Platform wil onderste steen boven inzake Indische Kwestie

DEN HAAG - Het Indisch Platform is een WOB-procedure gestart om inzage te krijgen in alle stukken van ambtenaren die geleid hebben tot 'een leugenachtig advies', vertelt Ton te Meij. ,,Jarenlang zijn diverse bewindspersonen vals voorgelicht door ambtenaren rond een eventuele vergoeding voor slachtoffers van de Japanners in de Tweede Wereldoorlog. Dat moet voor eens en voor altijd duidelijk worden''.

Te Meij werkt sinds 2008 op vrijwillige basis als lobbyist/delegatielid voor het Indisch Platform, waarbij zo'n 24 Indische organisaties zijn aangesloten. Ook is hij betrokken bij een van de deelnemende organisaties, Stichting Vervolgingsslachtoffers Jappenkampen. Te Meij: ,,Ik ben zelf geen belanghebbende, maar wat die mensen is aangedaan is puur schandalig. Het waren ambtenaren, mensen die in dienst waren van Nederland (Nederlands Indische Overheid) en die tijdens de Japanse bezetting in een kamp zijn gestopt. Daar hebben ze afschuwelijke dingen meegemaakt. Ook de Indo-Europeanen die buiten de kampen verbleven, hebben een beroerde tijd gehad. Ook daarna was het een afschuwelijke tijd voor hen, omdat ze in een burgeroorlog terecht kwamen. Voor die periode hebben zij nooit enige vorm van schadevergoeding gehad. Van alle geallieerden is Nederland het enige land dat geen compensatie heeft betaald aan de mensen die onder de bezetting van de Japanners hebben geleden. De Nederlandse mensen die in de oorlog in Europa slachtoffer geworden zijn van oorlogshandelingen, hebben die wel gehad. De Nederlanders, die uit Nederlands-Indië terugkwamen, werden hier uiterst kil ontvangen. Daarvoor hebben ze zo'n tien jaar geleden een klein bedrag ontvangen, voor die beroerde aankomst. Maar dat was een schijntje en zeker geen formele schadevergoeding. Het gaat zelfs nu nog niet om smartengeld, maar om datgene wat deze mensen rechtmatig gezien toekomt.''
Te braaf De Indische kwestie draait om uitbetaling van achterstallige salarissen en schadevergoeding aan oud-Indische ambtenaren en militairen die in de Tweede Wereldoorlog in Japanse gevangenkampen waren geïnterneerd. Volgens het Indisch platform is de Nederlandse regering na afloop van de oorlog in gebreke gebleven. De ambtenaren en militairen die in dienst waren van de Nederlands-Indische regering hadden nog tweeënveertig maanden salaris te goed, maar het geld is nooit overgemaakt.

Op de vraag waarom het probleem na zeventig jaar nog speelt, zegt Te Meij: ,,De mensen die uit Indië kwamen zijn te lief geweest, te braaf, te ondergeschikt. Ze vormden geen eenheid. Uiteindelijk kwam in 1991 het Indisch Platform er, een officieel overleg- en gespreksorgaan met de Nederlandse overheid. Het heeft heel lang geduurd totdat er een goede dialoog op gang kwam met de regering. Men was eigenlijk niet welkom in Den Haag. Maar nu lijkt er zicht op een oplossing. De huidige staatssecretaris, Martin van Rijn, is de eerste die het Indisch Platform gelijk geeft in de rechtmatigheid van de claim en die aan een oplossing wil werken. Het cynische is wel dat de regering nu eigenlijk geen geld heeft voor deze schadevergoedingen. In de tijd van Lubbers, de man die de keizer van Japan zo welwillend ontving met voorbijzien van de slachtoffers van de Japanners, was er meer geld. Nu is er al een voorstel gedaan door het Indisch Platform om het bedrag niet in één keer uit te keren, maar om het als een soort pensioenregeling over vijftien jaar uit te smeren. Maar of dat doorgaat, is nog niet duidelijk.''

Jan de Jong, voorzitter van de Stichting Vervolgingsslachtoffers Jappenkampen, snapt ook niet waarom de Nederlandse regering nooit over de brug is gekomen. Hij is zelf wel een belanghebbende: als kind zat hij ruim drie jaar in diverse kampen. ,,Er zijn in 2005 twee wetenschappelijke studies verschenen door het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD). Het ene rapport gaat over de 'backpay', betaling van achterstallige salarissen en het andere gaat over de vergoedingen van de geleden schade. Mensen kwamen gedwongen en berooid uit Indië terug. Ze moesten daar alles achter laten. Daarvoor zijn ze nooit gecompenseerd. Het gaat inmiddels om een enorm bedrag. Maar dat niet alleen, het gaat ook om erkenning en excuses. Het een kan echter niet zonder het andere. En het mag duidelijk zijn, dat ze ons met excuses ook niet met een schijntje kunnen afschepen.''

Gevoel ,,De huidige staatssecretaris heeft gevoel voor de Indische Kwestie. Maar als hij niet met een oplossing komt, sta ik niet in voor wat er gaat gebeuren. De Indische gemeenschap heeft zich heel lang ingehouden, maar als de staatssecretaris met een negatief bericht komt, barst de bom.''

                                         Morgenstervlag verboden in defilé Veteranendag Den Haag                                                                                      

Twee jaar geleden was er vanuit de  indonesische ambassade sterke druk op de organisatie van d

Mijn neef Hans Hillen, hij was toen minister van Defensie, heeft daar korte metten mee gemaakt en de Indonesische ambassadeur gezegd dat Nederlandse veteranen niet onder de krijgstucht vallen, dat oude mannen van boven de zeventig geen plannen hebben om een oproer in West Papoea te organiseren, dat de Morgenstervlag voor de Nieuw-Guineaveteranen van grote emotionele waarde is en tevens hun blijk van trouw aan de Papoea's van toen en hij niet van plan was het meevoeren van die vlag te verbieden. En bovendien, zei hij, al zou hij het verbieden en ze deden het toch, wat kon hij dan doen? Alle Nieuw-Guineaveteranen acht dagen verzwaard arrest?e Nederlandse Veteranendag om de Morgenstervlag, ooit ingesteld als nationale vlag voor Nederlands Nieuw-Guinea, te verbieden in het defilé.

Nu is die druk er weer, J. Rijken van de projectorganisatie is daarin meegegaan (op verzoek van Rutte, zegt hij) en heeft op zijn beurt het bestuur van de VNNGM, de Vereniging van Nederlands Nieuw-Guinea Militairen, zo onder druk gezet dat het bestuur met de rug tegen de muur heeft besloten de vlag niet mee te dragen in het defilé. Waar Rijken mee gedreigd heeft, weet ik niet. Ik denk aan uitsluiting van de Nieuw-Guineaveteranen.

Er lopen diverse Nieuw-Guinea detachementen mee in het defilé, van de marine, de mariniers, land- en luchtmacht. Slechts één detachement voert de Morgenstervlag. En daar ergeren de Indonesische gasten op de eretribune achter de koning zich geweldig aan.  Om die ergernis weg te nemen, is de Morgenstervlag waarschijnlijk verboden.

En wij maar denken dat Veteranendag bedoeld is voor veteranen, niet om bobo's op de tribunes te vermaken.

Tot dusver is aan dat verbod geen ruchtbaarheid gegeven, de NNG-veteranen zullen pas op Veteranendag ontdekken dat ze zonder Morgenstervlag moeten defileren. Dan zal er groot ongenoegen zijn. Bovenstaande is dus nieuws, niet groot - maar wél voor zo'n 80.000 veteranen die deze inperking onverteerbaar zullen vinden.

Iets anders is dat Veteranendag veel in Nederland wonende Papoea's naar Den Haag trekt en zeker de Papoea's die in het Papoea Vrijwillgers Korps aan Nederlandse zijde meevochten tegen de Indonesische infiltranten. Voor hen zal het ingestelde verbod (op Indonesisch verzoek?) tot grote verbazing en ontsteltenis leiden - de macht van het Indonesische leger, een leger dat nooit is ingezet tegen een buitenlandse vijand, maar uitsluitend tegen de eigen bevolking, is dan voor hen tot in Den Haag voelbaar.

Is bovenstaande voor u bruikbaar in een voorverhaal over Veteranendag en zou in dat verhaal een oproep kunnen staan aan alle Nieuw-Guineaveteranen om komende Veteranendag allemaal een Morgenstervlag mee te brengen? Dan hebben we de peloppers echt aan het dansen.

"Den Haag" is wel bezorgd over de voortdurende schending van mensenrechten in West Papoea, maar is er als de kippen bij om op verzoek de Morgenstervlag te verbieden, want ja, onze handelsbelangen.........

Andreas Schelfhout

Nieuw-Guineaveteraan 41e Stoottroepen en schrijver van het boek De zomer van 1962.

Voor meer toelichting mijnerzijds: Tel.: 0511454153 / 0651399711

Maar natuurlijk ook J. Rijken - projectleider Veteranendag, Koos Sol, voorlichting Veteranendag, de bestuursleden van de VNNGM zijn op de site www.vnngm.nl wel te vinden - de voorzitter C. Aarts is op vakantie in Griekenland, Cor Drost, de secretaris, is wel thuis: 0756160779. Op de Indonesische ambassade zal wel iemand te vinden zijn die alles ontkent.

De encyclopedie van op het nippertje geredde kennis

Tijdens het paasweekeinde heb ik veel gelezen, maar er was één boek dat een meesterwerkje bleek te zijn: 'Encyclopedie van op het nippertje geredde kennis' van Hans Vervoort. Dit boek is om twee redenen meesterlijk: de stijl van schrijven - en dan vooral de toon - en de onderwerpen.

De onderwerpen. Het is precies wat de titel zegt. Hans is 75 jaar geworden en er is kennis, er zijn gebeurtenissen en wetenswaardigheden die met hem verdwijnen als hij sterft. En dus heeft hij ze te boek gesteld.

Soms kleine dingen ('Jef Last kon zijn oren bewegen') en soms grote, die van goud worden door de fraaie, melancholieke toon. Door de vrolijkheid laat Vervoort dikke druppels bitterheid vallen.

Het mooiste voorbeeld is de laatste 'snipper'. (Vervoort noemt sommige stukken nippers, andere snippers.) Hij schrijft daarin over zijn 'grote broer', die, zes jaar oud, stierf in het krijgsgevangenkamp Ambarawa. Na jaren beschrijft Vervoort dit voorval in zijn boek 'Weg uit Indië.' Naar aanleiding daarvan krijgt hij een mail van ene Mia Verbeek. Die is op dat moment 85, maar was zestien toen ze meehielp 'Robbie', het broertje van Hans, te begraven, omdat ze 'begrafenisdienst' had.

Vervoort citeert uit haar brief, waarin de begrafenis van Robbie wordt beschreven. Dan schrijft Vervoort: 'Later op die dag kreeg ik de kom soep van hondenvlees die eigenlijk voor Rob bestemd was. Soms verdwaalde een hond in het kamp en daar werd bouillon voor de zieken van gemaakt. Rob was overleden voordat ze hem die kop soep konden geven. Nooit had ik iets lekkerders geproefd. En het schuldgevoel daarover duikt geregeld op.' Meer niet.

Dat zijn vijf meesterlijke zinnetjes. Het hele schrijnende verhaal beslaat anderhalve pagina. Wat zouden Willem Elsschot, Simon Carmiggelt, Willem Wilmink en Tjalie Robinson deze 'encyclopedie' met welgevallen hebben gelezen.

Een andere snipper van slechts vijf zinnen is deze. Lees en geniet. 'Al na twintig seconden voel je je lekker opgewonden,' zei een vrouwenstem vanuit de tv tegen me, toen ik even wakker werd om half drie 's nachts. Ik was weer eens voor de buis in slaap gevallen. Geduldig wachtte ik twintig seconden en keek naar de blote billen die ze me liet zien. Maar er gebeurde niets. Toen viel ik weer in slaap.'

Gelukkig is dit nog weggegrist en voor de eeuwigheid gered.

(Door: Theodor Holman) 

Hans Vervoort 75 jaar

Encyclopedie van op het nippertje geredde kennis (en andere stukjes om te lezen)
Auteur: Hans Vervoort
Uitgeverij: Bravenewbooks.nl
ISBN: 9 789402 117240
Prijs: paperback € 17.95 (135 pgs)
E-book: € 4.95

Aan mijn vrienden, kennissen en andere contacten,

Graag laat ik weten dat onlangs ter gelegenheid van mijn 75ste verjaardag bovenstaande titel verscheen,
een bundeling van stukjes en verhalen die ik schreef op mijn Facebook-pagina.
Het is overal te koop als paperback of ebook.
Maar je/u kunt het ook gratis downloaden als PDF-file op mijn website www.hansvervoort.nl

Theodor Holman schreef er in het Parool een aardig stukje over (klik aan):

http://www.parool.nl/parool/nl/508/THEODOR-HOLMAN/article/detail/3639937/2014/04/23/De-encyclopedie-van-op-het-nippertje-geredde-kennis.dhtml

Alvast veel leesplezier gewenst!

Met vriendelijke groet,

Hans Vervoort

“Vervoort schrijft realistisch proza, overigens van een heel verfijnde en zuinige soort, met veel speelsheid en lichte ironie.
Hij kan als weinig Nederlanders een dialoog schrijven.” (Kees Fens in de Volkskrant).

Over de schrijver:

Hans Vervoort (Magelang,1939) schreef na zijn debuut in 1970 (Kleine Stukjes om te lezen,Thomas Rap) vele romans en verhalenbundels. Enkele titels,verschenen bij Thomas Rap, Arbeiderspers en Nijgh&Van Ditmar: Heden Mosselen Morgen Gij, Zonder Dollen, Met stijgende verbazing,Vanonder de Koperen Ploert, Eerlijk is Vals, Geluk is voor de dommen. Hij publiceerde enkele jaren geleden de trilogie Het Bedrijf over zijn jaren bij tijdschriftenuitgeverij Weekbladpers. Hij werkte daar o.m. als uitgever-directeur van Vrij Nederland, Opzij en andere bladen. In 2003 was hij met de roman Zonnige Perioden een van de eerste Nederlandse schrijvers wiens werk ook in e-boekvorm verscheen. Hij bleef een digitaal pionier en zette 13 van zijn niet meer in druk te krijgen titels als gratis e-book op zijn website www.hansvervoort.nl . Ze zijn inmiddels meer dan 100.000 keer gedownload. Hij is nu voornemens al zijn oude titels ook als POD (print on demand) beschikbaar te stellen.

De Indische Stille Tocht in begroting VWS?.  Zoals iedere redactie betaamt raadpleeg deze regelmatig de bronnen op nieuwe ontwikkelingen. Een goed ingevoerd redactie kent het reilen en zeilen van Overheid en zijn begrotingen. Net als een bedrijf je balans / jaarrekeningen opmaken met het te gevoerde beleid voor het nieuwe begrotingsjaar.

 Via de zoekmachine op de website van de Tweede Kamer wordt begonnen met inbrengen van diverse entiteiten die gelieerd kunnen zijn  aan de Indische Zaak. Vervolgens worden alle procedurevergaderingen doorgeakkerd. Weer niets tot vandaag. Dan de plenaire vergadering,   en zie hamerstukken voorbijflitsen nota bene net ingebracht wet voorstellen,  en plenaire debatten wel geteld voor vandaag 12 juni totaal 7 gevolgd door vragenuur, regeling van werkzaamheden, en stemming.  

Tot slot toch maar naar VVWS. Weer geen Indische thema’s of onderwerpen te zien wel een interessant item waar het  oog opviel:

Wijziging van de begrotingsstaten van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (XVI) voor het jaar 2014 (wijziging samenhangende met  met de Voorjaarsnota)

Dit lijkt mij een interessante zaak om door te klikken en die begroting door te lichten, zit de Stille Tocht erbij in deze begroting, zeker kan je wel zijn dat De Pensioenen voor de Indo’s in Indonesie erbij zullen zijn dat als “hamerstuk” van kracht is. Ja die zitten erbij.

Ik zou zeggen puzzelt U thuis met mij mee, want om geen appels met peren te vergelijken zul je toch het jaar 2013 erbij moeten halen om de "mutatie" 2013 en 2014 tegen over elkaar te zetten. Een creatieve boekhouder zou wel binnen €  327.802.000 het e.a. (Mutaties van mensen die zijn overleden waardoor geld vrijkomt) of  anders verdelen dat het toch op zijn plek komt. Maar so far to see, geen Stille tocht in deze begroting  te bekennen wel de Indonesische pensioenen.

Zag wel dat een stichting in het leven is geroepen voor Indonessiche pensioenen in de hoop dat ook daar komt! Ja, niet als vast Item op deze begroting. Wij kennen ze allen vast wel van Het Gebaar, is tijdelijk en dan kunnen deze kosten weer worden toegevoegd aan de andere posten.

Wij kennen BelIndo en Claim Indo dat Indonesie aan Min. Buitenlandse zaken betaalde om de gedupeerden die hun onderneming hebben verloren hier uit te keren, hiervan slechts 10% is uitgekeerd, veel geld zei Hallbe Zijlstra ooit.

Misschien dat U het thuis wel ziet, en geeft an aarzel niet en geef uw reactie aan de redactie door.

De hele begroting 2014 is te dowloaden hier >>>>>>>Waarvan akte;

Uw editor ICM Online

12 juni 2014.

Wijziging begrotingsstaat van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (XVI) voor het jaar 201 Artikel 7 Oorlogsgetroffenen en Herinnering Wereldoorlog II

Budgettaire gevolgen van beleid, beleidsartikel 7 Oorlogsgetroffenen en Herinnering Wereldoorlog II (bedragen x € 1.000).

Vorige maand vertelde ik jullie over de teruggevonden rantang. De rantang die ook veel herinneringen oproept aan vroeger.

Een speciale herinnering was als de familie van mijn moeder dan op bezoek kwam. Als zij kwamen werd ons huis voor één dag een klein beetje Indisch! Mijn tante, de zus van mijn moeder, nam namelijk altijd haar rantang mee met allerlei lekkere Indische gerechten, wat een feest! Dit waren hele speciale momenten, waarin ik als kind enkele Indische gerechten hebben leren eten.

Mijn moeder had geen idee hoe haar oudere zus al die gerechten kon maken, zij kookte zelf namelijk altijd de Hollandse pot; vlees, aardappels en groenten. Als jongste van het gezin leerde ze pas echt koken toen ze in Holland kwam en er nog geen enkele Toko bij haar in de buurt was. Hierdoor heeft ze nooit de mogelijkheid gehad om zich hier in te bekwamen. Als kind wist ik niet beter en vond het jammer, maar verder wel prima.

Nu, meer dan veertig jaar later ervaar ik steeds meer hoe bijzonder het is om een Indo te zijn en ook zo te leven. Bij de toko heb ik alle verse ingrediënten gekocht en ben me gaan verdiepen in de Indische kookkunst. Door mezelf te verbinden kook en eet ik nu vaker Indisch, voel ik me Indisch en leef ik ook steeds meer vanuit mijn achtergrond. Het geeft mij een rijk en sterk gevoel.

Ik ken een Indische man die nog weinig wil weten over zijn Indische achtergrond, kan zich er nog niet mee verbinden. Ook al heeft hij een Indische moeder; hij blijft ontkennen. Het eten vind hij allemaal heerlijk, maar een woordje Bahasa wil hij absoluut niet onthouden. Prima! Maar je snapt natuurlijk dat ik daar graag verandering in breng, vooral door mijn eigen ervaringen.

 Columniste Anita Bunt

Het kwam dan ook op een goed moment dat de theatervoorstelling ‘Oude Pinda’s in regenachtig Nederland’ van Bodil De La Parra & Nadja Hübscher op het toneel verscheen. Als verjaardagscadeau heb ik twee tickets besteld om samen met hem naar de schouwburg te gaan!

Het was bijzonder om met hem naar een schouwburg te gaan; dat was nog niet eerder voorgekomen. In de auto werden we allebei een beetje lacherig en zeker toen we de lobby vol Indische mensen troffen. Ik dacht; “Geweldig, wat een sfeer!” Ik keek om me heen en zat volop te genieten van de beelden om mij heen. Ook zag ik de onbewuste worsteling bij mijn metgezel, hij keek rond met een verbaasde blik, volgens mij vond hij het wel leuker om hier te zijn dan dat hij zelf wilde toegeven. Af en toe draaide hij ongemakkelijk op zijn stoel om alles goed in zich op te nemen.

Eenmaal in de zaal ging het licht uit en de spot aan. Het schimmenspel met wajangpoppen begon, begeleid door tropische geluiden. Direct werd de sfeer van de avond neergezet. Indonesië! Bodil en Nadja vertelden o.a. over de verzwegen familieverhalen en het lekkere eten bij oma. Ze zetten hun beste beentje voor om weer te geven hoe hun families hier in Nederland kwamen en hoe zij zich hier, vooral in het begin, staande probeerden te houden. Veel herkenbare acts over hun ouders en grootouders, soms echt hilarisch!De geschiedenis van beide families werd belicht en gaf een mooi inkijkje in de verschillende achtergronden van de actrices, wat weer heel leerzaam was voor mij.

Tijdens de voorstelling werd ik meegenomen door de verhalen, verteld met een Indisch accent en gepresenteerd in een uniek decor; de keuken met wadjans en soetils aan het plafond, overal kratjes met ingrediënten en de geur van warme sojaolie, met op de achtergrond het geluid van de Tokèh. Mijn metgezel had dat minder, wist vaak niet waar het over ging, zat met een groot vraagteken boven zijn hoofd te kijken naar een toneelvoorstelling die voor een groot deel aan hem voorbij ging. Hij vertelde dat hij het wel leuk vond om te zien, maar dat hij het niet herkende. Terwijl hij dit zei keek hij mij aan en begon zachtjes te lachen.

Tja, als je als Indo in de ontkenning blijft en je je niet openstelt voor dat wat er allemaal in je familieachtergrond speelt, mis je het gevoel van rijkdom, rijkdom die je overal kunt inzetten en die niemand je kan afpakken. Hoe fijn is dat?  Lieve groet, Anita.

Vanuit onze afkomst hebben wij veel met muziek te maken, niet alleen met de muziek van onze ouders maar wat dacht u van de Indonesiërs zelf? Ik weet nog goed dat onze baboes en ook de jongos hun liedjes zongen tijdens het werk wat zij voor mijn ouders deden. Veel van deze melodieën kende ik alleen maar via hen en bovendien zongen onze ouders ook al die Indonesische liedjes gecomponeerd door mensen die in hun tijd deze de wereld in stuurden zoals: ‘sorry huil je toch nona manies’, ‘waktoe potong padi’ en ik weet niet meer welke liedjes er nog meer zijn, omdat ik geen verkeerde dingen wil vertellen, maar Indonesisch was het, met taal en al.

Eigenlijk zijn de melodieën best mooi, het brengt je weer in de sfeer van het land, de nostalgie gaat je parten spelen als je die nummers hoort, en wat opvalt is dat die liedjes altijd een soort van heimwee, verdriet, miskenning inhouden en dat daaraan gerelateerd ook de melodie hangt. Zonder tekst voel je al wat het liedje gaat vertellen. Zouden wij kunnen zeggen “The Indonesian blues music”? Ik ga te ver denk ik als ik dat zo de wereld in jaag.  Er zijn ook talrijke vrolijke muziekjes maar ook hier, mooie melodieën en harmonieën. Ik denk dat van dat zicht punt de indo muzikant daarom meestal kiest voor de mooie melodieën muziek, zoals country bijvoorbeeld. In feite zijn wij al van inborst geen hard rockers en metal laat staan trash etc., waar het lawaai de boventoon voert en de gitaren elkaar geen ruimte geven als het gaat om geluidshinder.

Ik kom zelf veel met mijn bands in zalen waar men op onze muziek danst en ook binnen onze band wordt gekozen voor mooie melodieën muziek, zoals ik het even noem. We hebben geen scheurwerk à la Slash en weet ik veel hoe die groepen heten die met een hoop geschreeuw, op Vikingen gelijkende figuren daar met een hoop lawaai staan te beuken op hun gitaren. Ikzelf heb wel sommige bands die ik leuk vind, maar dat doet in deze zaak er niets toe. De Indo’s houden er in het algemeen niet echt van en ik weet zeker dat als ik voor een kumpulan met metal of hard rock kom, dat ik met alle apparatuur en al binnen de kortste keren de zaal uit vlieg.

Daarbij moet ik wel zeggen dat ik ook geen fan ben van te overdreven lieftallige muziekjes die ik her en der hoor en waar de componist teveel heeft gekeken naar de over-romantiek en dat in zijn compositie heeft verwerkt. Indo-kassian-muziek noem ik het oneerbiedig en daarvoor mijn excuses, want het is puur een persoonlijke smaak. Van mij mag een muziekstukje best mooi klinken maar ook met inhoud en het moet niet saai worden door het te overgieten met een romantische uitdrukking.

Onze muziek tot nu toe, is voor een groot deel staande gebleven en van al die bands die ik tegenkom als collega’s, hoor ik over het algemeen min of meer dezelfde nummers, soms in een eigen jasje gestoken. Is dit verkeerd? Nee hoor, zolang je de muziek met jouw hart en soul kunt brengen is er niets aan de hand want we spelen, laten we eerlijk zijn allemaal bijna covers die we brengen. Wat ook heel veel te zien is dat we het niet kunnen laten om ook de Indonesische invloeden die wij ook in ons hebben, onze roots van de andere kant, te spelen en dat is eigenlijk voor een groot deel de muziek die wij nog steeds maken en op de bühnes brengen. Covers, of het nou Amerikaans-Hollandse of Indonesische zijn, we brengen het op onze eigen manier, de Indo manier.

In de rock and roll tijd had men behoefte om het “Indo Rock” te benoemen maar nu is deze benaming niet specifiek voor iedere indo band van toepassing. Er zijn jongens die de echte rock and roll uit het roemruchtige verleden nog steeds proberen te brengen op de originele manier van toen, maar als ik eerlijk ben, is er toch een verschil van uitvoering. De oude muziek klinkt toch wat gedrevener en je voelt de spirit die de muzikanten hebben beziggehouden terwijl het in onze tijd iets anders beleefd wordt, als ik zo vrij mag zijn.      Ik speel ook wel wat oude instrumentals maar gezien mijn muzikale verleden breng ik het op een persoonlijke manier en zou die oude jago’s niet eens kunnen evenaren, niet wat het spelen betreft, maar wat betreft de sound, de invulling die die oude knakkers zo in zich hadden.

De roots muziek en dan bedoel ik de Indonesische kant van onze roots, heeft toch heel veel invloed op onze uitvoering gehad en heeft het nog steeds. Vandaar dat onze kumpulans nog steeds kunnen bestaan, want zowel muzikanten alsook het publiek heeft een ding gemeen wat hen tot elkaar brengt. Dat is en blijft diezelfde roots die wij hebben in ons, die roots die het Indo zijn in zijn muzikale beleving zo kenbaar maakt. Voorlopig houden wij het zo en op de dag dat dat er niet meer is, zullen er geen indo muzikanten meer zijn.

Lezers / abonnees / leden ICM,

Vele verwarde verhalen kwamen de afgelopen periode binnen op de redactie van ICM naar aanleiding van de OPROEP van Grisselda Molemans / Visser, waarschijnlijk zit ook U er bij met vragen. Er is al veel commotie geweest o.a. met Keppy van het NIOD en anderen rond haar persoon. Wat ze met haar actie betoog tast ik totaal in het duister. Deze eenmansactie van journaliste heeft niets te maken met onze Indische Zaak, en zeker niet aan te bevelen om uw vertrouwelijke stukken ter beschikking te stellen.

Nogmaals ter verduidelijking: 
ICM zich ook volledig distantieert. Zoals U weet is Het Indisch Platform een politiek overlegorgaan ingericht door oud-premier Lubbers om de Indische zaken van de Indische gemeenschap te behartigen.

Op dit moment zijn de heren Silfraire Delhay voorzitter van het Indisch Platform en Staatsecr. Martin van Rijn in nauw overleg met betrekking tot de uitwerkingen van onze zaak. (Stille tocht, waar 10.000 handtekeningen werden overhandigd). 
De heer Silfraire Delhay heeft het volledig mandaat van IP delegatie gekregen met die 10.000 handtekeningen, in deze zaak namens behartigt namens de Indische gemeenschap handelt.

Staatsecr. Martin van Rijn en zijn ambtenaren zijn al een hele tijd druk bezig om de zaken voor te bereiden, en de wil is nadrukkelijk aanwezig bij het Kabinet.

Heb vertrouwen en geduld.

Redactie / Editor ICM.
7 juni 2014

GUYABANO, -  Baat t niet, het schaadt ook niet...

Door Elly Hauwert - Columnist/schrijfster ICM

Baat t niet, het schaadt ook niet...

Zo begon het heel voorzichtig vier jaren terug.
De medische wereld had elke hoop opgegeven en in het geheim werden voorbereiding getroffen voor het afscheid van de eens zo levendige sportieveling.
Een tijdzone en halfrond verder, in Europa vocht een tweede dochter van een bezorgde moeder om haar leven.
Het telefonisch contact was naast het verwantschap het enige contact tot troost.

Stichting Tong Tong organiseert tijdens de Tong Tong Fair ook activiteiten buiten het Malieveld elders in Den Haag. Steeds meer Haagse organisaties sluiten met Indische activiteiten aan.

Willemspark, het eerste villapark in Nederland

Annemargriet Vaartjes van ‘t Gilde geeft in Panorama Mesdag een lezing over Indisch Willemspark, het eerste villapark van Nederland, bewoond door hoge militairen, ambtenaren, ministers en vooral repatrianten uit Nederlands-Indië in de 19e eeuw. Lees meer…

Nationaal Archief

Het programma start met een introductie op de tentoonstelling Het geheugenpaleis – met je hoofd in de archieven. Een van de verhalen in deze tentoonstelling gaat over de opvang van Indische ‘repatrianten’ in de Nederlandse contractpensions. In aansluiting daarop kunnen bezoekers dit verhaal en de rest van de tentoonstelling bezoeken. De originele soevereiniteitsoverdracht van Indonesië uit 1949 is in de tentoonstelling te bekijken. Lees meer…

Tentoonstellingen in het Stadhuis Den Haag

Het grote Atrium van het  Stadhuis van de Gemeente Den Haag kleurt Indisch tijdens de 56e Tong Tong Fair. Er staan drie tentoonstellingen: ‘Oma’s Sarong. Familieverhalen in batik’, ‘Sporen van Smaragd’ (over Indisch architectonisch erfgoed in Den Haag) en ‘Wayangs van Pak Ledjar’ (wayang uit Indonesië). Lees meer…

Stadswandeling Indisch Den Haag met ‘t Gilde

 ‘t Gilde Den Haag organiseert al meer dan 25 jaar talrijke stadswandelingen met een gids door Den Haag. Tijdens de Tong Tong Fair voert ‘t Gilde u langs de sporen van de ‘Gordel van Smaragd’, die in de binnenstad nog in ruime mate aanwezig zijn. De wandeling duurt ca een uur. Lees meer…

Bustocht langs de Sporen van Smaragd

Als u in korte tijd de sporen van smaragd in Den Haag wilt zien, kunt u dit jaar mee met een speciale bustour die Stichting Tong Tong i.s.m. Monumentenzorg Den Haag tweemaal organiseert. De bus rijdt door Centrum, Benoordenhout, Van Stolkpark, Statenkwartier en Duinoord; een gids van Het Gilde geeft een toelichting. In circa een uur krijgt u een mooi beeld van de vele vormen waarin Indië zijn sporen naliet in de architectuur van Den Haag. Lees meer…

Per boot door Indisch Den Haag met de rederij ‘Willemsvaart’

Rederij Willemsvaart laat je kennis maken met Indisch Den Haag vanaf het water! Vaar mee met de Grachtengordel van Smaragd. Er zijn twee rondvaarten, naar de Mauritskade en naar het Indisch Monument. De boottocht duurt ongeveer een uur. Lees meer…

Masterclass ‘Nederlandse bieren en Indisch eten’

Een gouden duo, bleek vorig jaar: biersommelier Henri Reuchlin en kenner van de Indische keuken, Chyco Brouwer, herhalen hun succesvolle masterclass ‘Nederlandse bieren en Indisch eten’ op het Nederlands Bierproeffestival. Lees meer…

Indisch-literaire fietstocht

Het voordeel van de fiets is dat je in korte tijd een veel groter gebied kunt doorkruisen. Bij deze Indisch-literaire fietstocht door Den Haag, die speciaal voor de Tong Tong Fair is samengesteld, voert de route vanaf het Malieveld

door het Willemspark, de Archipelbuurt en Duinoord naar het Statenkwartier. Daar woonden o.a. de schrijvers Tjalie Robinson, Maria Dermoût en Margaretha Ferguson, en daar was ook de Indische Kunstkring Tong Tong gevestigd. Lees meer…

Humanity House

Meer dan 250.000 Indische Nederlanders bleven tijdens de oorlog buiten de Japanse kampen. De documentaire Buitenkampers vertelt door de kinderen van weleer voor het eerst over deze pijnlijke periode uit onze eigen vaderlandse geschiedenis. Lees meer…

WK Hockey in Den Haag

Den Haag is gastvrouw van de Wereldkampioenschappen Hockey. Het Tong Tong Festival doet mee met het randprogramma. Sanggar Mirah, Dwi Mekar, Tjendol Sunrise en pentjak silat van de Maastrichtse groep Panca Sila treden aan. Kijk op de website http://www.denhaag.nl/hockey/haags-hockey-plein-5.htm voor alle speeldata en locaties.

Balinese dans in Korzo

In Korzo danst het bekende Balinese gezelschap Dwi Mekar maskerdansen onder begeleiding van de aanstekelijke ritmes van de kendang én van tapdans. Marije Nie is een van Neerlands beste tapdansers;  zij gaat een bijzonder dialoog aan met het percussie-instrument. Dwi Mekar nodigt ook de toeschouwers uit om mee te doen met de rituele dans kecak, ook wel apendans genoemd. Lees meer bij Korzo.

Bron http://tongtongfair.nl/nieuws  

Nu de Nederlandse economie weer langzaam uit het dal kruipt, is er weer wat over om af en toe lekker uit eten te gaan. Indonesisch eten is dan een smakelijke keuze, te meer daar wij Nederlanders met deze keuken vertrouwd zijn geraakt. Hier hebben we de vijf beste Indonesische restaurants van Nederland op een rijtje gezet en in het volgende deel de vijf beste toko’s van Nederland. We hebben het hier over 2014 en deze ondernemers kregen de hoogste waarderingen van hun gasten op de vergelijkingssite Iens.nl. Hier eerst de restaurants.

5. Keraton Dumai in Den Haag. Volgens velen al jarenlang het beste Indonesische restaurant in Den Haag. Keraton Dumai serveert rijsttafels van een constante hoge kwaliteit. Het restaurant onder de rook van het Vredespaleis staat bekend om zijn intieme huiskamersfeer. Ook als je geen trek hebt in een complete rijsttafel, is het prima toeven in Keraton Dumai. Alles, ook de simpele gerechten zijn om van te smullen. De pangsit is een aanrader. Bezoekers gaven dit restaurant een 8.6

4. Mulia in Dordrecht. Mulia wordt wel e4ens het best bewaarde geheim van Dordrecht genoemd. Het is een klassiek Indonesisch restaurant zoals dat zo hoort te zijn. De inrichting en aankleding is ietwat gedateerd, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door werkelijk verrukkelijk eten. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat het er dag in dag uit vol zit. Pure en authentieke smaken en heerlijk mals vlees. Mulia kreeg een 9.0

3. Bali Baru in Roosendaal. Restaurant Bali Baru staat dit jaar op de 3^e plaats. Net als Bandung is Bali Baru al decennia lang een culinair begrip. Begonnen in Tilburg, maar tegenwoordig in hartje Roosendaal nodigt het uit om in een prima ambiance uit eten te gaan. En dat is dan ook erg lekker en de bediening uiterst vriendelijk. Dit wordt dan ook wel bevestigd door het welgemeende advies om vooraf te reserveren. Ook Bali Baru kreeg van de gasten een dikke 9.0

2. Bandoeng in Oost-Soeburg. Restaurant Bandoeng staat dit jaar op de 2^e plaats. Dit begrip    in Zeeland serveert al meer dan 40 jaar absolute topkwaliteit. De vele vaste bezoekers van het restaurant kiezen bij voorkeur het Javaanse buffet. Handig hierbij zijn de rode lepels bij de pittige gerechten. Zo voorkomt men dat bij de ongeoefende pedis-eter onverwachts de tranen in de ogen schieten. De bezoekers hebben Bandoeng dit jaar eveneens gewaardeerd met een 9.0

1. Seray Bistroriental Hillegom Vorig jaar stond dit restaurant in de Bollenstreek nog op de 4^e plaats. Dit jaar belonen de gasten op de site van Iens, Seray Bistroriental met de eerste plaats. In dit biologische slow-food Indonesische restaurant kan ook de vegetarische liefhebber van de Indonesische keuken prima terecht. Maar ook voor wie van een lekkere babi, ayam of kambing houdt is de kaart niet te versmaden. De bezoekers van Seray Bistroriental waardeerden het met een 9.1

______________________       

De vloek van de religies. 

Religie is iets wat de mens al vanaf zijn ontstaan met zich mee draagt.

Vanaf het moment dat hij zijn brein kon gebruiken en de wereld wonderen om hem heen begon te aanschouwen kwam hij tot de ontdekking dat  er zaken zijn die hij niet kon verklaren en zo gebeurde het dat de mens het dan maar toeschreef als iets wat bovennatuurlijk is en niet verklaarbaar omdat er een almachtig wezen moet zijn wat zoveel onverklaarbaars teweeg brengt.

Het geloof in het bovennatuurlijke heeft de mens sindsdien alleen maar vastgehouden en al naar gelang de tijd vorderde zijn er zovele geloofsovertuigingen geweest naarmate de mens zich ontwikkelde al intelligent wezen.

Met de toename van het intelligentie peil nam ook de overtuiging toe dat er een almachtig wezen moest bestaan en daarbij ook een wezen met kracht, macht en geweld waar je diepe respect voor moet hebben en het strafproces voor het NIET respect hebben kwam om de hoek kijken.

De bovennatuurlijke macht werd al gauw gezien als een goddelijk wezen die je gunstig moet stemmen om dingen gedaan te krijgen die je zelf als mens, niet voor elkaar zou kunnen krijgen zoals  jouw eigen gelukzaligheid en voorspoed, tegenslag, overleven, goede oogsten, droogte en regen tijden, ziekten en heling en ga zo maar door.

Ieder stam heeft zijn eigen goddelijk wezen en deze kreeg vaak een eigen naam, maar met het bewustzijn van de aanwezigheid van een goddelijk wezen kwam ook de tussenpersoon in het leven die kon bemiddelen tussen mens en God. De man (meestal) of vrouw die bijzondere gaven had.

Dat werd een sjamaan, priester, medicijnman of wat voor benaming ook, die zijn macht en invloed had op de rest van de stam, het volk of gemeenschap.

Deze persoon was vaak bepalend voor de normen en waarden die hij of zij bedachten in combinatie met die van de stam, groep, of volkstradities in de cultuur verweven.

Heden ten dage zijn de primitieve geloofsovertuigingen bestempeld als bijgeloof, heidense gedachtenspinsels en noem maar op en heeft zich het fenomeen voorgedaan dat het overgrote deel van de menselijke aardse bevolking zich tot de christelijke of mohammedaanse geloofsovertuiging heeft gekeerd.

Niet geheel vrijwillig maar veelal heeft de geschiedenis laten zien dat het onder dwang is gebeurd, bijvoorbeeld door onderwerping, bij kolonisaties.

Er zijn zovele godsdiensten geweest en de goden hadden allemaal een eigen stam, volks, gemeenschap etc. naam.

Zo hadden de Noordeuropeanen Wodan, Thor en weet ik veel nog meer, de Grieken hadden Zeus, de Romeinen, Spanjaarden Egyptenaren en ga zo maar door allen hun eigen godsbeelden.

Totdat er vanuit het Midden-Oosten twee religies hun grote invloed konden uitbreiden, de joodse geloofsovertuiging en die van de Arabieren.

Deze twee voornaamste geloofsovertuigingen staan bol van cultuur inhoudelijke zaken die bij de betreffende volkeren hoort.

Doordat invloedrijke machthebbers zich tot deze geloofsovertuigingen wenden, werden al heel snel de onderworpenen al dan niet onder dwang ook bekeerd. Via de machthebbers in Rome in de tijd van het christusverhaal.

Maar laten wij eens dieper op de inhoud van de religies in het algemeen duiken.

Allereerst valt meteen op dat de goden menselijke gelijkenissen hebben en niet alleen dat, ze hebben ook de menselijke eigenschappen in zich en nog erger de menselijke gedachten gangen en hiërarchieën.

Zo is er een boven god die zijn zetel heeft als gelijk een menselijke koning, die heeft weer zijn onderdanen, er is een straffende God die vreselijk te keer kan gaan als je niet gehoorzaam bent en diezelfde god staat je bij in jouw strijd bij oorlogen, bevoordeelt je als je maar goed gehoorzaam bent en heeft jouw eigen volk als voorkeurs volk zodat je boven de andere volkeren een rechtspositie hebt verkregen en je het recht hebt om anderen te onderwerpen aan jouw god.

Dat is al eeuwen aan de gang en het gebeurt nog steeds, waardoor ik persoonlijk overtuigd ben geraakt dat er helemaal niet zo’n goddelijk wezen bestaat.

Bepaalde geloofsovertuigingen zijn net als clubjes waar je lid van moet worden, en als je er geen lid van bent ben je per definitie ongelovig, heiden, verdwaalde, en verlorene.

De heilige geschriften beelden de mannelijke denkwijze uit waar de vrouw de onderdanige en nietszeggende rol toebedeeld krijgt en eigenlijk alleen als broedmachine, lustobject, verkoopwaar, en slavin van de man is.

Het is ook niet anders want de geschriften zijn door mannenhanden samengesteld met mannengedachten in een mannencultuur, bovendien zijn ze puur menselijk met alle menselijke eigenschappen, zoals het belonigsstelsel, de vader, zoon verhoudingen alsof het gewoon een vleselijke menselijkheid is, het priesterschap wat alleen mannelijke leden heeft, kortom alles wat wij als structuur in onze maatschappijen hebben zo zal het ook daar in de vermeende hemel moeten zijn.

Is dat zo? Nee, zeg ik persoonlijk als ongelovige, in mijn optie is een Almachtig wezen ver van onze bekrompen ideeën verwijderd en wie zegt dat de Almachtige een man moet zijn. Ja, volgens de geschriften wel, maar die zijn zoals eerder vermeldt door mannen handen geschreven en beïnvloed door mannen gedachtegangen.

Zo is er ook een duivel uitgevonden wat in mijn ogen puur een middel is om de eigen onvolmaaktheid een plaats te geven en die figuur van satan is HET middel om je te verlossen van jouw geweten, immers je kunt er niets aan doen als die duivel je aanzet om rottigheid te veroorzaken.

Zo wordt je met 12 maagden beloond in de hemel als je als islamiet je eigen leven offert voor jouw geloofsgenoten in de strijd, alsof je daar in de hoedanigheid van geest nog seksverlangens kunt hebben. Alweer zon geval waar men abusievelijk aanneemt dat het daar niet anders aan toe gaat dan hier op aarde.

Er is een pracht en praal in Rome met een machtscentrum van jewelste die bepaalt of je veilig mag vrijen of niet en zich niet bezighoudt met het feit dat al die rijkdommen best eens aangewend kunnen worden aan het hongerprobleem op deze aardkloot waar men het simpele geld als echte ware god aanbidt. Het is ook nog een politiek bolwerk wat zich bezighoudt met dood en verderf en onderdrukking zoals zijn tegenhanger de islam. Politiek hoort niet in een echte religie thuis.

Je mag naar hartenlust andersdenkenden vervloeken, vermoorden, uitroeien en vooral als je machtswellustig bent. Wel in dienst van de godheid die je aanbidt of gebruikt voor jouw eigen frustraties en wellust/wreedheden. Alle eigen kwaadheid goedpraten in naam van allah of jezus of weet ik veel  wie nog meer. En dan ook anderen voor jouw vieze eigen karretje spannen en zelf proberen buiten schot te blijven.

Kortom zoals ik erover denk, en dat is persoonlijk, bestaat er geen god zoals de religies ons willen doen geloven, voor mij is het TE menselijk en is men met niets anders bezig dan met zijn eigen overtuigingen ZONDER eerst te kijken waar het om je heen echt aan toe gaat.

In mijn ogen is een goddelijke overtuiging niets anders dan het weten dat er een macht is wat jou en het hele universum beheerst, alle ingewikkelde natuurwetten heeft gecreëerd.

Anders dan dat wij willen geloven zijn wij allemaal, dieren planten en mensen, uit een zelfde energie ontstaan en dat bij iedere aantasting ervan je bezig bent met je zelf aan te tasten.

De vloek van de religie is het primitieve brein van de mens die zijn ego niet kan overwinnen.

Indien U en ik, en wij als mens allemaal niet alleen met onszelf bezig zijn, onze eigen IKKE, maar met de werkelijke essentie van het bestaan hier op aarde, HET LEVEN SAMEN MET ELKAAR, dan is geen religie nodig en hadden wij voor onszelf en voor onze medeschepselen een paradijs kunnen scheppen.

In mijn belevenis en overtuiging is het Almachtige wezen verre van menselijk en doen wij het te kort door religies die het uitbeelden als zijnde een mens met als onze hebbelijk en onhebbelijkheden.

Religies zijn nuttig voor het bewustzijn van het noodzakelijke om alles met elkaar te delen en doen, zonder onderscheid om gewoon simpelweg te overleven, maar ze zijn onbewust ontwikkeld tot een ordinair politiek spel van macht en overheersing.

De mens zal de ware Almachtige pas leren kennen als het zijn primitieve ego heeft overwonnen.

Tot die tijd zijn religies een vloek voor de mensheid door misbruik en eigen belang.

Wat wel is dat, hoe gestudeerd je ook denkt te zijn, je er niet omheen kunt dat het simpele van jouw eigen bestaan en de dingen om je heen zoals een simpele bloem, niet hebben KUNNEN ontstaan zonder een scheppende kracht. Alle ingewikkelde natuurwetten zijn er niet zomaar ineens uit het niets.

Ben je daarvan bewust, dan ben je ook bewust van jouw eigen nietigheid, en ben je daarvan overtuigd geraakt zal je heel anders in het leven staan. Het simpele feit dat je leeft is al een wonder op zich want je bent niets anders dan een product van stoffen uit de natuur die ook aanwezig zijn in ieder ander wezen op deze planeet. Intelligentie kan ook domheid inhouden die vernietiging van jezelf teweegbrengt. Intelligentie wat het  persoonlijke ego NIET kan uitschakelen is niets anders dan primitief aanwezig zijn. Op dat gebied verschillen wij niets van het dier.

In alle simpelheid beschreven met persoonlijke overtuiging.

Albert van Prehn.26 mei 2014.

Van 29 mei tot en met 9 juni   (van Hemelvaartsdag t/m 2^e Pinksterdag) is Den Haag weer even de Indische hoofdstad van het westelijk halfrond. Twaalf dagen lang zal het tentencomplex de tachtig- tot honderdduizend bezoekers verwelkomen in een oosterse ambiance. De organisatie is dit keer trots op de komst van de Indonesische danser Didik Nini Thowok uit Yogyakarta. Ook uit Java komt de Gamelangroep SambaSunda, met een schitterend programma aan wereldmuziek, geïnspireerd door verschillende Soedanese muziekstijlen. Verder kunt u genieten van dans en muziek  van de Kraton en Puro Pakualaman, die de muzikale dansepos Ramayana op het grote podium zullen opvoeren. 

  Het gebouw van de Haagse Dierentuin, waar het in 1958 allemaal begon.

Eveneens uit Yogyakarta komt Afif Syakur met een wervelende modeshow. Ook een modeshow uit Solo van Joko SSP (Semarak Seni Persada Production Solo). De theaters brengen een bonte mix van muziek, dans en literatuur. Meer informatie over het complete programma van het Tong Tong Festival: http://tongtongfair.nl/programma-2014/.   In de eetwijk kan men weer naar hartenlust de smaakpapillen testen bij de vele restaurants en in de grote tent is  zoals gebruikelijk de grootste oost-west bazaar ter wereld neergestreken met enkele

Na de sloop van de Haagse Dierentuin nam de (toen nog) Pasar Malam Besar zijn intrek in de Houtrusthallen.

honderden standhouders die voor elk wat wils in de aanbieding hebben.

Indisch feest voor iedereen

Juist de cross-over van culturen uit Zuid-oost Azië en het Westen maakt de Tong Tong Fair tot een evenement van wereldformaat. Daarbij is de TTF het grootste Indische evenement ter wereld buiten Indonesië. Een belangrijke plaats wordt ingenomen door het Tong Tong Festival. Dit is de naam van een compleet en heel gevarieerd theaterprogramma, dat plaats vindt in de diverse theaters op het Malieveld en tijdens de TTF ook op andere plekken in Den Haag. Bij de programmering is de Indische cultuur (een van de oudste mengculturen ter wereld) een leidraad. Het Tong Tong Festival brengt wetenschappers, artiesten en auteurs van (inter)nationale faam naar Den Haag. Verder produceert het ook zijn eigen multidisciplinaire voorstellingen en maakt een fusion van muziek- en dans-tradities. Dagelijks zijn er tevens lezingen, workshops, concerten en dans- en toneelvoorstellingen.

Het gehele tentencomplex bestaat uit: de entreetent met kassa’s, garderobe, infobalie en een aantal “eigen” stands, alsmede de “kidscorner” waar u eventueel de allerkleinsten met een gerust hart aan de goede zorgen van professionele kinderleidsters kunt overlaten. Dan natuurlijk de Grand Pasar, waar u genietend van de exotische geuren van wierook en tropisch fruit kunt rondslenteren en winkelen bij enkele honderden kramen. De “Indische Stad” heeft dit jaar twee theaters, waar u tal van voorstellingen kunt bijwonen. Tong Tong Theater en de Bengkel zijn hier de “places to be”. En   natuurlijk het Indorock Café.

Nu al weer vele jaren op de vertrouwde plek in Den Haag: het Malieveld. En al jaren is het uitgegroeid tot een ware Indische Stad.

In aanloop naar de 56^e Tong Tong Fair (vroeger: Pasar Malam Besar) hier een artikel over de oprichtster Mary Brückel-Beiten die in 1958 de allereerste Pasar Malam organiseerde in de Grote Zaal van de Haagse Dierentuin. De start van de Pasar Malam wordt heel vaak toegeschreven aan Tjalie Robinson, pseudoniem voor Jan Boon. Hier volgt het werkelijke verhaal, geschreven door de zoon en schoondochter van Mary, die nu al 55 jaren in Canada wonen.

Wie was Mary Brückel-Beiten?

Anna Maria (Mary) Beiten werd op 6 oktober 1904 in Bondowoso op Oost-Java geboren. Haar vader, Anton Beiten was een suikerplanter en haar moeder Emmy Aban was een Javaanse. Haar latere echtgenoot, Alexander Brückel, was bestuursambtenaar, geboren op 4 september 1902 in Amsterdam. Zij trouwden in 1935.   Mary Brückel-Beiten was in Indië al een pionierster op tal van gebieden. Zo deed ze als vrouw mee aan een autorally van Soerabaja naar Batavia, waarbij ze nog won ook. De volgende dag stonden alle kranten vol met de koppen dat een vrouw de rally had gewonnen, wat nauwelijks voor mogelijk werd gehouden. Smalend berichtten sommige kranten dat ze waarschijnlijk een man in haar auto had verstopt, die het grootste deel van de race voor haar reed. Mary was toen pas 18 jaar oud. Een tijd later werd in de kranten gevraagd welke vrouw in een klein vliegtuigje durfde te reizen en weer was Mary branie genoeg om dit te doen.

Mary Brückel-Beiten was lerares, journaliste en schrijfster. In de oorlog schreef ze gedichten voor kinderen en maakte ze schetsen en notities, die ze in een wasmand voor de Jappen verborg. Altijd stond Mary klaar om haar medemens te helpen.

Na de oorlog, in 1946, kwam Mary met haar gezin in Nederland terecht. Ze deed er direct alles aan om goed in de Nederlandse samenleving te integreren. Ze reisde van dorp naar dorp om de plattelandsvrouwen kennis te laten maken met de Indische cultuur en hen Indisch te leren koken. Soms kreeg ze ongezouten commentaar van een boer, die zei dat alleen kippen rijst eten, waarop zij terug kaatste, dat de varkens ook aardappelen eten, waarop de boer afdroop.

De vrouwen echter vonden haar kookkunst geweldig en al gauw werden er fancy fairs gehouden. Dit deed Mary gedurende een aantal jaren en de Nederlanders begonnen de Indische cultuur te begrijpen. Door de boekjes, die zij voor de Hollandse huisvrouw uitgaf werd zij al gauw een graag geziene gast op diverse bijeen-komsten, waar ze demonstraties gaf om het Indische koken in Nederland te promoten. Op een dag fluisterde een Indische vrouw haar in het oor: “Goh, Mary, het lijkt wel een pasar Malam, net als in Indië”. Toen ze thuiskwam, dacht ze dat dit klopte; haar fancy fair wás net als een pasar malam.

Na een kookdemonstratie voor de Vereniging van Huisvrouwen wordt er natuurlijk geproefd.

Tijdschrift “Onze Brug”

Op 3 oktober 1957 kreeg Mary een brief van Tjalie Robinson. Hij vroeg haar om mee te werken aan zijn tijdschrift “Onze Brug”. Mary stemde toe en al gauw stelde ze in december 1957 voor om het blad om te dopen in “Tong Tong”.      Ze had thuis een boek waarin     de Indonesische Tong Tong beschreven was. Ik vroeg haar of haar naam nu op de voorkant zou komen. Mary antwoordde: “Nee, dat is voor Tjalie… het is zijn blad. Hij is schrijver en journalist en hij gaat schrijven over wat we met de Vereniging Indische Nederlanders (VIN) gaan organiseren”. Door Mary’s instigatie werd toen met de leden van de VIN de “Indische Kunstkring” opgericht.

Een van de eerste evenementen die Mary organiseerde was het Tong Tong Cabaret samen met leden van de VIN. Tjalie was hierbij komiek en gaf ook speeches. Het geheel werd opgeluisterd door een Gamelan band. Ook Mary zelf deed mee en de première vond plaats op 12 april 1958 in aanwezigheid van Koningin Juliana en Minister Marga Klompé.

Tong Tong

Voorafgaand aan de première, tijdens een repetitie, zei Tjalie aan de andere leden: “Ik ga een nieuw blaadje oprichten; willen jullie meedenken aan een naam?” Velen verzonnen gekke namen, totdat er één zei: “Waarom niet Tong Tong, net zoals het Cabaret?” Tjalie vond dat een goed idee en zo werd het besloten. Mijn moeder begreep hier niets van. Had ze Tjalie niet al eerder gezegd dat het zo zou moeten heten?

Tjalie en Mary

Maar Mary had nog steeds een voornemen om de fancy fairs uit te laten groeien tot een echte Pasar Malam. Zij vroeg de andere VIN leden haar initiatief te steunen, maar omdat niemand geld had, heeft Mary zelf met haar hele familie alle centjes op tafel gelegd om deze droom te realiseren. Iedereen deed mee: haar twee zusters, Bets en Ems, haar man, ook Jo, haar twee dochters Maud en Dee en schoonzoon Loek Mol. Haar twee zonen, waaronder ikzelf, zaten al in Canada. Uiteindelijk hadden ze geld genoeg om de allereerste Pasar Malam te organiseren, die toen in 1958 gehouden werd in de grote zaal van de Haagse Dierentuin. Het werd een groot succes, mede door het optreden van de Tielman Brothers, culturele Indonesische dansvoorstellingen en kookdemonstraties en dan  natuurlijk allerlei standjes en kramen. Het succes was zo groot dat besloten werd in 1959 opnieuw een Pasar te houden.

Nadat ze een achttal Pasars had georganiseerd vond Mary het te commercieel worden en droeg in

Dansvoorstelling op Pasar Malam 1958

1965 haar gehele organisatie over  aan Tjalie Robinson. Tjalie populariseerde de Pasar Malam, die inmiddels verhuisd was naar de Houtrusthallen. Mary begon een nieuwe uitdaging in de vorm van de stichting “Uit en Thuis”.  Ze organiseerde vliegreizen per chartervlucht naar de USA en Canada, zodat ouders daar hun geëmigreerde kinderen konden opzoeken. Toch bleef zij op de jaarlijkse Pasar Malams haar kookdemonstraties ten beste geven, hetgeen zij tot op hoge leeftijd volhield.

Tjalie was een vervent beoefenaar van de katapult

Pasar Malam Selamat Datang  in  Holland

Wie meer wil weten over het ontstaan van de pasar Malam in Nederland en het leven van Mary Brückel-Beiten, kan het boek bestellen dat door haar geschreven is onder de titel: “Pasar Malam Selamat Datang     in Holland”, verkrijgbaar bij www.amazon.com, ISBN nummer: 978-1-77136-099-9. Prijs: 16,00 US$, exclusief de verzendkosten.

Voor NICC Magazine: Wim Brückel en Geraldine Brückel-Lang. 

11-05-2014

Niet vaak verschijnt er een boek, dat zoveel stof doet opwaaien en waarover voor en tegenstanders nog net niet rollebollend over de straat gaan, als het boek: “Opgevangen in andijvielucht” van Griselda Molemans. De auteur had zelf ook al ruim van tevoren voorspeld dat dit zou gaan gebeuren.

In het blog van het NIOD schrijft Peter Keppy dat Molemans valse hoop wekt bij veel Indische Nederlanders. Hij zegt onder andere naar aanleiding van het artikel van Lidy Nicolasen in de Volkskrant, dat NICC Magazine in de vorige editie plaatste:  

Het boek “Opgevangen in andijvielucht” begint met een invoelend geschreven relaas over de kille opvang van Indische Nederlanders in Nederland na de Tweede Wereldoorlog. Maar de epiloog lijkt een ander boek.

NIOD onderzoeker Peter Keppy

Molemans’ verontwaardiging over misstanden bij de opvang ontaardt aan het slot van haar boek namelijk in een slecht gefundeerde en warrige aanklacht tegen instanties, personen en onderzoekscommissies. Zij harkt het Indische repertoire van oorlog gerelateerde kwesties bijeen (veronderstelde verdwenen bank-tegoeden, niet uitbetaalde soldij van KNIL-militairen, het uitblijven van schadevergoeding). Volgens Molemans liggen er nog ergens door Indische Nederlanders niet-opgeëiste miljoenen. Zij slaagt er echter niet in dit hard te maken; erger nog: haar epiloog werkt vertroebelend voor wat we al weten.

Ongenoegen 

Molemans' ongenoegen lijkt een echo uit het midden van de jaren negentig. Er was een discussie gaande over Joodse tegoeden. Minister van Financiën Gerrit Zalm schokte de Indische gemeenschap met de uitspraak dat de Nederlandse regering niet op ‘Indisch geld’ zat. Onder druk van het Indisch Platform, het overkoepelend orgaan van Indische belangenorganisaties, besloot de Nederlandse regering  in 1998 tot onderzoek naar bank- en verzekeringstegoeden van de Indische Nederlanders.

Ik maakte deel uit van het onderzoeksteam van historici dat werd bijgestaan door enkele bancaire en juridische experts (bekend als de Commissie van Galen). Gedreven om aan te tonen dat Zalm het wel eens mis zou kunnen hebben, togen we aan het werk. We veronderstelden dat Indische Nederlanders als gevolg van de Japanse bezetting van Nederlands-Indië (1942-1945) en de daarop volgende Indonesische revolutie (1945 - 1949) waren beroofd van banktegoeden en verzekeringsgelden en dat de Nederlandse en de Nederlands-Indische overheid nalatig waren geweest.

Onze aanname bleek niet te kloppen. We vonden geen enkele aanwijzingen voor bij financiële instellingen geparkeerde tegoeden noch een grote groep rechthebbenden die daar na de oorlog aanspraak op zou kunnen maken. Wel vonden we bewijzen dat zowel overheden als banken en verzekeringsmaatschappijen die uitbetaling tijdelijk, en in een klein aantal gevallen zelfs permanent, hadden verhinderd. In 1955 was er sprake van dertig rechthebbenden die door twee levensverzekeringsmaatschappijen uit Canada waren benadeeld.

Molemans' miljoenen

Hoe zit het dan met Molemans’ miljoenen verdwenen bank- en verzekeringstegoeden? Volgens haar geeft een document van de Federal Reserve in New York, gedateerd in juni 1945, antwoord op de verzekeringskwestie. Zij betoogt dat dit document aantoont dat het mogelijk is onderzoek te doen naar individuele gevallen van niet-uitgekeerde verzekeringen, hetgeen door de Commissie van Galen is bestreden. Het document toont volgens Molemans dat in 1938 de zeventien grootste verzekeraars in Nederlands-Indië voor 251,8 miljoen gulden aan levensverzekeringen verkochten.

Als Molemans meent dat onderzoek naar gedupeerden uitvoerbaar is op basis van dit document, waarom heeft zij dit dan niet gedaan? Het antwoord is eenvoudig. Niemand kan op basis van dit enkele document uitleggen hoe levensverzekeringen ná juni 1945 zijn afgewikkeld. Het geeft slechts een inventarisatie van de stand van zaken in 1938. De Commissie van Galen daarentegen heeft in 2000 wel het antwoord gegeven op de vraag hoe in       de context van de in augustus 1945 uitgebroken Indonesische onafhankelijkheidsstrijd en de soevereiniteitsoverdracht van 1949 levensverzekeringen en banktegoeden zijn afgewikkeld.

Journaliste en auteur Griselda Molemans

Dat Molemans deze onderzoeks-uitkomsten negeert is lichtzinnig. Haar suggestie van het bestaan van niet-opgeëiste miljoenen wekt valse hoop bij vele Indische oorlogsgetroffenen en ook hun nabestaanden over de kansen op vergoeding van materiële en immateriële schade. Dat is in mijn ogen regelrecht kwalijk. Molemans wil derhalve meerdere rekeningen vereffenen, maar het effectbejag in haar epiloog zit dat in de weg. Het principe van hoor en wederhoor is zoek. Collega-historici publiceerden over de   kille opvang van de Indische Nederlanders, over minister van Financiën Lieftinck die in de naoorlogse jaren zijn hand stijf op de knip hield, over de achterstallige salariëring van voormalige KNIL-militairen, de uitgebleven schadevergoedingen, en de strijd voor erkenning van leed en onrecht.

De boekenkast is inmiddels goed gevuld, maar we vinden deze bevindingen en titels niet terug bij Molemans. Onderzoeker Lizzy van Leeuwen poneerde de prikkelende stelling dat “Indische cultuur en identiteit zijn gaan behoren tot de groeiende cluster van mythen, legenden en broodje-aap verhalen”. Molemans doet haar duit onbeschaamd in dat zakje.

Reactie van Griselda op Keppy

Over de felle reactie van Keppy in het NIOD blog, wil ik het volgende zeggen:                                    De reden dat Keppy fors uithaalt naar het boek 'Opgevangen in andijvielucht' is eenvoudig te verklaren: in de epiloog lever ik bewijs voor A). het in veiligheid stellen van de administratie op microfilm en het belegd vermogen van de verzekeringsmaatschappij Nillmij in de kluizen van de Federal Reserve in New York en B). het in bewaring stellen van de geld- en goudvoorraden van De Javasche Bank bij diezelfde Federal Reserve in februari 1942. (De rechtsopvolger van de Nillmij is AEGON)

Keppy en zijn mede-onderzoekers namens het NIOD hebben naar eigen zeggen uitvoerig onderzoek naar de Indische Tegoeden verricht in buitenlandse archieven en hierover een eindrapport gepubliceerd, ook wel het 'rapport Van Galen' genoemd. Staat het bewijs voor deze kapitaalvlucht vanuit Batavia naar New York vermeld in het rapport? Met geen woord.                             Opmerkelijk genoeg komt mijn bewijslast uit de National Archives and Records Administration in College Park, Maryland; nota bene hetzelfde archief waar Keppy cum suis onderzoek heeft gedaan.

Wat nu? Hebben de heren onderzoekers de betreffende 'classified' documenten niet kunnen vinden? Of niet willen publiceren? Hadden ze de waarheid wel gepubliceerd, dan was dit grote bedrog door banken en verzekeraars al lang bekend geweest: het geld- en goudkapitaal is niet door de Japanse bezetter geconfisqueerd, maar in veiligheid gesteld in New York inclusief de administraties op microfilm. Hoeveel geld heeft de Nederlandse overheid ook alweer onder de vlag van Het Gebaar betaald voor dit rapport? Met andere woorden: hoeveel heeft de Nederlandse overheid aan haar eigen instelling betaald om de waarheid toe te dekken? Laat    het NIOD haar naam maar     liever veranderen in NIGOOD: Nederlands Instituut voor Gecensureerd Onderzoek en Oorlogs Documentatie.

Tegoeden

Tenslotte het commentaar van de hoofdredacteur van ICM-online, Ferry Schwab over deze kwestie. De 381.000 Indische Nederlanders die tussen 1950 en 1970 Indonesië moesten ontvluchten, hebben nog miljoenen euro's tegoed van de Nederlandse overheid, meldde de Volkskrant op 18 maart jl.

Men veronderstelde dat het om nieuwe feiten zou gaan. In eerste instantie betreft het 341.000 mensen die hierdoor zijn getroffen en niet 381.000. Wat de Volkskrant meldt,  betreffen drie afzonderlijke dossiers die reeds onder aandacht staan van het Ministerie van VWS.  Vorig jaar 19 maart 2013 werd een Indische Petitie met ruim 10.000 handtekeningen na een Stille Tocht aan betreffende Ministerie van VWS overhandigd. Hierbij schitterde met name de Volkskrant door afwezigheid, waar deze Stille Tocht op voet werd gevolgd door andere media o.a. Omroep Max.  

ICM-online hoofdredacteur Ferry Schwab

Het Rapport van Gaalen staat geheel los van de andere die al bekend zijn binnen VWS en verdient daarom ook een andere benadering. Hier liggen de al opgestelde NIOD-Rapporten aan ten grondslag onder andere opgesteld door drs. Keppy en Drs. Meier die de belastingbetaler ruim anderhalf miljoen heeft gekost.  Dit dossier is nu in behandeling  en onder beheer bij de staatssecretaris Martin van Rijn, die binnenkort met het antwoord komt richting voorzitter van het Indisch Platform Silfraire Delhaye. Deze zal dit eerst terugkoppelen naar Dagelijks Bestuur van Het Indisch Platform of de voorgestelde compensaties als redelijk en fair mogen worden beschouwd voor die 69 jaren onrecht. De staatssecretaris is diverse malen gevraagd door het Parlement om met oplossing te komen in deze zaak. Als referentie wat betreft de compensatie ligt er al een kader, namelijk de Joodse Gemeenschap en Roma's. Deze hebben in 2001 wettelijk individueel tussen de 40 en 50 duizend gulden gecompenseerd gekregen. Veel geld voor de Overheid die een dergelijke regeling ook aan de Indische Nederlanders verschuldigd is. De Staatssecretaris zal echt met creatieve oplossingen moeten komen. Want hoe je ook wendt of keert, de Overheid heeft een forse schuld openstaan die al bijna 70 jaren oud is.

Het  dossier "Onderzoeksrapport naar tegoeden particuliere banken en levensverzekering van Nederlanders in Indië 1940 -1958", beter bekend als het Rapport van Gaalen dat in 1998 in opdracht van het Ministerie van VWS werd opgesteld dat door een team van 12 deskundigen,  werd verricht  o.l.v. de Commissie van Gaalen. Dit onderzoek gaat uit naar de verrichtingen en handelswijze van het Bankwezen - en Verzekeringswezen in het voormalige Nederlands-Indië. De essentie was dat alle geldstromen met de assets (goudvoorraden, waardepapieren, en -objecten)  in kaart zijn gebracht. Waar de assets zoals de goudvoorraden, polissen en overige naar toe zijn verhuisd tijdens de periode voor, tijdens en na de oorlog. Welke Banken,    Verzekeringsbedrijven, Handelsmaatschappijen en welke Multinationals hadden in voormalig Nederlands-Indië een vestiging of waren er aantoonbaar zelfstandige ondernemingen. Waar werden de consolidaties gehouden en belast (in Indonesië, Nederland of elders). Zo zijn de Amrobank en Mees & Pierson bekenden die hier uitspringen. In hoeverre heeft de Javaanse Bank een link met de Nederlandse Bank. Niet te vergeten de Handelshuizen die nu wereldwijd zijn vertegenwoordigd maar toen in het bijzonder in het voormalige Nederlands-Indië als groot deel van het volume omzetten, bijvoorbeeld Borsumij Wehry die later o.a. via Holland Systema als een van haar dochters de grote huisleverancier werd van de Banken in Nederland; die o.a. heeft geprobeerd om het selfbanking Concept Dassault binnen het Nederlandse Bank-wezen te introduceren.  Hier was sprake van duidelijke link naar het voormalige Indië en in hoeverre deze nu nog kunnen worden aangesproken voor het Indisch kapitaal. Wie nu naar de AEX gaat ziet nog vele maatschappijen op de lijst staan, gedreven door het Indisch Geld.  Betekent dat deze organisaties nu als nog via de AFM kunnen worden benaderd voor de openstaande claims.

Het rapport geeft conclusies, maar vreemd genoeg geen echte aanbevelingen met alternatieven en oplossingen met de te volgen stappen voor Het Vervolg. Dit zijn vragen die NU aan de opdrachtgever van het rapport kunnen worden gesteld  en aan de opstellers van het rapport. Ja, als journalist heb je een boek kennelijk nodig! Zeker als je materiedeskundige bent, of werkzaam bent geweest in deze sector. Ik weet niet of dit voor de onderzoekers geldt van dit rapport. In ieder geval is hier het laatste woord nog niet over gezegd.

______________________              

MM & ICM doneren wederom Anak Bangsa

Op de Pasar malam Bali Zwolle in het verlengde van eerdere donaties stelden MM & ICM wederom 200 dvd's beschikbaar.

Met opbrengsten uit verkoop worden kinderen op Lombok ondersteund Anak Bangsa .

Dit project wordt al jaren door onze oudste ICM Lid Ewald Jurgen gedaan die op alle pasar malams staat om zo gelden op te halen.

Het verloren gevecht.
Jaren lang hebben wij geprobeerd om de opeen volgende regeringen zover te krijgen dat de ere schulden eindelijk eens worden erkend en uitbetaald. Is dit een verwachting met daadwerkelijke inhoud?
Ik denk van niet en gezien de ploegen die onze vertegenwoordigers moeten voorstellen heb ik weinig hoop en verwacht ik eindelijk, na jaren pogen en hopen, dat men daar in den haag totaal niet geïnteresseerd is om aan de eisen voor een eerlijke afhandeling te voldoen.
Eerlijkheid is nooit te combineren met die figuren die daar in de tweede kamer HET VOLK moeten vertegenwoordigen, zij zitten daar niet alleen voor zich zelf maar ook voor de grote bonzen, banken en al van die instellingen en personen. Nu komt er nog iets om de hoek kijken denk ik en dat is, als men met onze eisen gaat werken zouden er best stinkende beerputten opengehaald kunnen worden, wie weet wat er allemaal is gebeurd met die gelden, ik kan me best voorstellen dat die inmiddels ontvreemd zijn op de legale manier, net zoals er nu wordt gestolen van de mensen die hun leven lang de maatschappij hebben opgebouwd, gespaard hebben voor werkgelegenheid en pensioen. Wat te denken van diegenen die nu als oudere een klein vermogen hebben opgebouwd? Gespaard en vergaard met kromliggen en ijverig werken. Men doet nu net of dat DAT een misdaad is en de zogenaamde solidariteit met de jongeren, die moeten maar eens zien met hun verwende leventje door onze generatie op gebracht, om het zelfde te bereiken.
Sparen kunnen ze niet, al heel jong zitten ze met torenhoge schulden en het kan gewoon niet op. Moet dat nu alsnog op de zakken van de ouderen blijven teren?
Het is gewoon geen moraal en die jonge politici behoren bij de huidige hebberige en egoïstische generatie die de woorden norm en fatsoen al heel lang uit hun woordenboekje hebben geschrapt.
Maar nu terug naar de ereschulden of hoe die ook heten moge.
Denken wij nou echt dat wij begrip kunnen verwachten van politici die in een tijdstip van nu zijn opgegroeid? De asociale maatregelen die alleen maar de genen treffen die het minst te besteden hebben zijn daar goede voorbeelden van en wat wij kunnen verwachten.
Recentelijk is het schandaal van de ouderen die door kinderen moeten worden verzorgd nog even naar boven gekomen. De minst bedeelden uit onze maatschappij dragen weer de zwaarste lasten, want als je jouw ouders in huis zou halen, vervallen de vene toeslagen waar je recht op hebt en daartegenover verhogen jouw lasten, 5000 euro per jaar inleveren, hoe slim en geniepig is het systeem in elkaar gezet. Het is maar dat een paar slimme koppen vandaag de uitslag van de berekeningen op TV bekend maakten. Mijn tenen staan gewoon zo krom dat ze dwars door mijn schoenen dreigen te gaan.
Om maar niet te spreken over de gulle weggevertjes naar noodlijdenden in het buitenland, en nog erger het koesteren van hen die slimgebruik maken van de Nederlandse idioterie en in het buitenland prachtige inkomens genieten. Je kun beter Marokkaan of een andere buitenlander zijn in dit land dan Nederlander zelf, die gulheid en makkelijke tolerantie die genieten wij hier niet. Misschien dat we toch maar de zaak hier weggeven en ons in het buitenland vestigen, denkt u zich dat eens in, oude dag goed verzorgd met een inkomen waar je heel luxe van rond komt.
Laten de buitenlanders de zaak hier maar overnemen waarvan her en der wordt beweerd dat zij dat doel hebben. Maar laten ze dan ook die hele kliek in de tweede kamer ook overnemen, want daar hebben ze toch heel veel steun van gehad zou ik zeggen. Als ex-koloniaal of de afstammeling ervan koester ik weinig hoop op de eerlijke afhandeling van de ereschulden en perkara’s, zeker als het om duiten gaat. Wij kennen en ervaren nog steeds hoe zaken verlopen als het hier in dit land om centen gaat, als zouden die bij wijze van voorbeeld in een beerput liggen.
Nee lieve en beste lotgenoten, ik steun de berichten van de pogingen van onze mensen niet meer die de hoop wekken dat wij onze rechten nog ooit zouden krijgen, niet op de manier waarop het zo lang gaat, het enige is dat men het aandurft om het via het internationale recht erop aan laat komen, maar daar is de animo niet voor en waarschijnlijk ook door gebrek aan steun vanuit onze gemeenschap. Ik denk, dat naarmate gewacht wordt, naarmate de tijd verstrijkt, het een hopeloze en op niets uitlopende strijd gaat worden.
Indië is een verloren zaak en dat was het al bijna 70 jaar geleden al en de grote verliezers zijn zij, die uit de ex kolonie moesten verkassen. Net als al die ouderen die nu als weggooi gebruiksvoorwerp worden beschouwd, zo is het ook met ons, de ex-kolonialen, diegenen die TOEN nuttig genoeg waren om voor koningin en vaderland de stormen van de bersiap hebben moeten doorstaan.
Leve de koningin. leve het vaderland en verrek maar nu je niet meer van nut bent.

Albert van prehn (persoonlijke mijmeringen-12 mei 2014)