Soms wordt er gesproken over het Indisch Zwijgen alsof het alleen maar een leegte is. Alsof zwijgen betekent dat er niets werd gezegd. Maar wie goed luistert, hoort dat stilte ook iets kan laten groeien.
In veel Indische families werden verhalen of ernstige gebeurtenissen uit het verleden niet altijd uitgesproken. Ze zaten in gebaren, in muziek die werd gedraaid, in een blik, in een manier van koken, in een melodie op een gitaar. Wat niet gezegd werd, zocht een andere weg naar buiten.
Misschien is dat wel waarom juist uit dat zwijgen zoveel kunst is ontstaan. In muziek, poëzie, film en beeldende kunst vonden gevoelens en herinneringen hun vorm; authentiek, sfeervol. Als iets dat je voelt zonder dat het volledig wordt uitgelegd.
Voor mij is het Indisch Zwijgen daarom niet alleen een gemis aan woorden.
Het is ook een bron. Een stille kracht waaruit generaties makers hebben geput.
Soms spreekt stilte namelijk het meest. Misschien is het daarom wel dat ik van stilte, verstilling houd.
Opmerkingen