Herdenkingsbijeenkomst in de Duinzichtkerk op 17 augustus: aanvang 17.00 uur.

Op zondag 17 augustus 2014 wordt het einde van de Tweede Wereldoorlog in Azië herdacht in een oecumenische samenkomst om 17.00 uur in de Duinzichtkerk, Van Hogenhoucklaan 89 te Den Haag. Onder het thema “van verre kusten” worden dit jaar herinneringen uit Sumatra naar voren gebracht. Dit jaar wordt bovendien medewerking verleend door het Stemmenorkest uit Well dat met teksten (van Helen Colijn, auteur van  ‘Kracht van een lied’), en muziek de bijeenkomst zal ondersteunen. Het originele Vocale Vrouwenorkest ontstond in 1943 in het kamp Palembang onder leiding van Norah Chambers en de zendelinge Margaret Dryburgh.

De heer Bob Schuitemaker zal over de bevrijding uit het kamp Bangkinang vertellen.

De Haagse Gemeenschap van Kerken (HGK) organiseert deze samenkomst in samenwerking met de Duinzichtkerkgemeente. Zij nodigen allen die de herinneringen aan deze oorlog levend willen houden uit om hierbij aanwezig te zijn. We hopen dat de herinneringen ons inspireren tot verzoening en tot inzet voor een meer verdraagzame wereld. Herinneringen “van verre kusten” kunnen mensen van verschillende achtergrond en herkomst met elkaar verbinden zodat afstand in tijd en plaats kunnen worden overbrugd en nieuwe wegen kunnen worden ingeslagen.

Bij de afsluiting van deze samenkomst zal Christiaan Steenbergen (HGK) in het kort  verslag doen van het onderzoek naar het eerste repatriëringsschip de ‘Nieuw Amsterdam’ dat op 1 januari 1946 in Southampton arriveerde.  

Na afloop kunnen we elkaar ontmoeten in de kapel met een hapje en een drankje.

Haagse Gemeenschap van Kerken en Duinzichtkerkgemeente

Info bij

Dr A.J.M.van der Helm, 070 3605592 / pastoor@stjacobus.nl

Henriette van Raalte, 070-3240933 /H.raalte@hetnet.nl

===============================================================================================

Comite’ Herdenking 15 Augustus Zwolle   Secretariaat: Lauwers 9 8032 ZA Zwolle 038 454 13 62.

                                                                     Persbericht.

Op vrijdagavond 15 augustus 2014 zal  van 19.00 tot 20.00 uur bij het  Indië-  en Nieuw Guinea Monument 1941 -1962  in Park Eekhout  te Zwolle een herdenking worden gehouden voor alle omgekomen Nederlandse onderdanen tijdens  WO II 1941-1945 in ons voormalig Nederlands Indië en de rest van Oost Azië,  tijdens de Indonesische revolutie die daarop volgde  van 1945 t/m 1949 en de militaire conflicten om het voormalig Nederlands Nieuw Guinea  in de jaren 1949 t/m 1962.

Tijdens deze herdenking zullen de Inspecteur-Generaal der Krijgsmacht tevens Inspecteur der Veteranen, de Luitenant-generaal Bart Hoitink van de Koninklijk e Luchtmacht  en Jan van Wagtendonk, voorzitter van de stichting Japanse  Ereschulden (JES)  als  gastsprekers optreden.

 De muziek zal worden verzorgd door de Koperensemble “Excelsior” uit Zwolle en een  Molukse muziekgroep.

Toelichting:                                                                                                                                                                                       Op 15 augustus 1945 kwam door de capitulatie van Japan een einde aan de Tweede Wereld Oorlog voor het gehele Koninkrijk der Nederlanden en op 15 augustus 1962 kwam een einde aan een Nederlands koloniaal bewind in Azië door de ondertekening van een verdrag met de Republiek Indonesië over de nieuwe status van  Nederlands Nieuw Guinea.

Het Indisch verzet tegen de Japanse overheersing is gedurende lange tijd nagenpeg onbekend gebleven. Het was als het ware ondergesneeuwd geraakt in de turbulente en bloedige Bersiap periode in Indië ná de capitulatie van Japan. Na de inval van Japan hebben zich op verschillende   eilanden   van   de

Willemsz Geerofs (links)

Indische Archipel verzets- en guerrillagroepen gevormd. Zowel militairen als burgers weerstonden voor langere of kortere tijd als verzetsstrijder de Japanse bezetter. Zij voerden hierbij paramilitaire en sabotage-acties uit. Personen uit verschillende bevolkingsgroepen dezen aan het verzet mee. Het grootste deel van de verzets-strijders werd gevormd door Indische Nederlanders, Molukkers en blanke Nederlanders, maar ook een aantal Chinezen en Papoea’s deed hieraan mee. Guerrilla-groepen waren er onder andere in Celebes, Noord-Sumatra, Timor en Nieuw-Guinea.

Direct na de landing van de Japanse troepen in Nieuw-Guinea trok in april 1942 een tachtig man

Verzetsleider Koops Dekker

sterke paramilitaire groep het oerwoud van de Vogelkop in. De leiding was in handen van KNIL-kapitein Willemsz Geeroms. De groep bestond uit militairen, kolonisten, bestuursambtenaren, Amerikanen en voormalige dwang-arbeiders. Gevechten met de Japanners, ziektes en uitputting eisten echterhun tol. Enkele leden van de groep werden door de Japanse eenheden gevangen genomen en geëxecuteerd. Toen in september 1944 deze verzetsgroep in contact kwam met de Geallieerden, telde de groep nog slechts 16 overlevenden.

Bezoekers kunnen op 14 augustus van 10.00 - 17.00 uur in Museum Bronbeek uitleg krijgen van deskundigen van beide musea over de historische waarde van de voorwerpen, foto’s, documenten, enz. die zij zelf meebrengen. Ook adviseren experts over de beste manier om deze spullen voor komende generaties te behouden. Desgewenst kan men materiaal waarvan men afstand wil doen als schenking aan het museum overdragen. Op de website www.actienietweggooien.nl kan men een schenking aanmelden bij Bronbeek of om het even welk ander museum naar keuze. Ook is

er een codicil-formulier, waarmee schenkers kunnen aangeven waar hun materiële oorlogserfgoed bij hun overlijden naar toe gaat.

Krijgsgevangenen

Bronbeek doet in het kader van deze actiedag ook een speciale oproep om hulp. Het museum beijvert zich om een completer beeld te scheppen oiver het lot van de krijgsgevangenen ten tijde van de Japanse bezetting van Nederlands-Indië. Het probleem daarbij is dat persoonsgebonden infoematie – zoals registratie van internering in Japanse kampen of krijgsgevangenschap – nu in onder andere het Nationaal Archief ligt. Dit mag op grond van de Wet op Persoonsregistratie niet openbaar worden gemaakt, zolang niet is aangetoond dat de betreffende persoon reeds is overleden. Daardoor blijft het beeld van wat er met krijgs-gevangenen gebeurde  incompleet.

Om  deze reden verzoekt Museum Bronbeek  om nabestaanden van krijgsgevangenen (KNIL en Marine)  en geïnterneerden in indië om het overlijdensbericht of ander bewijsmateriaal dat hun dierbare inmiddels is overleden, aan het museum ter inzage te geven. Als dit bewijs is geleverd, kan Bronbeek namelijk wel over deze archiefinformatie beschikken. Iedere nabestaande kan zo meehelpen om het beeld van het lot van de europese bevolking ten tijde van de Japanse overheersing verder te verduidelijken. Vooral voor honderdduizenden nazaten is dit van groot belang.

Getuigenissen  van  de dekolonisatieoorlog

In 2015 zal Museum Bronbeek stilstaan bij de dekolonisatieoorlog in de periode 1945-1949, beter bekend als de Politionele acties. Hiermee kwam er een einde aan de koloniale staat Nederlands-Indië. Bronbeek nodigt mensen uit om hun materiaal uit deze periode te komen tonen: dagboeken, brieven, memoires, documenten, foto’s en tekeningen en andere objecten. In overleg kan eventueel geschikt materiaal worden gebruikt om het publiek in 2015 een beter beeld van deze periode te kunnen geven. www.bronbeek.nl

Er zijn vele huwelijken stuk gegaan, er zijn vele levens verwoest door muziek, er zijn vele goede muzikanten aan de zelfkant van het leven gekomen, en zo kan ik nog meer negatieve elementen noemen die verband houden met MUZIEK en muziek maken. Feit is, als ik eerlijk ben tegenover anderen en mezelf, zonder muziek zou mijn leven niet eens meer kunnen bestaan.

Muziek is een verslaving zeg ik wel eens, een drug die erger is dan menige andere drug op aarde. En ik weet zeker dat er nog veel meer muziekverslaafden  zijn dan dat er drugsverslaafden zijn in mijn wereldje. Ik raakte ermee besmet op 9 jarige leeftijd en eigenlijk al veel eerder, als ik het zo inschat vanaf mijn tweejarige leeftijd.  Mijn Moeder, zuster en ik waren na de interneringstijd gehuisvest in een klein kamertje, er stonden twee bedden, of eigenlijk een eenpersoonsbed en een kleine commode waarin ik sliep. Er was wel een kleine radio in die kamer en mijn moeder had die altijd aan staan, en daaruit kwamen de eerste klanken die ik als tweejarig kind tot nu toe nog in mijn geheugen kan horen. Nu wil het geval dat ik tot bijna mijn eerste levensjaar fragmenten kan terughalen en zeker vanaf mijn tweede levensjaar. Zo kan ik de nummers herinneren van Patty Page, Doris Day, Les Paul and Mary Ford. En nog wat van die artiesten waarvan ik de naam nog niet weet.

Een nummer kan ik nog goed herinneren en dat was een nummer van een mondharmonica trio en natuurlijk die toentertijd bekende jazzy stijl met trompetten en blaasorkesten zoals Glenn Miller. Dat mondharmonica nummertje zou ik nog graag willen horen, alleen weet ik niet wie die artiesten waren, jammer. En Les Paul and Mary Ford: Vaya con Dios,  How high the moon, Johnny is the boy for me, etc. Veel later The Guitar Boogie van Arthur Smith en dat kwam door een Hongaarse oom die als banneling in Indonesië kwam en van beroep violist-cellist was en ook gitaar speelde. Hij speelde dat nummer altijd en ik was toen denk ik pas 5 of 6. En het gezicht en mimiek van hem herinner ik mij iedere keer als ik het nummer speel, en dat is de reden waarom ik andere uitvoeringen nooit zal spelen en ook niet mooi vind, surrogaat bij gebrek aan techniek.

Als ik terug denk aan die tijd, dan snap ik best waarom wij als Indische mensen zo Amerikaans georiënteerd zijn en waarom wij de Amerikaanse Rock and Roll en überhaupt alle Amerikaanse muziek zo aanhangen en waarom wij die hier bij onze komst in dit land op onze manier hebben binnengebracht. Het was geen Indo Rock en ik hoop ooit dat deze benaming die zo denigrerend is voorgoed verdwijnt naarmate men zich iets dieper in onze geschiedenis wil verdiepen, dan alleen maar afgaat op een stijl die men gewoon een benaming wil geven als aanduiding, in de toekomst. De toekomst, moet je mij horen, die zal wat dit fenomeen betreft er niet eens meer zijn. De benaming Indo Rock en wat er dan als begrip ermee verband houdt is op sterven na dood; mati, zeggen de Indonesiërs. Tot, dead, muerto, en zo kan ik nog meer vertalingen hanteren.

Dus wij zitten met een erfenis van een of andere geleerde die onze muziek stijl als studieobject een benaming heeft gegeven en daarmee de geschiedenis heeft bepaald. Ook nog krontjong erbij heeft betrokken, tolol. (DOM) Ik heb heel vaak tegen wil en dank geroepen, en ik was niet de enige, Andy Tielman was er ook zo tegen, Indo Rock bestaat niet en hopelijk komt men eindelijk eens tot besef dat het NIET BESTAAT. Wat er wel was, was de Amerikaanse muziekcultuur die na de Tweede Wereldoorlog onze muziek heeft beïnvloed en wij deden niets anders dan die Amerikaanse muziek hier in Nederland maken. Als men de moeite had genomen om destijds de parallel te trekken naar die

 Les Paul en Mary Ford

Amerikaanse muziekcultuur dan was de benaming INDO ROCK er nooit van gekomen.

Nederland maakte deel uit van een EUROPEES continent waar de Amerikaanse muziek cultuur niet zo’n invloed had gehad als bij ons ex-kolonialen die door de bevrijding gelijk veramerikaans werden. Het is niet verwonderlijk dat de meeste Indische muzikanten niet echt gecharmeerd waren van de Europese muzieksmaak en de Amerikaanse muziek cultuur met zich mee droegen. Als je in de vroege jaren van Andy Tielman, de Crazy Rockers, The Javalins en noem ze maar op, hun manier van muziek maken vergelijk met de Amerikaanse muziek toen dan zie je dat het qua opbouw, invulling, sentiment, sound en ga maar verder het in feite een kopie is.

Het klein gedeelte van de Indonesische invloed is bijna te verwaarlozen en om dan deze invloed als hoofdoorzaak te gebruiken voor een benaming Indo Rock is te ver gezocht en de onderzoekster had zich niet zo gauw tevreden moeten stellen met een typering en benaming. Ik denk dat die persoon zich eerst had moeten verdiepen in de Indonesische geschiedenis en met name na de tweede wereld oorlog wat betreft de Indische Nederlanders. Om maar een groot voorbeeld te noemen, Andy Tielman, zijn stijl is duidelijk gerelateerd aan Les Paul, natuurlijk in de loop der tijd een eigen stijl maar tijdens de eerste optreden na zijn afwezigheid en terugkomst in Nederland heeft hij mij zelf verteld dat hij les Paul als invloed had en al zijn manier van spelen imiteerde.

Geweldig zoals hij het voor elkaar kreeg om Les Paul’s nummers te spelen ZONDER de effecten, gewoon omdat hij nooit had geweten dat die LES Paul zijn sound met effecten bereikte. Neem het nummer Black Eyes en de improvisaties, dan herken je vele Les Paul momentjes erin en tijdens een oefensessie met Andy liet hij het ook horen door voor de fun een nummer van Les te spelen. Ik wist niet hoe de man het voor elkaar kreeg, maar het was origineel, en dat zonder de effecten.

Dat vele Indische muzikanten en ook het Indische publiek wat op dansgelegenheden kwam niet zo erg Beatles en op Britse pop ingesteld was, werd de reden van de verwijdering van de hier in den lande opkomende muziekscene. Tot op de dag van vandaag zijn de Amerikaanse invloeden nog steeds waar te nemen bij de Indo bands en tot op de dag van vandaag heeft de Indische gemeenschap die nog niet opgegeven.

Een ander fenomeen moet niet worden vergeten, de Country muziek die in de jaren 80 hier in ons land ineens zo populair werd, had zijn oorsprong bij de Indische gemeenschap die het al in de 50er en 60er jaren meenam na de overdracht en lang daarna. En ook daar zie je een verschil in beleving en stijl, de Europese elders en de Amerikaanse bij ons Indische muzikanten. Zo is bijvoorbeeld een band zoals The Shadows de legendarische Britse instrumentale band en later Cliff Richard, minder te vinden in het repertoire van de meeste indo bands.

De meer strakke en gepolijste stijl sprak minder aan dan het speelse, frivole en technische wat de Amerikanen met hun muziek deden, vaak veel vindingrijker door de bijna onuitputtelijke improvisatie talenten van de Amerikaanse muzikanten. Die improvisatie talenten hebben het land een status gegeven op de wereld wat popmuziek betreft. Het was even onzichtbaar door de Britse invasie, maar is nu terug als zijnde nooit weggeweest. Wat de gitaarmuziek betreft, de Indo muziek zal nog wel jaren beïnvloed blijven door de huidige Amerikaanse talenten.

Waag het niet om het nog Indo Rock te noemen.

Bidden voor Jokowi

JAKARTA, woensdag

Joko ’Jokowi’ Widodo heeft gisteren de Indonesische presidentsverkiezingen gewonnen. Dat maakte de Indonesische kiescommissie bekend.

Jokowi kreeg 53,15 procent van de stemmen. Zijn rivaal, de oud-generaal Prabowo Subianto, kreeg 46,85 procent van de kiezers achter zich. Het is onduidelijk of hij zich bij zijn nederlaag neerlegt. Eerder op de dag sprak hij van massale fraude en zei de uitslag juridisch aan te zullen vechten.

Zijn advocaat heeft echter verklaard dat het constitutioneel hof niet de juiste instantie is om over de uitslag te oordelen, en het is niet bekend of Prabowo zijn zaak voor een lagere rechter brengt. Volgens Prabowo is tijdens de verkiezingen massaal gefraudeerd.

In het land bestaat de vrees voor geweld tussen aanhangers van de twee presidentskandidaten. Prabowo zei echter dat zijn kamp geen geweld zal gebruiken.

Populair

De broodmagere en niet erg welbespraakte Jokowi heeft zich als gouverneur van de hoofdstad Jakarta de afgelopen twee jaar populair gemaakt door als een wervelwind problemen aan te pakken. Hij deed dat in hemdsmouwen en op slippers. Als zoon van een timmerman is hij niet afkomstig uit de elite. Bovendien heeft hij, in tegenstelling tot de vele corrupte politici, een ’schoon’ imago.

Tijdens de campagne werd de gematigde moslim weggezet als christen van Chinese afkomst - geen aanbeveling in het land met de grootste moslimbevolking in de wereld. Om de schijn weg te nemen is Jokowi zelfs op bedevaart naar Mekka gegaan.

De ’Indonesische Obama’ volgt president Susilo Bambang Yudhoyono op, die tien jaar aan de macht is geweest. Yudhoyono heeft stabiliteit gebracht, maar hij heeft corruptie, mensenrechtenschendingen en vele praktische problemen van alledag niet voortvarend aangepakt.

De website Guyabano sinds vandaag in lucht

De jachtige en de modernisering in deze huidige samenleving eist zijn tol met als gevolg; stress, te weinig verse gezonde voeding, en tekort aan lichaamsbeweging. Almerend zijn de berichten in de media van de als maar stijgende percentages die aan obesitas , aan diabeet type 2, andere niet genoemde kwalen leiden. Niet onbelangrijk een sterk verzwakt immuunsysteem veroorzaakt. Voor deze groep ontwikkelen wij een zeer krachtig voedingssupplement, samengesteld voor een optimale gezondheid Guyabano Complex, een mengeling van 26 ingrediënten die u kunnen helpen op weg naar een beter en verwantwoord gezonder kwaliteit van het leven. Iedere pot bevat 60 capsules.

De webshop Cuyabano Complex is net in de lucht, U kunt nu daar uw bestelling opgeven om te bestellen ga naar www.greenearthshop.nl

1 Novemebr 2014 GAAT WEBSITE WWW.ICM-ONLINE.NL OP FACEBOOK OPERATIONEEL.

Japanse uitkering aan burger-geïnterneerden

“Resumerend heeft de Indische gemeenschap tot op de dag van vandaag zeven claims open staan jegens de Nederlandse overheid en twee jegens banken en verzekeringsmaatschappijen.” Aldus de belangrijkste conclusie in  ‘Opgevangen in andijvielucht’ van Griselda Molemans. In een  eerdere beschouwing wezen we al op de gebrekkige onderbouwing van genoemde claims. Ter toelichting hier een nadere uitleg van de Japanse uitkeringen aan burger-geïnterneerden op basis van het Yoshida-Stikkerprotocol.

De vredesbesprekingen in San Francisco in 1951 hadden niets vastgelegd over een schade-vergoeding aan ex-burger-geinterneerden. De Japanse premier Yoshida had de Nederlandse minister Dirk Stikker van Buitenlandse Zaken slechts toegezegd tot een regeling voor een   schadevergoeding  te   willen komen ten behoeve van ´bepaalde groepen individuen, wegens  in  de kampen ondergaan

De Japanse premier Yoshida tekent vredesverdrag in San Francisco in 1951.

buitensporig leed´. De hierop volgende jaren moest door besprekingen tussen de Nederlandse en de Japanse regering nog de hoogte van het bedrag worden vastgesteld en de wijze van uitkeren. Na enige tijd kwamen de partijen overeen dat een lump sum het beste zou zijn, ware het niet, dat de Japanners daar nog regelmatig op terugkwamen. Ze waren niet overtuigd van de omvang van het leed en wilden daarvoor bewijzen op casusniveau.

De Nederlanders wilden hier aanvankelijk niet in mee gaan, maar legden uiteindelijk tóch – op aandringen van de Amerikanen – drie kamprapporten en vijftig individuele persoonsrapporten op tafel.  

De mate van de schuld

In 1955 liet Minister Luns nog aan de Nederlandse ambassadeur O. Reuchlin in Tokio weten dat bij het niet-realiseren van de Yoshida-Stikker overeenkomst sprake zou zijn van negatieve consequenties voor de Nederlands-Japanse betrekkingen. Reuchlin heeft hierop echter geantwoord “dat de bevreesdheid aan Japanse zijde voor deze consequenties niet te hoog moest worden aangeslagen.” In oktober van datzelfde jaar  werd onderhandeld tussen de vertegenwoordigers van de Japanse regering onder leiding van Teraoka en – van Nederlandse zijde – de (zelf geïnterneerd geweest zijnde) jurist G.E. Baron van Ittersum, de historicus L.G.M. Jaquet en Reuchlin. In het verslag van deze bijeenkomsten werd vermeld dat “gedurende de gehele bespreking telkens weer naar voren treedt, dat de Japanners beogen hun aansprakelijkheid te beperken door het gebeurde als zijnde min of meer normale consequenties van een oorlog voor te stellen”. Teraoka liet hierop weten “dat de Japanse regering weliswaar schuld erkende, het ging hier echter om de mate van die schuld”, vooral ook om het eigen Ministerie van Financiën te overtuigen.

Bureau Japanse Uitkeringen aan de Hooftskade, Den haag

Twee maanden later bleek dat dat Ministerie helemáál niet was overtuigd. In plaats van de gevraagde 27,5 miljoen werd een laatste bod gedaan van 10 miljoen dollar. Den Haag verzocht hierop aan de Amerikanen om de diplomatieke druk uit te oefenen, echter tevergeefs. Begin maart 1956 zag Nederland zich gedwongen het bod te accepteren. Van Japanse zijde werd nog geëist dat met de overeenkomst noch de Nederlandse regering noch de Nederlandse staatsburgers later enige nieuwe claims zouden kunnen indienen. Het protocol, ondertekend door Reuchlin en de Japanse minister van buitenlandse zaken Mamoru Shigemitzu, trad in werking op 1 juni 1956.

Uitvoering

De uitvoering van de regeling viel toe aan de Directie Overgangszaken Indonesië van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Hiertoe werd een speciaal bureau opgericht, het Bureau Japanse Uitkeringen. De chef van de Directie Overgangszaken werd bijgestaan door een commissie van drie ex-geïnterneerden.

De criteria voor toekenning waren iets ruimer dan die van de vergelijkbare regeling voor ex-krijgsgevangenen: er moest sprake zijn geweest van zes maanden internering in een ‘erkend’ interneringskamp of in een gevangenis wegens ‘feiten met een politieke achtergrond’,  overlijden tijdens de internering (ook als deze korter dan zes maanden had geduurd), of mishandelingen waarbij de betrokkene blijvend in zijn gezondheid was geschaad. Ook nabestaanden konden een beroep doen op de regeling.

Op basis van de eerste schattingen met betrekking tot het aantal te verwachte toekenningen werd bepaald dat de uitkering fl. 385,- zou bedragen. In het Yoshida Stikker protocol was vastgelegd dat Japan de 10 miljoen dollar in vijf jaarlijkse termijnen zou betalen. Om belanghebbenden niet te laten wachten besloot de Nederlandse overheid de regeling te voorfinancieren. Na de laatste transactie door Japan in 1960 kon worden vastgesteld dat de totale som in Nederlands geld courant

Jhr. Otto Reuchlin

fl. 37.883.935,62 had bedragen. Belanghebbenden werden door middel van advertenties in de dagbladen en verenigingsorganen opgeroepen zich te melden bij het Bureau Japanse Uitkeringen. Zij kregen vervolgens vragenlijsten ter invulling toegezonden, aan de hand waarvan de aanspraken werden beoordeeld.

Verificatie

De belangrijkste verificatiebron was een hiertoe samengestelde geïnterneerdenlijst. Het Nederlands Rode Kruis stelde het Bureau een 40-tal geïnterneerdenlijsten ter beschikking, waarvan de 69.225 namen werden omgezet in ponskaarten. Met behulp van een Hollerith machine werden alle namen in alfabetische volgorde op één lange lijst gezet. Vervolgens werd deze lijst in losse bladen verdeeld, welke per beginletter werden gebundeld en gebonden in boeken.

Als bijvoorbeeld een aanvraag was ingediend door ene mevrouw      D. Cremer-Pietersen, geboren in 1908, kon meteen in het boek, behorende bij de letter C worden vastgesteld dat deze mevrouw in het Kramat-kamp had gezeten. Conform de bevindingen werd betaald middels postcheque of per giro- op post- of bankrekening, en werd het aanvraagnummer, vermeld op het aanvraagformulier, met de hand bijgeschreven in het desbetreffende boek.

Werd door aanvragers een interneringsoord genoemd dat niet op de lijst stond, moesten bewijzen (zoals getuigen-verklaringen) worden overlegd. De Commissie Japanse Uitkeringen breidde zo in de loop van haar werkzaamheden de lijst van ‘erkende’  kampen en ‘erkende’ gevangenissen uit tot een 120-tal. Tientallen andere genoemde oorden vielen buiten de regeling.

Hollenrith machine

Voorlopig eindrapport

In september 1960, op een moment dat nog slechts enkele honderden aanvragen  niet waren afgedaan en de werkzaamheden van het Bureau als vrijwel afgerond werden beschouwd, en werd in een voorlopig eindrapport de balans opgemaakt. Op dat moment bleek dat ca. 15% van de personen genoemd op de Rode Kruislijst geen aanvraag had ingediend (in totaal 10.700 personen). De overigen, ca. 58.525, hadden dat dus wél gedaan. Verder bleek dat 90.800 aanvragen waren toegewezen, en 9.082 aanvragen  afgewezen. We mogen hieruit afleiden dat 32.275 aanvragen waren toegewezen op grond van andere verificatie-bronnen dan de Rode Kruislijst.
Omdat minder aanvragen waren ingediend dan eerder geschat (ca. 95.000), werd aan de erkenden een nabetaling gedaan van fl. 30,-De einduitkering bedroeg dus fl. 415,- per ex-burgergeïnterneerde.
Van de 37,8 miljoen was per 1 september 1960 nog 248 duizend in kas, genoeg voor ca. 600 uitbetalingen (0,7% van totaal).

De regeling werd nimmer gesloten. Evenals die van de regeling voor ex-krijgsgevangenen op basis van artikel 16 van het Vredesverdrag met Japan, werd de uitvoering later overgedragen aan Binnenlandse Zaken, en kwam uiteindelijk terecht bij de Stichting Administratie Indische Pensioenen. In het verslagjaar 2012 van deze Stichting werden nog 13 aanvragen ingediend voor een uitkering krachtens de JU. Slechts twee daarvan werden toegewezen. In de meeste gevallen blijkt dat betrokkenen zijn vergeten dat zij in de jaren ´50 al een aanvraag hebben ingediend. Alhoewel ná september 1960, voor zover bekend, geen sprake meer is geweest van een alomvattende verslaglegging (een eindrapport was immers niet mogelijk omdat de regeling niet werd gesloten), mag worden aangenomen dat de op dat moment nog resterende gelden zijn aangewend voor nog niet afgedane en later ingediende aanvragen.

De ‘claim’  

In haar boek Opgevangen in andijvielucht verwijt Griselda Molemans dat er geen sprake is van ‘transparantie’ over de feitelijke uitbetaling van deze compensatie, “aangezien er geen vastlegging van het aantal uitkeringen aan de burger-geïnterneerden is geweest.” Met het voorlopig eindverslag van het Bureau Japanse Uitkeringen uit 1960 is verantwoording afgelegd over de uitgave van ca. 99,3% van het totaalbedrag. Het is juist dat het totale aantal rechthebbenden nadien nooit op jaarbasis is vastgesteld; het betreft echter te verwaarlozen aantallen en bedragen. Een jaar ná het voorlopig eindrapport moet het saldo mogelijk niet meer dan 100 duizend gulden hebben bedragen. We zouden het totale aantal uitkeringen krachtens deze regeling op ca. 91.000 à 92.000 kunnen schatten. Hoe veel het er ook precies zijn geweest, het moet voor onmogelijk worden gehouden dat er geld ‘over’ is van de de Japan afgedragen 37,8 miljoen gulden. De twijfels van mevrouw Molemans lijken vooral te zijn gevoed door het feit dat zij geen onderscheid heeft aangebracht tussen de regeling voor ex-krijgsgevangenen en de hier besproken regeling voor ex-burgergeïnterneerden. De door haar uitgevoerde berekeningen leiden dan ook tot de verkeerde conclusies.

In concreto, haar vaststelling dat in 1962 (?) nog 1,1 miljoen niet was uitgekeerd, is onjuist. Het betrof hier gelden bestemd voor ex-krijgsgevangenen (zie het vorige artikel). Het door haar in dit hoofdstuk besproken hulpfonds had eveneens betrekking op krijgsgevangenen. Naast het door haar genoemde gebrek aan transparantie, verwijt Griselda Molemans dat de overheid onvoldoende kenbaarheid aan de regeling heeft gegeven: “Ook van deze compensatieregeling is vast komen te staan dat veel rechthebbenden er nooit van op de hoogte zijn geweest.”  Het motief? Molemans suggereert dat de overheid een deel van het Japanse geld in eigen zak heeft gestoken.

Met bovenstaande lijkt mij voldoende aangetoond dat ook deze beschuldiging op niets is gebaseerd. Het is zeker niet onmogelijk dat velen niet van de regeling hebben geweten. Het Bureau Japanse Uitkeringen stelde immers zelf in 1960 al vast dat ca. 15% van de op de Rode Kruislijsten genoemde personen geen aanvraag had ingediend. De overheid had echter geen motief om geen ruchtbaarheid te geven aan de regeling. Toen werd vastgesteld dat minder aanvragen werden ingediend dan vooraf ingeschat, werden nabetalingen verricht met een totaal van ca. 2,7 miljoen, en werd slechts een gering restbedrag gereserveerd voor latere betalingen.

Mevrouw Molemans verzoekt op haar website degenen die alsnog bij de SAIP een aanvraag voor een Japanse uitkering willen indienen, zich ook bij háár te melden om haar claim te ondersteunen. Misschien is het goed ook deze ‘claim’ nog eens tegen het daglicht te houden. Java Post.

In onze volgende editie het derde deel van deze serie.

‘Jokowi nieuwe president Indonesië’

Wie kent Jokowi niet op icm?

HET ONRECHT, geoorloofd crimineel.
De weduwen van de oorlogsveteranen waren in een talkshow van de week op tv.
Een talkshow die alleen maar gericht is op sensatie en eigenlijk helemaal niet echt geïnteresseerd is in de problematiek, want de interrupties van de presentator waren legio op de momenten dat de aangesprokenen teveel wilden vertellen. Het moest kort zijn als indicatie en het ca. 3 kW durende programma moest worden gevuld met zoveel mogelijk sensatie, dat is, tranen en emoties.
Eigenlijk wordt ik misselijk van dit soort programma’s. Het laat de getroffenen even in beeld om hun emoties te registreren zonder enige diepgang en de hoop van degenen die aan het woord kwamen was ijdele hoop, want niemand luisterde echt naar het probleem en dat is de behandeling van de slachtoffers en het medeleven en vooral de aspecten zoals het bijstaan al dan niet met financiële middelen.
Dan komt er een ex-minister van defensie aan het woord, een VVD’er volgens mij aan zijn uiterlijk te zien en manier van reageren en denken.
KIL, emotieloos, berekenend, zakelijk en schofterig op het hufterige af.
Ja, de vrouwen waren sterke vrouwen die konden de ellende van hun ex echtgenoten wel opvangen en die vrouwen waren er voor hun getraumatiseerde mannen die uit NED. Indië kwamen en vrijwel geheel in hun sop gaar konden koken wat gerechtigheid, steun en respect betreft.
Een dochter noemde de laatste woorden van haar vader, Kind ik was daar alleen maar om het kapitaal en nergens anders voor, het was om het veiligstellen van de smerige leegroof te doen en daar moesten wij voor moorden, doden en vechten.
Wat een uitspraken van de man die zijn laatste adem uitblies met dat besef, en hij had helemaal gelijk, want waar waren die politionele acties voor eigenlijk?
Voor de bevolking daar die 350 jaar uitgebuit, geknecht en vernederd was omwille van HET kapitaal waar Nederland zo rijk van was geworden? Zonder Indië was het maar een armoedig klein Europees landje.
Voor de Nederlanders die daar woonden en leefden en gevaar liepen vanwege de vrijheidsstrijd van de Indonesiërs die eindelijk na 350 jaar gevangenschap hun vrijheid eisen.?
Voor de natuur die zo schitterend is en bijna geen vergelijk heeft met andere plaatsen op aarde of voor de aardige bevolking?
Of is het omdat het land zo verschrikkelijk veel bodemschatten heeft, specerijen, houtsoorten, etc.?
Ja, klinklaar Ja, daar ging het om en niet voor de gemiddelde Nederlander die hier zijn rug moet krommen net als nu om een bestaan te kunnen verwerven, neen, het is puur voor die VVD type gasten die het kapitaal hier beheersen, het type van die ex-minister, volle buik, pafferig gezicht, en kil, berekenend en emotieloos, het type yup wat over lijken gaat.
Dat blijkt ook aan de maatregelen die Nederland momenteel teisteren, de bevolking knechten en klein houden ten eigen voordele.
Dus die arme weduwen wiens mannen als jonge soldaten naar Indië werden gestuurd en daar in een wrede oorlog terecht kwamen, moesten vechten voor ja ja, koningin en vaderland, en hun echtgenoten terug kregen als vreemde doorgedraaide getraumatiseerde, daar hun eigen geluk voor moesten offeren, die moesten en moeten nog, het maar uitzoeken, gewoon met kille afdoeners.
Schande om zo met jouw eigen mensen om te gaan die daar onwetend alleen maar voor het kapitaal hun levens in de strijd gooiden. Triest en dat is de geschiedenis die dit land zo lang had willen verzwijgen. Nooit in de geschiedenis boeken wilde hebben en dus het grote deel van de bevolking op dit gebied dom wilde houden, wat niet weet wat nier deert toch?
Jammer, want al is de leugen en het bedrog nog zo snel, de waarheid, al duurt het langer dan gehoopt voor velen, achterhaalt hem wel.
Nu de link naar de schadeloosstelling van de ex kolonialen waarvoor door Japan en Indonesië geld is betaald en waar wij als ex indie mensen al meer dan 60 jaar voor strijden, hoe zit daarmee?
Wel ben ik ervan overtuigd dat dit bedrog nog groter is want er zijn instanties in het leven geroepen die de boel moeten tegenhouden.
Zo is er een IP die in mijn ogen als stroman fungeert en meehelpt ja zelfs voor betaald wordt om de boel gesust te houden. De druk van de rechthebbenden wordt op een slimme manier doormiddel van stromannen geweerd en wij maar denken dat die ons belang dienen, echt niet.
Het spel wordt slim en doortrapt gespeeld net zo lang tot er niemand meer van de rechthebbende generatie meer in leven is. Waar zijn de gelden gebleven zou je zeggen, naar het kapitaal, de dikke buikengasten, de kille berekenende schoften die dit land besturen.
Ik heb geen enkele hoop meer dat dit onrecht wordt rechtgetrokken, niet op deze slappe manier van onderhandelen, hopen en genoegen nemen met een oor van een bewindsman die ingehuurd is om de boel te sussen en hoop te laten koesteren, neen, de enige weg is het internationale gerechtshof maar daar zal geen sprake van kunnen zijn zolang men gelooft in de zoethoudertjes van de stromannen.
Leve de rechtstaat en leve het kapitaal hoera hoera hoera.
Albert van prehn. (ICM 14 juli 2014)

Politiek van Indonesië

Algemeen Politiek Overzicht

Deze sectie omvat het huidige politieke stelsel van Indonesië. Het bespreekt de rol dat religie(in het bijzonder de Islam) speelt in de politieke besluitvorming en geeft een korte schets van de scheiding der machten (trias politica), namelijk de uitvoerende, wetgevende en rechterlijke macht. Op dit moment regeert het tweede Verenigd Indonesië Kabinet (2009-heden) dat naar verwachting zal regeren tot 2014, wanneer er nieuwe verkiezingen worden gehouden.

Lees verder

Prekoloniale Periode

Bronnen geven aan dat vanaf vroeg in de geschiedenis van de archipel er meerdere politieke entiteiten heersten. Deze entiteiten evolueerden langzaam van politieke centra rond personen van wie de macht werd gelegitimeerd door het bezit van bepaalde vaardigheden en charismatot leiders die hun macht legitimeerden door zich te presenteren als goddelijke figuren metbovennatuurlijke krachten, ondersteund door betaalde legers en een bevolking dat tribuut aande heerser betaalde.

Lees verder

Koloniale Periode

De komst van de Europeanen naar Azië, aangetrokken door de veelbelovende perspectieven van de specerijenhandel, is één van de belangrijkste keerpunten in de geschiedenis van de archipel. Met een verder ontwikkelde technologie en betere wapens in de hand, konden de Portugezen en vooral de Nederlanders invloedrijke economische en politieke machten worden die de archipel begonnen te domineren en nieuwe politieke kaders en grenzen vaststelden.

Lees verder

Soekarno's Oude Orde

Soekarno, de eerste president van Indonesië, is het icoon van de nationalistische strijd tegen de kolonisten. Nadat onafhankelijkheid was bereikt, restte hem de moeilijke taak om leiding te geven aan een nieuwe natie, geplaagd door zware trauma's uit het verleden en conflicten vanpolitieke en maatschappelijke krachten in het heden. Het bleek een moeilijke opgave voor de jonge en onervaren generatie van Indonesische politici, culminerend in de chaotische jaren '60.

Lees verder

Soeharto's Nieuwe Orde

Soeharto, de tweede president van Indonesië, kwam aan de macht tijdens de chaotische jaren '60. Zijn Nieuwe Orde regering zou Indonesië meer dan dertig jaar regeren en werd gekenmerktdoor zowel economische ontwikkeling (resulterend in een bewonderenswaardige daling van de armoede) als onderdrukking van de bevolking en door corruptie. Echter, op het moment dat debinnenlandse economie - de basis van zijn legitimiteit - instort in de jaren '90, verliest Soehartosnel de controle over de macht.

Lees verder

Reformatie

Na decennia van autoritair bewind, werd het Indonesische politieke systeem hervormd om het Indonesische volk meer macht in de politieke besluitvorming te geven. Deze nieuwe periodestaat bekend als de periode van Reformatie. Het is een periode gekenmerkt door structurele veranderingen (zoals decentralisatie van macht naar de regio's en beperkingen aan de macht van het presidentschap), maar ook door continuïteit (zoals corruptie, armoede en de clusteringvan kapitaal aan de top).

Lees verder

Huidige Kabinet

Deze sectie vertoont een lijst aan kabinetsleden in het huidige Verenigd Indonesië Kabinet II van president Susilo Bambang Yudhoyono dat werd ingehuldigd op 22 oktober 2009 en naar verwachting zal regeren tot in 2014 wanneer er nieuwe verkiezingen zullen worden gehouden.President Yudhoyono zal niet worden toegestaan ​​om in de nieuwe presidentsverkiezingen van 2014 deel te nemen omdat de Indonesische grondwet een limiet stelt van twee termijnen (elk vijf jaar) aan het presidentschap.

Joko Widodo of Oud – generaal Prabowo nieuwe president van Indonesie

Op 9 juli gaan 240 miljoen kiezers voor de derde keer in de geschiedenis van Indonesie naar de stembus, die rechtstreeks de president kiezen, dan zitten de twee termijnen van Yudhoyono er op .

 Jokowi “geen woorden, maar daden”

Op ICM kennen de lezers en het team Joko Widodo reeds sinds vorig jaar januari beter bekend onder de naam Jokowi.  Jokowi die graag innovaties en hervormingen willen doorvoeren van beproefde technieken, ontwikkelingen en systemen uit het Westen.  ICM is best trots dat uit netwerk van ICM diverse personen werden uitgenodigd door Jokowi  om het Jakarta Baru Master Plan verder uit te ontwikkelen om o.a. definitief met de terugkerende overstromingen af
te rekenen.  Ruim 630 miljard gaat het Jakarta Master Plan kosten dat tegelijk voor Indonesie ruim 640.000 mensen werk verschaft. Vanaf 2009 is Jokowi aan dit ambitieus plan begonnen en de hele wereld uit te nodigen, en uiteindelijk voor Nederland selecteerde als de beste passende oplossing. Zie hier presentatie Jakarta Baru Masterplan dat veel van Rotterdam weg heeft http://youtu.be/hGtol65OeUg .

De uitvoering zal vanaf 2014 tot 2023 beslaan. De wijze van benadering van Jokowi  boezemde veel vertrouwen in bij de grote investeerder uit de Arabische liga en de VS. Al eerder zetten Jokowi zijn sporen neer. Zo wist hij zijn aanpak in Solo te verzilveren, door zelf bovenop de ontwikkelingen te zitten. De corrupte ambtenaren werden op staande voet ontslagen, of ambtenaren die de kantjes afliepen kregen lang verlof. De werkwijze en de benadering in Solo beviel zo goed dat hij werd herkozen. Integriteit staat bij Jokowi hoog in het vaandel. Hij wist de slapende stad tot een bruisende economisch en cultureel centrum te maken. Afval verdween van de straten, en voorzag de stad van een efficiënt  openbaar vervoer systeem.  

In tegenstelling tot Prabowo heeft Jokowi een ongeschonden blazoen, Oud Generaal Prabowo heeft een verleden “getrouwd met Siti Hediati Titiek  Soeharto, dochter van Soeharto. Zijn vader weer was respectievelijk minister van Economische Zaken en Minister Technologie onder wijlen president Soeharto. Prabowo heeft net als Soeharto en Yudhono een militair verleden. Alle drie zijn generaal geweest en zaten alle drie bij elkaar in de klas. Prabowo presenteert zich als een democraat en economisch hervormer, doen zijn militaire achtergronden doen tegenspreken. Bijvoorbeeld hij stond aan het hoofd van de ninja’s des doods die op Oost-Timor onafhankelijke strijders vermoorden. Daarnaast vond Prabowo demonstraties bij uitstek geschikt om de “Chinezen eens en voor altijd het land uit te jagen”.

Of die 240 miljoen stemmers ook zo het beeld zien, is een groot vraagteken. Voor de buitenwereld is Jokowi  geen onbekende meer die zijn betrokken bij het Jakarta Baru Master Plan die wereld wijd ludiek een aanbesteding deed die op zich al zeer innovatief hervormend bestempeld mag worden, waar zelfs de Westerse wereld wat van hebben opgestoken. Om een oplossing te bedenken te bieden om van Jakarta een Jakarta Baru  een beeld te creeren als gouverneur. Een hoofdstad net als Parijs, New York en London die het beeld vertolkt van Indonesie als land.

Met de keuze op Prabowo zal Jakarta Baru Master Plan nimmer tot daden leiden. Mede omdat de grote buitenlandse investeerders vertouwen hebben in Jokowi, daarom staan nu het Jakarta Baru Master plan op “hold”.

ICM Editor.

Ferry Schwab sr.

1 september  2014 gaat website Www.icm-online.nl  op Facebook operationeel.

ICM wil af van de verschillende distributie – kanalen. Op dit moment wordt voor de abonnees op de website www.icm-online.nl   de informatievoorziening met betrekking tot de dagelijkse nieuws beheert door beheerders/webmaster en de redactie gevoerd. De kern van ICM als Indische media.  Deze wijze van informatieverstrekking loopt zeer doelmatig in zijn geheel. Door de website  www.icm-online.nl worden de abonnees geheel automatisch voorzien van hun informatie.  Naast de andere vele mogelijkheden zoals Facebookachtige functies naast ICM Media.

Deze doelmatigheid wilt ICM ook implementeren en toepassen voor het delen en verspreiding van de informatie via de andere kanalen:

• Verzending ICM Breaking News naar ruim 47.000 lezers op hun email
• De twee groepen op Facebook onder de namen ICM Online en Indische Internetkrant.

Alleen al het intensieve werk, naast om te zorgen dat alle kanalen synchroon lopen kost menig webmaster forse hoofdpijnen, naast tijd dat nodig is voor 1 publicatie is men twee dagen verder.

Lezers van ICM Breaking News zullen veel al  met de tijd overstappen naar de meer toegankelijkheid van Facebook, en gebruiken hun email haast niet meer is de constatering leert het onderzoek aan de hand van de retourberichten met de foutmeldingen; en vele overschakelen van email.

De nieuwe groep zal worden ter voorkoming van verwarring  Facebookgroep  de naam “website ICM Online” krijgen.  Op deze nieuwe groep wordt  is 1 op 1 alle berichten van de bron www.icm-online.nl  gezet (kopie).  Betekent dat op de Facebook groepen “ICM Online” en de “Indische Internetkrant” van die datum geen ICM nieuws meer komt.  De verzending ICM Breaking News wordt opgebouwd, behoudens verzending naar redacteuren, omroepen, e n Eertse – en Tweede Kamer.

Op nieuwe Facebookgroep “website www.icm-online.n”  kunnen abonnees interactief reageren op persberichten, actualiteiten, Columns etc, etc,

Namens

ICM Team

2 juli 2014 

De claims van ‘andijvielucht’ (I)

Herstelbetalingen aan krijgsgevangenen, ex artikel 16 vredesverdrag met Japan (claim 3)

“Resumerend heeft de Indische gemeenschap tot op de dag van vandaag zeven claims open staan jegens de Nederlandse overheid en twee jegens banken en verzekeringsmaatschappijen.” Aldus de belangrijkste conclusie in het boek ‘Opgevangen in andijvielucht’ van Griselda Molemans. In een eerdere beschouwing wezen we al op de gebrekkige onderbouwing van genoemde claims. Ter toelichting hier een nadere uitleg van herstelbetalingen aan ex-krijgsgevangenen op basis van het vredesverdrag met Japan.

Premier Yoshida ondertekent vredesverdrag, San Francisco, 1951.

Het op 8 September 1951 in San Francisco gesloten vredesverdrag met Japan voorzag wél in herstelbetalingen voor krijgsgevangenen, maar niet voor burgers. De Nederlandse regering besloot het verdrag eerst te ondertekenen, nadat door minister Stikker en de Japanse premier Yoshida een gentlement´s agreement was ondertekend, waarin werd afgesproken dat Nederland en Japan op een later tijdstip overeenstemming zouden zoeken over Japanse herstelbetalingen aan burger-geïnterneerden.
De uitkering aan krijgsgevangenen was gebaseerd op de tekst van artikel 16 van het vredesverdrag:   

“As an expression of its desire to indemnify those members of the armed forces of the Allied powers who suffered undue hardships while prisoners of war of Japan, Japan will transfer its assets and those of its nationals in countries which were neutral during the war, or which were at war with any of the Allied powers, or, at its option, the equivalent of such assets, to the International Committee of the Red Cross, which shall liquidate such assets and distribute the resultant fund to appropriate national agencies, for the benefit of the former prisoners of war and their families on such basis as it may determine to be equitable.”

38 duizend

Van het door de Geallieerden aldus verkregen en op rekening van het Internationale Rode Kruis (I.C.R.C.) gestorte geld, kreeg Nederland in eerste instantie ongeveer 11 miljoen gulden. Dit geld zou moeten worden verdeeld onder 42.233 op Rode Kruislijsten vermelde krijggevangenen. Nadere criteria werden door de Geallieerden uitgewerkt, in overleg met het Rode Kruis. Nadrukkelijk werd bepaald dat burgers geen rechten konden ontlenen aan de regeling. Tot rechthebbenden werden gerekend krijgsgevangenen die ten minste zes maanden in gevangenschap hadden verbleven of in gevangenschap waren overleden. Dit laatste betekende dat ook nabestaanden een uitkering konden ontvangen. In Nederland verblijvende Ambonese ex-militairen konden wél een beroep doen op de regeling, Indonesiërs echter niet. Dit laatste was geen vondst van de Nederlandse overheid, maar werd door de Geallieerden gezamenlijk afgesproken. Ingezetenen van andere nieuwe staten zoals Cambodja, India, Laos, Pakistan, de Filippijnen en Vietnam, werden eveneens uitgesloten.

In Nederland verliep de verdeling via het Ministerie van Buitenlandse Zaken. In 1956 werden belanghebbenden door publicaties in de pers opgeroepen zich te melden. Op grond van de beschikbare cijfers werd per persoon fl. 264,- beschikbaar gesteld. In 1962 hadden ongeveer 38 duizend ex-krijgsgevangenen de uitkering ontvangen, en was op dat moment nog 10% van het totaal, oftewel 1,1 miljoen, in kas. Misschien hadden niet alle betrokkenen zich gemeld, maar wel bijna alle. Bij de verificatie was gebleken dat het oorspronkelijke aantal van 42.233 hoger was dan het werkelijke aantal, omdat “achteraf bleek dat er ook veel burger-geinterneerden op de lijst stonden.”

Hulpfonds

In 1962 zond het Rode Kruis nog een nabetaling van 1,4 miljoen, te gebruiken voor een meer algemeen doel. Een door Buitenlandse Zaken ingestelde commissie stelde voor een stichting in het leven te roepen, die uit de beschikbare fondsen uitkeringen zou toekennen aan in financiële nood verkerende ex-krijgsgevangenen en hun nabestaanden. In 1962 werd opgericht de ‘Stichting tot hulpverlening aan ex-krijggevangenen van Japan en hun nagelaten betrekkingen’.  De Stichting kreeg tot zijn beschikking het tweede bedrag van het I.C.R.C., vermeerderd met 1 miljoen van het oorspronkelijke krijgsgevangenenfonds. Dit laatste hield nog fl. 100.000 in kas voor nakomende aanmeldingen.
Het ook wel zo genoemde ‘Hulpfonds’ is actief gebleven tot 1966, tot het laatste geld was uitgekeerd.

Het geld raakte op

Het resterende geld van het krijgsgevangenenfonds werd later alsnog geheel uitgegeven. Per 1 januari 1967 werd de taak van Buitenlandse Zaken voor wat betreft de uitvoering van artikel 16 van het vredesbedrag overgenomen door Binnenlandse Zaken. Op dat moment was nog slechts fl. 15.000 in kas. Uitkeringen vonden nog slechts sporadisch plaats.
Op basis van deze cijfers mogen we dus aannemen dat ca. 38.500 ex-krijgsgevangenen een uitkering van de artikel 16-gelden ontvingen. Indien het juist is dat het oorspronkelijke bestand nogal was ‘vervuild’ door burger-geinterneerden, dan kunnen we concluderen dat tenminste 91%, maar misschien wel 95% van de krijgsgevangenen of hun nabestaanden een beroep op deze regeling hebben gedaan.
De Nederlandse overheid heeft de regeling niet gesloten, ondanks het feit dat het van Japan voor dit doel verkregen geld ‘op’ was. Thans wordt de regeling – in naam -uitgevoerd door de Stichting Administratie Indische Pensioenen (S.A.I.P.). Uit de laatste jaarverslagen van de Stichting mogen we echter opmaken dat er sinds enige tijd geen aanvragen meer worden ingediend.

De ‘claim’

Mevrouw Molemans kent de juiste cijfers niet, en heeft daar, naar we mogen aannemen, ook geen goed onderzoek naar gedaan. In haar slothoofdstuk verwart ze voortdurend het fonds op basis van artikel 16 van het vredesverdrag (voor krijgsgevangenen) met het fonds op basis van de Yoshida-Stikker-overeenkomst (voor burger-geinterneerden). Ze veronderstelt dat het geld voor de militairen uit het Yoshida-Stikkerfonds komt, en komt op basis daarvan tot onterechte conclusies.

Ze veronderstelt dat de publiciteit rondom het artikel 16-fonds onvoldoende is geweest en daardoor vele ex-krijgsgevangenen hun uitkering hebben misgelopen: “Bij het ter perse gaan van dit boek zijn echter de namen achterhaald van een groot aantal ex-krijgsgevangenen die nooit op de hoogte zijn geweest van deze Japanse compensatieregeling.”
Een onterechte aanname. Als in een tiental jaren tijd mogelijk 95 % van de belanghebbenden een uitkering heeft ontvangen, dan kan de publiciteit niet in de weg hebben gelegen. Een 100%-score is immers onmogelijk. Natuurlijk is het mogelijk dat sommigen niet van de regeling wisten, maar het is evenzeer mogelijk dat sommigen geen uitkering wilden aanvragen. Omdat ze het geld niet nodig hadden, omdat ze het een belachelijk laag bedrag vonden, of omdat ze nog zó boos op Japan waren dat ze er niet van wilden weten. Als we nu, anno 2014, uitgaan van de gedachte dat tenminste 90% van de betrokkenen is overleden, mogen we ook aannemen dat mevrouw Molemans slechts van nabestaanden heeft vernomen dat ‘mogelijk’ in het verleden geen aanvraag werd ingediend. De enige weg om te controleren of dit werkelijk zo is, is contact opnemen met de SAIP.

Tenslotte constateert zij dat de oorspronkelijke uitkering van fl. 264,- (thans in de boeken van de SAIP vermeld als € 119,80) dient te worden geïndexeerd, omdat “de overheid sinds 1958 rente geniet over het door Japan betaalde schadebedrag.” Het fonds bestond uit een ‘lump sum’, die diende te worden verdeeld over het totale aantal potentiële rechthebbenden. In ongeveer 6 jaar tijd, van 1956-1962, werd 90% van het desbetreffende bedrag uitgegeven aan de doelgroep; vervolgens werd in de 4 volgende jaren nog eens 9% van dat bedrag door een privé stichting, zij het op basis van andere criteria, uitgegeven aan die zelfde doelgroep. Na 10 jaar was het geld op. De veronderstelling dat de overheid sinds 1958 (?) rente trekt (waarvan?) is nergens op gebaseerd. Molemans veronderstelt ten onrechte dat nog een deel van het oorspronkelijke geld ergens ligt te groeien, en heeft zo geen oog voor het sympathieke gebaar van de overheid de regeling niet te sluiten ook al kwamen de ‘Japanse uitkeringen’ sinds het midden van de jaren ´60 uit Nederlandse zak. Tenslotte vergeet zij dat de uitvoering van een regeling ook kosten met zich meebrengt.

 

Wordt vervolgd.

Het wordt 

nacht voor de Morgenster

(Bron Telegraaf 28 juni 2014

Vandaag, de 28e juni, wordt in Den Haag de Veteranendag gehouden. Met groot ceremonieel zullen onze militairen die voor Nederland of voor Nederlandse belangen hebben gevochten in het openbaar worden geëerd en bedankt voor hun werk. Sommigen van hen hebben die inzet voor het Nederlands belang met hun leven moeten betalen. Dat is iets wat veel landgenoten niet zo direct associëren met het begrip ’veteraan’.

Politionele acties

Iedereen weet nog wel iets van de zogenoemde politionele acties onder generaal Spoor in de jaren tussen 1947 en 1949. Na de overgave van Japan aan de Amerikanen verklaarden de toenmalige Indonesische leiders Mohammed Hatta en Achmed Soekarno Indië onafhankelijk van Nederland en riepen zij de Republik Indonesia uit. Ons land liet zich niet zonder protest zijn rijke koloniën afnemen en verzette zich zowel politiek als militair. Het meest oostelijke deel van Nederlands Oost-Indië was Nieuw-Guinea, een grotendeels onherbergzaam gebied met oerwouden en bergen.

Daar leefden de Papoea’s, die zowel uiterlijk als karakterologisch sterk verschilden van de Indonesiërs van Soekarno. Hoewel veel Papoea’s cultureel nog in het stenen tijdperk leefden van jacht en visvangst, waren ze zeer gesteld op de Nederlandse kolonisten. Dit onder meer door het goede onderwijs en de uitstekende medische zorg die wij Nederlanders in Nieuw-Guinea hadden georganiseerd.

Eigen vlag

De Papoea’s hadden zelfs een eigen democratisch gekozen regering, de Nieuw-Guinea Raad, een eigen volkslied, een eigen krijgsmacht, het zgn. Papoea Vrijwilligerskorps (PVK) en een eigen vlag geheten ’Bintang Kejora’ of ’Morgenster’.

Het is een vijfpuntige witte ster op een rode achtergrond met witte en blauwe strepen als verwijzing naar de Nederlandse driekleur. Die vlag was voor alle Papoea’s het symbool van hun eigen land, hun politieke vrijheid en hun eigen cultuur.

Onder zware druk van de Verenigde Staten moesten wij in 1949 na ruim driehonderd jaar onze Indische kolonie afstaan aan Indonesië, met uitzondering van Nieuw-Guinea, zo had Nederland bij de soevereiniteitsoverdracht aan Indonesië bedongen.

Met instemming van de Verenigde Staten was bepaald dat Nieuw-Guinea over zijn eigen toekomst mocht beslissen.

Modelkolonie

Nieuw-Guinea was door de Nederlanders als een modelkolonie bestuurd. Er zou na het vertrek van de Nederlanders een democratisch referendum worden gehouden ter gelegenheid van een groot congres met meer dan duizend Papoealeiders uit het gehele gebied West-Papoea.

Het congres werd omsingeld door de Indonesische krijgsmacht met tanks, pantserwagens en helikopters. Er vielen doden. Zo maakte Indonesië een einde aan de eerste Papoeastaat in de tropen. Meer dan duizend stamhoofden werden onder dreiging met vuurwapens gedwongen in een ’act of free choice’ (soort referendum) te kiezen voor een bezetting door de superieur bewapende Indonesiërs. Wie niet mee wilde doen verdween in de gevangenis of werd doodgeschoten. Het uithangen van de patriottische Morgenstervlag werd door de Indonesiërs gezien als ’landverraad’.

Nederland noch Indonesië noch de Verenigde Staten zijn hun beloften nagekomen. De Volkskrant van 14 januari 2012 zegt het met een vette krantenkop: ’De Papoea’s zijn belazerd door de politici.’ Ze worden nu al meer dan vijftig jaar verraden en bedrogen, in het bijzonder door Nederland.

De Papoea’s vormden destijds het meest loyale bevolkingsdeel van onze toenmalige kolonie Nederlands-Indië.

Jarenlang heeft de Papoea Krijgsmacht hulp verleend aan het KNIL, het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger. Talrijke Papoea’s zijn voor Nederlandse politieke belangen gesneuveld.

Maar vandaag, op Veteranendag, heeft Nederland via de minister van Defensie, Jeanine Hennis-Plasschaert, bepaald dat de Morgenstervlag, het symbool van het verlangen naar een onafhankelijke Papoeastaat, tijdens het Veteranendefilé niet mag worden ontplooid. Dat heeft onder meer de organisatie van de Veteranendag besloten om de Indonesiërs die de Papoea’s onderdrukken niet voor het hoofd te stoten. Dat de Morgenster al in 1961 door Nederland officieel is erkend, speelt kennelijk geen rol meer.

Symbool

Want de Morgenster geldt als een van de symbolen van de strijd tegen de overheersing door de Indonesiërs. Die gedragen zich veel kolonialer dan Nederland dat ooit gedaan heeft in het vroegere Nederlands-Indië.

Die karakterverandering was primair te zien aan de eerste zelfbenoemde president van de Republiek Indonesië: Soekarno.

Hij veranderde, na de onafhankelijkheid, van een democraat in een autoritair leider met vele kenmerken van een klassieke dictator. Hij trachtte zijn macht te houden door onder andere te balanceren tussen het Indonesische leger en de Communistische Partij van Indonesië (CPI).

Onderdrukking

Toen de Indonesische communisten trachtten om via een coup de macht te grijpen, stuurde Soekarno zijn leger onder leiding van generaal Soeharto. Dat kostte ongeveer aan één miljoen communisten het leven.

Desalniettemin bleven de Amerikanen het nieuwe Indonesië van Soekarno en diens latere opvolger Soeharto steunen, ondanks de internationale protesten tegen de corruptie en de dodelijke onderdrukking van tegenstanders.

De vele Nederlanders die nooit begrepen hebben wat wij eeuwenlang in Nederlands-Indië hebben bereikt en die nog steeds denken in het aloude politieke dogma van wijlen de PvdA-politicus Joop den Uyl, dat steevast luidde: „Wég met ons”, hebben hier wellicht iets om over na te denken.

Klap in gezicht

Door het niet te remmen neokolonialisme van de Indonesiërs, in combinatie met de karakterloosheid en lafheid van onze politici, wordt de hoopgevende Morgenster bedreigd door het duister van politieke macht, heerszucht en onbetrouwbaarheid. Daarmee hebben wij onze beste bondgenoten in het Verre Oosten een klap in het gezicht gegeven, die door de zachtmoedige en intelligente Papoea’s niet snel vergeten zal worden.

600 miljoen die president Soekarno/ Soeharto van de  republiek Indonesia

aan Nederland betaalde voor genoegdoening Indische Gemeenschap.

Kamervragen van Halbe Zijlstra over Traktaat Wassenaar 600 miljoen dossier -  die president Soekarno/ Soeharto van de  republiek Indonesia aan Nederland betaalde voor genoegdoening Indische Gemeenschap -  werd op zijn boeren fluitjes beantwoord door AB Klink (ook de mede veroorzaker en bedenker van nieuwe zorgstelsel voor fraude in de zorg). Geen verdere parlementaire onderzoeken,  geen enkele cijfermatig  verantwoorde onderbouwing etc. etc.  Geschikt om gelijk onder het tapijt te vegen.  Met voortv

Tegelijkertijd melden oud - ambtenaren van Ministerie van Buitenlandse zaken  bij de redactie  ICM dat de gelden voor  heel andere bestemmingen en doelen zijn aangewend. Allen wisten het op dit Ministerie, diegenen die zijn mond opdeden kon gelijk vertrekken, en nimmer zijn uitgekeerd aan de Indische gemeenschap.arendheid gaat Ministerie van Buitenlandse Zaken verder op handelsmissies, maar ontwijkt in alle bezoeken de republiek Indonesie. Geen wonder Nederlandse regering heeft het Traktaat van Wassenaar aan zijn achterste geveegd na 50 jaren, en heel wat uit te leggen aan Indonesie, en aan de Indische Gemeenschap waar het geld is gebleven. Ik hoop dat Timmermans de basah dan ook machtig is om zich eruit te kletsen zoals zijn voorgangers het Indisch geld nu 50 jaren ontzichtbaar hebben gemaakt.

600 miljoen beloopt nu in het drievoudige alleen al aan rente op rente, na indexatie, praten nu over ruim anderhalf miljard. Waar is al het geld gebleven dat de Indische Gemeenschap toekomt.

Vragen Halbe Zijlstra zie videorepportage  http://icmonline.ning.com/video/reportage-ip-manisfestatie-ip

Antwoord van Ab Klink hier downloaden.

of hier  https://storage.ning.com/topology/rest/1.0/file/get/10897279282?profile=original

Naar aanleiding het artikel in Leidsch Dagblad van 24 juni jl dat onze allerte webmaster Cornelia op ICM Online Facebookgroep postte.

Hebik gisteren gelijk Ton gebeld en mijn respect naar hem getoond, en heb in Ton nooit het vertrouwen verloren, gelijk al bij zijn aantreden. Een man die ballen heeft om deze Stille Tocht te doorbreken. Wat moeten wij zonder Ton met een breed ervaring in het reilen en zeilen in politiek Den Haag. Nota bene samen met Jan Peter Balkenende gewerkt als secretaris Zelf heb ik namens ICM al de handdoek in ring gegooid na mijn voorgevoelens en constatering van de harde feiten dat het over de boeg wordt gegooid "De regering" heeft nu geen geld.
Ik ben zeer content dat hij nu naar buitenkomt, en net als ICM; een buitenstaander v/h IP uiteindelijk. Net als in 2000 was niet het IP die het voor elkaar kreeg maar drs. Kloosterman Lid van NINES, waar ICM Online uit voortkwam.
Ton en onze Jan zijn weer die de kar trekken, en uiteraard heb ik olie op het vuur gegooid.
Er is geen geld rapporteert de schaduwbegroting VWS meld zeer gedetailleerd op ICM heb geponeerd en bestudeerd. Ik noem het nogmaals een schaduw begroting (dubbele boekhouding) van dit moment. Want VWS heeft zat meevallers want 70 miljard (lees bewering Robin Linschoter) uit de fraude gevallen worden teruggevorderd bij ziekenhuizen, specialisten, de frauderende bureautjes in de zorg ontstaan tijdens invoering van nieuw zorgstelsel. Zelf een speciale taskforce van Teevens en de belastingdienst zijn er mee bezig. Bovendien kunnen declaratie uit de zorg over 2014 niet uitgekeerd worden onder het mom van "verrekening met te veel gedeclareerde van al die voorgaande jaren" , dit resulteert dat VWS geld in 2014-2015 uit de begroting fors overhoudt dat wel in 10 tallen miljarden beloopt. Politiek wordt deze begroting onder het tapijt geveegd.
Ergo, even stond media vol over fraude zaken die terug worden gevorderd n.a.v. de bewering van de goeroe Robin Linschoten op zorg gebied, wordt de voortgang van de ontwikkelingen op alle fronten nu verzwegen, of gaat de kennis van de media niet zover ?
.
Maar niet alleen wij worden dom gehouden door Schippers ambtenaren van het Ministerie VWS met deze schaduwboekhouding ook het volk, misschien een schrale troost.
Ton en mijn persoon hebben al eerder destijds buiten IP om uitgerekend dat gaat totaal om 3,5 miljard, en oplossing bedacht om dit bedrag in de vorm van een pensioenregeling bijvoorbeeld € 700 naast het AOW. Leert dat binnen 60 maanden is ingelost.
Niet onbelangrijk, heeft het andere Ministerie van buitenlandse zaken geld ontvangen van president Soekarno voor de compensatie van verloren goederen en ander tegoeden ((schade) in het voormalige Indie. Waarde nu na Indexering ruim 2 miljard. Dit geldt is nimmer toegevallen aan de begunstigden, in deze De Indische Gemeenschap. Geld dat dus van de Indische Gemeenschap is, schandalig en dan durven te wijzen naar andere landen; De huidige president SBY van de republiek Indonesie zou eigenlijk nu Alexander en Maxima op het matje moeten roepen, dat de republiek al die jaren dacht genoegdoening aan de Indische Gemeenschap te hebben gedaan, komt nu zeer bedrogen uit.
Helaas ook Martin van Rijn wordt kennelijk door zijn ambtenaren vals voorgelicht als het om de begroting gaat, is immers een politieke begroting waar op wordt gestemd om zo verscholen potjes te creeren!
Wat hebben de Nederlandse ambtenaren tegen de Indische Gemeenschap waarvan groten deels collega's waren maar dan in het voormalige Indie.
Staatssecretaris Martin van Rijn is de eerste bewindvoerder die erkent, en excuusjes wilt maken, en letterlijk zijn kop heeft uitgestoken. Maar bij erkenning en excusjes hoort een gepast weloverwogen compensatie waar de groep Indische Nederlanders 70 jaren op hebben gewacht als Nederlands onderdaan.