebleven, 

veel geld voor die tijd" dat de republiek Indonesia aan Nederland betaalde die weer aan de Nederlandse Indische Gemeenschap (NIG) betaald diende te worden, die uit het land moesten vluchten met het verlies van al hun bezittingen, spaar - en banktegoeden. Rutte en Geert wordt wakker ! Gaat nu om ruim 3 miljard, betaal een keer de Indische schulden aan de 60.000 Indiegangers en gebruik die meevaller eens om je oude…  Doorgaan  om verder te lezen.

 

Namens ACTW66 & ICM Team / Dank voor uw inschrijving. UPDATE PER 6 juni 2017.

CLub van Julius Stemmerik te Zoetemeer donaties + inschrijving voor deelname ACTW66  ------  totaal € 3800, hebben tot opheden het hoogst gescoort ! 

-  Julius Stemmerik                                - € 2.000
 
Inschrijvingen elk € 50  totaal € 1.800
Mw.N.F.M.v.Affelenv.Saemsfoort-Weimer
Mw. S. Bos
    1. Dhr. R. Bouwman
    2. Mw. E. Brassinga-Camphuisen
  1. Hr. C.M. Brookman
  2. Mw. F. Brookman - Das  >>>/font>
  3. Mw. H. van Caspel -  v.d. Wel
  4. Mw. C. Charlouis 
  5. Rolo Lapre
  6. Gloria Hardy
  7. Stichting Stellar Events
  8. WNProductions (Istemewa Events)
  9. Ton Meijer (Productions)
Heeft u vragen welke kosten het omdraait en welke bedragen benodigd zijn om zonder kleren scheuren door dit Mega - proces te komen, mail naar schwab@icm-online.nl
                Doorgaan om de lijst verder te raadplegen wie zich hebben ingeschreven en gedoneerd.

Lees verder…

SANDRA REEMER ZANGERES WILDE OUDERS LEED BESPAREN

10897355689?profile=original

’Kom, gezellig. doen en deschouders eronder

Bron Telegraaf, 7 juni 2017

Ze wist drie maanden geleden nog heel erg zeker dat het allemaal goed zou komen, Sandra Reemer. En als ze daar ergens in een uithoekje van haar hoofd misschien best aan twijfelde, dan drukte ze dat weg. Niet voor zichzelf, maar voor haar hoogbejaarde ouders, die ze al dit leed zo graag had willen besparen.

Gisteren werd bekend dat de zangeres en televisiepersoonlijkheid toch is bezweken aan de gevolgen van kanker. Ik sprak Sandra (66) in maart voor een reportage in onze zaterdagbijlage VRIJ. Toen liet manager Rik Luijcx weten dat ze het nare nieuws van de diagnose borstkanker graag via een persoonlijk interview in De Telegraaf naar buiten wilde brengen. Dan wist iedereen het maar. Daarna zou ze zich meteen afsluiten van de buitenwereld om zich volkomen te kunnen richten op haar behandeling.

Zo op het eerste gezicht was er helemaal niets aan haar te zien. Vrolijk als altijd bewoog ze zich door haar Brabantse woning, vol met herinneringen aan reizen en optredens. Zorgzaam ook, er waren broodjes gehaald en wilde ik misschien iets warms, een kopje soep? Er moest wel even gezellig wat gegeten worden natuurlijk.

Op aandoenlijke maar ook ferme wijze trok ze meteen de regie van het interview naar zich toe: „We gaan eerst over andere dingen praten. Over leuke dingen. Ik wil niet alleen maar kanker zijn, begrijp je dat?” Iemand die zo ziek is, want al na korte tijd zag ik de vermoeidheid doorschemeren in haar ogen, de gelige kleur van haar huid, ga je niet tegenspreken. Het was háár interview.

Het laatste, blijkt nu, maar dat lag op dat moment beslist niet in de lijn der verwachtingen. We zouden nog een keer afspreken toch, als ze al die nare chemobehandelingen straks achter de rug had? Als het weer goed zou gaan? Dan kon ze vertellen wat ze allemaal zou gaan doen, want juist door het succesvolle tv-programma Gouden Jaren had ze weer volop plannen en ideeën voor de toekomst.

Het verhaal over die kankerdiagnose, waar Sandra al lange tijd mee getobd moet hebben, wilde ze schrijnend genoeg zo vrolijk en luchtig mogelijk houden. Niet voor zichzelf, ze had het punt bereikt dat ze geen schone schijn meer hoefde op te houden. Maar voor haar ouders, 92 en 97 jaar oud. Het meest vreselijke moment van haar leven was de dag dat ze het aan hén had moeten vertellen.

Positief

Dat het ouderpaar op die hoge leeftijd misschien nog een dochter moest gaan verliezen, daar lag ze ’s nachts van wakker. Het verdriet dat deze twee, toch al zo breekbaar, voor hun kiezen kregen deed haar meer pijn dan de kanker zelf. Ook daarom hield ze de boodschap positief en opgewekt. Ze zou beter gaan worden, punt! En als ze met die vaste overtuiging niet alleen haar ouders maar ook zichzelf een hart onder de riem stak, was dat mooi meegenomen.

Het heeft alleen niet mogen baten. Van één ding was ze wel heel zeker: „Ik heb een fantastisch leven gehad. Alles eruit gehaald wat erin zat. En voor nu komt mijn Indische kant naar boven: kom, we doen gezellig en zetten de schouders eronder.”

Privé

7 juni 2017

10897356254?profile=original

ZANGERES EN TV-PERSOONLIJKHEID TOT HET LAATST    VOL HOOP EN MOOIE PLANNEN 

Dood overviel SANDRA  in anderhalve week

Waarschijnlijk was ze zieker dan ze zelf wilde inzien, maar dat SANDRA REEMER (1950-2017) zo snel zou overlijden aan de ziekte die haar trof, heeft zijzelf nooit kunnen denken. Vol vertrouwen in haar artsen en een goede afloop, ruimde ze - vandaag twee weken geleden - met ADDY VAN DEN KROMMENACKER haar garderobe op. Een avond die veel emoties losmaakte omdat aan elk kledingstuk een verhaal zat…

De dood van SANDRA REEMER, op slechts 66-jarige leeftijd, overviel gisteren de Nederlandse showbizzwereld, zoals zijzelf pas anderhalve week geleden moet zijn overvallen door het nieuws dat haar ziekte niet alleen was teruggekeerd, maar dat ook haar kansen waren gekeerd.

„Toch bleef zij tot het laatst positief en geloven in een goed einde”, zegt haar manager RIK LUIJCX, die de droeve taak had het nieuws van haar overlijden namens de familie bekend te maken.

’Beste vriend’ en couturier ADDY VAN DEN KROMMENACKER had zondagavond nog contact met Sandra. „Ik ben nu in goede handen”, zei ze hem, nadat zij was opgenomen in het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis en zo dankbaar was voor de zorg die zij daar kreeg. „Ik had geen idee dat het de laatste keer was we contact zouden hebben”, zegt hij vanuit Florence. „Ze wenste me nog een mooie show.”

ALBERT VERLINDE, die Sandra kent uit Den Bosch, zag haar eind maart voor het laatst op de Nationale Boomplantdag, waarvoor zij zich gezamenlijk inzetten. „Het viel me weer op hoe prachtig ze eruit zag, maar ze was waarschijnlijk zieker dan ze zelf wilde inzien. Wat me trof was dat positieve, wat Sandra zo typeerde. Ze was een bijzondere vrouw, hoor. Presentatrice, zangeres, met terugwerkende kracht denk je nu: wat was ze veel eigenlijk! Ze heeft vaker meegedaan aan het Songfestival dan wie ook. Daarnaast wist ze heel veel van kunst en literatuur. Op de Tefaf in Maastricht, waar we eens waren, noemde ze van bijna elk werk de schilder. Wat ben ik geschrokken, het is zo vlug gegaan…”

Haar zusje MARINA REEMER: „We zijn kapot. Het is veel te snel gegaan. En wat heb ik een respect voor haar, hoe sterk zij zich hield naar mijn ouders en naar ons. Ze was op.”

Succes

Hoe anders zag het leven er nog maar enkele weken geleden uit voor Sandra Reemer die, nadat haar ziekte zich naar het zich liet aanzien met succes was bestreden, juist weer zo positief vooruitkeek. Via sociale media dankte zij opgewekt fans en mensen op straat voor alle goede wensen en blijken van liefde die zij had mogen ontvangen.

Ze had een belangrijke knoop doorgehakt. Sandra had besloten de prachtige boerderij onder de rook van Den Bosch, waar zij jarenlang gelukkig was met enige echtgenoot FERDI BOLLAND en na haar scheiding van hem in 1991 bleef wonen, te verkopen. Bolland reageerde gisteravond geschokt. De twee hadden weinig contact meer en hij heeft niet geweten hoe ernstig ziek zijn ex-vrouw was.

Sandra had haar oog laten vallen op een appartement in hartje ’s-Hertogenbosch en verheugde zich er enorm op om verlost te zijn van haar enorme huis, dat zo onderhoudsgevoelig was en zo afgelegen was. Straks zou zij zomaar even binnen kunnen lopen bij Addy, een boodschap kunnen doen zonder eerst in de auto te stappen, en weer onder de mensen te zijn. Bovendien zat zij dichterbij haar ouders, beiden in de negentig. „Die waren haar alles”, zegt iedereen die Privé spreekt, onder wie Addy: „De band tussen Sandra, haar ouders en familie, die was zo hecht en bijzonder…”

Het publiek kreeg er iets van mee, toen Sandra hen beiden vorig jaar nog ondersteunde op de Dam, tijdens de Nationale Dodenherdenking. Waardig en indrukwekkend begeleidde zij daar haar vader en moeder die in Nederlands-Indië zo hadden geleden onder de Japanse bezetting. Het zou één van de laatste keren zijn dat Sandra in het openbaar verscheen. Later in 2016 ontdekte zij een knobbeltje in de borst, waarmee zij nog maanden bleef doorlopen. Pas na haar deelname aan het Omroep MAX-programma Gouden Jaren, waarvoor zij met onder andere BEN CRAMER en CARRY TEFSEN terugkeerde naar Indonesië, besloot zij het advies van haar dokter op te volgen en specialistische hulp te zoeken.

„Over de behandeling was zij zo enthousiast”, zegt manager Luijcx. „Hoe vaak ze niet vertelde hoe blij ze was met juist déze artsen bij wie zij terecht was gekomen. Daarom kon zij ook zo positief blijven.”

Shock

Hoewel nog in shock door het nieuws van het plotselinge overlijden van Sandra, beseft Addy dat hij bijna veertig jaar vriendschap op een bijzondere manier heeft afgesloten. Hij vertelt Privé: „Anderhalve week geleden was ik bij haar, omdat ze een keer door die enorme kledingkasten van haar heen wilde. Op de boerderij zijn we toen een hele avond bezig geweest met uitzoeken wat mee moest naar het nieuwe huis, wat er weg kon, en wat ik ergens zou opslaan. Al die pakken, al die herinneringen aan Wedden Dat..?, waar ze natuurlijk schitterde naast JOS BRINK, en Sterrenslag, alles kwam weer boven. Al die jaren trokken aan ons voorbij. Bij alles wist ik nog wanneer zij het had gedragen en wat ik niet wist, vulde zij aan. Ik werd er heel emotioneel van. Nee, zij niet zo, besef ik nu. Niet dat ze iets afgesloten had, want ze was vast van plan te gaan verhuizen en keek daar erg naar uit. Maar, ik weet het niet… Afwezig is het woord ook niet. Ze had het gewoon niet graag over haar ziekte. We praatten er wel over, maar altijd in het positieve. Ze zou er echt wel bovenop komen met al die liefde die ze kreeg en voelde. Met negativiteit wilde ze niets te maken hebben, daar schoot je niks mee op. Opgewekt zijn, dat was het allerbelangrijkste.”

Addy kijkt verdrietig, maar dankbaar terug op bijna veertig jaar intense vriendschap. „Ik heb nooit ook maar één keer ruzie of spanningen met haar gehad, daar was ze ook de vrouw niet naar. Ik heb haar leren kennen in 1980, kort nadat ze met Colorado aan het Eurovisie Songfestival had meegedaan. We vonden dezelfde kleding mooi en toen ze kort daarna al die presentatieklussen kreeg, vroeg ze mij haar te kleden. Ze heeft mij bekend gemaakt en ze bleef me trouw. In die tijd wilde elke couturier haar als klant. Maar ze zei: „Nee, ik heb Addy!”

Het grote verdriet in haar leven, de scheiding van Ferdi Bolland, verliep geruisloos. Eensgezind en vastbesloten vrienden te blijven, deden ze gezamenlijk en eenmalig hun verhaal. En het gekrakeel rond de Dutch Diva’s met MARGA BULT en SJOUKJE SMIT leek meestal meer eenrichtingverkeer, doordat Sandra zich niet uit de tent liet lokken en niet op hun verwijten inging. Gisteren was Marga overigens een van de eersten die via Facebook vertelde ’enorm geschrokken en stil te zijn door het nieuws over muziek-collega en presentatrice Sandra Reemer.’

Ben Cramer, die Sandra weer langere tijd meemaakte tijdens de Indonesiëreis, raakte daar onder de indruk van haar. Hij zegt: „Ze sprak niet over haar ziekte. Pas toen ze al maanden terug was, heeft ze het ons verteld tijdens een reünie, ze was bang dat het programma anders dáárover zou gaan. Twee weken geleden zei ze me nog dat het allemaal goed zou komen en dat ze zin had in ons plan om samen een theaterprogramma te gaan maken met LAURENS VAN ROOIJEN, die ook mee was. Dat hadden we daar met z’n drieën bedacht. En nu dit… Ik ben me kapot geschrokken.”

Addy kan er met zijn verstand niet bij dat hij vandaag terugkeert in Nederland en Sandra, na het opruimen van haar garderobe, daar nooit meer zal zien: „Toen ik zondag eerst naar Roemenië vloog om vervolgens naar Italië door te gaan, voelde ik me niet zo lekker. Ze wenste míj daarop desondanks een goede show en heel veel beterschap. Dat beterschap, dat is dus het laatste wat ik van haar heb gehoord…”

Lees verder…

Nieuwe, oude liefde geeft JUSTINE (61) nieuw leven

Nieuwe, oude liefde geeft JUSTINE (61) nieuw leven

Zangeres dacht altijd alleen te blijven:

JUSTINE PELMELAY had zich net neergelegd bij het idee altijd vrijgezel te blijven toen een telefoontje van een oude bekende haar leven op zijn kop zette. Een man die zij al 46 jaar kent is nu haar nieuwe liefde. Jong geluk dat echter nu al door ziektes wordt bedreigd...

Ze kende in de liefde de nodige tegenslagen en Blijf zoals je bent, de Eurovisie Songfestivalklassieker waarmee JUSTINE PELMELAY (61) zichzelf in 1989 op de kaart zette, was bij haar minnaars meestal tegen dovemansoren gezegd. Maar de zangeres gaf nooit op en heeft een nieuwe liefde die ze deze week trots aan PRIVÉ presenteert.

Na twee mislukte huwelijken en een paar andere escapades heeft JOHN BLIJLEVEN (66) haar bestaan positief op zijn kop gezet en in elk geval voor de zangeres doet hij zijn naam eer aan.

Berichtje 

Justine: „Mijn laatste relatie eindigde zes jaar geleden en eigenlijk was ik ervan overtuigd dat een nieuwe er niet meer in zou zitten. Hoe meer ik me daar ook op instelde, hoe beter het vrijgezellenleven me ook afging.”

Het was vooral haar gezondheid die haar in de weg zat. Door een beenmergziekte was Justine lang aan huis gekluisterd. Positiviteit en energie haalde ze uit haar werk als studiozangeres, maar dat viel dit voorjaar ook in een klap allemaal weg. „Al acht jaar loop ik ziekenhuis in, ziekenhuis uit. En ik was net terug van weer een bloedtransfusie, toen ik mijn gsm zag oplichten en een berichtje kreeg van een nummer dat ik kende. Of ik met hem wilde praten. Ik had jaren niets van hem gehoord, maar ik heb hem direct gebeld en we hebben diezelfde avond tot drie uur ’s nachts met elkaar aan de telefoon gezeten!”

De twee blijken zelfs heel ver terug te gaan. De latere Songfestivaldeelneemster was 46 jaar geleden verkoopster bij Blokker, waar John als etaleur werkzaam was. „Eens in de drie weken kwam hij langs bij ons filiaal en ik weet nog dat hij toen altijd al indruk op me maakte. Het was een prettige verschijning, zeg maar. Nee, we hadden niets. Dat kon ook niet. We waren allebei bezet en een halfjaar na onze eerste ontmoeting in de winkel trouwde hij, dat weet ik nog. Toch bleven we nog jaren contact houden, hij was een soort klankbord voor me.”

John: „Ik ben zelfs op haar tweede bruiloft geweest.”

Somberheid

Het lange, nachtelijke telefoontje kreeg al ruimschoots vervolg. Justine: „Ik noem hem nu mijn redder. Ik denk dat ik midden in de coronacrisis werkeloos in mijn somberheid was weggezakt als hij niet net op dat moment contact had gezocht. Ik ben een blij mens.”

Toch zijn er ook donkere wolken die het jonge geluk bedreigen. Justine heeft haar gezondheidsproblemen en ook John wordt behandeld tegen een ernstige ziekte. „Toch staan we positief in het leven”, vertellen ze woensdag samen in de nieuwe editie van weekblad PRIVÉ, waarin ze hun indrukwekkende verhaal doen.

Lees verder…

10897316487?profile=originalARCHIEF ICM: Mark Rutte hoe zit met Verdrag Traktaat van Wassenaar 1966, dat tussen Nederland en de republiek Indonesie is gesloten?

 

Op NPO – I  zondag 10 januari bij de uitzending van Buitenhof leek het er op dat machine campagne van de VVD al op volle toeren te draaien.  Nederland is weer bij de top rancking als om de kredietwaardigheid gaat, de economie groeit gestaag, de werkloosheid is gestabiliseerd, en vluchtelingenproblematiek lijkt te zijn gestroomlijnd.

“Nederland is 1 van de weinige landen in Europa die naar buiten gekeerd is”, aldus Mark Rutte, “wij zijn een handelsland, net als Zweden. Wij moeten het van handelsverdragen hebben, en wat het referendum betreft van de Oekraïne,  is absoluut niet een poging tot toetreding tot Europa, is een handelsverdrag”.

Witteman en de collega’s konden als journalisten geen speld er tussen krijgen.

 

“Nederland moet het van Handelsverdragen hebben”!

 

Maar hoe zit het dan met het Verdrag van Wassenaar Mark Rutte?

Zijn dat ook details als keuze om hier de scope er niet op te zetten net als die deal van Teven? Nota bene uw collega Halbe Zijlstra heeft zijn tanden er in gezet toen de VVD in de oppositie zie de beelden http://icmonline.ning.com/video/reportage-ip-manisfestatie-ip

 

 Dit heeft kennelijk destijds veel Indische stemmen opgeleverd met een populatie van 1,4 miljoen. Helaas Halbe Zijlstra werd door AB Klink het bos ingestuurd, en nooit is er behoorlijk antwoord hierop komen tot op de dag van heden.

In maart 2015 heeft het Actie Comité TvW-66 in een brief aan Bert Koenders geschreven waarin hij wordt geïnformeerd dat deze zaak aan de kaak wordt gesteld,  en dat JAT (Jakarta Advocaten Team) deze zaak namens de Indische Gemeenschap gaat behartigen om tot uitbetalingen te komen. Enige eis die JAT stelde aan Actie Comité TvW-66 handtekeningen.  Inmiddels zijn de handtekeningen overgedragen uit de gehouden petitie, de petitie zal voor onbepaalde tijd blijven doorlopen. Kopie van deze brief werd aan uw collega Halbe Zijlstra mede gestuurd, die gelijk met het antwoord kwam dat hij breder in de fractie gaat brengen, met advies om ook aan de overige fracties te sturen.

Het is nog al wat,  een Verdrag met natie als republiek Indonesië die door NL regering ruim 50 jaren niet is nagekomen in de uitvoering. Een natie met hoog percentage groeiende economie van ruim 8%.

 

 Het verdrag hield in o.a. dat oud-president Soekarno betaald 689 miljoen dit ter compensatie om de Indische Nederlanders (341.000) die moesten “vluchten” uit voormalige Indie voor het verlies van al hun bezittingen, banktegoeden en zij meer. Het verdrag is eindstation voor de overdracht en nationalisatie van de eigendommen en bezittingen. Het proces begon ergens in 1951.   Tussen 1952 - 1956 werd 4,3 miljard betaald aldus  historicus  Hendri F. Isnaeni,

 

Na het betalen van ongeveer 4 miljard gulden tussen 1950-1956, Indonesië eenzijdig geannuleerd de goedkeuring van de KMB. Later, aan het begin van de nieuwe Orde, richtte intergedringemental Group on Indonesia (IGGI) op, voorgezeten door Nederland, die een verborgen agenda heeft in de vorm van de Indonesische schuldenregeling van de oude orde, die betrekking heeft op de nationalisatie van het Nederlandse bedrijf, ongeveer US $2,4 miljard. Die schuldenregeling, wederom cryptisch schijnregeling, werd Soekarno gedwongen om de noodwet uit te vaardigen, die inhield schuld aan Nederland 4,2 miljard.

 

 Inmiddels  heeft Nederland   4.2 miljard  plus  689 miljoen ontvangen,  de waarde gestegen tot 17 miljard nu, en er pas een bedrag van 38 miljoen betaald aan 4777 gedupeerden, nog ongeveer 50.000 wachten op hun geld.

 

Het “vluchten” heeft te maken als tegenreactie op de gepleegde oorlogssmidaden door Nederland, oud-president Soekarno deze groep in bescherming moest nemen tegen de Indonesische bevolking (permuda’s) . Vooraf had het Japanse leger bij de capitulatie dit op zich moeten nemen, vluchtelingen dus!

 

Wat heeft Nederland 70 jaren met deze "Indische vluchtelingen" gedaan ?

 

Hoe kijk de Minister president hier tegen aan met grote smet op de Nederlandse vlag?

Van de journalisten in programma Buitenhof helemaal een afgang wetende dat KNIL – debacle zich net heeft voltrokken onder de Staatssecretaris Martin van Rijn nog geen 14 dagen geleden.

 Een goede journalist,  heer Witteman,  had juist een dergelijk verdrag aan de kaak gesteld waar het imago van Nederland ludiek prijkt over de wereld en flinke deuk zal oplopen, moge duidelijk zijn, en zeker wanneer Brussel dit ter ore komt. Nog niet gesproken als Jokowi president van republiek van Indonesie hier vragen over gaat stellen;

Waarom heeft na 50 jaren de Indische Gemeenschap deze compensatie nog steeds niet ontvangen. Zal de rancking en imago van dit handelsland niet worden aangetast zo worden beschadigd. Net als de deal van Teven weer een dramatische keuze voor de VVD, die niet werd genoemd

 

In het programma van Buitenhof van zondag 10 december.

http://programma.vpro.nl/buitenhof/afleveringen/2016/buitenhof-10-j...

 

 UPDATE-  27- 7-2020 

 

 

3036224337?profile=original

Steun ACTW66 ! 

De rapporten met overige stukken van Traktaat van Wassenaar zit nu in de Tweede Kamer,

Uw donatie  kan U storten op Rabo rekening NL35 RABO 0377579491   ten name van ICM Project onder vermelding van donatie Traktaat van Wassenaar.  Rapport Traktaat van Wassenaar is te bestellen door overmaking  van 50 Euro  ovv  van Uw Naam + adres.

 

Advertenties

 

 

 

 

Lees verder…

Nabestaanden KNIL woedend

10897325457?profile=original

Nabestaanden KNIL  woedend           Wij willen u hier graag ook reacties laten lezen van mensen die niet zo heel gelukkig zijn met het overeengekomen akkoord tussen Staatssecretaris Van Rijn en Het Indisch Platform. Zoals te verwachten was, zijn niet alle Indische mensen blij met dit akkoord en zijn van mening dat het Indisch Platform de poot stijf had moeten houden. Natuurlijk heel begrijpelijk, maar in ons openingsartikel is al vermeld dat dit “er niet inzat”. Toch wilden wij u deze tegengeluiden niet onthouden. Wie weet is het gevolg hiervan dat de Tweede Kamer zich nog eens achter de oren krabt    en ruimhartiger aan de vervolg-procedure invulling zal geven. Wij plaatsen hier een uitstekend verwoordend artikel uit Dagblad Trouw van 5 november 2015. De “quotes” hebben wij uit de tekst gelicht ter illustratie. Het artikel wordt gevolgd door een commentaar van de hoofdredactie en de senior redacteuren van    het Dagblad Trouw, eveneens geplaatst op 15 november 2015.

 

Nabestaanden zijn woedend over de vergoeding van achterstallige salarissen van het Nederlands-Indisch leger. Want als vader niet meer leeft, lopen zij die vergoeding mis.

Het is geen gift, het is salaris

Staatssecretaris Martin Van Rijn (VWS) had de reacties op zijn besluit om de salarissen van ambtenaren en militairen tijdens de Japanse bezetting van Nederlands-Indië alsnog uit te betalen, waarschijnlijk anders ingeschat. De verbittering en frustraties over het gat van zeventig jaar tussen het eind van de oorlog en dit besluit dringen om de voorrang bij recht-hebbenden, maar vooral bij de nabestaanden.

Van Rijn en de belangen-behartigers van het Indisch Platform werden het dinsdag eens over een financiële regeling voor naar schatting 1100 mensen die nog in leven zijn. Zij krijgen per persoon 25.000 euro uitgekeerd, hopelijk nog voor de Kerst. Nabestaanden zoals weduwen en kinderen vissen achter het net.

Ik kan het niet uitleggen

Tot drie keer toe zegt Elisabeth Mollema het: "Het is geen gift, het is salaris." Ze is woedend over het besluit van Van Rijn. "Het is hun welverdiende geld, geld waar ze recht op hebben. Mijn vader heeft er duizend dagen voor in een Jappenkamp gezeten. Nu hij dood is, hebben zijn nabestaanden daar recht op."

Freddy Mollema was vliegenier bij het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL) toen Japan in 1942 de archipel overrompelde. "Ze namen hem krijgsgevangen, hij belandde in een kamp in Japan. Hij heeft de atoombom op Nagasaki zien vallen. Een dag later lieten ze hem doodleuk door de stad lopen. Na de oorlog werd hij ziek. Een paar jaar na mijn geboorte overleed hij aan een darmperforatie. Geen mens wist hoe dat kwam."

Haar moeder kreeg aanvankelijk ook geen pensioen. "Hadden we gewoon geen geld. Mijn moeder was toevallig een tough cookie, dus het is allemaal goed gekomen. Ze is acht jaar geleden overleden." Mollema, schrijfster van kinderboeken en thrillers is blij dat haar moeder dit niet hoeft mee te maken.

De moeder van Patrick Rugebregt (1966) leeft nog wel, zij is in de tachtig, en hij hoopt dat het nieuws over de 'backpay' aan haar voorbijgaat. "Ik heb haar nog niet gebeld, en dat doe ik ook niet. Ik zou haar niet kunnen uitleggen: papa zou 25.000 euro hebben gekregen, maar jij krijgt niets. Het is allemaal te pijnlijk."

Wat Rugebregt dwarszit, is de timing van het besluit. Afgezien van een klein bedrag vlak na      de oorlog hebben de 40.000 overheidsdienaren nooit iets van hun gederfde inkomsten terug-gezien. Opeenvolgende regeringen schoven de kwestie door, en toen Nederlandse rechters vonden    dat de Indonesische overheid aansprakelijk was, leek de zaak afgedaan. "Mijn vader zei wel eens: Patrick, ze gaan pas betalen als ik in de grond lig. Dat heeft hij goed voorspeld. Hij is in 2011 overleden."

Het steekt Rugebregt dat hij de staatssecretaris hoorde zeggen dat 'gezien de hoge leeftijd van de betrokkenen' er haast moet worden gemaakt.

Na zeventig jaar tijdrekken, spreken ze nu van haast maken. Ik vind dat erg pijnlijk

Zijn ouders verlieten Indonesië met de zogeheten spijtoptanten-regeling in 1965. Toen Nederland al geruime tijd de soevereiniteit aan Indonesië had overgedragen, kozen zij voor vertrek. "Bij aankomst hadden ze niets. Voor het tweedehands meubilair moesten ze bij de overheid een lening afsluiten die zij tot de laatste cent hebben afgelost."

Rugebregt hoorde van zijn vader Willem verhalen die overliepen van frustratie en woede. Willem zat in 1940 als 17-jarige bij de jongste lichting dienstplichtigen. "Hij was krijgsgevangen genomen en verbleef tot na de capitulatie in een kamp in Japan. Mijn vader vond dat hij recht had op zijn soldij.       Soms  gloorde  er  hoop  en

kreeg hij via zijn Indische netwerk positieve berichten, maar het werd nooit wat. Hij heeft niet de genoegdoening mogen smaken."  

De redactie dankt Meindert van der Kaaij voor dit heldere artikel.

 

Commentaar van de hoofdredactie en senior redacteuren van Dagblad TROUW

De mening van de krant, zoals verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren

Een dagje later je salaris krijgen is ongemakkelijk, een maandje later is voor veel mensen al knap lastig. Dus wat betekent het als je zeventig jaar op je salaris moet wachten? Dat is niet anders dan een drama, vooral als daar dan ook nog het Indisch oorlogsleed bij komt kijken. Het kan al snel uitgelegd worden als minachting van de Nederlandse overheid jegens de meer dan 40.000 ambtenaren en militairen die in  de periode 1940-1945 in dienst waren van het Nederlands-Indisch Gouvernement, maar voor die periode nimmer een stuiver ontvingen.

De Tweede Kamer kan nu  laten zien dat ze wél oog heeft     voor Indisch leed

Feitelijk is daar geen sprake van omdat de rechter keer op keer aanspraken van deze oud-ambtenaren en militairen terzijde schoof. In 1949 immers, is het Nederlands Indisch gouvernement overgedragen aan de Republiek Indonesië. Claims horen dus in Jakarta thuis en niet in Den Haag. Dat was ook tientallen jaren het antwoord van de Nederlandse overheid.

De kritiek geldt ook de leden van de Tweede Kamer

Maar wie het juridische gelijk aan zijn zijde heeft, heeft niet automatisch ook het morele gelijk aan zijn kant. De Indische gemeenschap in ons land heeft een bijzondere plaats in onze samenleving, onder andere door haar inzet in voormalig Indië en alle oorlogsleed.

De kwestie van de achterstallige salarissen ligt in die gemeenschap dan ook uiterst gevoelig en werd, logischerwijs, gezien als blijk van gebrek aan waardering van Nederlandse zijde.

Hiervoor heeft Den Haag met zijn strikt juridische opstelling liefst zeventig jaar lang te weinig oog gehad. Het is goed dat er nu eindelijk een akkoord is over de uitbetaling van de achterstallige salarissen, maar het schrijnt dat nu nog maar 1100 mensen daarvoor in aanmerking kunnen komen. Eigenlijk hadden dat er 40.000 moeten zijn.

Logisch dus dat het Indisch Platform, dat lof verdient voor de wijze waarop het deze 'backpay'-zaak levend hield, nu door zijn eigen achterban flink wordt bekritiseerd. Waarom krijgen     de nabestaanden van al die ambtenaren en oud-militairen uit Indië niks?

Maar in feite hoort die kritiek op het bord te liggen van de politici in Den Haag. En van al die bewindslieden die de afgelopen jaren te weinig deden aan dit dossier, waardoor, zoals Staats-secretaris Van Rijn schrijft in zijn brief aan de Tweede Kamer, “de omgang met het Indische oorlogsleed inmiddels een moeilijk en pijnlijk verhaal is geworden”.

In feite hoort die kritiek op het bord te liggen van de politici

Belangrijke mededeling voor alle Indo's!

Belangrijke mededeling voor alle Indo's!

10897325873?profile=original

ACTW66 - bestuur is door Ton Te Meij uitgenodigd om ook mee te lopen in de aanstaande geplande demonstratie ergens in april. Eerst wil ACTW66 bestuur kwijt,  veel respect te hebben voor Ton te Meij een Belanda met een Indo hart, die dag en nacht klaar staat voor de Indo's en de Molukkers ! De gunfactor is groot bij het ACTW66 - bestuur dat Ton in zijn missie slaagt, maar Ton kan zich getroosten op de steun van ICM…

Doorgaan

 

ICM 5.12.15

Lees verder…

Indisch gemeenschap weer weggezet als Tweede rangburger in de media.

10897330672?profile=original

De Indische Gemeenschap is ontdaan over de recente publicatie  door LocalFocus  “ 24.000 oorlogsslachtoffers krijgen financiële ondersteuning”, dat in  2015 werd door de Sociale Verzekeringsbank (SVB) in totaal 164,5 miljoen euro uitgekeerd, suggereerde dit forum.

Dit jonge forum voor journalisten hebben de geëigende ingrediënten ingezet die nodig is kennelijk voor de selectiecriteria van het ANP; het moet gaan om extreme hoge gelduitgaven in deze tijd waar het om bezuinigingen gaat, en moet weer een bevolkingsgroep op de korrel worden genomen, om bewust te polariseren. Om maar te noemen de Nederlandse -, Joodse gemeenschap, Sinti, en Roma oorlogslachtoffers worden geheel buiten boord gehouden.  Dat de SVB niet te koop loopt met deze cijfers, lijkt een logisch argumentatie, gaat wel om de privacy van deze mensen. De wijze waarop nu wordt gebracht is toch de Indische Gemeenschap in kwade dag licht stellen, tegen de achtergrond juist dit soort uitgaven gevoelig liggen bij de Nederlandse burgerij, die al kwelt wordt door de vele geldstromen richting Brussel.

Dus stemmingmakerij!  

Nog erger wordt dat deze publicatie gemanipuleerd wordt. Deze informatie is ver van de realiteit, en wordt aangemerkt als onbetrouwbaar. Is  onbegrijpelijk dat het ANP en overige media deze publicatie zo hebben gekopieerd, zegt eigenlijk genoeg.

Waarom worden de Indische Oorlogsslachtoffers alleen op het slachtbankje gezet LocalFocus?

Waarom niet de Nederlandse Oorlogsslachtoffers die hun huis en hebben niet hebben verloren in Nederland, die ruim 7 miljard hebben gebruik gemaakt van die voorziening verkregen uit Marshal Hulp, en de Indischen het nakijken hadden.

Het onderstaand biedt ICM redactie  ter correctie cq . rectificatie aan  LocalFocus, en het ANP!

De Wubo is een voorziening voor de Indische oorlogsslachtoffers dat pas op 10 maart 1984 werd ingevoerd als wet. Het is net als een pensioen dat maandelijks wordt uitgekeerd tot de dood, is aanvullende voorziening dat beloopt vanaf € 225 tot  € 300 maximaal.

In tegenstelling tot de Nederlandse oorlogsslachtoffers werd deze voorziening pas in maart 1984 ingevoerd, tegen deze achtergrond werd geconsolideerd ruim 7 miljard uitbetaald aan de Nederlandse slachtoffers., dus dit bedrag is voor die periode al opgegaan aan uitkeringen aan de Nederlandse oorlogslachtoffers. Uiteraard weer een stuk geschiedenis voor het forum LocalFocus en die 7 miljard kwam van Marshal hulp dat ook bestemd voor de oorlogslachtoffers uit Ned- Indie.

WOB – procedure wederom een groot leugen, deze bedragen staan gewoon op de begroting van VWS. Het  forum heeft naar de verkeerde begroting gezocht, jaar in jaar uit staan hier die posten.

Het bedrag van 164,5 miljoen is een consolidatie van jaren achter een en is zelf te herleiden naar het aantal jaren, maar dan nog staat deze in schril contrast met die 7 miljard die de Nederlandse oorlogslachtoffers ontvingen. Gemiddeld bedraagt de uitkering rond € 3.000 per jaar. Voor die 24.000 Indie oorlogslachtoffers komt dit neer op 72 miljoen.

Waar ICM redactie ontdaan is dat vanuit het Indisch Platform met haar 26 aangesloten organisaties niet werd gereageerd op deze publicatie, zelf door ICM abonnees lezers hierop werden geattendeerd op Facebook. Is weer ICM redactie die hier moet ingrijpen. Afwachten houding is de ergste vijand IP!

LocalFocus voortaan eerst ICM krant (www.icm-online.nl) raadplegen voor deze grote blunders publiceert, en Indisch Platform met 26 aangesloten Indische organisatie  vraag om rectificatie voor deze grote blunders. 

LocalFocus een excuses aan de Indische Gemeenschap is op zijn plaats, alsmede het ANP. Voor onjuiste berichtgevingen en het wegzetten van een hele bevolkingsgroep.

 

 

Lees verder…

Besluit backpay uitbetaling KNIL

10897312659?profile=original

De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,

 

Besluit:

Artikel 1 Begripsbepalingen

In deze regeling wordt verstaan onder:

a) De minister: de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport;

b) De uitvoeringsorganisatie: de door de minister aan te wijzen organisatie die onderhavige regeling uitvoert;

c) Backpay: eenmalige uitkering van netto 25.000 euro - op morele gronden - als finale financiële tegemoetkoming voor niet uitbetaalde salarissen aan belanghebbende;

d) Aanvrager: diegene die overeenkomstig artikel 5 via het bevestigings-formulier verklaart dat hij belanghebbende is; of die overeenkomstig artikel 6 via het aanvraagformulier een aanvraag indient;

 

Artikel 2 Toekenning backpay

De minister kan aan een belang-hebbende backpay toekennen.

Artikel 3 belanghebbende

Als belanghebbende in de zin van deze regeling wordt beschouwd:

De persoon die als ambtenaar of militair ten tijde van de Japanse bezetting in dienst was van het Nederlands-Indisch Gouvernement en aan wie gedurende de Japanse bezetting in de periode van 8 maart 1942 tot 15 augustus 1945 geen dan wel niet volledig salaris is uitbetaald.

Artikel 4 recht op backpay 1. Recht op backpay heeft de belanghebbende die: a. op 15 augustus 2015 in leven was; b. niet door de rechter is veroordeeld wegens collaboratie met de Japanners; c. gedurende (een deel van) de Japanse bezetting niet de Japanse nationaliteit heeft bezeten, en d. voldoende aannemelijk heeft gemaakt aan de criteria, bedoeld in artikel 3, te voldoen.

2. Indien de belanghebbende, bedoeld in het eerste lid, op of na 15 augustus 2015 is overleden hebben de erfgenamen recht op backpay.

Artikel 5 ambtshalve toekenning

Vanwege de zeer hoge leeftijd van de doelgroep ontvangen diegenen die naar het oordeel van de minister op basis van bronnenonderzoek door de uitvoeringsorganisatie voldoen aan de criteria, bedoeld in de artikelen 3 en 4 een ambtshalve toekenning van backpay.

Artikel 6 aanvraag via bevestigingsbrief

1. Vanwege de zeer hoge leeftijd van de doelgroep ontvangen diegenen die naar het oordeel van de minister kunnen worden aangemerkt als potentiële belanghebbenden een bevestigingsbrief die aanvrager dient in te vullen en te retourneren indien aanvrager van mening is te voldoen aan de criteria, bedoeld in de artikelen 3 en 4, onder a tot en met c. Potentiële belanghebbenden worden geselecteerd op basis van:

a) bij de uitvoeringsorganisatie beschikbare bronnen, op grond waarvan voldoende aannemelijk is dat sprake was van een dienstverband als bedoeld in artikel 3:

b) waar lijkt dat wordt voldaan aan de criteria, bedoeld in artikel 4, onder a tot en met c.

2. Degene die overeenkomstig het eerste lid als potentiële belanghebbende wordt aangemerkt, krijgt een bevestigingsbrief toegestuurd.

3. De bevestigingsbrief dient uiterlijk 1 januari 2017 ingevuld en ondertekend door de uitvoeringsorganisatie te zijn ontvangen. De minister kan deze termijn

5

 

 

tot uiterlijk 1 januari 2018 verlengen.

4. De aanvrager dient de gegevens te overleggen waarnaar in de bevestigingsbrief wordt gevraagd.

 

Artikel 7 aanvraag via aanvraag-formulier

1. De persoon die geen ambtshalve toekenning als bedoeld in artikel 5 of bevestigingsbrief als bedoeld in artikel 6 heeft ontvangen en die naar zijn oordeel voldoet aan de criteria, bedoeld de artikelen 3 en 4, onder a tot en met c, kan een aanvraag indienen via het aanvraagformulier.

2. Het aanvraagformulier dient uiterlijk 1 januari 2017 ingevuld en onder-tekend door de uitvoeringsorganisatie te zijn ontvangen. De minister kan deze termijn tot uiterlijk 1 januari 2018 verlengen.

3. De aanvrager die stelt belanghebbende te zijn als bedoeld in de artikelen 3 en 4 dient de gegevens te overleggen waarnaar in het aanvraagformulier wordt gevraagd.

 

Artikel 8 hardheidsclausule

De minister kan in bijzondere gevallen tegemoetkomen aan onbillijkheden van overwegende aard, die zich naar het oordeel van de minister bij de toepassing van deze regeling mochten voordoen.

Artikel 9 overige procedure aanvraag backpay

1. De aanvrager verleent via de bevestigingsbrief of het aanvraagformulier toestemming tot onderzoek naar en in de persoonlijke gegevens die van belang kunnen zijn

voor de beoordeling van de aanvraag, zulks ter beoordeling van de uitvoeringsorganisatie;

2. Desgevraagd of uit eigen beweging verstrekt de aanvrager aan de uitvoeringsorganisatie alle inlichtingen en verleent hij alle medewerking die van belang kan zijn voor de beoordeling van de aanvraag, een en ander ter beoordeling van de uitvoeringsorganisatie.

3. Door ondertekening van het bevestigingsformulier of het aanvraagformulier verklaart de aanvrager dat hij bekend is met deze regeling en met de verplichtingen die deze regeling jegens hem in het leven roept.

4. De ontvangst van de geretourneerde bevestigingsbrief of het aanvraagformulier zal schriftelijk binnen een maand aan de aanvrager worden bevestigd.

5. De aanvragen zullen, waar mogelijk, in volgorde van ontvangst worden afgehandeld.

 

Artikel 10 besluit

1. De minister neemt binnen dertien weken na ontvangst van de aan-vraag een besluit inzake de toekenning van de backpay aan de aanvrager

2. Een besluit omtrent het al dan niet toekennen van de backpay wordt schriftelijk aan de aanvrager medegedeeld en per post verzonden.

 

Artikel 11 intrekking

1. Een besluit tot toekenning van backpay kan worden ingetrokken indien de aanvrager aan wie de backpay is toegekend onjuiste of onvolledige informatie heeft verschaft, waardoor de backpay ten onrechte is toegekend en derhalve sprake is van onverschuldigde betaling.

2. Indien het besluit tot toekenning van de backpay wordt ingetrokken en de uitkering van de backpay heeft plaats-gevonden, vordert de minister de backpay terug. Terugbetaling dient te geschieden binnen een periode van 12 maanden na intrekking van het besluit tot toekenning.

 

Artikel 12 slotbepaling

In alle gevallen waarin de regeling niet voorziet, beslist de minister.

Artikel 13

Deze regeling treedt in werking met ingang van de eerste dag na de datum van afgifte van de Staatscourant waarin zij wordt geplaatst.

Artikel 14

Deze regeling wordt aangehaald als: Uitkeringsregeling Backpay.

Deze regeling zal met de toelichting in de Staatscourant worden geplaatst.

De Staatssecretaris van Volksgezondheid,Welzijn en Sport,

Drs. M.J. van Rijn

ICM 22,12.2015

Lees verder…

Wreker van zijn Indische grootouders De politieke roots van Geert Wilders

(Bron De Groene Amsterdammer)

Geert Wilders lijkt alle politiek te reduceren tot vraagstukken van grensbewaking, volkstelling en volksverplaatsing. Displacedness vormt het steeds terugkerende motief van zijn betoog en niet toevallig ook van zijn verborgen Indische familiegeschiedenis.

LIZZY VAN LEEUWEN

EN WEER LUKTE het hem: door heel Europa meldden krantenkoppen in juni de plannen van Geert Wilders om ‘miljoenen, tientallen miljoenen’ Europese moslims voorgoed uit te zetten als ze problemen veroorzaken. De PVV-leider deed deze uitspraak in Denemarken waar hij, net als in de Verenigde Staten, door velen wordt gezien als internationale held van het vrije woord. In het buitenland gooit Wilders alle remmen los als hij zijn vaste thema aansnijdt: de dreigende islamisering van het vrije Westen, te beginnen met ‘Eurabia’. Zijn alternatief – deportatie, opsluiting en/of verbanning van moslims – wordt in het buitenland doorgaans met staande ovaties verwelkomd. In Denemarken beweerde hij ook dat de westerse democratie op de rand van de afgrond staat door ‘massale immigratie en het hoge geboortecijfer van moslims’. In Los Angeles liet Wilders weten dat de hedendaagse islam in Europa oproept tot ‘onze vernietiging’.


De vraag blijft: wat beweegt Wilders? Uit welke bron put hij zijn monomane gedrevenheid? Is er een context denkbaar – ideologisch, historisch – waarin de figuur van Wilders thuishoort? Ondanks de vele pogingen om de volksvertegenwoordiger politiek te plaatsen, blijft een bevredigende analyse uit. Wilders is de laatste jaren omschreven als fascist, racist, populist, ‘provinciaal’, xenofoob, ‘volbloed liberaal’, rechts-extremist, rechts-radicaal en als ‘islamracist’. Hij gaat verder dan gewone rechts-extremisten als Jean-Marie Le Pen en Filip Dewinter, stellen sommige politicologen. Meindert Fennema (UvA) beweert dat Wilders’ voorstellen soms verontrustend ver over de grens van de rechtsstaat gaan – typeringen die Wilders zelf afdoet met ‘gezeur in de marge’ en de behoefte hem te demoniseren. Wilders noemt zichzelf sinds kort ‘Dutch freedom fighter’; daarvóór omschreef hij zichzelf graag als ‘democraat in hart en nieren’.


Waar het publiek, de politici en de politicologen het mee moeten doen – afgezien natuurlijk van het verbale geweld – zijn het VVD-verleden, de benadrukte afkomst uit Limburg en het extreme, geblondeerde kapsel. Als politicus lijkt hij uit de lucht te zijn gevallen: een zelfgefabriekte brandbom uit Venlo, die in geen enkele politieke traditie past en ook daarom moeilijk politiek onschadelijk te maken is. Voor veel Nederlanders (vooral in de Randstad) is Limburg nog steeds een soort buitengebied, van waaruit je van alles kunt verwachten; een gebied met eigen normen en waarden en een ongewone cultuur. Dit vooroordeel staat een diepergaande blik op het fenomeen Wilders in de weg. Waarom verder zoeken als ‘Limburg’ een verklarend kader biedt? Misschien wel omdat de VVD als kraamkamer van de PVV toch nieuw licht op Wilders’ missie kan werpen? Het haar van Wilders is intussen een politiek symptoom dat ten onrechte niet serieus genomen wordt.
IN JUNI werd in een klein artikel in Trouw de genealoog Roel de Neve geciteerd over de genetische afstamming van Wilders, die een paar Aziatische, mogelijk islamitische voormoeders in zijn Nederlands-Indische voorgeslacht telt. Wilders is deels van Indische afkomst, meldt het bericht, maar dat is een onjuiste formulering, want ‘Indische afkomst’ houdt al in: van gemengde komaf. Wilders is een Indo. In Nederland Door Omstandigheden, zoals het grapje vroeger luidde. De Volkskrant reageerde op dit nieuws met een satirisch stukje waarin Wilders werd opgevoerd als een jonge driftkop, verslaafd aan de Blue Diamonds-hit Ramona, die tot razernij verviel omdat de jukebox na zestien keer Ramona spelen werd stilgelegd.


Veel meer dan dit ‘Indisch’ geïnspireerde fantasieverhaal heeft het nieuws over de afkomst van de politicus sindsdien niet opgeleverd in de media. Ten onrechte, want interessanter dan Wilders’ precieze genetische afstamming is zijn verborgen ‘culturele’ Indoschap, omdat dat tot uiting kan komen in zijn politieke genealogie. Is het denkbaar dat postkoloniale historie en familiegeschiedenis Wilders hebben gemaakt tot wat hij vandaag politiek voorstelt en voorstaat? Hoort Wilders tot het onuitgepakte deel van onze Indische erfenis?


Hijzelf draait ongemakkelijk om zijn Indische afkomst heen. In de biografie Veel gekker kan het niet worden (2008) van Arthur Blok en Jonathan van Melle komt Wilders, gevraagd naar zijn Indische achtergrond, met een onsamenhangend verhaal:
‘Mijn moeders vader was majoor in het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) en hij is daar naartoe gezonden. Mijn moeder is uit Nederlandse ouders geboren, maar zij heeft wel enkele zussen, en een daarvan is getrouwd met een Indische man. Ik heb zover ik weet en me herinner twee echte neven en een oom uit Indonesië. Mijn moeder heeft destijds drie maanden in Nederlands-Indië gewoond en is daarna naar Frankrijk gegaan, toen haar vader, mijn opa, weer terug moest. Al zijn dochters zijn toen met aangetrouwde familie ook weer mee teruggegaan, dus er is wel enige Indische invloed in mijn familie zichtbaar. Bij de oudste zus van mijn moeder, die lang in Nederlands-Indië heeft gewoond, gingen we wel eens in het weekend kroepoek bakken.’
Recent onderzoek in het Nationaal Archief brengt aan het licht dat dit fragment uit halve waarheden, verdichtsels en losse interpretaties bestaat, waarover straks meer. Waarom verhult en verbergt Wilders zijn Indische afkomst?

IN WILDERS’ politieke carrière vormen niet toevallig territoriumkwesties en de mogelijke demografische gevolgen daarvan – zoals migratie – een centrale rol. Ze vormen zogezegd zijn politieke vehikel. In de jaren negentig, na zijn huwelijk met een Hongaarse diplomate, hield hij zich bezig met de kwade sentimenten rond het door de Eerste Wereldoorlog veroorzaakte verlies van Hongaars grondgebied. Ook interesseerde hij zich intens voor de binnenlandse politiek van Israël, het land waarvoor hij naar eigen zeggen een diepe liefde voelt. Die liefde is al vroeg ontstaan: na zijn havo-eindexamen vertrok Wilders voor twee jaar naar Israël om zich bij een in het grensgebied van de omstreden Jordaanvallei gelegen kibboets aan te sluiten. Wilders’ geopolitieke obsessies kwamen duidelijk tot uiting ten tijde van zijn breuk met de VVD, veroorzaakt door het positieve fractiestandpunt over de toetreding van Turkije tot de EU. Dat vond Wilders ontoelaatbaar, omdat Turkije als ‘moslimland’ onverenigbaar zou zijn met de Europese cultuur – bovendien, voorspelde hij, ‘komen ze straks allemaal onze kant op’.


Sindsdien lijkt Wilders alle politiek te reduceren tot vraagstukken van grensbewaking, volkstelling en volksverplaatsing in het algemeen. Displacedness vormt het steeds terugkerende, onderliggende motief van zijn betoog en niet toevallig ook van zijn verborgen familiegeschiedenis. Indische familiegeschiedenissen reflecteren bijna allemaal de calamiteiten van de twintigste eeuw: uitsluiting, vervolging, geweld en gedwongen afscheid maakten een zeker deel uit van de ervaringen van Indische ouders, grootouders en overgrootouders. Zwaartepunt daarin vormde de Tweede Wereldoorlog, een oorlog waarin men volgens de historicus Mark Mazower ‘mensen verplaatste om politieke grenzen te consolideren’. In Nederlands-Indië leidde de Japanse Groot-Aziëpolitiek bijvoorbeeld tot het beleid om de blanke aanwezigheid totaal uit de openbare sfeer te bannen, door internering in kampen. De racistische bezettingsmaatregelen van de Japanners verscherpten de aloude identiteitsproblematiek van de Indo’s als onduidelijke ‘tussenklasse’ aanzienlijk.
Voor wie thuis is in kringen binnen de Indische gemeenschap is het niet onbekend dat Wilders juist op het punt van grenzen trekken veel bijval vindt van de oudere generaties Indische Nederlanders. Die al dan niet heimelijke instemming komt van totok- (blanke) en vooral van Indo-kant. Voor hen is Wilders een regelrechte branie: een lefgozer, een rebel, een ontregelaar. Afkeer van en angst voor moslimimmigratie en het fenomeen multiculturaliteit tekenden opvallend veel van de zichtbare politieke activiteit van Indische Nederlanders sinds de late jaren zeventig.


Serieuze vormen kregen deze sentimenten in 1980 met de oprichting van de Centrumpartij door de Indo Henry Brookman, destijds werkzaam aan de VU. De Centrumpartij kritiseerde het minderhedenbeleid en profileerde zich als een nationalistische anti-immigratiepartij; leden van de oervorm van de Centrumpartij, de NCP, hadden in 1980 Marokkanen overvallen die in een kerk in hongerstaking waren vanwege dreigende uitzetting. In deze tijd werden Indische Nederlanders voor hun gevoel door de overheid ‘weggezet’ als culturele minderheid, terwijl het Nederlanderschap, de vaderlandse taal en cultuur en de aanhankelijkheid jegens Oranje vanouds juist gevierd werden onder Indo’s. Het idee onder één noemer terecht te komen met Turkse en Marokkaanse moslims, broeders van de Indonesiërs die hen na een bloedige klopjacht, de bersiap, uit hun moederland hadden verjaagd, was voor vele Indo’s onverteerbaar, zoals nog na te lezen valt in oude nummers van het Indische lijfblad Moesson.

EIND JAREN VIJFTIG heette Moesson nog Onze Brug en was het een bulletin gewijd aan de opbouw en ontwikkeling van het voor Indo’s bestemde ‘stamland’ Nieuw-Guinea. Tijdens de vooroorlogse crisisjaren was namelijk het idee ontstaan om van het nog onontgonnen Nieuw-Guinea een nieuw thuisland te maken voor Indo’s. Rond de soevereiniteitsoverdracht aan Indonesië in 1949 was het initiatief op losse schroeven komen te staan, want de republiek eiste ook dit laatste restje koloniaal Nederland op. De symbolische waarde ervan was echter groot, vooral voor Indische Nederlanders. In 1951 ontstond een regeringscrisis, nadat VVD-fractievoorzitter Oud geopteerd had voor het behoud van Nieuw-Guinea voor Nederland, tegen de zin van VVD-minister Stikker. De succesvolle VVD-campagne in 1948 was geheel gericht geweest op de Indië-politiek: de verkiezingsaffiches lieten het gezicht van Soekarno zien met de tekst: ‘Heeft u er ook genoeg van?’ Nog vele jaren nadien zou de kolonialistische vertakking binnen de VVD invloed uitoefenen op partijstandpunten. De kwestie-Nieuw-Guinea was ook een van de speerpunten van het Jong Conservatief Verbond, een nieuwe partij onder leiding van de Indische Nederlander Feuilletau de Bruyn, die zich verder hard maakte voor verkleining van staatsuitgaven, terugdringing van de rol van politieke partijen en bestrijding van het socialisme. Het uiteindelijke loslaten van Nieuw-Guinea in 1962 leidde tot groot en voorspelbaar ongenoegen bij vele Indische Nederlanders, omdat Soekarno ook in deze kwestie weer aan het langste eind trok.


Het is opvallend hoe constant de deelname was van Indische Nederlanders aan partijvorming op basis van conservatief-nationalistische, (neo)koloniale beginselen, vergeleken met de deelname aan de progressieve beweging. De focus lag daarbij sterk op beschermen en bewaken van grenzen en op insluiten en/of buitensluiten van bevolkingsgroepen. In de jaren dertig, nog in Nederlands-Indië, sloten relatief veel Indo’s zich aan bij de NSB (zeventig procent van het ledenaantal). Dit was het geval vanwege het ultranationalistisch Hollandse karakter van de partij, maar ook vanwege de grote angst voor het oprukkende Indonesische nationalisme.


De NSB had in de kolonie een ander (niet-racistisch) karakter en een andere plek dan in Nederland. De partij bood Indo’s de kans om zichzelf en elkaar te laten zien dat zij ‘Hollandser dan de Hollanders’ wilden zijn en dat zij zich geheel identificeerden met de Nederlandse culturele erfenis en met oranje-blanje-bleu. Niet vergeten moet worden dat de koloniale elite in die tijd nagenoeg blank was. Omdat de Indische NSB een autoritair gezag voorstond, evenals het eeuwige behoud van de kolonie voor het vaderland, zagen veel Nederlanders in Indië in de partij dé oplossing om de dreiging van de opstandige, islamitische ‘inlanders’ te keren. Bij zijn succesvolle bezoek aan Nederlands-Indië in 1935 werd Anton Mussert zelfs tot tweemaal toe ontvangen door gouverneur-generaal De Jonge.
Nog voor de NSB leden ging werven, had in Batavia overigens al de eerste bijeenkomst van de Nederlandsch-Indische Fascisten Organisatie plaatsgehad, onder leiding van de Indo majoor b.d. Rhemrev. Ook hij maakte zich sterk voor terugdringing van de ‘inlandse’ invloed op het bestuur en herstel van de leidende rol van Nederlanders in de kolonie, maar kreeg minder aanhang.
Ging het in de naoorlogse jaren nog om ‘handhaving van de rijkseenheid’ (vasthouden aan Nederlands-Indië en later Nieuw-Guinea), ná de Indische assimilatie in Nederland raakten vele conservatieve politici en activisten van Nederlands-Indische komaf gefocust op de thema’s multiculturalisme en moslimimmigratie (zie kader). Zo was een van de eerste bekende politici die zich opvallend tegendraads uitliet over het vreemdelingenbeleid en de multiculturele samenleving VVD-prominent Frits Bolkestein, die een Indische moeder had. Hij viel op omdat hij in zijn tijd de enige EU-commissaris was die zich fel keerde tegen eventueel EU-lidmaatschap van Turkije. Tevens ‘torpedeerde’ hij, zo meldde het KRO-programma Reporter, als staatssecretaris voor Buitenlandse Handel de handelsrelaties met Indonesië, iets waarvan hij ook al was beticht toen hij daar nog werkte voor Shell. Onder Bolkesteins hoede zou Wilders in 1998 zijn entree maken als VVD-Kamerlid, nadat hij als fractiemedewerker jarenlang speeches voor Bolkestein had geschreven.
De opkomst van de Indische NSB in de jaren dertig werd niet alleen veroorzaakt door Nederlands-Indisch patriottisme en de vrees voor Indonesisch nationalisme. De economische crisis werd in Nederlands-Indië zeer diep gevoeld en ook daarom klonk de roep om een autoritair en daadkrachtig bestuur steeds luider. Door bedrijfssluitingen nam de werkloosheid onder alle bevolkingsgroepen snel toe. De ambtenarensalarissen werden geregeld verlaagd, wat de Indo’s – in groten getale werkzaam bij de overheid – hard trof. Vanaf ongeveer 1900 had vooral deze groep in Nederlands-Indië geleefd met een groeiende angst voor een Indonesische revolutie. Vanwege hun gemengde afkomst was het onzeker of er na zo’n wisseling van de wacht nog wel plaats voor hen was in hun geboorteland. ‘Europa’ was voor hen een abstract begrip; een plek om ‘met verlof’ te gaan voor hoger geplaatste ambtenaren.


De angst en onzekerheid waren gevoed door het feit dat Indonesiërs steeds meer banen aan de onderkant van de arbeidsmarkt gingen innemen die voorheen bestemd waren geweest voor Indo’s. Dit kwam door beter onderwijs en ook doordat Indonesiërs minder betaald kregen dan Europeanen voor hetzelfde werk. Tegen deze achtergrond van dreigende marginalisering van Indo’s ontstonden de ‘stamland Nieuw-Guinea’-plannen, waarvoor propagandalectuur werd gemaakt door de N.E.N.A.S.U., de Nederlandsche Nationaal Socialistische Uitgeverij. Het koloniaal bestuur bezuinigde in deze periode fors op al zijn uitgaven, wat de werkgelegenheid voor iedereen nog verder verslechterde. In 1932 vonden grote demonstraties plaats in Batavia, waarbij op spandoeken te lezen stond: ‘De regeering maakt de ambtenaren rebelsch!’ Dat het een risico inhield voor ambtenaren om in zulke onzekere tijden voor een jaar met Europees verlof te gaan, ondervond Johan Ording, de grootvader van Geert Wilders.

IN HET NATIONAAL ARCHIEF, tussen de vele vergeelde stukken die bewaard zijn gebleven van het Commissariaat voor Indische Zaken – dat direct onder de minister van Koloniën viel – bevindt zich een lijvig dossier, geheel gewijd aan Ording. Het dossier is in 1935 afgesloten en vermoedelijk pas deze zomer voor het eerst weer opengeslagen.
Ording, een geboren Utrechter, was adjunct-inspecteur voor het financieel toezicht op de regentschappen en stadsgemeenten in de provincie Oost-Java. Het eerste half jaar van zijn verlofperiode, najaar 1933, had hij doorgebracht in Nice. Daarna was hij neergestreken in het kerkdorp Grubbenvorst nabij Venlo, samen met zijn uit een oude Indische familie afkomstige vrouw Johanna en hun zeven kleine kinderen. Ording had zich om economische redenen tijdelijk in het afgelegen Grubbenvorst gevestigd. Terwijl hij al in Nice zat, was hij in Soerabaja namelijk (opnieuw) failliet verklaard. In Grubbenvorst ontving hij najaar 1934 onverwacht een telegram met het bericht dat hij wegens ongeschiktheid voor de dienst was ontslagen. Hij kreeg het advies zo snel mogelijk pensioen aan te vragen. Dat pensioen werd almaar niet uitbetaald, waardoor hij in grote geldnood kwam. Wederom ging hij failliet. Nog veel erger was dat Ording en zijn gezin, naar later zou blijken, geen passage terug naar Nederlands-Indië kregen vergoed, omdat hij in Nederland geboren was. Zijn vrouw en kinderen waren echter wél allemaal op Java geboren.


Voor de zwangere Johanna, afkomstig uit de bekende en grote Indisch-joodse familie Meijer en gewend aan een zwerm van bedienden om zich heen, moet het eerste verblijf in Nederland vreselijk zijn geweest. De zorg voor de kinderen (de oudste was dertien) zal op haar alleen zijn neergekomen: een nieuwe ervaring in vreemde omstandigheden. Waarschijnlijk kon zij het lokale dialect amper verstaan. De eerste maanden ontving de gestrande familie nog een klein bedrag aan voorlopige bijstand uit Indië, waarop wegens de schulden ook nog werd gekort. Twee maanden na de bevalling van Johanna in januari 1935 hield deze bijstand zonder berichtgeving op. Ording en zijn gezin raakten aan de bedelstaf en werden daarnaast ook bedreigd met huisuitzetting. Hij schreef het Nationaal Crisiscomité om steunverlening. 
Ondanks een serie verzoeken om informatie had Ording nog steeds niet gehoord waarom hij, na zeventien jaar, ongeschikt was verklaard voor de dienst. Weliswaar had hij in de privé-sfeer geregeld met grote financiële moeilijkheden en faillissementen te kampen gehad (die hij toeschreef aan de ‘tijdelijke niet gehele toerekeningsvatbaarheid’ van zijn echtgenote). Ook was hij vlak voor zijn vertrek voorlopig in een andere functie tewerkgesteld. Toen hij eenmaal vertrokken was uit Indië kwam uit dat Ording opnieuw hoge schulden had gemaakt tijdens een lange tussenstop op weg naar de boot, in Soekaboemi (waar Wilders’ moeder als zevende kind geboren werd, waarschijnlijk in het ouderlijk huis van Johanna). In Soekaboemi was ook justitieel onderzoek geopend naar beschuldigingen van oplichting en ‘flesschentrekkerij’ door het echtpaar. Wat later vast kwam te staan was dat Ording ettelijke schuldeisers bewust had benadeeld, niet alleen in Nederlands-Indië, maar ook op verlof in Nice. Zijn ambtelijke beoordelingen waren echter altijd meer dan voldoende geweest en volgens ambtelijke berichten waren ‘zijn capaciteiten niet ongunstig’.
Ording bleef dus in het duister over de reden waarom hij geen pensioen ontving en waarom de voorlopige bijstandverlening plotseling was stopgezet: hij ontving geen enkel nader bericht, niet uit Nederlands-Indië en niet uit Den Haag. Ten einde raad wendde hij zich in april 1935 met een aangrijpend verzoekschrift tot minister van Koloniën Colijn, waarin Ording hem vroeg zijn gezin ‘op het laatste moment van een algeheelen ondergang’ te redden. ‘Thans laat de provincie [Oost-Java] mij en mijn gezin, bestaande uit buiten mijzelf en echtgenote acht zeer jeugdige kinderen, over aan de publieke liefdadigheid. Thans, Excellentie, heerscht in mijn gezin broodnood.’ Op advies van gouverneur-generaal De Jonge besloot Colijn om Ordings pensioenaanvraag toch af te wijzen. Volgens De Jonge had Ording zich in Nederlands-Indië aan ‘zoodanig ernstig wangedrag’ schuldig gemaakt dat hij daarmee al zijn pensioenaanspraken had verspeeld. Er was vanuit Oost-Java gerapporteerd dat hij ‘geen orde op zijn zaken kon stellen’, dat hij ‘zoowel in financieel als in moreel opzicht geheel onbetrouwbaar’ was en dat hij ‘evenals zijn echtgenoote gewend is vèr boven zijn stand te leven’. Dat Ording zich op geen enkel moment had kunnen verdedigen tegen deze overzeese aantijgingen had bij de besluitvorming kennelijk geen gewicht in de schaal gelegd.
Om het besluit juridisch dicht te metselen maakte Colijn van een lelijke truc gebruik: omdat ook weer niet van Ording kon worden gezegd dat hij voor alle dienst in Nederlands-Indië ongeschikt was, kwam hij niet in aanmerking voor de geldende pensioenregeling ten tijde van zijn ontslag, het zogenoemde ‘non-valeurspensioen’. Bovendien, redeneerde Colijn, was de regeling van het non-valeurspensioen een maand na Ordings ontslagdatum toch ingetrokken, dus hoefde die niet op hem te worden toegepast. Op deze kwalijke manier, met wat werd aangeduid als het ‘aanpassingsbeleid’, bezuinigde het koloniale bestuur op de personeelskosten in de crisisjaren, met ‘rebelschheid’ als onvermijdelijk gevolg.
De gang van zaken was voor de 33-jarige Johanna, gewend aan een comfortabel bestaan in de tropen, ongetwijfeld een diep traumatische ervaring, evenals voor haar acht kinderen. Ze was vervallen tot bittere armoede, afgesneden van haar familie en van haar geboorteland, zonder enig vooruitzicht op terugkeer. Ze was bovenal op slinkse wijze haar land uitgezet. Haar vader, die ze niet meer zou terugzien, overleed in 1942 in Soekaboemi. Haar moeder zou de Japanse bezetting en de bersiap overleven en in 1946 als postkoloniale migrant intrekken bij het gezin van Johanna, op 82-jarige leeftijd. Terugkeren naar het Nederlands-Indië van weleer zat er toen voor niemand meer in. Indonesië was voortaan voor de Indonesiërs, al wilde nog niet iedereen dat tot zich door laten dringen.
Ording slaagde erin in Nederland opnieuw carrière te maken, ditmaal in het militaire gevangeniswezen. In de rang van majoor gaf hij leiding in het beruchte interneringsoord voor collaborateurs Fort Honswijk, waar vandaan ook de deportatie van honderden (Nederlandse) NSB’ers en SS’ers naar Nieuw-Guinea plaatsvond. Ording gaf verder leiding aan de strafgevangenis Scheveningen en later aan die in Leeuwarden. Ondanks zijn uiteindelijke rehabilitatie is het waarschijnlijk dat zijn wrange verlofervaring bittere sporen heeft achtergelaten in zijn gezin. In 1961, twee jaar voordat hun kleinzoon Geert er geboren zou worden, vestigden Ording en zijn vrouw zich opnieuw in Venlo. Volgens Wilders woonden zijn grootouders ‘op een halve kilometer afstand’ bij hem vandaan en bezocht hij ze vaak. Ording zou in 1976 overlijden; zes jaar later – Geert was toen achttien – stierf Johanna.
Zowel Wilders’ moeder als zijn grootmoeder en overgrootmoeder hadden zich dus op Nederlandse bodem bevonden toen het doek viel voor Nederlands-Indië en in december 1949 de – afgedwongen – soevereiniteitsoverdracht werd ondertekend. Het oude zeer van de lange Tweede Wereldoorlog moest worden opgeruimd en de postkoloniale herschikking van groepen en grenzen kwam op gang: een proces dat behalve gerechtigheid ook veel koloniaal geïnspireerd ressentiment met zich meebracht. Dat laatste vertaalde zich onder meer in de Haags-Indische lobby’s en de politieke en ambtelijke carrières van ‘Indische jongens’ vanaf begin jaren vijftig.
Hoewel de Nederlandse regering het de Indische Nederlanders moeilijk heeft gemaakt om naar Nederland te vertrekken, omdat ze daarvoor te ‘Oosters georiënteerd’ zouden zijn, zijn de meesten er toch in geslaagd. Ze zouden ervaren dat ze noch in Indonesië noch in Nederland welkome burgers waren. Eén op de vijf migreerde (door) naar de VS, Canada of Australië. Zij die toch in Indonesië bleven, zijn in 1957 door Soekarno, op het hoogtepunt van de Nieuw-Guineacrisis, ten slotte het land uitgezet.

WILDERS’ UITSPRAKEN en stellingnamen lijken wonderwel in de conservatieve en kolonialistische kaders te passen die ook andere politici van Nederlands-Indische origine meer dan een halve eeuw geleden hebben gesteld. Patriottisme, versterking en behoud van de Nederlandse invloedssfeer, waarden en cultuur en een heilig geloof in de natiestaat als panacee (zoals destijds ‘stamland’ Nieuw-Guinea) staan daarin voorop. Ook voor Wilders is ‘terug naar de toestand van vroeger’ vaak het leidmotief en dat leidt soms tot verrassende claims. Zo pleitte hij vorig jaar serieus voor de ‘hereniging’ van Vlaanderen met Nederland, zodat het mythische Groot-Nederland eindelijk op de kaart kon worden gezet (overigens destijds een bekend NSB-streven). Wilders schreef toen in NRC Handelsblad: ‘Het wordt tijd leiderschap te tonen om de historische fouten alsnog recht te zetten. Nu is het moment.’ In dezelfde sfeer vroeg hij onlangs in de Kamer of minister Verhagen bereid was ‘de onvermijdelijke opheffing van België te bespoedigen’. Tegelijkertijd verkondigt hij dat ‘onze soevereiniteit als natie wordt verkwanseld’. Wilders pleitte ook voor de verplaatsing van de Nederlandse ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem, ‘als beloning voor Israël’, verzette zich fel tegen een associatie-akkoord tussen de EU en Syrië en riep op tot terugroeping van de ambassadeur uit Saoedi-Arabië, omdat ‘ze zich bemoeien met onze vrijheid van meningsuiting’ (dit naar aanleiding van een diplomatiek bezoek van minister Bot aan Riyad vanwege de cartoonrel). De reis van een Kamerdelegatie naar Saoedi-Arabië in 2008 vatte hij samen als ‘een politiek correcte snoepreis aan een achterlijk en barbaars, islamofascistisch land’. Hij stelde herhaaldelijk vragen over het ‘Indonesische optreden’ tegen Papoea’s in Nieuw-Guinea.
Tekenend was ook zijn opstelling toen de affaire-Westerling ter sprake kwam. Onder legerkapitein Westerlings commando werden in 1946 duizenden onschuldige Indonesiërs omgebracht tijdens een contraterreuroperatie in Zuid-Celebes. In 1950 pleegde Westerling een mislukte staatsgreep tegen Soekarno, waarbij opnieuw veel doden vielen. Het kabinet (Stikker was toen VVD-minister van Buitenlandse Zaken) besloot nog in hetzelfde jaar de man niet te vervolgen voor zijn oorlogsmisdaden; een besluit waarmee Wilders het nog steeds eens kan zijn. Over Westerlings optreden verklaarde hij in 2003 vergoelijkend ‘dat men dat in zijn tijd moet zien’.
Wilders’ afkeer van de immigratie en aanwezigheid van moslims (hij bezigt in dit verband de termen ‘moslimtsunami’ en ‘de Marokkaanse kolonisten’), de islam en multiculturaliteit in het algemeen is en blijft echter zijn voornaamste thema. Daarmee gaat hij nu ook de boer op in het buitenland. Meer dan wat ook is Wilders te plaatsen als een pur sang postkoloniale revanchist, geobsedeerd als hij is door het terugdraaien van naoorlogse geopolitieke en demografische veranderingen en het ‘rechtzetten van historische fouten’. Wraakzucht en extreem patriottisme in de vorm van ‘behoud van de eigen dominante cultuur’, ‘redding van de specifieke Europese waarden’ en ‘terugdringen van de islam’ vormen zijn neokoloniale drijfveren, die hij van de Indische NSB lijkt te hebben gekopieerd. Maar niet alleen van de Indische NSB: ook groeperingen als de kolonialistische rechtertak van de VVD, het Jong Conservatief Verbond, de Centrumpartij en de Vrije Indische Partij deelden vormen van reactionair cultureel patriottisme gekoppeld aan xenofobie. In Wilders’ manifest Kies voor vrijheid staat de volgende, alarmerende aanbeveling:
‘Een Nederland dat zijn eigen identiteit handhaaft en daar trots op is, zich niet laat overnemen of aanpast aan wezensvreemde culturen, of die (sic) zijn identiteit laat verwateren door op te gaan in supranationale instellingen.’


Dat Wilders opzichtig opereert in een postkoloniale politieke dimensie zonder dat dit herkend wordt, zegt veel over hoe Nederland omging, en nog steeds omgaat, met het koloniale verleden. Zwijgen, ontkennen, vergeten en de andere kant op kijken luidt sinds decennia het devies. Daardoor kan bijna niemand zich meer voorstellen dat Indische gebeurtenissen van meer dan een halve eeuw geleden nog impact kunnen hebben op de politiek van alledag. Dit ondanks het feit dat destijds meer dan een half miljoen Nederlanders betrokken waren bij de Japanse bezetting, de koloniale oorlog en de daaropvolgende volksverhuizing. Het gaat om gebeurtenissen waar veel mensen hun leven lang niet overheen kwamen, en hun kinderen evenmin, van wie een onbekend deel vandaag de dag nog wordt behandeld wegens overgeërfde oorlogsproblematiek, het zogenoemde tweedegeneratietrauma. Wat de langetermijneffecten zijn van de ervaring van het tweederangsburgerschap van Indo’s – in de kolonie en ook later in Nederland – is nog niet onderzocht. Maar dat de problematische zoektocht naar de ‘eigen’ Indische identiteit onverminderd doorgaat, ook bij nieuwe generaties, wordt op het internet meteen duidelijk. Door de stilte rond het koloniale eindspel kunnen de oorlogsgebeurtenissen en wat daar lange tijd aan voorafging nu alsnog een voedingsbodem vormen voor een discutabele politics of displacedness.


Het is niet minder dan een geniale ingeving van Wilders geweest om zijn donkere haar op te bleken. Dat is blijkbaar alles wat in Nederland nodig is om Indo-af te zijn en vervolgens als ‘de man uit Venlo’ de politieke arena te betreden. Een Belgische of Franse politicus met een vergelijkbare neokoloniale agenda loopt daarentegen een grote kans in een vroeg stadium herkend te worden als (nog ongevaarlijke) postkoloniale revanchist. De binnen- en buitenlandse politiek wordt daar bezien op basis van een langetermijnperspectief, waarin oude lobby’s (Algerije, Congo, Rwanda) en nieuwe politici vanzelfsprekend met elkaar in verband worden gebracht – zowel door politici zelf als door politicologen en koloniale historici. Een recent voorbeeld uit België, tegen het licht van de volkerenmoord in Rwanda in 1994, is het debat rond het politiek geïnspireerde ‘genociderevisionisme’. Zulke debatten vinden plaats, in meer of mindere mate, in alle ons omringende ex-koloniale mogendheden, maar niet hier. Door de Indische politieke erfenis willens en wetens in het vergeetboek te schrijven is Nederland stekeblind geworden voor de symbolen en retoriek die lange tijd gezichtsbepalend waren voor zijn eigen imperialisme. Dat is een droevige conclusie.


Het niet belangrijke maar wel ironische gegeven dat Wilders wordt beschuldigd van ‘haatzaaien’, terwijl de beruchte haatzaai-artikelen in het Indische wetboek van strafrecht werden geïntroduceerd om Soekarno cum suis achter de tralies te kunnen zetten, bleef zodoende onopgemerkt. Dat was ook het geval vorig jaar, toen Wilders na het uitbrengen van de film Fitna in Indonesië tot ongewenst vreemdeling werd verklaard. Nooit meer mag hij het land van zijn moeder in. Een en ander ging gepaard met de bestorming van het Nederlandse consulaat in Medan, de verbranding van de Nederlandse vlag en de eis van demonstranten dat alle Nederlanders het land werden uitgezet. De verleiding is groot om in Wilders de wreker van zijn verbannen grootouders, Johan en Johanna Ording, te zien. Maar misschien is Wilders alleen maar een extreem uitvergroot geval van klassieke Indische identiteitsvervreemding. Zijn grensoverschrijdende kapsel is in ieder geval een van de symptomen daarvan.

Met dank aan Eric Hennekam en de medewerkers van het Nationaal Archief.
In vervolg op dit stuk zal De Groene de komende weken de verhalen publiceren van Indische Nederlanders zelf: wat hebben zij te vertellen over de aantrekkingskracht van Geert Wilders op de Indische generaties? 

Lizzy van Leeuwen is bestuurskundige en antropoloog. Ze deed langdurig onderzoek in Jakarta naar de levensstijl van de maatschappelijke bovenlaag tijdens de laatste Soeharto-jaren. Dat resulteerde in twee boeken: Airconditioned lifestyles (1997) en Lost in mall (2005). Vorig jaar publiceerde ze Ons Indisch erfgoed: Zestig jaar strijd om cultuur en identiteit (Bert Bakker), waarin ze concludeerde dat de zwaar beladen koloniale erfenis uit Indië (discriminatie, achterstelling, de kille ontvangst in Nederland en de ‘vermoedelijke tekortkomingen in het naoorlogse rechtsherstel’) effectief is afgekocht door de Nederlandse overheid. Het (schijn)debat hierover speelde zich vooral af in de culturele arena (tussen pasar malams en rijsttafels) in plaats van in relevante maatschappelijke en politieke sferen. Van Leeuwens onderzoek was deel van een breed KNAW-onderzoeksproject naar de postkoloniale geschiedenis van Nederland. Tussen 2006 en 2008 interviewde ze als sociaal rapporteur voor de Stichting Pelita ruim honderd Indische ouderen over hun jeugd-, oorlogs- en migratie-ervaringen.

Indo’s op rechts
Rechts van het midden ontstond in 1994 de Vrije Indische Partij, die weliswaar tegen de komst van vreemdelingen was, maar zich vooral opwierp als behartiger van de belangen van Nederlandse postkoloniale migranten (Indische Nederlanders, Surinamers en Antillianen). Een ander speerpunt van deze partij tijdens de parlementsverkiezingen in 2002 was openbare orde en veiligheid. De Lijst Pim Fortuyn, de eerste volkspartij die zich profileerde door keiharde uitspraken tegen ‘islamisering van de samenleving’ en immigratie, kende vele Indische aanhangers. Kamerlid voor de LPF werd de prominente Indische Nederlander Jim Janssen van Raay, die als nummer drie op de kandidatenlijst had gestaan. In 1996 zat hij nog voor het CDA in het Europees Parlement. Nadat hij door deze partij was geroyeerd wegens vermoedelijke belangenverstrengeling sloot hij zich met zijn zetel aan bij de Unie voor Europa, waarin ook Franse gaullisten en de Forza Italia van Berlusconi vertegenwoordigd waren. In de hoek van extreem-rechts valt op dat de Nationale Alliantie, een ‘samenwerkingsverbond tussen nationalisten, fortuynisten, conservatieven en mensen georiënteerd op de rechtervleugel van de VVD’, jarenlang op de been gehouden werd door de Indo Virginia Kapic (misschien werd de club daarom spottend de Nasi Allochtonenpartij genoemd). Het racistische en vreemdelingen hatende Nederlands Blok telde in 2000 onder de actieve leden met een Indische familienaam John Morren, voormalig gouwleider van de Viking Jeugd Nederland, voormalig gemeenteraadslid voor de Centrum Democraten en innig bevriend met de nazistische Florrie Rost van Tonningen-Heubels, bijgenaamd ‘de zwarte weduwe’. De rabiaat nationaal-socialistische Racial Volunteer Force/ International Militant Pro White Organization kent een groep jonge Indische aanhangers, onder wie de activistische Dave Blom, eerder verbonden aan de racistische Nederlandse Volks Unie. Joop Glimmerveen zélf vond dat ‘Indische Nederlanders niets hoefden te vrezen’, want ‘die mogen per definitie blijven’. In Den Haag ten slotte, de ‘Indische hoofdstad van de wereld’ en niet toevallig een van de twee steden waar Wilders meedoet aan de gemeenteraadsverkiezingen, is de PVV-coördinator – volgens Nova – Ruud Sablerolle, voormalig aanhanger van Nieuw Rechts en telg uit een Indisch geslacht.

10897234678?profile=originalBent U de gedurende periode tussen 1947 - 1962 woonachtig geweest in de republiek Indonesië, dan valt U onder deze regeling / compensatie voor het verlies van al uw bezittingen omdat U het land werd uitgezet. Uitgesloten zijn ambtenaren en Militairen in dienst van de Nederlandse Overheid. (back pay en Knil vallen hier dus niet onder).

Meent U als gedupeerde hier recht op te hebben dan dient U zich in te schrijven op onze website www.icm-online.nl voor uw claim, dan nemen wij uw claim mee in het juridisch proces tegen de NL - Staat.

Hoe meldt U zich aan?

Door naar onze website www.icm-online.nl  te gaan en aan te klikken op "Inschrijven", hierna krijgt U een formulier met vragen om uw persoonsgegevens in te voeren, en vragen met betrekking of u recht heeft. Hebt U alle vragen met "Ja" kunnen beantwoorden dan voldoet aan uw profiel en wij kunnen uw claim op de lijst deelnemer ACTW66 Claim stichting zetten. U ontvangt tevens een bericht van de beheerders dat U claim is geregistreerd.

Privacy: Uw gegevens zijn door uzelf te raadplegen, en door het team van ICM / ACTW66.

Vergeet aub niet uw wachtwoord op te schrijven, direct al aan het begin van de inschrijving.

 


Met uw inschrijving heeft U tevens gratis abonnement op 
www.icm-online.nl.  ICM Breaking News en ICM Videokanaal voor 1 jaar. Hebt u via uw provider Internet op uw TV, dan kunt U ICM op uw TV - ontvangen. Uiteraard kunt u alle updates / ontwikkelingen van traktaat van Wassenaar volgen. Zeker leuk alleen al voor ons grootste Indisch Video-kanaal.

 

Vergeet U niet € 50 over te maken op Rabo rekening NL41 RABO 03977255 07 ten name van F.Schwab / ICM Online onder vermelding: "inschrijving deelname ACTW66", gelijk met de inschrijving voor ACTW66 - administratie om ons werkzaamheden te verlichten.  Namens Bestuur  ACTW66.


10897237288?profile=original10897237700?profile=original

Steun ons om ons werk af te maken door te tekenen en te doneren
                           

Indische zaak - Het Traktaat van10897237288?profile=originalWassenaar 1966 

Hier Onderteken petitie   < of >    Kijken wie er getekend hebben

< of >   Laatste Updates  In het Engels hier

Lees verder…

10897387270?profile=original10897387489?profile=originalPauw, wat een afgang voor het niet het stellen van de juiste Indische vragen.

ICM,  Indische krant op Internet bestaat al ruim 19 jaar dat door Den Haag wordt gelezen, wat een afgang voor het niet stellen van de juiste vragen.

Een ieder is bekend dat als journalist of media  dat deze actie van lawaai bij twee minuten stilte op dodenherdenking slechts een signaal is  om die aandacht voor Nederlandse Indische Gemeenschap. Die ruim 70 jaar wacht op de erkenning, excuses en compensatie. Naïeve van onze Pauw  die gesubsidieerd wordt vanuit Den Haag om vooraf stelling te nemen. Ook de BNNVARA - redactie is mede plechtig aan deze voorop gezette regie, die nodig zal moeten worden bijgeschoold. Al te vaak moet ik de collega's - of zijn hel wel collega's ? -  corrigeren net als Pechtold die ons verward met Indonesier. Het zijn voor alle duidelijkheid Indische Nederlanders met Nederlands paspoort afkomstig uit voormalige Indie waar de Kabinetten Drees de beest hebben uitgehangen !!Ruim 2 miljoen Indische Nederlanders in land hebben ze fors geergd aan de redactie BNNVARA ! dus 2 miljoen Indischen zien graag dat dit programma van de buis verdwijnen, is uiteindelijk hun belastinggeld. Chapeau voor jullie collega omroep Max, aan te bevelen om ze te raadplegen voor de toekomst Indische onopgeloste vraagstukken.

 

 Met respect voor Marion Bloem, die ik vaak zie in het land bij literatuur lezingen als schrijfster van haar boeken, die sterk geemotioneerd is, dan ben je verplicht als journalist om haar op haar gemak te stellen, en niet woorden proberen in de  mond te leggen .................

 Onbegrijpelijk dat de verkeerden worden uitgenodigd, die geen dossierkennis hebben zoals de mensen bij ICM daar ruimschoots over beschikken .....

. 

 ICM  had Pauw van de tafel geveegd, alleen al op feiten en dosierkenins, en als krant van de recente zaken die zich in de media afspeelden, Voor daar huiveren ze kennelijk voor,  die niet door Den Haag wordt betaald. Alleen al  gewezen op harde feiten die in de evaluatie staat in  het document van Min Buza "To forget of a promise for the future "Waar keihard de feiten in staan. Toch een manco bij Pauw hiervan niet eens op de hoogte is, voor het geen Marion probeert te beschrijven. In dit document , dat zo is op te vragen,  staan de feiten onverbloemd in dat het Kabinet Drees de rechten van de mensen heeft geschonden, naast de oorlogmisdaden.

Die 500.000 Indische Nederlanders is aangedaan van 1942 tot 2018 , dus Nederlanders, werden geweigerd door het Kabinet Drees (Luns & Zijlstra). VS stak de hand op nadat President Soekarno en Hatta VS om hulp vroeg. VS zou NL economische sancties en 7 miljard Marshal hulp in trekken.

341.000 werden toegelaten, wel in tegenstelling met NU, moesten alles zelf betalen; de reis, pension, en herinrichting van de woning.

En de 159.000 als Nederlandse burgers de oude Indisch oudjes beter bekend van collega van omroep MAZ die van hun familie bewust werden gescheiden.

Iedereen wordt geacht het verdrag traktaat van Wassenaar te kennen, en waar Ministerie van Buitenlandse zaken ook nog een prachtig document  To forget of a promise for the future "  heeft geproduceerd en gepubliceerd. Moet Pauw als journalist toch deze actuele ontwikkelingen hebben gevolgd van zijn collega Jan Slagter van Omroep Max die zich al jaren inzet, ook met duidelijk signaal naar Den Haag, chapeau en complimenten voor Jan Slagter, toch een voorbeeld hoe het ook kan, dan net doen of deze mega – situatie waar de Nederlandse regering 500.000 Indische Nederlanders ruim 70 jaar als tweede rangburgers heeft behandeld. Voor deze onderdanen die ook hebben gestreden duurde die oorlog niet van 1942 tot 1945 maar van 1942 tot 1962, eerste de Jappen, en aansluitend de Indonesische bevolking die op wraak uit zijn waar ook 10.000 burgers werden gedood. Pauw aanrader leest het boek van de bersiap van RIP Herman Bussemaker.

Ook advocaat van Spong deed bij Jinec of Pauw dat NL graag naar andere landen met vingertje naar het tribunaal verwijzen aangaande oorlogsmisdaden, maar  NL vergeet zich te verwijzen naar het tribunaal die oorlogsmisdaden in het voormalige Indie heeft begaan.

 

Samengevat:

Toch moedig van Marion als schrijfster, en mag je niet het aanrekenen. Pauw had dominante houding, ik heb mij fors geïrriteerd.

Voor de goede orde ik ben tegen deze actie, de doden hoor je respectvol te denken, maar ook doden in het voormalige Indie die als burgers zijn gedood. Vergeet niet Pauw wordt door de belastingbetaler betaald, tegelijkertijd die zelfde belastingbetalers meer weten over de Indische zaken, en zich als Nederlander zich schamen voor de Nederlandse regering onder Drees dit Paulianeus handelswijze van de Indische als tweede rangsburger, dus Pauw nodig een keer Ferry Schwab van ICM uit om je stuk geschiedenis bij te brengen, maar is een utopie want je wordt betaald door Den Haag.

 Weet Pauw wel dat NL nog steeds uit verdrag traktaat van Wassenaar, het Indische hun geld nog niet is uitbetaald 689 miljoen door CBP nu op 4,3 miljard doorberekend. NL is het verdrag niet nagekomen. De Indische gelden worden niet betaald na 53 jaar en dus ontrokken,  wel wordt het salaris van Pauw hiervan  betaald, misschien uit het Indische gelden.

 ICM Indische krant op Internet bestaat al ruim 19 jaar dat door Den Haag wordt gelezen, wat een afgang voor het niet stellen van de juiste vragen.

Lees verder…

10897281292?profile=original10897293462?profile=originalINDIËGANGERS KOTSMISSELIJK VAN INDONESISCHE SCHADECLAIMS

Klopjacht op de staatskas

Het is de Nederlandse burger een doorn in het oog, die alsmaar aanhoudende schadeclaims tegen de Staat en de reeks verzoeken tot strafvervolging van individuele militairen.

„Dát is nou onze wens voor 2015, dat die ellende eindelijk eens ophoudt”, zeggen Greetje en Charles van Dijck. Jarenlang woonde het echtpaar in Indonesië, waar hij door Nederland gebouwde marineschepen afleverde. „Er wordt daar 11.000 kilometer ver weg een klopjacht gehouden op ons belastinggeld.”

Vorige week was het alweer raak: twee hoogbejaarde Indonesiërs zeggen in respectievelijk 1947 en 1949 te zijn gemarteld en verkracht. Het Comité Nederlandse Ereschulden heeft advocaat Liesbeth Zegveld in de arm genomen om de Staat aansprakelijk te stellen voor psychische en fysieke schade.

Antwoord binnen vijf dagen, eisten het comité en de raadsvrouw. Want vanwege de hoge leeftijd van mevrouw Tremini (84) telde elk etmaal. De verkrachting zou ruim 65 jaar geleden hebben plaatsgevonden.

Dagvaarden

De andere zaak betreft een Indonesische gevangene. Voormalig vrijheidsstrijder Yaseman (86) zou in 1947 door KNIL-militairen op Java met stroomstoten zijn behandeld in pogingen een bekentenis los te krijgen. Ook moest hij, naar eigen zeggen, liters water drinken, waarna Nederlandse soldaten op zijn buik gingen staan.

Advocaat Liesbeth Zegveld: „Het ultimatum van vijf dagen is verstreken, de Nederlandse Staat kwam niet met inhoudelijke antwoorden. Dus gaan we dagvaarden.”

Zegveld slaagde er eerder in schadevergoeding af te dwingen voor tien weduwen van het Rawagede bloedbad van 9 december 1947 op West-Java. Ze kregen allemaal 20.000 euro. Gevolgd door eenzelfde uitkering van twintig mille per persoon aan achttien nabestaanden van wreedheden die door kapitein Raymond Westerling, commandant Speciale Troepen, op Sulawesi zouden zijn begaan.

Nog eens tien vrouwen van dit voormalige Celebes wachten op vonnis van de Nederlandse rechtbank, 28 januari. Vijf kinderen van hetzelfde eiland zijn óók een procedure begonnen…

Als Liesbeth Zegveld haar zoveelste zaak tegen de Staat aankondigt, ontploft Twitter. ‘Niet wéér die geldwolf’, heet het dan. En: ‘waar zijn toch de bewijzen’?

Dat vragen Charles en Greetje van Dijck zich ook af. „Die weduwen van 84, 86 en soms zelfs 104 jaar oud, bestaan die eigenlijk wel? In Indonesië worden mensen niet zo oud, zeker niet als ze uit de kampong komen. Is er eigenlijk ooit dna afgenomen?”

Advocaat Zegveld is overtuigd van de geloofwaardigheid van haar cliënten. „Ik heb geen enkele reden om aan hun verhalen te twijfelen. Er is daar systematisch gemarteld, zo blijkt ook uit de excessennota. Die mensen hebben toch recht op genoegdoening? En wat is nou 20.000 euro voor marteling…”

Charles van Dijck werkte als koopvaardijofficier bij de Holland Amerika Lijn. Daarna ging hij als technicus aan de slag op de voormalige marinewerf Wilton-Feijenoord. Geboren in toenmalig Batavia, de lokale taal sprekend en in 1980 naar Soerabaya vertrokken om tot 1983 door Nederland gebouwde fregatten af te leveren aan de Indonesische marine.

Net teruggekeerd uit de archipel laat hij lokale kranten zien. Bijvoorbeeld de Tribun Metro. Op de voorpagina: ‘Nederlandse overheid zal 65,6 miljard ruipah verstrekken voor 200 slachtoffers van door troepen onder leiding van Raymond Westerling in Gowa, Zuid-Sulawesi, aangerichte slachtpartijen’.

„De financiële afhandeling van die Rawagede affaire werd gemakshalve maar als leidraad genomen voor 200 andere zogenaamde nabestaanden, op een heel ander eiland”, zegt Van Dijck. „Zij die in Rawagede 20.000 euro schadevergoeding kregen, werden vervolgens in de kampong van hun geld beroofd door andere dorpelingen, agenten en politici. Want twintig mille is daar gelijk aan twintig jaarinkomens…”

Overdreven

Het Nederlandse geweld in Rawagede zou volgens mensenrechtenorganisaties 431 Indonesische slachtoffers hebben gekost, sommigen spreken zelfs van duizenden doden. Maar generaal-majoor b.d. Leen Noordzij, voorzitter van veteranenorganisatie VOMI, eerder in deze krant: „Ik ken Nederlandse ooggetuigen die over maximaal 22 doden spreken. Ook het aantal van 40.000 slachtoffers op Sulawesi lijkt schromelijk overdreven.”

Het ministerie van Buitenlandse Zaken meldde in oktober dat er nog 21 dossiers van Indonesische nabestaanden lopen. Beide procedures voor vermeende marteling en verkrachting die vorige week werden aangekondigd niet meegeteld.

„Ik ken Indonesië als mijn broekzak”, zegt Charles van Dijck. „Van mijn vroegste jeugd, de jaren onder Japanse bezetting en de beruchte Bersiap -eriode vlak na de oorlog. Toen Nederlanders en Indische Nederlanders bij bosjes werden vermoord door ‘vrijheidsstrijders op drift’; deels pure etnische zuiveringen. Als je ook maar tien procent Nederlands bloed had, ging je over de kling.”

Het echtpaar Van Dijck wantrouwt alle claims vanuit ’s werelds grootste eilandengroep. „Want het Indonesische alfabet begint met de C. Van corruptie”, aldus de gepensioneerde zeeman en zijn vrouw.

Analfabeet

Greetje: „Als ik dan lees van hoogbejaarden die zeventig jaar na dato nog precies weten hoe ze door onze militairen zijn misbruikt of gemarteld, schud ik mijn hoofd. Wij hadden destijds in Soerabaya kokkie Sihati. Zij wist niet eens haar geboortejaar! In de lagere sociale klassen zijn vrijwel alle Indonesiërs analfabeet. En waarom toch zo lang wachten met dat claimen?”

Advocaten geven toe: mede veroorzaakt door de publiciteit. Liesbeth Zegveld: „Natuurlijk werkt het wervend als het Comité Nederlandse Ereschulden op Indonesische voorpagina’s staat. Maar waar het echt om gaat, is dat Nederland destijds verzaakte en vertrok. Daarvoor krijgt Den Haag nu de rekening.”

Een rekening die uiteindelijk exorbitant hoog kan uitpakken, vrezen veteranen. Zij die van 1946 tot 1949 in de archipel dienden, vaak als dienstplichtige of oorlogsvrijwilliger uitgezonden, stellen dat aan beide zijde sprake was van wreedheden.

Indonesische pemuda’s vielen Nederlandse compounds op Java en Sumatra aan. Ze noemden zich vrijheidsstrijders, maar aarzelden niet om een weerloze verpleegkundige met haar voltallige gezin uit te moorden.

„Stel, ik vraag Indonesië om schadevergoeding voor leed dat mijn lang geleden overleden ouders daar is aangedaan”, zegt Charles van Dijck. „Dan worden we met die oosterse glimlach weggestuurd. Indonesische stille kracht versus Hollandse naïviteit.”

Want zo omschrijven Nederlandse veteranen de vonnissen waarbij rechters telkens weer geld toekennen aan nabestaanden van het oorlogsgeweld in de archipel. „Ze hebben geen idee wat zich daar toen afspeelde”, aldus Greetje van Dijck. „Dat die soldaten voor herstel van orde en veiligheid door regering en parlement waren gestuurd. Het was geen illegale oorlog, maar een guerrillastrijd die wij nooit konden winnen.”

Hoeveel claims er nog komen? Als het aan het Comité Nederlandse Ereschulden ligt zoveel mogelijk. Huisadvocaat Liesbeth Zegveld – zij speelt ook een juridische hoofdrol in een poging Dutchbat-commandant Thom Karremans en zijn twee plaatsvervangers strafrechtelijk te laten vervolgen voor het Srebrenica-drama – stelt dat het in Indonesië „nog om slechts een handjevol mensen gaat”.

Maar ook na acties aan het thuisfront liggen Nederlandse militairen onder vuur en dreigen schadeclaims. Zelfs als het om beëindiging van gijzelingen gaat. Zo willen een overlevende kaper en nabestaanden van zes gijzelnemers die omkwamen toen mariniers in 1977 Hondekop treinstel nummer 747 bij De Punt bestormden genoegdoening van de Nederlandse Staat.

Tot verbijstering van passagiers die de kaping destijds overleefden. Zoals Arie Dijkman: „De wereld op zijn kop. Die Molukkers pleegden een misdaad en namen heel bewust risico. Het zijn geen slachtoffers.”

Liesbeth Zegveld die ook hier tegenover de Nederlandse Staat acteert: „Zeker twee kapers – Max en Hansina – zijn door de mariniers weerloos afgeslacht.”

Minister Ivo Opstelten (Veiligheid en Justitie) bevestigde op 19 november, nadat Liesbeth Zegveld de Nederlandse Staat namens haar Molukse cliënten aansprakelijk had gesteld, dat door de mariniers zorgvuldig was gehandeld. Deze maand liet de bewindsman echter plotsklaps weten alsnog onderzoek te laten doen of een vorm van aansprakelijkheid bestaat…

Frauderen

Mariniers van de topgeheime Bijzondere Bijstandseenheid (BBE), destijds ingezet, voelen niets voor de gang richting rechtbank. Maar advocaat Zegveld zegt: „Als er geprocedeerd moet worden, dan is het horen van getuigen daarvan onderdeel…”

Begin volgend jaar wordt duidelijk of ook voor dit dossier een greep uit de staatskas moet worden gedaan. Charles en Greetje van Dijck vrezen het ergste.

„Net als bij al die zogenaamde slachtoffers van Hollands geweld in voormalig Nederlands-Indië”, zegt Greetje van Dijck. „Ik moet er niet aan denken. Al die klagende weduwen op Sulawesi en Java… Ze zijn geen 80 plus, in Indonesië kan iedereen frauderen.”

Echtgenoot Charles, citerend uit een lokale krant: „Hier, het wordt ronduit toegegeven. ‘Ongetwijfeld zullen er in de te verzamelen gegevens over slachtoffers van Nederlands oorlogsgeweld ook een aantal fictief blijken’. Wij zijn weer eens het braafste jongetje van de klas. En daar, aan de andere kant van de wereld, gaan ze schuddebuikend van het lachen in polonaise door de kampong.”

Reactie / REDACTIE ICM.

Typisch Nederlands,  advocaten moeten instelling worden gebracht  en aan de orde te komen na 70 jaren om met claims te komen bij Ministerie van Buitenlandse zaken. Nu de andere kant van het verhaal. In 1966 kwam de Indonesische regering met 698 miljoen oude guldens om alle Indische Nederlanders te compenseren:  Met het verdrag van Wassenaar werd deze overeenkomst getekend door Indonesie en Nederland.

Indonesie heeft zijn afspraken nagekomen, die 698 miljoen oude guldens daar moet nog de eerste oude Gulden aan de Indische Nederlanders worden betaald door Ministerie van Buitenlandse zaken.

Beiden, Charles en Greetje moeten eerst beter hun geschiedenisboekjes na lezen en bestuderen. Of bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken de Brochure "Traktaat Verdrag Wassenaar" maar eens opvragen. Ook hier is meer dan corruptie aan de hand om de Indische Gemeenschap niet te informeren. 

300 jaren heeft Nederland "daar" geroofd, gemoord, vrouwen verkracht , de bevolking verkracht en zich verrijkt met economische-bomen die nog verder dan de hemel groeiden, alle te korten werd aangevuld uit de Indische Economie.

Over corruptie gesproken was is dit dan 689 miljoen toe eigenen wat van De Indische Gemeenschap is, voeg daar nog aan toe de oorlogsslachtofferschade, en niet uitgekeerde salarissen van ambtenaren over een periode van 4 jaren. De Indische Gemeenschap moet die claim van welgeteld 7 / 8 miljard ook bij Zegveld leggen.

Charles en Greetje de corruptie heeft Indonesie van Nederlandse regering aangeleerd, zie hier weer een bewijs, 689 miljoen oude gulden zijn bij de begunstigden gekomen ergo, het geld is nu nog van de Republiek Indonesia.

Waarvan Akte geboren in Bali, als 13 jarige vertrokken naar Nederland, niet welkom  bij de Nederlanders met koele Kille ontvangst!

UIT DE MEDIA

Bewerken

Lees verder…

10897315485?profile=originalKomt de niet 10897316665?profile=originalopgeloste Indische vluchtelingen probleem na 70 jaren nu aan de orde?

Uiteraard was het voorzitterschap van Nederland toen aan de orde van de dag. Met dit voorzitterschap kon Mark Rutte met zijn delegatie zaken aan sturen omdat Syrië, Irak, en Turkije aan de grens van Nederland staat. De gebeurtenis in Keulen hebben de zaken niet eenvoudiger op gemaakt.

Redenerend zijn al dit soorten ontwikkelingen toch de bemoeinnissen van de Nederlandse regeringen op een rij dat stamt al sinds het voormalige Indie,  die onnodig de Nederlanders voor een  onnodig voldongen feit brengt, niet 18.000 kilometer gescheiden door vele oceanen, maar de Middellandse Zee waar velen hun vakantie in de zomer vieren.  

Een regering die zijn eigen normen en waarden plegen op te dringen aan die regeringen die het in hun ogen niet goed doen. Neem Irak, iedereen was tegen deze coupe tegen Sadat gepleegd dat begon door de CIA die vaak op hun blauwe ogen onvoorwaardelijk worden geloofd, en infiltreren . Blair en Bush hebben ruimtelijk toegegeven dat ze het goed fout zaten, en Blair trad zelf af. Hoe zat dit ook al weer met Nederland, daar was een team van 20 man van commissie Davids nodig om Nederland te overtuigen dat ze nooit hiermee hadden bemoeien, wat deed Jan Peter Balkenende met 100.000 mensen die voor niets zijn overleden, het als een mening afgedaan, schaamteloos CDA!  100.000 mensen zijn onschuldig de dood ingejaagd. Bush en Blair konden dit niet verwerken, en de diensten als CIA zijn de veroorzaker, maar dan nog hebben ze bloed aan hun handen, dus ook NL - regering. Nooit is de rust in Irak teruggekeerd, maar verder als een olievlek verder gestaag uitgebreid.

 

Neem Syrië nu, Wat heeft de bemoeienis teweeggebracht?

Ruim 100.000 oorlogsslachtoffers, een land dat helemaal verwoest is. De massale bevolking die vlucht uit het land richten Nederland die denkt door een oorlog het op te lossen, als er nog sprake is van een land ….. Als een olievlek spreidt dit verder uit de bemoeienissen van Nederland onder het mom “Wij zijn in een handelsland”, dat bevestigd wordt door Spong gedachte goed, dat aan de oorlogen de wapen industrie willig tiert, niet waar?

Nederlandse regering heeft niets geleerd van uit verleden uit het voormalige Indie! Ruim 500.000 Indische Nederlanders  met een Nederlands paspoort moesten het voormalige Indie uitvluchten met gevaar voor eigen leven. Weer door de bemoeienissen van Nederland. NL regering die belust is op macht en geld onder de noemer” wij zijn een handelsland.” Alle normen en waarden op deze aardkloot hebben overtreden. NL regering deinst niet terug voor oorlogsmisdaden als het maar om handel gaat.

 

10897321256?profile=original10897238680?profile=originalHet Verdrag Traktaat van Wassenaar beschrijft de handel en wandel van die Nederlandse regering van toen. Om je te schamen als Nederlandse burger dit te moeten lezen uit het betreffende document! Hoe durf je nog geld aan de kers verse republiek te vragen terwijl je het de staatskas en het land hebt leeggeroofd, moet je toch heel ver zijn, bacchhhh schaamteloos, en dat nu voorzitter van de EU. Wat als de EU de Indische geschiedenis ter ore komt ?

 Vooraf de overdracht aan het nieuwe bestuur van Soekarno / Hatta had NL Regering de staatskas al leeggeplunderd werd uit de gegeneerde resultaten van die Binnenlandse Indische economie. Verwijs naar het rapport van Galen hoe het geld, goud, assets werden weggesluisd door de NL Staat, Banken, Verzekering en de multinationals ( allen houden angstvallig het nog uit te betalen Indisch Geld vast).

Alles weggesluisd en de goudvoorraden getransporteerd naar o.a. New York. Soekarno en Hatta hadden een lege staatskas. Moet U voorstellen dat dit nu gebeurt; Binnenlandse economie van Nederland heeft een omzet van ongeveer 1100 miljard, daarvan vloeit 289 miljard naar de Nederlandse Staatskas aan Belastingen. Van deze orde werd leeggeroofd destijds in het Voormalige Indie zo niet meer dan  289 miljard.

Tegelijkertijd zaten Soekarno/ Hatta  beiden met de opbouw van het land, economie, met een lege staatskas. Maar het grootste probleem was dat 500.000 Indische Nederlanders -  die door de Indonesische bevolking niet meer geduld werden gezien als koloniaal bewind van onderdrukking, vernedering en verkrachtingen van de vrouwen in die 300 jaren. Soekarno / Hatta ontfermde, en beschermde deze groep zo goed als zij het konden. De Nederlandse regering keek dit weg en negeerde het,  wilde deze 500.000 Indische Nederlanders met Nederlands paspoort niet meer terug in Nederland die hebben geleden onder Japanse bezetting en bersiap; Niet te vergeten als veroorzaker van de oorlog met Japan, die hoogst in eigen persoon door de Koningin Wilhelmina  namens NL –regering van uit London werd verklaard om achter Amerika te staat. Van de ene op de andere dag veranderde het leven in het Voormalige Indie in een hel. Mensen uit hun huizen naar de kampen, een lange oorlog dat begon in 1942  tot 1949, hierna bersiap !

Beide regeringen gingen het Verdrag van Wassenaar aan in 1966. Deze hield in dat de NL regering de nieuwe kerst verse republiek hielp bij de opbouw - economisch, terwijl de NL regering Staatskas leegroofde- en compensatie voor de vluchtelingen in Nederland voor het verlies van alle eigendommen, bezittingen, banktegoeden. (Vluchtelingen = Indische Nederlanders uit voormalige Indie). Soekarno betaald aan het Ministerie van Bert Koenders 689 miljoen oude guldens met waarde nu van 2,4 miljard.

10897270694?profile=originalVan de 500.000 vluchtelingen werden 341.000 toegelaten, 159.000 de vergeten groep die hun documenten kwijt waren door die oorlogen werden niet toegelaten, en stateloos. Hoe heeft NL regeringen op een rij hier de vluchtelingen problematiek aangepakt?

 

 

Waarom is het geld dat op de rekening van Bert Koenders staat nu 2,4 miljard nog steeds niet uitgekeerd aan de Indische Gemeenschap?

Waarom hebben die 341.000 alles terug moeten betalen voor de reis, verblijf en herinrichting?

Waarom heeft de NL regering die 159.000 Indische Nederlanders laten barsten? Waarom is na 70 jaren nog steeds niet opgelost dit vluchtelingen probleem?

Waarom hebben die 341.000 oorlogslachtoffers nimmen gecompenseerd uit WMO zoals wel de andere groeperingen (Joodse Gemeenschap, Roma, Sinti"), terwijl Nederland Marshalhulp van ruim 7 miljard toen ontving, en uit het Verdrag met Japan ruim 3 miljard?

 

Mark Rutte zal U eerst niet uw eigen gecreëerde vluchtelingen probleem uit voormalige Indie eerst oplossen na 70 jaren met dit voorzitterschap?

 

Document uitgebracht door Minister van Buitenlandse Zaken;  “Nederland, Indonesie en de financiële overeenkomst van 1966” “To forget the past in favour of a promise for the future”

Bestellen bestel@icm-online.nl   (PDF bestand, 70 pagina’s, kosten € 3)

10897264495?profile=original

Lees verder…

Willem Nijholt in zijn nopjes REÜNIE na zeventig jaar!

10897271893?profile=originalWillem Nijholt in zijn nopjes  REÜNIE na zeventig jaar!

De ontmoeting tussen de gelauwerde acteur en Ilse Evelijn Veere vindt plaats op Schiphol. Ze is na de oorlog in Amerika gaan wonen. „Ik haal haar op met een grote bos bloemen. Ze komt hier om haar zus in Groningen te bezoeken. Toeval bestaat niet. Ze had net als mijn partner Ben en ik haar reis al gepland, en komt een dag aan nadat Ben en ik even terug zijn uit Frankrijk. En ze heeft net als ik ook een boek geschreven over haar ervaringen in het jappenkamp: End the silence . Daar is ze al een paar keer mee op de Amerikaanse televisie geweest.”

In zijn Franse huis in de Loirestreek, waar hij met Ben Swibben – zijn levenspartner sinds 1977 – permanent woont, is Willem opgetogen. „Het is toch ongelooflijk; we hebben elkaar zeventig jaar niet gezien! Ongeveer hetzelfde meegemaakt en dat van ons af geschreven. Het komt allemaal door een fan, inmiddels eigenlijk meer een vriend, die een website over mij heeft opgezet. Mark de Vries las mijn boek Met bonzend hart , kwam de naam van Ilse tegen en, nieuwsgierig geworden, googelde toen haar naam.

10897271680?profile=original

Foto : De Indische Jeugdvriedin gevonden In Amerika

( De 79-jarige Willem Nijholt staat aan de vooravond van een van de ontroerendste ontmoetingen van zijn leven. En we

l met het meisje met de witte strik. Ilse Evelijn Veere woonde in dezelfde straat in Soemenep op het eiland Madoera als hij, vlak voor zowel zij met haar gezin als híj met zijn moeder, broer en zus naar een jappenkamp werd getransporteerd. „Wij werden opgehaald en zij ook. Ik was acht jaar. Ik heb nooit geweten waar mijn jeugdvriendinnetje terecht is gekomen, of wat er van haar geworden is. En nu ga ik haar weer zien!” )

Foto : Een piepjonge Willem met op de achtergrond zijn vader. Willem: „Ik was bepaald niet de stoere jongen op wie mijn vader als KNIL-militair had gehoopt.” OMSLAGFOTO ’MET BONZEND HART’

10897272477?profile=original

Foto : Ilse Evelijn Veere-Smit zoals zij er tegenwoordig uitziet. In 1954 trouwde ze in Amsterdam met Jan Smit, vandaar haar achternaam. FOTO: MICHAEL STADLER

 

Dochter

„Zo kwam hij erachter dat Ilse nog leeft! In Washington, Amerika! Waar zij met haar naaste familie niet lang na de oorlog terecht is gekomen. Hij heeft de contacten gelegd en enfin, van het een kwam het ander. Ik heb haar een lange brief geschreven, haar dochter gesproken… En nu gaan we elkaar dus binnenkort ontmoeten.”

Willem vertelt: „De laatste jaren voor Japan in oorlog kwam met Nederland, dus ook met Indonesië, woonde ons gezin op het eiland Madoera in de hoofdstad Soemenep. In die paar jaar hadden wij in onze straat omgang met de familie Evelijn Veere. Het oudste dochtertje, Ilse, werd een speelkameraadje 

van me en omdat ik geen voetbaljongen was maar meer met meisjes speelde, raakten Ilse en ik echt bevriend. Zij was iets ouder dan ik, kon heel goed bikkelen en heeft mij dat geleerd. We zaten dan op het platje voor hun huis. Ook kwam ze veel bij ons, vooral op het voorerf, waar wij grote Tjimahi-bomen hadden, met van die heel lange dennennaalden, soms wel twintig cm lang. Ik kon de segmentjes van die naalden lostrekken en dan deed ik er jasmijn aan vast en dan kon je die naald ook weer sluiten. En zo vlocht ik bloemenkransjes voor haar en mijn moeder, die meestal op ons voorplatje aan de ratelende naaimachine zat.”

De vriendelijke acteur knijpt mijmerend zijn ogen samen: „Ik was bepaald niet de stoere jongen op wie mijn vader als KNIL-militair had gehoopt. Ilse en ik kregen de lapjes stof die mijn moeder niet meer gebruikte en maakten daarvan dan poppenkleertjes. Het waren zonnige dagen, ik weet ook nog dat ik met haar op een of ander Oranjefeest een klompendansje deed.”

In de brieven aan Hella S. Haasse die zijn boek Met bonzend hart (2011) opleverden, schrijft Willem al: Ik heb me nooit door mijn vader geaccepteerd gevoeld. Ik was als tweede kind de teleurstelling. Ik was niet het meisje op wie hij en mijn moeder, nadat mijn broer Jan was geboren als stamhouder, zo hadden gerekend. Toen ik als jongentje dan toch een meisjesachtig kind bleek, heb ik in die ogen van hem vaak irritatie en zelfs afkeer gevoeld als ik met mijn aankleedpoppen speelde of met mijn buurmeisje hinkelde of bikkelde. Nee, dan Jantje, die voetbalde en katjongde (kattekwaad uithalen) met zijn vriendjes. Die kwam altijd onder de schrammen en builen thuis van hun gezamenlijke strooptochten en zat even later gemandied (gewassen) en gejodiumd weer stoer onder pleister en verband wilde verhalen te vertellen als  

pa weer thuis was. En ik? Ik zat liever de hele middag naast maatje (zijn moeder, red.) en de naaimachine met Ilse Evelijn Veere. Mijn buurmeisje en vriendinnetje, een mollig Indisch meisje met een zwart Louise Brooks kapsel en altijd boven op haar hoofd een witte strik . Willem lacht: „Ik heb haar na zeventig jaar weer gevonden, hoe uniek is dat!” Hij herinnert zich: „Ik weet nog dat mijn moeder altijd, als ik was gevallen en me pijn had gedaan, zei ’kom maar jongen, ik leg er een koekje op. Het gaat wel over voor je een meisje bent geworden’. Een keer heb ik toen uitgeroepen: ’Maar ik wil graag een meisje zijn!’ De blik in de ogen van mijn vader… Ik krimp er nog steeds van in elkaar. Ach… mijn vader was in die tijd vlak voor Japan ook in oorlog kwam met Nederland, behoorlijk gefrustreerd. Madoera was strategisch heel belangrijk en tegen een Japanse invasie vanuit zee was er weinig te verdedigen. Het eiland had maar één tank. Al die stress van patrouilles, oefeningen en strategiebepalingen… Het voelde voor hem nutteloos, hopeloos en uitzichtloos. Moet je je voorstellen dat je dan na zo’n tweedaagse, overbodig te beschouwen veldtocht ook nog gepest wordt door je toch al niet favoriete zoontje van acht, dat nuffig modepopjes zit te knippen. Hij was als een kind zo blij toen mijn zusje Ria werd geboren.”

Willem zucht: „We hebben het uiteindelijk allemaal overleefd. Mijn vader de Birmaspoorlijn en mijn moeder op het nippertje de kampen. Zij heeft helaas nooit mogen zien dat ik succes kreeg als acteur. Ze zag het nooit zitten. Dan riep ik: ’Ik word ontdekt’ en dan zij zei: ’Ja kind, langs de weg op een slof en een schoen.’ Mijn vader deed alsof het hem niet interesseerde, maar na zijn dood kreeg ik een hele kist met 

knipsels over al mijn successen. Was hij toch stiekem trots op me geweest.”

Willem Nijholt gaat verder terug in de tijd: „Ilse en ik hadden een heerlijke jeugd, totdat de Japanners binnenvielen en wij hun legers door de straten van Soemenep zagen trekken. Op fietsjes reden ze. Wij moesten er eerst om lachen. Niet wetend wat ons allemaal te wachten stond. Mijn vader werd meteen (als militair) opgepakt en weggevoerd en niet lang daarna werden successievelijk ook alle Nederlandse en Nederlands-Indische gezinnen uit hun huizen gehaald. We kregen een kwartier om koffers te pakken en húp, ging het in open vrachtwagens, vrouwen en kinderen opeengepakt.”

Hitte en stof

„Van de oostkant van Madoera naar de westkant, een dagreis lang in hitte en stof. Vervolgens met de ferry naar Soerabaja en vandaar naar Malang naar het kamp. De details laat ik achterwege. Met familie Evelijn Veere is dat ook gebeurd, maar zij werden op een andere dag van huis en have gejaagd en op vrachtwagens gesmeten. Wij zijn elkaar zo maar ineens kwijtgeraakt. Ilse en ik hebben elkaar nooit meer gezien en wisten ook niet van elkaar in welk kamp wij terechtgekomen waren.”

Peinst: „Ik heb wel altijd aan haar moeten denken, vroeg me vaak af wat er met haar gebeurd zou zijn. Met mijn vriendinnetje met haar mooie naam en grote witte strik in het haar. Nu weet ik het. Het staat allemaal in haar boek End the silence . Ilse was een heldin van twaalf jaar. Ilses moeder heeft het kamp niet overleefd, en Ilse heeft, als oudste van de kinderen, na de dood van haar moeder, in het kamp gezorgd dat haar zusje en broertjes – de jongste was 

zelfs nog een baby – te eten kregen en beschermd werden. Om de jap niet te irriteren en de baby te laten stoppen met huilen liet ze het kindje de hele dag aan haar vinger sabbelen, en ondertussen lette ze op de rest.”

„In dezelfde tijd dat mijn boek uitkwam, verscheen ook háár boek met kampervaringen. Nou ja, dan geloof ik niet meer in toeval, maar in dat de kracht in het heelal alles bestiert. Ook omdat ik van de dochter van Ilse een mail kreeg, waarin ze me vertelde dat Ilse naar Nederland komt. Om familie in Groningen op te komen zoeken. En laten Ben en ik toen ook al tickets hebben geboekt voor een dag ervoor om naar Nederland te gaan voor twee weken. Ilse en ik. Los van elkaar. Ja, het heeft zo moeten zijn! De tijd heeft in het tapijt van ons beider bestaan onze levensdraden elkaar weer laten kruisen. Bizar en mooi.”

In Met bonzend hart beschrijft Willem zelf ook de verschrikkingen in het jappenkamp. Hoe ze werden uitgehongerd, hoe zijn jongste zusje overdekt met zweren in de ziekenboeg terechtkwam en hoe zijn oudere broer naar het jongenskamp werd afgevoerd terwijl zijn moeder, omdat ze protesteerde en aan de vrachtwagen ging hangen, door de jap werd afgeranseld met stokken en geweerkolven.

Hoe kijkt Willem intussen aan tegen zijn eigen geschiedenis? Hij zegt: „Ik kan nog steeds niet tegen jappen. Alleen laat ik dat niet zo merken. Nou ja, één keer. Ik was op weg naar Frankrijk even gestopt bij een wegrestaurant om me op te frissen. Korte tijd nadat wij binnenliepen, dwarrelde er ook een hele bus Japanners binnen. Het was sterker dan ikzelf; ’kiotské’ schreeuwde ik. Dat betekent in het Japans ’in de houding’. Er viel een doodse stilte. En toen riep ik keihard ’kerè’ (buigen) en toen ’norè’ (opstaan). Buigen en weer opstaan voor het gezag moesten we in het jappenkamp zo’n dertig keer per dag doen. Het  

gekke was, het luchtte me helemaal niet op. Ik voelde er helemaal niks bij. Ik geneerde mij zelfs voor mijn gedrag. ’Nijholt wat doe je nou?’ dacht ik en vluchtte weg.”

Het is even stil in het huis aan de Loire. Dan besluit hij: „Dit is het ongelofelijke verhaal van hoe twee vroegere speelmakkertjes, door oorlog en ellende gescheiden, na zeventig jaar door Het Lot weer voor even worden verenigd. Ik wil met Ilse zo graag de gelukkige tijd van vóór de kampen terugvinden.”

Met dank aan Wilma Naninga van Prive.

Lees verder…

10897239901?profile=originalMark Rutte neemt zijn ouders als voorbeeld,  die uit Indonesië vertrokken.      In zijn lange lezing die Mark geheel uit zijn hoofd deed kleurt hij de VVD profiel die de laatste tijden werd gedomineerd door de PvdA, immers de partij van de maakbaarheid in de samenleving.

De Premier stelt dat Nederland moet durven te veranderen. Nederlandse Burgers moeten durven te veranderen en zich gedegen voorbereiden op de grote technologische ontwikkelingen die zich voltrekken.

Als voorbeeld haalde hij aan zijn ouders. Zij vetrokken in 1957 uit Indonesië naar Nederland om opnieuw een start te maken nadat het “land” alle Nederlandse bedrijven had genationaliseerd. Onder moeilijke omstandigheden moesten ze zelf rooien. Van zijn moeder heeft hij optimisme, en zijn vader leerde hij dat iedereen in het land zijn bijdrage moet leveren.

Met zijn stilzwijgen door breekt hij de boodschap waar grondig over is nagedacht het beeld dat krampachtig hervormingen alleen naar Nederland wordt gekeken. Met het beeld van zijn ouders toont hij het Indië van toen waar Nederlandse ondernemers naar toe gingen om hun geluk te beproeven, en in Nederland aangekomen geen Overheid die zich bekommerde over de Indië – gangers tot op heden. Zijn Indisch verleden kleurt nu nadrukkelijk.

Het frappante is dat Indonesië en Indië tijd de laatste tijd veel in beeld komt bij Mark Rutte, en juist op onderwerpen die nog niet zijn opgelost uit het verleden. Wat vandaag betreft lijkt er op dat Mark begonnen is aan offensief campagne wat de hervormingen betreft. In  Indonesië de Nederlandse toekomst ligt om als ondernemers te investeren net als zijn ouders.

10897237700?profile=original

Steun ons om ons werk af te maken door te tekenen en te doneren
                           

Indische zaak - Het Traktaat van10897237288?profile=originalWassenaar 1966 

Hier Onderteken petitie   < of >    Kijken wie er getekend hebben

< of >   Laatste Updates  In het Engels hier

Lees verder…

Blog Topics by Tags

Monthly Archives