Dit zijn mijn ouders, mijn vader geboren in 1922 te Tanjung Enim Sumatra en Moeder 1928 in voormalig Batavia (Jakarta) Java.
Zij moesten vluchten en kwamen in 1950 met HMS Volendam in Rotterdam aan....
Mijn moeder had inmiddels 3 kinderen (2, 3 en 4 jaar jong) en was zwanger van de vierde.
Ze maakten zware tijden mee en moesten voortdurend vluchten.
Omdat mijn vader als militair (KNIL) voor het Nederlandse leger vocht...
Mijn moeder verbleef in Batavia en vluchtte van de ene naar de andere stad (Bogor en Bandung) alleen met de kinderen en mijn vader vocht aan het front.
Na aankomst in Nederland werden ze ondergebracht in Zwolle en Hardegrijp (gastgezin), uiteindelijk kregen ze een vaste plek in 't Harde waar ik ben geboren met nog een zus en een nakomeling zusje.
Mijn vader mocht in tegenstelling tot menig ambonees/molukker bij het Nederlandse leger blijven dienen.
Hij werd werkzaam gesteld op de artillerie schietkamp in 't Harde.
Mijn vader kreeg last van trauma's en dat werkte in op het gezin elk foutje werd hard bestraft inclusief onze moeder.
Het enige voordeel dat je had met nog 6 broers en zusters dat de straffen verdeeld werden, maar niet minder erg.
Als militair werd mijn vader ook nog eens meerdere keren overgeplaatst, Apeldoorn MID, Cloppenburg D. Beheerder en Apeldoorn KMAR.
In 1977 ging hij met pensioen en door gebrek aan begeleiding betreft zijn traumatische ervaring begon zijn situatie verslechteren.
De ervaringen deelde hij maar mondjesmaat en zweeg er liever over, maar als het beeld uit het verleden weer naar boven kwam werd er niet over gepraat, maar dan vond hij het nodig om iets te vinden wat één van de kinderen of moeder weer fout hadden gedaan.
Wat altijd eindigde met de woorden "Jullie begrijpen mij niet!!!"...
Jaren van frustraties in het gezin gingen voorbij, zelfs toen wij als zijn kind al zefstandig gingen wonen.
Gelukkig maakte hij kort voor zijn dood nog een moment van erkenning mee, hij kreeg een onderscheiding uit handen van de burgermeester van Apeldoorn.
Een eremedaille voor oorlogsslachtoffers en er hing een bedrag aan van FL 750,- aan, tegenwoordig ondenkbaar en zeker ondergewaardeerd.
In de laatste dagen van zijn leven troffen wij hem 's morgens doorgaans onder bed aan waar hij hele nachten doorbracht of in een kledingkast.
Want hij zat op dat moment weer in de oorlog met honderden Japaners om zich heen en moest je oppasen dat hij één van ons niet als een Jap zag.
In 1994 overleed hij op zijn geliefde evenement, de TONG TONG (Pasar Malam) in Den Haag.
Tot op heden hebben wij hem nooit veroordeeld en zagen hem als vader met een gebruiksaanwijzing, maar trots dat hij ons toch indirect iets meegegeven heeft...
Zwijg nooit over je verleden maar kijk niet teveel achteruit, vooruit is de toekomst..
Onze moeder overleed in 2017 op 89 jarige leeftijd.
Helaas daarna vielen de familiecontacten uiteen en zijn er inmiddels 4 van de kinderen overleden, waaronder mijn jongste zusje..
Opmerkingen