Woningen aan de Oude Merdikaweg te Bandoeng, ca 1930, ,., Jl Merdeka, Bandung, 2019
Alle berichten (3075)
Sorteer op
Herinneringen, herinneringen. 1950 -1963..
Van 1950 tot 1953 maakte mijn vader (onderluitenant Boy Vervoort) deel uit van de Nederlandse Militaire Missie, die – na de souvereiniteitsoverdracht - de TNI (het Indonesische leger) hielp een georganiseerd leger te worden. Mijn vader gaf les in militaire administratie in Tretes, een bergdorp bij Malang. Daar was de kaderschool van de TNI gevestigd in wat 'De oase' heette, een vakantie-park. Een verhaal over die tijd. Ik was dertien.
Langs berg en dal
De middag dat het kind van de luitenant stierf, gingen we de berg op. De luitenant was een aardige man met zachte bruine ogen en met een sterk kalende bruine schedel. Uit principe sprak hij alleen Bahasa, maar hij deed niet onvriendelijk tegen ons.
Zijn kamp lag in de bergen bij Trètès, zestig kilometer van het stoffige Surabaya. Mijn vader reed er dagelijks naartoe om het leger te leren boekhouden en in de vakantie mochten wij er twee weken logeren.
Het was er fris, de zon scheen er helderder en zachter dan beneden, al verbrandde je er sneller door. We waren even hoog als sommige wolken, af en toe kwam er één langs, flarden nevel over je gezicht en armen, vochtig maar niet vies.
Wim en ik tafeltennisten, speelden Jokari, zwommen, reden paard en verveelden ons na een week.
De dag dat het kind van de luitenant stierf, lazen we lusteloos een boek, toen er ineens een zenuwslopend gehuil en gesnik uitbrak in het huis aan de overkant.
Amok? Mata gelap? Uit de omliggende gebouwen kwamen al snel wat mannen aansprinten, onder wie mijn vader, maar ma hield ons vast in de voorkamer. Gespannen wachtten we af en keken naar het huis van de luitenant.
Even later kwam pa naar buiten en liep onze richting uit, ma hem tegemoet. Ze praatten even, daarna liep ma resoluut naar de overkant, terwijl pa naar ons toe kwam.
‘Het is het kind van de luitenant,’ zei hij, ‘ze heeft stuipjes.’ Hij schudde zijn hoofd. Hartverscheurend was intussen het jammeren aan de overkant.
‘Gaat het dood, pa?’ vroeg ik.
‘Ik weet het niet, jongen. De luit gaat naar Malang voor een dokter. We moeten er maar het beste van hopen.’ Hij zag er echt bezorgd uit, maar ging toch weer terug naar het leslokaal. Na enige tijd klonk uit het open raam van het lesgebouw zijn luid en eentonig Bahasa als vanouds.
Wim en ik keken elkaar aan. Zouden we zonder meer durven vertrekken? We overlegden, ik was een zoon en had het wel gedurfd, maar hij was een meegekomen vriendje en kon zich geen ongehoorzaamheid permitteren. Ten slotte besloten we dat ik het zou gaan vragen.
In het huis van de luitenant stond mijn moeder met een bezweet hoofd te discussiëren in haar zelfgemaakte Maleis, een natte dampende doek in de hand.
Twee vrouwen liepen huilend rond, drie zaten huilend terneer.
‘Nu niet, Hans,’ zei ze nijdig, toen ik tegen haar begon te zeuren.
‘Een klein eindje maar, mam. Pa zegt zelf dat het hier veilig is.’ Ze liep de kamer uit en weer terug en weer eruit, met pannen potten en doeken, een en al competente totok.
‘Eventjes maar, mam,’ zeurde ik, toen zij even bij mij stilstond.
'Ja, ja, maar kijk uit.’ Ze wist niet meer wat ik gevraagd had.
Verheugd rende ik weg. ‘Het mag,’ riep ik. Snel namen we wat sigaretten uit het tinnetje Chief Whip van mijn vader, Wim vulde zijn aansteker bij en ijlings namen we de benen.
Het kamp, de Oase, lag steil tegen de berghelling aan de rand van Trètès. Het hek was van prikkeldraad dat we makkelijk opzij konden buigen op een plek waar dat kennelijk al vaker was gebeurd. Erachter liep een pad omhoog.
Eindelijk vrij, en bang waren we niet, Trètès was volkomen veilig. Nee, dan Surabaya waar je dagelijks in de Indische Courant kon lezen over de rampokpartijen van de vorige nacht, gelukkig meestal bij rijke Chinezen.
Na een paar honderd meter lag Trètès al duidelijk beneden ons. We wezen elkaar de riante vakantiehuizen van Aniem en BPM aan en de plek waar zwembad Van Vloten moest liggen.
Alle huizen hadden rijke tuinen, een beetje verwilderd nu ze niet zo vaak meer werden bewoond. Dit zijn nu rozen, zei mijn moeder vaak en theerozen wees ze altijd aan. Overal kabbelde water en dat was geen wonder met die steile hellingen.
Op het centrale pleintje kon je paarden huren, sinds de uittocht van de Hollanders waren er meer paarden dan huurders en je kon tot op het bot afdingen.
Heel ver beneden zagen we langs de weg de groepjes vrouwen staan die fruit verkochten, djeruk bali, pisang susu of pisang ambon, durian, mangga, gewone djeruk, zuurzak, soms duku, mangistan of kedondong, rambutan, noem maar op. Als er een auto langskwam, renden ze mee, exemplaren in de handen of in een mand op het hoofd.
Ik genoot van het uitzicht maar Wim wilde verder. Zwaar ademend klommen we omhoog, totdat het pad ophield bij een vlak gedeelte met een droog landbouwveldje waarop jonge onduidelijke aanplant. ‘Nu rechts aanhouden,’ zei Wim zelfverzekerd, ‘als we goed luisteren moet het geluid te horen zijn.’
We luisterden en inderdaad, met een beetje goede wil kon je aan het eind van de horizon rechts een zacht geruis van water horen.
Na een kwartier kwamen we inderdaad bij een waterval. Van zeker vijftien meter hoogte stortte het water zich met een hels kabaal naar beneden, in een grote vergaarbak, van waaruit een vrolijk stroompje naar beneden hobbelde.
De kom was zeker een meter of vijftig rond. Waar het water naar beneden kwam, was het een en al schuim, maar daaromheen was het water blank, rustig en koud.
Er viel niemand te bekennen. We liepen om de kom heen en achter de waterval langs.
‘Waar zijn ze nou?’ riep ik.
Wim haalde zijn schouders op. We gingen zitten, rookten een sigaret en staarden in het water.
‘Ze zouden hier toch komen?’ vroeg ik ten slotte. Je moest hier echt schreeuwen om verstaan te worden.
Wim keek me blanco aan, maar had hijzelf niet de vorige avond, voordat we in slaap vielen, het plan precies uiteengezet?
‘Vet geloerd, man,’ riep ik, toch wel enigszins triomfantelijk, ‘ze komt niet.’
Maar na een halfuur zag ik ze komen, Els en haar zusje. Ze liepen door het stroompje omhoog, schoenen in de hand, en bereikten ons snel.
‘Hai,’ wuifden ze uit de verte. Ze gingen aan de overkant zitten en deden of ze niets met ons te maken hadden. Te horen viel er niets, door het storende geluid van de waterval, maar je kon toch wel zien dat ze druk met elkaar in gesprek waren en veel moesten proesten en lachen.
Wim keek het even aan en stond toen op. Ik volgde, we liepen om en gingen naast hen staan, maar ze hadden zogenaamd geen aandacht voor ons. Els had blond haar, wit gebleekt door de zon, heldere blauwe ogen en een gave gebruinde huid. Ze droeg witte tennisshorts en een witte bloes eroverheen. We stonden een minuut op hen neer te kijken, toen riep Wim: ‘Hé Els, je hebt een bloedzuiger!’
Gillend sprong ze overeind en inderdaad, op haar linkerkuit zat een klein, glad, donker lichaampje. Ze stampte met haar voet en begon eraan te trekken.
‘Niet doen,’ riep ik, ‘dan blijft het kopje zitten.’ Ze was erg geschrokken en we kregen haar met moeite zover dat ze weer ging zitten. Ik haalde een sigaret uit mijn zak en Wim verpulverde hem en wreef de tabak op het beestje.
Het werkte, na een halve minuut liet hij los. Van angst had Els gehuild, maar het ijs was gebroken. We zaten bij elkaar en rookten zwijgend een sigaret.
‘Zin in zwemmen?’ vroeg Wim ten slotte.
‘Kan toch niet?’ zei Els. ‘We hebben geen zwempak bij ons.’
‘Kan best.’ Doodgemoedereerd ging Wim staan, trok met enkele bewegingen zijn kleren uit en sprong naakt het water in. Hij zwom in de richting van het schuim van de waterval, spartelde wat rond en kwam weer terugzwemmen.
‘Kom op,’ riep hij, ‘het is heerlijk.’ We aarzelden, Els en haar zusje smoesden met elkaar, stonden op en verdwenen achter een bosje. Haastig kleedde ik me uit en sprong in het water. Het was ondiep maar koud, het water kwam van hoog uit de bergen.
Naast elkaar lagen we, half zwemmend met de voeten op de grond, te kijken naar de plek waar de meisjes vandaan moesten komen. Het duurde vrij lang, maar toen kwamen ze toch aanrennen. Els achter haar zusje, zo bloot als bloot maar zijn kan. Ik had me meer van dit moment voorgesteld. Els zag er precies zo uit als ik had verwacht, kleine huppelende borstjes, witter dan de rest van haar huid, tussen haar benen de glimp van een gleufje.
Schaterend stortten wij ons op elkaar in het witte schuimwater, duwden, gooiden omver, lichtten beentje, spatten water, trokken aan haren, slikten golven in. Na een tijdje waren we doodop, we keken elkaar aan en ernst daalde over de situatie.
Wim trok Els het water uit. Samen liepen ze in de richting van de waterval en verdwenen achter het watergordijn. Haar billen volgde ik tot ik ze niet meer zag. Toen stapte ik de kant op en trok snel mijn broek aan over mijn natte onderlijf.
Het was me rommelig te moede. Ik ging zitten aan de zijkant, zo ver mogelijk van de waterval, en keek naar het afdalende stroompje. Na enige tijd kwam Martje naast me. Ze was tien jaar, een kind nog, tegen wie je weinig kon zeggen.
‘Hoe gaat het op school?’ vroeg ik ten slotte. Ze keek me verbaasd aan, ze had dezelfde keiharde blauwe ogen als Els, maar dan met zwart haar eromheen.
‘Hoe gaat het op school?’ bauwde ze. ‘Het is vakantie, jongen.’ Ze sprong op en liep weg, op haar dunne blote kinderbenen.
Ik bleef zitten en keek naar beneden. Je kon honderden meters stroomafwaarts kijken. Ver weg, in een bochtje, maakte een bruin figuurtje zich uit de struiken los. Hij deed zijn sarong los en ging gehurkt zitten in het ondiepe randgedeelte van het water. De onderkant van zijn billen hing net in de stroom.
Uit: Kind van de Oost (2005, Nijgh & van Ditmar)
Foto: waterval Tretes
Herinneringen, herinneringen....
Revelatie door Hans Vervoort
Tawarren was de nationale plaag, elke prijs was een vraagprijs en moest in onderhandeling bijgesteld worden.
Je begon dan met een tegenbod van een derde en eindigde halverwege tussen die bedragen. Dat stond bij voorbaat al vast.
De tijdrovende zinloosheid van dat ritueel kon alleen gerechtvaardigd worden door de grote hoeveelheid tijd die iedereen beschikbaar had, en wie er het meest geduld voor had, hield er soms een dubbeltje extra aan over.
Maar het was mogelijk te ver te gaan, en ik herinner me nog altijd met schaamte een dag in Wendit, een klein vakantieplaatsje bij Malang, waar roeibootjes te huur waren voor een tochtje op de stille modderbruine rivier. Het was een rustige dag, veel boten en weinig klanten.
300 rupiah vroeg de luidste van de tien verhuurders voor een uur roeiboot, en in een bui van landerig zelfvertrouwen bood het blanke kolonialistenzoontje 50 rupiah.
De verhuurder acteerde verontwaardiging en noemde 250 als bodemprijs. Pesterig ging ik omhoog tot 60. Na een kwartier was hij gezakt tot 150 en ik gestegen tot 75.
En toen greep het vriendje in dat met mij zou gaan roeien.
‘Joh, die mensen moeten ervan leven,’ zei Wim ten Wolde.
Het was een donderslag bij heldere hemel. Zo had ik het nooit bekeken, het was de eerste keer dat ik de andere partij als mens zag voor wie die paar centen iets betekenden.
Beschaamd betaalde ik de 150 rupiahs en peinzend roeiden we de rivier op.
Van de weeromstuit begon ik erop te letten dat we geen schade aanrichtten aan de kangkung-aanplant aan de zijkanten van het water en zwaaide geruststellend naar de vrouwen die tot hun middel in het water stonden om de natte plantages te verzorgen.
Ik was dertien toen ik een beetje mens werd.
Uit: Kind van de Oost (2005, Nijgh & van Ditmar)
Binnen ACTW-66 delegatie is bezorgdheid ontstaan.
Na drukke Pasar Malam waar ICM Webportaal akte de presence gaf. Kunnen nu weer nieuwe betalende abonnees welkom heten. Verbaasd dat ze ICM op hun Mobiel kunnen ontvangen. Vol verbazing te zien o.a. de Pasar Malam Kalender. UIteraard het ICM nieuws, en de vele ICM video's maar nu ook op hun mobiel !.
Vandaag weer naar Den Haag zoals gebruikelijk. Aan de orde hoe nu met traktaat van Wassenaar verder. Het feit ligt nu voor, dat de republiek (2e Kamer van Indonesie) een brief heeft gestuurd naar Ministerie Algemene zaken. Na te hebben vernomen van delegatie ACTW-66 (Actie Commite Traktaat van Wassenaar 1966) dat na 6 jaren Nederland de gedupeerden nog steeds niet heeft uitbetaald. Nu ligt dus het verzoek van de republiek Indonesie om de gelden (ongeveer 7,2 miljard gulden van 1966) terug te geven. Binnen ACTW-66 delegatie is bezorgdheid ontstaan. Gaat de republiek Indonesia als nog aan de 15.000 gedupeerden betalen.
Er ligt tevens ook nog het andere dossier: Mark Rutte bood namens het Kabinet in de Tweede Kamer excuses aan het volk van de republiek voor de gepleegde oorlogmisdaden (periode 1947 -1948). Tevens de 97.611 nabestaanden te compenseren.
Team delegatie ACTW-66 haalt opgelucht adem. Na 7 jaren hard werken en de vele kosten die aan dit project ACTW-66 gemoeid zijn, bedroeg over de 1 miljoen euro omdat gene te bereiken, waar ACTW-66 nu staat. Juist nu zal delegatie ACTW-66 extra allert moeten blijven dat de gelden in goede handen komt.
Namens ACTW-66 Delegatie
Vz. Ferry Schwab
Delegatie leden Rob Andreas, Paul Vasseur.
15.000 die mandaat hebben gegeven om namens hen te handelen.
ICM op de Pasar Malam Brababanthallen van 22 t/m 24 september,
Yes, wij zijn aanwezig op de pasar malam van Istimewa - events die worden gehouden in de Brabanthallen in Den Bosch van 22 t/m 24 september. Voor de belangstellenden, er zijn vele goede berichten. Voor 41 K heeft al een complete woning en U mag zich nu eigenaar noemen. Voorts heeft ICM team het webportaal vernieuwd voor de Indische sociale media. ICM krant kunt U nu op Uw mobiel ontvangen. Dit geldt ook voor de Pasar Malam Kalender. ICM Video kanaal nu op Uw Mobiel…
Meer weergeven
Pasar Baru, Jakarta, 1976 en nu 2016
𝗛𝗘𝗥𝗥𝗜𝗘’𝗦 𝗖𝗢𝗥𝗡𝗘𝗥
Op 10 -11 & 12 november 2023 staat Herrie's Corner op de PASAR MALAM ISTIMEWA in Zwolle.
Maak kennis met onze * CRISPY TOFU en een * TOFU SALADE en niet te vergeten een overheerlijke KEMBANG TAHU.
Graag tot in Zwolle 
Met culinaire groet,
Harold Roso - Herrie's Corner
Herinneringen, herinneringen...
T h e r e s i a s c h o o l , S u r a b a y a 1 9 4 9
Blanke jongetjes in Indonesië krijgen spierwit haar door de felle zon. En die pech had ik. Op school behoorde ik als overduidelijke kaaskop dan ook tot een kleine minderheid.
Kolonisator zijn wordt door hedendaagse historici beschreven als één groot feest, maar heeft iemand van hen ooit weleens gedacht aan de zoontjes van kolonisatoren, die hun vervloekte blanke huid en grove proporties dagelijks moesten meedragen in een schoolverband waar de meerderheid sierlijk bruin en slank was?
Als je niet heel voorzichtig was, kon je je lol wel op.
Omdat ik bevriend was met Ronnie Eekhout, de voorman van de Indische jongens, had ik weinig last. Maar toen hij een week ziek was, liep het onherroepelijk spaak.
In het speelkwartier liep ik per ongeluk Buddy Dumpel omver, een forse en gezette Indische jongen.
‘Choootverdomme, wach maar strak om half een!’
Om half een ging de school uit, maar ik verstopte me in het tekenlokaal, zag Buddy en zijn kornuiten een halfuur aarzelen op het schoolerf en ten slotte vertrekken.
De volgende dag kreeg ik niet de kans om te verdwijnen.
‘Ik lel jou,’ riep Buddy me toe toen de les was afgelopen, ‘flèr... kedebrak’ (het geluid van brekende botten).
‘Wat nou?’ zei ik zo agressief mogelijk en zocht fanatiek naar een excuus om eronderuit te komen.
‘Jij durreft niet.’
‘Man, ik mol jou,’ zei ik brutaal.
We gingen naar het schoolhek, omspoeld door vriendjes die met hun schooltassen zwaaiden, en gingen tegenover elkaar staan.
‘Wat jij,’ riep Buddy.
‘Wat jij,’ riep ik.
Langzaam begonnen we tegenover elkaar rond te draaien in een cirkel.
Luid waren de toejuichingen voor hem. Ik was nog te kort op deze school. Kontol (lul), asu (stomme hond), was wel het minste wat ik toegevoegd kreeg.
Ik liep met knikkende knieën rond Buddy. Laat-ie me maar rot slaan, dacht ik, man begin nou toch. Ik was niet van plan veel weerwerk te geven, gewoon op de grond gaan liggen en het hoofd afdekken.
Toen we zo’n vijf minuten met gebalde vuisten tegenover elkaar hadden gestaan, begon het volk ongeduldig te worden. Daar betaalden ze hun schoolgeld niet voor.
‘Ajo, toe dan,’ riepen ze en ze duwden ons naar elkaar toe.
Elke keer als we elkaar raakten, gaven we elkaar een duw en renden dan weer achteruit.
Na een tijdje keek ik Buddy eens aan. Hij was bang, ik herkende het instinctief. Misschien duwde ik toch harder dan hij had verwacht. Ik raapte mijn tas op en liep naar hem toe.
‘Hij durft niet,’ riep ik schril. Het werd even stil toen ik met mijn schouder tegen hem aanliep en hem opzij duwde.
Ik ging meteen door, boorde me door de menigte en sloeg de weg naar huis in. Ik probeerde niet te hard te lopen.
Toen ik na een paar honderd meter steels omkeek, zag ik dat de groep uit elkaar ging. Buddy bleef achter, pakte ten slotte zijn tas op en ging schouderophalend weg.
Alleen, net als ik.
Foto: Omslag 'Kind van de Oost'. Een deel van de schoolklas. Driemaal raden wie ik op de foto ben!
J o p i e v a n B e r k e l
We kwamen in Utrecht bij mijn grootouders terecht.
Op school baarde het jongetje uit Indië enig opzien, vooral omdat hij bij het knikkeren niet - zoals iedereen in Holland - eenvoudig de knikker in de vuist hield en hem met zijn duim wegschoot. Nee, met wijs- en middelvinger van beide handen bouwde hij een ingewikkelde lanceerinrichting van waaruit hij hem wegkatapulteerde. En won!
Geen wonder dat ik spoedig een vriend kreeg. Jopie van Berkel. Van Jopie herinner ik me vooral zijn ouders; soms mochten wij een middag bij hem spelen met de meccano en dan keek ik naar zijn vader en moeder die de zwartste tanden hadden die ik ooit heb gezien.
Jopie zelf onderscheidde zich tijdens een bezoek van een schoolverpleegster aan onze klas, die alle hoofden op luis controleerde. Alhoewel ik zelf niets had, kon ruimschoots meegenieten van de belangstelling die Jopie kreeg, toen hij als enige van de klas een poeder van de zuster meekreeg.
Tegenover onze school stond een broederschool, waarop de rotroomsen school gingen, lange jongens met bleke gezichten. ’s Middags, als de school uitging, achtervolgden zij ons – van de openbare lagere school - in groepjes. Op een dag was ik samen met Jopie op weg naar huis, een stuk of vijf roomsen volgden ons. Ik had aangebeld en mijn moeder had de deur al opengetrokken toen de roomsen – die hun prooi zagen ontsnappen – met stenen begonnen te gooien. Jopie, even lang en broodmager als zij, stortte zich in de strijd en begon terug te gooien. Ik stond voor de open deur en aarzelde. ‘Kom je nou of kom je niet?’ riep mijn moeder, die van het er-in-of-er-uit-type was.
‘Ja, maar Jopie vecht,’ riep ik zenuwachtig naar boven.
Mijn moeder had zich al omgedraaid. ‘Kom boven,’ riep ze nog. Ik liet de voordeur open en betrad met lange tanden de trap.
Boven moest ik mijn handen wassen en pas toen ik daarmee klaar was, kon ik haar eindelijk vertellen wat er aan de hand was. Mijn moeder was onthutst en kwaad op zichzelf.
‘Had dat dan meteen gezegd,’ riep ze. ‘Ga maar weer naar beneden hoor, je kunt Jopie niet alleen laten.’ Verbijsterd keek ik haar aan en liep weer naar de trap.
‘Die jongens gooien met stenen!’ zei ik met nadruk tegen haar. Het moest haar toch duidelijk zijn dat het onverantwoordelijk was om een klein kind aan dat gevaar bloot te stellen?
‘Dan gooi je terug,’ zei ze strijdlustig.
Aarzelend zette ik de eerste schreden, maar ik was nog geen drie treden afgedaald toen Jopie hijgend de deur openstootte en trots riep: ‘Ze zijn weg.’ Hij was ongedeerd, had alleen een veeg aan zijn wang.
‘Ik mocht niet, mijn moeder,’ zei ik tegen hem. Hij knikte, hij had ook een moeder. Maar bij het knikkeren liet ik hem winnen, die dag.
Uit: Kind van de Oost (2005, Nijgh & van Ditmar)
Herinneringen. Met verlof in Utrecht (1947 - 1948)
In 1947 werd mijn vader met zijn gezin voor verlof naar Nederland gestuurd.
‘10 juli 1947 - 13 mei 1948 met recuperatie in Nederland,’ staat in zijn prachtige kalligrafische handschrift in het curriculum vitae dat ik aantrof tussen zijn nagelaten papieren.
Het was dus ziekteverlof, al heb ik als kind niets van echte ziekte gemerkt. Hij had wel veel pijn in zijn rug dankzij de Birmaspoorweg, maar een paar aspirientjes deden wonderen, vertelde hij steevast. Hij nam er voor alle zekerheid ook altijd een handvol van in.
Mijn vader was een kleine, stevige man voor wie de militaire pas eigenlijk een maatje te groot was. Maar het nemen van iets te grote stappen was in de loop van de jaren zijn tweede natuur geworden en als ik hem met energieke tred over straat zag gaan, was ik toch niet weinig trots op hem. Zette hij thuisgekomen zijn militaire pet af, dan toonde hij ook nog een onoverwinnelijke joviale haardos, mijn vader had ‘slag in zijn haar’ zoals mijn moeder het uitdrukte.
In de crisisjaren was hij als boekhouder werkloos geraakt en had zich ten slotte in arren moede als soldaat gemeld voor het Koninklijk Nederlandsch Indisch Leger, het KNIL.
In 1935 werd hij naar de tropen uitgezonden, enkele jaren later gevolgd door zijn bruid. Hij begon als infanterist en klom ijverig op in de onderofficiersrangen. Maar toen bleek hij toch een beperking te hebben. Na het horen van een commando van korporaal Boy Vervoort vroeg een meerdere: welke psalm is dat?
Zijn gevoelige bas/bariton ontbeerde de echte commandoblaf. Kort daarna vond hij zijn eigen plek, bij de militaire administratie.
Twaalf jaar en een oorlog later nam hij ons mee terug naar zijn land van herkomst. We reisden met de Kota Inten, een klein tot troepentransportschip omgebouiwd vrachtschip dat overal naar taart en koekjes rook en vol zat met vrolijke verlofgangers. Op 7 augustus 1947 meerde het schip in Rotterdam. Per bus werden we naar Utrecht vervoerd.
***
Nederland was arm in die tijd. Iedereen woonde bij iedereen in en veel etenswaren waren nog op de bon.
Het arbeidershuisje van mijn grootouders in de Bilderdijkstraat in Utrecht had maar een paar kamers en ik bofte dat er een piepklein zolderhok was waar alleen een kind in paste.
Behalve mijn ouders, mijn in Makassar geboren zusje en ik woonden daar ook tante Joop en oom Paul en hun baby. En de gastheer en gastvrouw natuurlijk, mijn oma en opa.
Opa was een magere zacht pratende man met peper-en-zout-kleurig haar die – zoals alle wat oudere mannen toen – lichtgebogen liep.
Hij was beddenreparateur in het Utrechtse ziekenhuis, nadat een carrière als behanger was afgebroken omdat zijn kleurenblindheid daarbij toch problemen gaf.
De ochtend na onze aankomst nam hij me mee om Utrecht te zien. Hand in hand wandelden we langs de grachten, weinig pratend, opa zei nooit veel. Maar ik voelde me wel op mijn gemak bij hem. Het was zondag, overal luidden kerkklokken, Utrecht stond vol kerken.
Opa klopte aan bij een speelgoedwinkel die eigenlijk dicht was, maar waar we toch werden binnengelaten. Hij kocht een speelgoedstoommachine voor me, een koperen apparaat met een stoomketeltje waarin je water kon doen dat tot koken werd gebracht met een waxinelichtje. De stoom bracht dan een zuigerstangetje op gang dat – tjoeketjoeke – een wieltje liet draaien. En aan dat wieltje kon je bijvoorbeeld een molentje koppelen dat dan ook ging draaien. Omdat het niet te dol mocht worden of omdat zijn geld niet verder reikte, liet opa het bij de stoommachine, de dingen die je ermee kon laten draaien, kwamen later wel.
‘Ga toch met je stoommachine spelen,’ hoorde ik daarna altijd als ik me verveelde en geregeld stak ik dan het vuurtje aan en vulde het tankje met water.
Dankbaar dat ik zijn cadeau waardeerde, legde opa dan zijn krant weg en kwam dichterbij. Het door hem goed ingevette zuigerstangetje sputterde en spetterde hete oliedruppeltjes in het rond, het wieltje draaide en draaide en ik merkte dat ik er eigenlijk niets aan vond.
In het geniep was ik dankbaar toen oma de stoommachine verbood, het oliegespetter was slecht voor het tafelkleed. Opa zuchtte, maar hij kon niet tegen haar op.
Oma was een dikke vrouw met grijs haar in een wrong. Haar lichaam werd bijeengehouden door een zwarte uitbollende jurk, zoals bij alle oudere vrouwen in die tijd.
Met tegenzin plaatste ik elke avond een nachtzoen op haar sponzige wangen. Oma hield er de wind onder door te klagen, oma klaagde de hele dag.
***
Ik ving een gesprekje van mijn ouders op.
‘Ik moet hier weg,’ hoorde ik mijn moeder verzuchten, ‘ik poets en schrob de hele dag en het is nooit goed.’
‘Stop er dan mee,’ zei mijn vader, ‘we zijn hier op verlof.’
‘Ja, en dan achter mijn rug een luie Indische genoemd worden! Dat nooit!’
Oma won, mijn moeder poetste van de vroege ochtend tot de late avond. Mijn vader wandelde veel door de stad. En ik zat veel op het slaapkamertje.
Zaterdags kreeg ik twee dubbeltjes waarmee ik in de boekhandel op de hoek twee keurig gekafte kinderboeken kon lenen. Je mocht ze een week houden, maar na het zaterdagse bad in de teil las ik ze allebei achter elkaar uit. En herlas ze in de dagen daarna.
Het eind van het schooljaar haalde ik niet, op 13 mei 1948 vertrok de MS Indrapoera met ons naar Java. Ik dacht nog weleens terug aan opa, maar ik had nooit heimwee naar Nederland en Utrecht.
Uit: Kind van de Oost (2005, Nijgh & van Ditmar)
Foto: mijn vader met collega's van het KNIL. Hij is de 2e van links, met onoverwinnelijke haardos.
Foto: Ms 'Kota Inten' in Rotterdam
Tong Tong Fair mogelijk weg uit Den Haag, is dat erg?
DEN HAAG - Het bestuur van de Tong Tong Fair laat er geen gras over groeien. Als het Indische festival volgend jaar niet in mei gehouden kan worden, vertrekt het evenement mogelijk uit Den Haag. Daarmee dreigt festivaldirecteur Siem Boon. 'September was voor ons écht funest.' Acht vragen en antwoorden.
De Tong Tong Fair was dit jaar in september, waarom?
'Het was niet onze keuze, maar werd opgelegd door Staatsbosbeheer. Het liefst houden wij de Tong Tong Fair in mei. Dan zijn de kosten veel lager en komen er meer bezoekers. Bovendien is er in september veel meer concurrentie van andere evenementen.'
Waarom zijn de kosten in september hoger dan in mei?
'Dat heeft verschillende oorzaken. Spullen die je huurt - zoals tenten en schermen - zijn veel duurder, omdat er meer vraag naar is. Onze kosten zijn dit jaar met 25 procent gestegen. Wij hebben zelfs de prijs moeten verhogen.'
Er waren dit jaar minder bezoekers, hoe komt dat?
'Het tropische weer werkte niet mee. Sommigen vonden het veel te heet. Daarnaast had je de blokkade van snelweg A12. Dat heeft het aantal bezoekers echt geremd. Het laatste weekend hebben wij als enorm stressvol ervaren. We hebben hierdoor 50 procent minder bezoekers ontvangen dan normaal in laatste weekend. Mensen waren zelfs bang om te komen.'
Merkte je op het demonstratieterrein iets van de demonstratie?
'Jazeker, vooral van de steundemonstratie op de Laan van Reagan en Gorbatsjov bij de Koekamp. Dat hoorde je zelfs in het middelpunt van het terrein. Maar wat denk je van de bezoekers die met het openbaar vervoer kwamen? Treinreizigers zaten als sardientjes in een blik.'
Vertel, moeten jullie het veel van ov-reizigers hebben?
'Ga maar na, 85 procent van de bezoekers komt van buiten Den Haag. En meer dan de helft komt van buiten de provincie. Een aanzienlijk deel daarvan reist met het openbaar vervoer. Al die mensen moeten al zoveel betalen, en dan ben je nog niet eens op het terrein.'
U bent niet blij, hè?
'Weet u, je probeert een bepaalde sfeer te creëren. Die A12-demonstratie heeft ons echt genekt. Ook het geluid van de trommelaars die vanaf de Laan van Reagan en Gorbatsjov naar de snelweg leidde echt af. De demonstratie verkrachtte de sfeer van de Tong Tong Fair.'
Dan maar weg uit Den Haag?
'Dat willen we écht niet. We hopen dat de Tong Tong Fair volgend jaar terugkeert in mei, zoals dat tot 2019 ieder jaar het geval was. Dan hebben bezoekers net hun vakantiegeld en meer te besteden. Daarnaast is het erg moeilijk om in september personeel te vinden.'
Zou dat erg zijn, weg uit Den Haag?
'Zonder twijfel. Dat zou ik echt heel erg vinden. We hebben al veel moeite gehad om een plek in de Hofstad te vinden. Den Haag is de Indische hoofdstad van Nederland. Als we niet in mei terechtkunnen op het Malieveld, wordt het voor ons heel moeilijk.'
Te koop : Afhaal / cateringservice Toko Moetiara in Harderwijk.
Vraagprijs nu 95 k met jaaromzet van 300 k
Toko Moetiara bestaat ruim 28 jaar, en geniet bekendheid.
Klantenkring strekt zich niet alleen in Harderwijk, maar de klanten komen van Nunspeet, Ermelo, Zeewolde, Dronten, Hierden, en Nijkerk om de Sumatraanse (padangseten) keuken. Daarnaast voor de mensen die zelf Indisch willen koken zijn alle denkbare Indische producten te verkrijgen bij Toko Moetiara; van tempe tot bakso ballen.
Omzet indicatie 249.009
Overname voor 110.000 (Goodwill, inventaris, voorraad ) dit is inclusief een maand begeleiding van Adrie voor het inwerken in de Sumatraanse (Indische) keuken.
Waarom staat Toko Moetiara in de etalage ?
Adrie en Jan willen met pensioen gaan.
Welke Indische ondernemer willen verder aan de toekomst werken aan deze goed draaiende toko om de klanten te blijven bedienen!
Info 0341 413663
Website www.tokomoetiara.nl
Toko Moetiara is gelegen in het centrum van Harderwijk en bestaat inmiddels 27 jaar. Het pand heeft een totale oppervlakte van 100m2 en is centraal gelegen in het centrum van Harderwijk aan een doorlopende winkelstraat (ook toegankelijk voor auto's). Door een groot aantal vaste klanten en de vele toeristen die elk jaar Harderwijk bezoeken is er maandelijks een stabiele omzet. De toko bestaat uit afhaal van dagelijks vers bereide gerechten en oosterse producten om zelf mee te koken (merken zoals ABC, Lee Kum Kee, De Oosterse Prins etc).
De omzet kan verhoogd worden door de flexibele openingstijden. Het is mogelijk om langer open te blijven. In Harderwijk is het vanaf heden mogelijkheden om 1x per maand op zondag open te gaan.
De kale huurprijs bedraagt €16.000 per jaar (excl btw)
·
Het automobielbedrijf Smelt is bijna honderd jaar geleden in Soerabaja ontstaan. Piet de Jong
En de geschiedenis van het bedrijf laat zich lezen als een roman.
Rond 1915 vertrok Ad Smelt, geboren in 1892 in Bergen op Zoom, op de bonnefooi naar Nederlands-Indië. Daar trok hij eerst de binnenlanden van Oost-Java in om als assistent-bedrijfsleider op een onderneming (plantage) te gaan werken. Al snel ging hij in Soerabaja aan de slag bij Bouman, een smederij annex autohandel. Daar werd hij, zoals ze dat noemden, procuratiehouder.
Ad trouwde met een Indisch meisje, dat op de boekhouding van Bouman werkte en met wie hij drie zoons en twee dochters kreeg. Ad zag al gauw kansen in de groeimarkt van de auto’s en rond 1925 startte hij zijn eigen autobedrijf in Soerabaja. Al snel verhuisde Ad, met een hoofdagentschap van General Motors op Java op zak, naar Kediri. Binnen tien jaar had hij zijn bedrijf uitgebreid tot vijf vestigingen op Java, in Kediri, Malang, Solo, Madioen en Djokjakarta. Hij was in aanvang hoofddealer van Oakland en subdealer van Dodge, maar voerde later ook de GM-merken Pontiac, Chevrolet, Oldsmobile en Vauxhall. Bijzonder is de foto waarop in een Chevrolet busje Ad met zijn gezin zit. Achter op de bus staat “Geleverd door Autoh. A. Smelt, Malang Kediri”. Het ging Ad goed, ook in de eerste helft van de jaren 30 toen de economische crisis wereldwijd toesloeg. Maar de automobiliteit in Indië was in opmars.
Maar in 1935 sloeg het noodlot toe; Ad Smelt overleed plotseling. Het bedrijf kreeg een bewindvoerder en in 1938 ging het gezin met vijf kinderen. tijdelijk, met verlof voor de studie van de kinderen, naar Nederland. Maar het zou anders lopen. De oudste zoon, Ton, ging in januari 1940 nog wel terug naar Java en de rest van het gezin zou kort daarop volgen. Maar dat plan kon geen doorgang vinden vanwege de Duitse bezetting.
In Indië ging Ton Smelt aan de slag in de vestiging van het bedrijf in Kediri, maar hij werd al snel onder de wapenen van het KNIL geroepen en later krijgsgevangen gemaakt door de Japanners.
Na de Japanse capitulatie was er van het grote autobedrijf op Java niets meer over. Maar de ondernemingszin zat ook in de tweede generatie Smelt. Ton was in 1946 op Java alweer in gesprek met General Motors en vroeg zijn jongere broers Huib en Gerard om weer naar Indonesië te komen. Dat deden ze in 1948. Omdat General Motors de boot afhield, sprong Velodrome, de importeur van Chrysler, DeSoto, Dodge en Plymouth in het gat en werden de drie broers Smelt de officiële vertegenwoordigers in Midden-Java voor de merken Dodge en DeSoto. Er was zelfs ook al kontakt met Pon in Nederland. Als ze de kans en de tijd gekregen hadden, dan was Smelt misschien ook nog VW-dealer op Java geworden. Maar het zou anders lopen.
In Semarang en Cheribon kwamen twee vestigingen die goed draaiden met de merken Dodge, DeSoto, Vanguard, Jeep en Citroën. Verkooptoppers waren de onverwoestbare Dodge-trucks die als onderstel met ‘cab over engine’ geleverd werden vanuit de VS en die door Smelt op bestelling voorzien werden van laadbakken of andere opbouwen. Maar ook aan de grote sedans van DeSoto en Dodge, populair bij rijke Chinezen en Europese planters en zakenlieden, werd goed verdiend. De trucks en sedans werden eerst via Djakarta per boot naar de rede van Semarang gebracht en daar ontscheept. Later werden ze in konvooi over de weg van Djakarta naar Semarang gereden.
In Semarang wist Smelt een mooi wit bedrijfspand los te peuteren van de plaatselijke autoriteiten, een gebouw dat enigszins in Art Deco stijl was neergezet. In de gevel was een groot medaillon aangebracht met daarin de naam A. Smelt, als een ode aan de vader van de drie broers. Bewaard gebleven foto’s laten daarnaast zien dat de garages grotendeels open waren, met alleen een dak erboven. Ongetwijfeld was dat vanwege de hitte. Ook vanwege de hitte woonden Ton en Huib Smelt met hun gezinnen in de koelere bovenstad van Semarang. Vandaaruit reden zij in hun comfortabele Amerikaanse auto’s naar hun werk. Ton reed in 1952 in een prachtige bordeauxrode Dodge Coronet convertible.
De politiek-maatschappelijke situatie in Indonesië verslechterde intussen begin jaren 50. Bovendien waren flinke delen van Java onveilig waardoor het bedrijf na 1950 nog maar heel moeizaam draaide. Toch ging het een jaar later alweer veel beter en keken de drie broers met optimisme naar de toekomst. Maar in 1952 werd duidelijk dat er toch geen toekomst voor Smelt meer was in Indonesië. De bedrijven werden van de hand gedaan en met de opbrengst werd een mooi automobielbedrijf in Nederland opgebouwd.
OUD BATAVIA Community Member Franklin Moquette herinnert zich dat begin jaren vijftig moeder Smelt met een dochter enige tijd bij hem in het ouderlijk huis in Rijswijk heeft gelogeerd. Ter overbrugging in plaats van een pension.
Bronvermelding: de heer Frans Smelt.
Voor meer informati
Jim Bos directeur van Omroep Bersama stopt.
Jim Bos stapt op bij Omroep Bersama
Met heel veel spijt heb ik moeten besluiten om mijn taken als mede bestuurder van Omroep Bersama neer te leggen. Na intensieve gesprekken is gebleken dat we er binnen het bestuur niet in slagen om het eens te worden over de koers waarmee we het Nederlands-Indische culturele erfgoed onder de aandacht kunnen brengen. Ik heb daaruit mijn conclusies getrokken en treed per direct terug als mede voorzitter van Omroep Bersama. Dat neemt niet weg dat ik alle inspanningen om het Nederlands-Indisch cultureel erfgoed te behouden, te verdiepen en te verspreiden nog steeds een warm hart toedraag. Ik ga nu bekijken hoe ik mijn betrokkenheid in de toekomst vorm kan geven. Ik ben heel dankbaar voor alle steun die ik in mijn tijd bij Omroep Bersama heb ervaren en wens de omroep en zijn toegewijde club van medewerkers, vrijwilligers én leden voor nu en de toekomst heel veel succes toe.
Namens omroep Bersama.
ICM redactie.
Spijtig dat Jim opstapt, eindelijk een persoon met ambities, respect voor zijn besluit. Heb Jim maar kort gekend van dichtbij. Een man met persoonlijkheid naar iedereen straalt hij viendschap uit. Iedereen is gelijk of je uit Ambon, of uit Nieuw Guinea of Jakarta of Soebarya komt. Iedereen is welkom. Niet te beroerd om zich in te zetten. Jouw tijd en moment komt Jim. Je weet wij zijn nu 7 jaar met Traktaat van Wassenaar (ACTW-66) bezig. Zit in de Tweede Kamer tijdelijk in de ijskast gezet tot alles weer stabiel is. In het ACTW-66 - rapport staan voor het collectief deel (20 % van lunsum) projecten gedefinieerd in : o.a. ressorts in de republiek en mede een Omroep IDGen gelijksoortig omroep als omroep Bersama. Is geheel in plan uitgewerkt tot detail door rip Marshall Mangenkei hierin stond ook vermeld Garuda TV. IDGen komt ook gelijk met TV blad uit. Ook IDGen zit nu in de ijskast, Wens je veel succes.
.
Meest gestelde vragen dd. 9 september 2023.
Web portaal ICM draait op Ning Network 3.1. Deze versie heeft flink update ondergaan, daarom stelt de webmaster van ICM portaal om deze rubriek op te zetten. Niet iedereen zit op Facebook.
Aanmelden;
Om toegang te krijgen dient U een account aan te maken. Na het aanmaken wordt een verzoek gedaan aan de beheerder van ICM Portaal. Deze beoordeelt Uw aanvraag. Hierna stuurt de webmaster een goedkeuringsbericht naar uw email.
Inloggen ( aanmelden bovenbalk rechts)
Wanneer Uw account is aangemaakt krijgt U toegang nadat Uw email en Uw wachtwoord heeft ingetoetst. Heeft U toegang tot alles, en U komt op het ICM Welkompagina rechts bovenaan de balk verschijnt Uw naam. Door op Uw naam te klikken gaat U naar Uw Profiel.
Op ICM Welkompagina :
worden de recente berichten / publicaties / nieuws getoond. Naast dat Uw kan kiezzen voor de rubrieken Actualiteten & Overige, Pasar Malam agenda, Reizen, Recepten, boekrecensies, Video’s, Webshop, pencak form, Politek, Traktaat van Wassenaar en ICM Bali Home Vision.
U kan bijvoorbeeld reacties plaatsten op ICM pubicaties.
Uw profiel vindt boven aan de pagina rechts:
Op uw profiel kan U zelf berichten plaatsen, foto’s en video’s. Vrienden uitnodigen Heeft U account op Facebook dan kan U direct daar Uw bericht, foto of video delen met uw vrienden.
Wordt vervolgd.
Het jaar van de lange bamboesperen
In het jaar van de lange bamboesperen, toen de nederlaag van Japan zich aandiende, verhoogde de Japanners hun activiteiten om het enorme potentieel van strijdbare groeperingen, dat door hen was opgebouwd, tactisch te oefenen. Voordat zij hieraan begonnen, werd al direct bij het begin van de Japanse bezetting in het onderwijs op de Sekolah Rakjat (Lagere Volksscholen) en Sekolah Menengah (Middelbare scholen) de jeugd reeds gedrild. De schooldag begon met een toespraak van het Hoofd der school, na het hijsen van de Japanse vlag en het zingen van de Kimigajo (Japans volkslied); dan begon de taiso (ochtendgymnastiek) en daarna veel latihan’s (oefeningen of herendiensten) b.v straatvegen, gewas planten of oogsten, door de stad marcheren onder het zingen van Japanse liederen. Daarnaast werd veel aandacht besteed om spelenderwijs met een militante vorming vertrouwd te geraken, door krijgshaftige oefeningen in ‘oorlogspelletjes’ te houden op de scholen, in de steden op open terreinen en in de dorpen; bewapend met houten stokken, houten zwaarden en-geweren. Onder de leervakken nam de Japanse taal wel de meeste tijd in beslag. De propaganda van de Japanse taal en de Japanse gebruiken, was zeer groot en ging er bij de jeugd in als koek. De fijne hoogstaande Javaanse Adat ( hoge beleefdheids- en omgangsvormen) ging er helemaal uit, vervangen door de ruwe Japanse manieren.
De Seinendan, Keibodan, Pesindo, Mobiele Brigade, Stadspolitie, PETA Landsverdedigingscorps en andere groeperingen hielden, in de stad ( de wijken en de buitenwijken militaire oefeningen in straat- en terreingevechten, om hierop voorbereid te zijn als de tijd zou komen om toe te slaan. Ook de Heiho hulpsoldaten van de japanners, opgeleid voor oorlogsvoering tegen de Geallieerden, stonden gereed.
De Mobiele Brigade, Stadspolitie en PETA Landverdedigingsleger beschikten over vuurwapens, waaronder automatische, en andere lichte en zware wapens. De overige strijdgroepen waren in meerderheid uitgerust met scherp gepunte lange bamboesperen (roentjings), dat bij gebruik als wapen dodelijk kan zijn. Een klein gedeelte van deze strijdgroepen was voorzien van houten geweren en oefenden hiermee. De oefeningen die gehouden werden hadden ten doel de Geallieerdenindringers te bestrijden en te vernietigen. De door Japanners gedrilde strijdgroepen oefenden in ordonnansdiensten, verkenningen, hinderlagen, sluipschutter-technieken en Banzai stormaanvallen; veelal op eigen terrein in hun wijkgebied of in combinatie met andere wijken in groter verband, waarbij dus ook uitstekend terreinkennis werd opgedaan. De drie en een half jaar van indoctrinatie door de Japanse meesters maar vooral van de , in het laatste jaar van de oorlog, opgevoerde enorme haatpropaganda tegen de Geallieerden en het tactisch geoefend strijdkrachten zou fataal zijn bij een gezagsvacuüm, en…. dat werd het ook!
De krachten stonden paraat om hun dadendrang te laten gelden en de tijd naderde onheilspellend. Op 9 augustus 1945 nodigde de Japanse Maarschalk Terauchi de Indonesische leiders Ir. Soekarno en Mohammed Hatta uit naar Saigon te komen voor een bespreking, hier werd op de 11e augustus gezegd ‘haast te maken met de onafhankelijkheid van Indonesië! ‘
Na een afwachtende houding te hebben aangenomen bij de Japanse capitulatie, en het oogluikend toestaan door de Japanners van Indonesische uitingen in hun vrijheidsstreven, traden de Indonesiërs driester op. Dit optreden werd ondersteund door Vice-Admiraal Maeda van de Japanse Marine en door Generaal Majoor Moichiro Yamamoto de Chef-Staf van het 16e Japanse Leger, beiden invloedrijke figuren, die in de schemerpolitiek ondoorzichtige activitieiten ontplooiden achter de Indonesische onafhankelijkheidsbeweging.
De Indonesiërs vatten de moed op om aanvankelijk zich incidenteel tegen de Japanners te keren. Felle schermutselingen deden zich in beperkte mate voor waarbij wapens werden buitgemaakt en slachtoffers vielen. Dit deed zich voor eind september, begin oktober 1945.
Wat heeft ICM U te bieden als abonnee?
Ons webportaal is www.icm-online.nl ofwel Indische sociaal media. ICM heeft o.a. de KNIL - betalingen voor elkaar gekregen. Nu is het ICM met het Traktaat van Wassenaar bezig ook wel ACTW-66. Deze is nu ter behandeling in de Tweede Kamer. Dit zijn de Indische pijntjes waar het team ICM zich over ontfermt dag in dag uit. Niet het Indisch Platform of gelijksoortge organisaties zoals Pelita zijn hiermee bezig. Die zijn er als er wat valt te halen. ICM heeft beide project gefinanciert om tot een resultaat te komen.
Naast de Indische pijntjes heeft ICM U veel te bieden;
Hier vindt U de rubrieken Actualiteiten & overige, Pasar Malam Agenda, boekrecensies, recepten, reizen, webshops met producten die ook vindt in ICM stands op de pasar malams, ICM Bali Home Vision, Politiek, en Traktaat van Wassenaar. Voor de ouderen is het project resort Deasyanti op Bali op gestart. Op de Pasar Malam is Het ICM altijd te vinden. IP, Pelita en andere zijn onzichtbaar. Voor de ouderen is het project resort Deasyanti op Bali op gestart.
Niet onbelangrijk ons ICM Video kanaal met ruim 598 video's. Al onze video's kan U casten naar Uw TV een daar afspelen.
www.icm-online.nl is ook te ontvangen op uw I-phone. Al onze publicaties zijn via ICM Google te vinden zo kan U politieke en Indische zaken makkelijk terugvinden, zeker nu ICM op NING 3.0 functioneert. Tot 2007 kan U publicaties terugvinden.
Hopende U voldoende te hebben geinformeerd, bent U tevreden vertel het door aan de anderen...
Dan is 6 euro voor een maand - abonnement niet duur, zeker als 1100 Knillers dankzij ICM team 25.000 euro hebben ontvangen, alleen die 1100 Knillers vergeten wie dit mogelijk heeft gemaakt en ook nog het project gefinanciert. Ook voor het project traktaat van Wassenaar is veel geld uitgegeven door ICM, en wij zijn er nog niet, want Kabinet is gevallen. Op nieuw moet het ICM team de relatie weer gaan opbouwen met leden van de Tweede Kamer.
Nu weet U wat het ICM team doet voor de Indische Gemeenschap nu bent u aan de beurt !
Redactie
Ferry Schwab sr.
|
||
