Over deze Nederlandse slavernijgeschiedenis hebben we het nooit

Nederland staat meer stil bij de slavernij. Sinds enkele jaren maakt het eigen slavernijverleden deel uit van Lees hier hoe de geschiedenisboeken tot stand komen.het primair en voortgezet onderwijs. En als je tijdens de jaarlijkse herdenking van de afschaffing van de slavernij op 1 juli het nieuws kijkt, en politici invoelend acte de présence ziet geven, dan zou je bijna denken dat er in dit land sprake is van een diepgaand historisch besef als het gaat om het Nederlandse slavernijverleden. 

Niets is minder waar. Afgezien van het feit dat het onderwerp op de scholen veelal beschamend Lees hier meer over de behandeling van slavernij in de schoolboeken.oppervlakkig wordt behandeld (en niet zelden door docenten wordt vermeden), is dat wat wordt onderwezen en herdacht ook nog maar een deel van de Nederlandse slavernijgeschiedenis. Het deel namelijk dat zich afspeelde in onze voormalige koloniën in de West: Suriname en de Antillen.

Dat ons land ook een meerdere eeuwen omspannend slavernijverleden heeft in het vroegere Nederlands-Indië, dáár wordt tot op heden volledig aan voorbijgegaan. Dit deel van het Nederlandse slavernijverleden ontbreekt geheel in ons collectieve geheugen, in onze nationale geschiedenis, in ons onderwijs en bij onze nationale herdenking.

Hoe kan dat? En waarom mogen we dit deel van onze slavernijgeschiedenis nooit meer negeren?

Nederland deed óók aan slavenhandel in Indië

Het is opmerkelijk dat de roemruchte Vereenigde Oost-Indische Compagnie in ons land vooral wordt gezien als een toonbeeld van daadkracht en ondernemingszin. Dat de VOC-handel gepaard ging met genocide, uitbuiting, oplichting en roof wordt nog te weinig benadrukt. In nogal wat lesboeken geschiedenis wordt die kwalijke rol van de VOC bijvoorbeeld nog steeds niet of nauwelijks belicht.

Bronvermelding De Correspondent Reggy

Lees verder op https://decorrespondent.nl/7479/over-deze-nederlandse-slavernijgeschiedenis-hebben-we-het-nooit/2875454899416-c1a34e1a

I Loeh Sari, slavin van de radja van Boeleleng, 1865. Foto: I. van Kinsbergen / Leiden University Library  

DE INDISCHE NEDERLANDERS,
EEN VERGETEN OF MISKEND VOLK?

Mark Rutte is onze eerste premier met een beetje Indische achtergrond, zo mag je hem classificeren. Ik heb ooit eens gelezen dat hij het enige Rutte gezinslid is dat geboren werd op Nederlandse bodem. 
In de wereldgeschiedenis neemt de band tussen Nederland en Indonesië een bijzondere plaats in. Drie en een halve eeuw lang zijn deze twee landen (metaforisch gezien David en Goliath) nauw aan elkaar verbonden. Zonder dat de beide culturen het beseffen is er een fundamentele verbondenheid met elkaar door de lange verbintenis die ze met elkaar hebben gehad. Je ziet verwevenheid in de taal, in de kookkunst, in de muziek, in het cultureel erfgoed enz. 
Nederland heeft haar eeuwenlange weelde te danken aan de rijkdommen van Indonesië, met name de natuurlijke grondstoffen. Multatuli omschreef het heel treffend: Nederland drijft op de Gordel van Smaragd.

Uit de lange verbintenis tussen deze twee landen is het Nederlands-Indisch/Indisch Nederlands volk ontstaan, ook wel (populair) genoemd de Indischen. Een volk dat ontstaan is uit de kruising tussen twee volkeren. De verhoudingen tussen de Indischen en de Nederlanders maar ook de Indischen en de Indonesiërs stonden een hele eeuw lang onder spanning. Toen Indonesië diens vrijheid proclameerde kwamen de Indischen tussen twee vuren te staan.

De Indonesiërs moesten de collaborateurs niet meer en de Nederlanders moesten de bastaards ook niet. In de ronde tafel conferentie van Linggarjati werden de Indischen uitverkocht aan Indonesie. Nederland heeft de rechten van het Indisch volk daar in die conferentie verkocht aan Indonesië. Men onderhandelde voor een uitverkoop plek en dat werd West-Irian (Ned.Neuw Guinea).

Irian Barat zou het nieuwe land worden van het Indisch-Nederlands volk. De grote volksverhuizing vond plaats en de Indischen emigreerden naar Irian Barat. Op die manier voorkwam Nederland de massale uitstroom van rechtmatige Nederlanders naar Nederland. Voor de Indischen was het een perfecte oplossing. De politiek ging er van uit dat zij Nederland niet kenden en dat men was geboren en getogen in de tropen en niet in dat koude kikkerlandje.

Hoe desillusionerend was het toen de grote stroom Indische Nederlanders toch koos voor Nederland, toen al merkbaar was dat aan het einde van de 50er jaren Indonesië de aanval begon op Nederland door Irian Barat te claimen als Indonesisch grondgebied. De grote uitstroom naar Nederland vond toch plaats en Nederland reageerde ongepast en ongegeneerd. Alle Indischen moesten hun overtochtkosten en verblijfskosten en eerste lijn voorzieningen zelf betalen. Het was toen heel anders gesteld met de Indischen, die nota bene gewoon wettelijk gezien Nederlanders waren ten opzichte van de vluchtelingen en Turken en Marokkanen in de jaren 70, 80 en 90.Kregen deze niet-Nederlanders alle faciliteiten gratis (alle informatie werd zelfs in de allochtone talen gegeven), de Indischen moesten tot op de laatste centen alles terugbetalen weliswaar renteloos, maar toch!

Wat verfoeilijk en mensonterend was dat de Indisch jongens naar de Ambachtsschool en de meisjes naar de Huishoudschool werden gedirigeerd, meer waren ze niet waard in de ogen van de Nederlanders. De vaders werden regelrecht geplaatst in de Rijkswerkplaatsen, de moderne koelie-inrichtingen, want intelligenter dan dat niveau waren ze niet volgens de BBMZ ambtenaren. De gezinnen werden in soms mensonterende pensions ondergebracht, waarvan de vochtige wanden van de kamers helemaal zwart waren geworden van de schimmels en de matrassen gevuld werden met stro waardoor al het kabaal bij elke beweging die je maakte je niet kon slapen.

De pensionhouders hadden toen flink geld verdiend aan die arme Indische Nederlanders. Uit ellende waren de financieel sterkere Indische gezinnen gevlucht naar de Verenigde Staten, Canada, Brazilië, Zuid-Afrika en Australië.Het leven van de Indische Nederlanders was in het begin heel erg zwaar. Men werd op alle fronten en op alle niveaus zwaar gediscrimineerd. Zelfs de hoger opgeleiden uit Indonesië kregen niet de erkenning die ze eigenlijk verdiend hadden. Ze zaten in Indonesië op Nederlandse scholen, dus ook hogescholen maar werden in Nederland gewoonweg gedegradeerd. Een jarenlang praktiserend huisarts kwam niet verder dan keuringsarts te worden bij de Koninklijke Landmacht. Een ervaren tandarts werd niet meer dan schooltandarts. Officieren van Justitie werden gewoon griffiers en Ingenieurs kwamen terecht achter de bankschroeven van allerlei werkplaatsen.

De klap op de vuurpijl kwam later, de rechten van financiële vergoedingen werden en worden nog steeds niet gehonoreerd tot op de dag van vandaag. De Indische Nederlanders zijn een melaats volk geworden. De Indischen brachten levendige muziek mee uit het bruisende tropisch leven. Wat gebeurde er toen? De aanbeden TV-coryfeen Willem Duys en Mies Bouwman noemden de Indische muzikanten: apen die uit de rimboe kwamen, en daar horen ze thuis was hun oordeel. 
De Nederlandse jeugd echter ontving De Tielman Brothers, The Black Dynamites en The Crazy Rockers in hun armen. The Black Dynamites waren eigenlijk de grootsten omdat ze liefs 3 Spaanse internationale films met Spaanse wereldsterren van muziek voorzagen.

Maar de kasteleins weigerden de Indische artiesten werk te verschaffen. Uit ellende vluchten de Indische muzikanten (en dat zijn er heel veel, de Indischen zijn geboren met een gitaar) naar Duitsland. Daar werden ze met open armen (en benen) ontvangen. De Tielman Brothers werden zelfs gevraagd om Duitsland te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival. De grote TV-presentatoren van destijds Hans-Joachim Kulenkampff en Peter Frankenfeld haalden alle Indische artiesten naar hun Duitse shows. Na 10 jaren durende strijd kwam de erkenning dat de Tielman Brothers de Godfathers zijn van de Nederlandse Popmuziek. Een verdwaalde Indische artiest haalde echter de absolute wereldtop: Eddie van Halen!
Indonesië is nog steeds een van de rijkste landen ter wereld op het gebied van natuurlijke grondstoffen en human resources. Indonesië is ook het grootste democratische land ter wereld.

Waar de westerse wereld alleen blijft dromen van een fundamentele democratie heeft Indonesië na de periode Soeharto daaraan hard gewerkt en die ook bereikt. Er zijn meer dan 30 bijna even grote partijen )tegen de VS die maar 3 partijen heeft' die allemaal vrij gekozen worden in alle parlementaire bestuurslagen. Waar Nederland al eeuwen discussieert over de gekozen burgemeester wordt in Indonesië vanaf de laagste bestuurslaag diens leider gekozen door het volk. De lurah, de camat, de walikota, de bupati, de gouverneur en de president wordt door het volk gekozen.

Nederland kan dus ook veel leren van het jonge land Indonesië, die al veel verder is dan Nederland bij de ontwikkeling van de democratie, de kern waaruit de mensenrechten worden ontgonnen. De corruptie die in dit land heerst is een erfenis van het Nederlands/Indisch tijdperk. Velen vergeten de oorsprong van dit fenomeen, dat geïntroduceerd werd door de VOC/handelaren om de sultans en haar onderdanen om te kopen.

Dat Indonesie in het geval van Irian Barat behoorlijk in de fout is gegaan lijkt ook een grondhouding te zijn die in de koloniale tijd zijn basis vindt.

HET WORDT NU TIJD DAT HET INDISCH VOLK EEN EEUWIGE PLEK KRIJGT TOEBEDEELD IN DE WERELDGESCHIEDENIS. HET ZAL EN MAG NIET ZO ZIJN DAT DIT VOLK DAT ZICH EEN EIGEN IDENTITEIT EN CULTUUR HEEFT ONTWIKKELD OOIT IN DE TIJD ZAL VERDWIJNEN EN WAARIN ALLEEN DE NEDERLANDERS EN INDONESIERS ZULLEN OVERBLIJVEN.

Laat allereerst de Nederlandse overheid schoonschip maken en de gerechtvaardigde wensen van de Indische samenleving honoreren door allereerst de erkenning dat de Nederlandse politieke houding uit de 40er en 50-er jaren de oorzaak vormden van de exodus die plaats vond door het vertrek, zegt maar gerust de vlucht – naar Nederland. Het zogenaamde Vaderland dat zijn Indische landgenoten eigenlijk niet wilde ontvangen.
Hierbij werd aanvankelijk voorbijgegaan aan het feit dat zij allen nagenoeg berooid in Nederland arriveerden, absoluut geen geld, goud of goederen, en daar begint het punt waarop de politiek zich moet schamen. Alleen in dictatoriale landen worden eigen landgenoten vernederd, geknecht en bedrogen. Maar dat mag je zeker niet verwachten van een land dat zelf denkt de democratie praktisch te hebben uitgevonden.

Han Dehne

 Exact 3 jaar geleden- TIJDENS PRIME TIME  Presentatie ICM Book “Toegang tot de Indische Wereld” op Pasar Malam Rijswijk. 

Onze Milly gaf de het startsein van de presentatie“Het ICM Book” van Ferry Schwab.

Het verhaal van Chris Bouman

ERKENNING KOMT ECHTER VOOR VELEN TE LAAT KNIL-militairen na jaren geëerd

door Olof van Joolen

Molukse veteranen van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) moesten bijna een mensenleven wachten op erkenning. Gisteren werd er een voorzichtig begin mee gemaakt toen defensie een delegatie van de laatste nog levende oud-strijders officieel ontving.

Voor Benjamin Tahelele (86) is het een dag van dubbele emoties. Wekenlang keek hij uit naar het moment dat hij met zijn echtgenote Doortje en dochter Lisa naar de ontvangst bij Inspecteur-Generaal der Krijgsmacht Hans van Griensven mag. ,,Is het vandaag al”, vroeg hij dagelijks aan zijn dames. Ze stelden hem gerust. Ze zouden pa echt waarschuwen als het zover was. Voor de gelegenheid stak hij zich in het nieuw. Tot een paar kraakverse schoenen aan toe.

Toch zit de oud-officier wat weemoedig bij de ontmoeting die vooraf gaat aan het officiële moment op het landgoed de Zwaluwenberg. Hij denkt aan al die makkers die het niet meer mee hebben mogen maken. ,,Met 11.000 waren we. Velen zijn al overleden”, vertelt de Ambonees. ,,We kwamen hier op dienstbevel. Niet omdat we dat zelf wilden. Ik was veel liever in Indonesië gebleven.”

Tahelele doet zijn verhaal in een zaaltje diep weggestopt in de Hilversumse Van Oudheusdenkazerne. Oorspronkelijk zouden de KNIL-Ambonezen, zoals ze zichzelf noemen, een kopje koffie doen bij Van der Valk. Maar hoewel het allemaal mannen van minimaal dik in de tachtig zijn, blijft hun verleden de gemoederen verhitten. Antifascisten zien ze als oorlogsmisdadigers en vonden de ontvangst door de generaal niet op zijn plek. Ze kondigden een demonstratie aan. Hierop bereidden pro-Molukse groepen weer een tegenactie voor.

Door die ketenreactie vindt wat een mooi moment moet zijn, plaats onder politiebegeleiding die bij een risicowedstrijd niet zou misstaan. Wegen worden afgezet, politie patrouilleert te paard en de ME staat paraat. ,,We hopen dat de baba’s en mama’s er niet te veel van merken”, zegt de drijvende kracht achter het eerbetoon, Leo Reawaruw van actiegroep Maluku4Maluku.

Het officiële moment heeft plaats achter gesloten deuren. Generaal Van Griensven ontvangt ontspannen de delegatie van negen veteranen. Hij spreekt namens de minister van Defensie en het voltallige kabinet zijn dank uit voor het werk dat de KNIL-militairen hebben gedaan in voormalig Nederlands-Indië. Bovendien kondigt hij aan dat de KNIL-Ambonezen een eigen tent krijgen tijdens Veteranendag. Een lang gekoesterde wens. ,,We zitten op de goede weg”, concludeert Reawaruw namens ’de baba’s en mama’s.’

INDIËGANGERS KOTSMISSELIJK VAN INDONESISCHE SCHADECLAIMS

Klopjacht op de staatskas

Het is de Nederlandse burger een doorn in het oog, die alsmaar aanhoudende schadeclaims tegen de Staat en de reeks verzoeken tot strafvervolging van individuele militairen.

„Dát is nou onze wens voor 2015, dat die ellende eindelijk eens ophoudt”, zeggen Greetje en Charles van Dijck. Jarenlang woonde het echtpaar in Indonesië, waar hij door Nederland gebouwde marineschepen afleverde. „Er wordt daar 11.000 kilometer ver weg een klopjacht gehouden op ons belastinggeld.”

Vorige week was het alweer raak: twee hoogbejaarde Indonesiërs zeggen in respectievelijk 1947 en 1949 te zijn gemarteld en verkracht. Het Comité Nederlandse Ereschulden heeft advocaat Liesbeth Zegveld in de arm genomen om de Staat aansprakelijk te stellen voor psychische en fysieke schade.

Antwoord binnen vijf dagen, eisten het comité en de raadsvrouw. Want vanwege de hoge leeftijd van mevrouw Tremini (84) telde elk etmaal. De verkrachting zou ruim 65 jaar geleden hebben plaatsgevonden.

Dagvaarden

De andere zaak betreft een Indonesische gevangene. Voormalig vrijheidsstrijder Yaseman (86) zou in 1947 door KNIL-militairen op Java met stroomstoten zijn behandeld in pogingen een bekentenis los te krijgen. Ook moest hij, naar eigen zeggen, liters water drinken, waarna Nederlandse soldaten op zijn buik gingen staan.

Advocaat Liesbeth Zegveld: „Het ultimatum van vijf dagen is verstreken, de Nederlandse Staat kwam niet met inhoudelijke antwoorden. Dus gaan we dagvaarden.”

Zegveld slaagde er eerder in schadevergoeding af te dwingen voor tien weduwen van het Rawagede bloedbad van 9 december 1947 op West-Java. Ze kregen allemaal 20.000 euro. Gevolgd door eenzelfde uitkering van twintig mille per persoon aan achttien nabestaanden van wreedheden die door kapitein Raymond Westerling, commandant Speciale Troepen, op Sulawesi zouden zijn begaan.

Nog eens tien vrouwen van dit voormalige Celebes wachten op vonnis van de Nederlandse rechtbank, 28 januari. Vijf kinderen van hetzelfde eiland zijn óók een procedure begonnen…

Als Liesbeth Zegveld haar zoveelste zaak tegen de Staat aankondigt, ontploft Twitter. ‘Niet wéér die geldwolf’, heet het dan. En: ‘waar zijn toch de bewijzen’?

Dat vragen Charles en Greetje van Dijck zich ook af. „Die weduwen van 84, 86 en soms zelfs 104 jaar oud, bestaan die eigenlijk wel? In Indonesië worden mensen niet zo oud, zeker niet als ze uit de kampong komen. Is er eigenlijk ooit dna afgenomen?”

Advocaat Zegveld is overtuigd van de geloofwaardigheid van haar cliënten. „Ik heb geen enkele reden om aan hun verhalen te twijfelen. Er is daar systematisch gemarteld, zo blijkt ook uit de excessennota. Die mensen hebben toch recht op genoegdoening? En wat is nou 20.000 euro voor marteling…”

Charles van Dijck werkte als koopvaardijofficier bij de Holland Amerika Lijn. Daarna ging hij als technicus aan de slag op de voormalige marinewerf Wilton-Feijenoord. Geboren in toenmalig Batavia, de lokale taal sprekend en in 1980 naar Soerabaya vertrokken om tot 1983 door Nederland gebouwde fregatten af te leveren aan de Indonesische marine.

Net teruggekeerd uit de archipel laat hij lokale kranten zien. Bijvoorbeeld de Tribun Metro. Op de voorpagina: ‘Nederlandse overheid zal 65,6 miljard ruipah verstrekken voor 200 slachtoffers van door troepen onder leiding van Raymond Westerling in Gowa, Zuid-Sulawesi, aangerichte slachtpartijen’.

„De financiële afhandeling van die Rawagede affaire werd gemakshalve maar als leidraad genomen voor 200 andere zogenaamde nabestaanden, op een heel ander eiland”, zegt Van Dijck. „Zij die in Rawagede 20.000 euro schadevergoeding kregen, werden vervolgens in de kampong van hun geld beroofd door andere dorpelingen, agenten en politici. Want twintig mille is daar gelijk aan twintig jaarinkomens…”

Overdreven

Het Nederlandse geweld in Rawagede zou volgens mensenrechtenorganisaties 431 Indonesische slachtoffers hebben gekost, sommigen spreken zelfs van duizenden doden. Maar generaal-majoor b.d. Leen Noordzij, voorzitter van veteranenorganisatie VOMI, eerder in deze krant: „Ik ken Nederlandse ooggetuigen die over maximaal 22 doden spreken. Ook het aantal van 40.000 slachtoffers op Sulawesi lijkt schromelijk overdreven.”

Het ministerie van Buitenlandse Zaken meldde in oktober dat er nog 21 dossiers van Indonesische nabestaanden lopen. Beide procedures voor vermeende marteling en verkrachting die vorige week werden aangekondigd niet meegeteld.

„Ik ken Indonesië als mijn broekzak”, zegt Charles van Dijck. „Van mijn vroegste jeugd, de jaren onder Japanse bezetting en de beruchte Bersiap -eriode vlak na de oorlog. Toen Nederlanders en Indische Nederlanders bij bosjes werden vermoord door ‘vrijheidsstrijders op drift’; deels pure etnische zuiveringen. Als je ook maar tien procent Nederlands bloed had, ging je over de kling.”

Het echtpaar Van Dijck wantrouwt alle claims vanuit ’s werelds grootste eilandengroep. „Want het Indonesische alfabet begint met de C. Van corruptie”, aldus de gepensioneerde zeeman en zijn vrouw.

Analfabeet

Greetje: „Als ik dan lees van hoogbejaarden die zeventig jaar na dato nog precies weten hoe ze door onze militairen zijn misbruikt of gemarteld, schud ik mijn hoofd. Wij hadden destijds in Soerabaya kokkie Sihati. Zij wist niet eens haar geboortejaar! In de lagere sociale klassen zijn vrijwel alle Indonesiërs analfabeet. En waarom toch zo lang wachten met dat claimen?”

Advocaten geven toe: mede veroorzaakt door de publiciteit. Liesbeth Zegveld: „Natuurlijk werkt het wervend als het Comité Nederlandse Ereschulden op Indonesische voorpagina’s staat. Maar waar het echt om gaat, is dat Nederland destijds verzaakte en vertrok. Daarvoor krijgt Den Haag nu de rekening.”

Een rekening die uiteindelijk exorbitant hoog kan uitpakken, vrezen veteranen. Zij die van 1946 tot 1949 in de archipel dienden, vaak als dienstplichtige of oorlogsvrijwilliger uitgezonden, stellen dat aan beide zijde sprake was van wreedheden.

Indonesische pemuda’s vielen Nederlandse compounds op Java en Sumatra aan. Ze noemden zich vrijheidsstrijders, maar aarzelden niet om een weerloze verpleegkundige met haar voltallige gezin uit te moorden.

„Stel, ik vraag Indonesië om schadevergoeding voor leed dat mijn lang geleden overleden ouders daar is aangedaan”, zegt Charles van Dijck. „Dan worden we met die oosterse glimlach weggestuurd. Indonesische stille kracht versus Hollandse naïviteit.”

Want zo omschrijven Nederlandse veteranen de vonnissen waarbij rechters telkens weer geld toekennen aan nabestaanden van het oorlogsgeweld in de archipel. „Ze hebben geen idee wat zich daar toen afspeelde”, aldus Greetje van Dijck. „Dat die soldaten voor herstel van orde en veiligheid door regering en parlement waren gestuurd. Het was geen illegale oorlog, maar een guerrillastrijd die wij nooit konden winnen.”

Hoeveel claims er nog komen? Als het aan het Comité Nederlandse Ereschulden ligt zoveel mogelijk. Huisadvocaat Liesbeth Zegveld – zij speelt ook een juridische hoofdrol in een poging Dutchbat-commandant Thom Karremans en zijn twee plaatsvervangers strafrechtelijk te laten vervolgen voor het Srebrenica-drama – stelt dat het in Indonesië „nog om slechts een handjevol mensen gaat”.

Maar ook na acties aan het thuisfront liggen Nederlandse militairen onder vuur en dreigen schadeclaims. Zelfs als het om beëindiging van gijzelingen gaat. Zo willen een overlevende kaper en nabestaanden van zes gijzelnemers die omkwamen toen mariniers in 1977 Hondekop treinstel nummer 747 bij De Punt bestormden genoegdoening van de Nederlandse Staat.

Tot verbijstering van passagiers die de kaping destijds overleefden. Zoals Arie Dijkman: „De wereld op zijn kop. Die Molukkers pleegden een misdaad en namen heel bewust risico. Het zijn geen slachtoffers.”

Liesbeth Zegveld die ook hier tegenover de Nederlandse Staat acteert: „Zeker twee kapers – Max en Hansina – zijn door de mariniers weerloos afgeslacht.”

Minister Ivo Opstelten (Veiligheid en Justitie) bevestigde op 19 november, nadat Liesbeth Zegveld de Nederlandse Staat namens haar Molukse cliënten aansprakelijk had gesteld, dat door de mariniers zorgvuldig was gehandeld. Deze maand liet de bewindsman echter plotsklaps weten alsnog onderzoek te laten doen of een vorm van aansprakelijkheid bestaat…

Frauderen

Mariniers van de topgeheime Bijzondere Bijstandseenheid (BBE), destijds ingezet, voelen niets voor de gang richting rechtbank. Maar advocaat Zegveld zegt: „Als er geprocedeerd moet worden, dan is het horen van getuigen daarvan onderdeel…”

Begin volgend jaar wordt duidelijk of ook voor dit dossier een greep uit de staatskas moet worden gedaan. Charles en Greetje van Dijck vrezen het ergste.

„Net als bij al die zogenaamde slachtoffers van Hollands geweld in voormalig Nederlands-Indië”, zegt Greetje van Dijck. „Ik moet er niet aan denken. Al die klagende weduwen op Sulawesi en Java… Ze zijn geen 80 plus, in Indonesië kan iedereen frauderen.”

Echtgenoot Charles, citerend uit een lokale krant: „Hier, het wordt ronduit toegegeven. ‘Ongetwijfeld zullen er in de te verzamelen gegevens over slachtoffers van Nederlands oorlogsgeweld ook een aantal fictief blijken’. Wij zijn weer eens het braafste jongetje van de klas. En daar, aan de andere kant van de wereld, gaan ze schuddebuikend van het lachen in polonaise door de kampong.”

Reactie / REDACTIE ICM.

Typisch Nederlands,  advocaten moeten instelling worden gebracht  en aan de orde te komen na 70 jaren om met claims te komen bij Ministerie van Buitenlandse zaken. Nu de andere kant van het verhaal. In 1966 kwam de Indonesische regering met 698 miljoen oude guldens om alle Indische Nederlanders te compenseren:  Met het verdrag van Wassenaar werd deze overeenkomst getekend door Indonesie en Nederland.

Indonesie heeft zijn afspraken nagekomen, die 698 miljoen oude guldens daar moet nog de eerste oude Gulden aan de Indische Nederlanders worden betaald door Ministerie van Buitenlandse zaken.

Beiden, Charles en Greetje moeten eerst beter hun geschiedenisboekjes na lezen en bestuderen. Of bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken de Brochure "Traktaat Verdrag Wassenaar" maar eens opvragen. Ook hier is meer dan corruptie aan de hand om de Indische Gemeenschap niet te informeren. 

300 jaren heeft Nederland "daar" geroofd, gemoord, vrouwen verkracht , de bevolking verkracht en zich verrijkt met economische-bomen die nog verder dan de hemel groeiden, alle te korten werd aangevuld uit de Indische Economie.

Over corruptie gesproken was is dit dan 689 miljoen toe eigenen wat van De Indische Gemeenschap is, voeg daar nog aan toe de oorlogsslachtofferschade, en niet uitgekeerde salarissen van ambtenaren over een periode van 4 jaren. De Indische Gemeenschap moet die claim van welgeteld 7 / 8 miljard ook bij Zegveld leggen.

Charles en Greetje de corruptie heeft Indonesie van Nederlandse regering aangeleerd, zie hier weer een bewijs, 689 miljoen oude gulden zijn bij de begunstigden gekomen ergo, het geld is nu nog van de Republiek Indonesia.

Waarvan Akte geboren in Bali, als 13 jarige vertrokken naar Nederland, niet welkom  bij de Nederlanders met koele Kille ontvangst!

UIT DE MEDIA

Bewerken

ACTW66 campagne is gestart bij Nusantara !

Nusantara met ruim een achterban van 1200, is de 7 e Indisch organisatie die Ferry Schwab steunt.  Nusantara verzorgt voor de backoffice de inschrijvingen met financieel deel.  

De intentie is dat voor alle 1200 man/vrouw voorlichting bijeenkomsten worden gegeven.  De eerste bijeenkomst is inmiddels achter de rug.

De promotie campagne is na 2 jaar op het Internet (ICM + Facebook) en niet te vergeten op alle pasar malams  gestart, begint eindelijk zijn vruchten af te werpen.

De familie Schwab  heeft ruim € 60.000 in dit project ACTW66 gestopt voor alle noodzakelijke promotie & camppagne. Hiervan hebben 15.000 hun handtekening gezet van naar schatting van 60.000 man/vrouw. Niet alleen promotie maar mede alle benodigde werkzaamheden. Zonder het enthousiaste team vrijwilligers plus ICM team die iedere dag inclusief de weekenden (pasar malams) hiermee bezig zijn.  

Nu worden de werkzaamheden (uitvoering) door 7 partners gedaan.  ACTW66 (Tracktaat) is tot stand gekomen door Stichting NINES, Suisantable en ICM. 7 partners steunen ACTW66 voor de front - en Back office waarvan 1 Nusantara, Julius Stemmerik groep, Rolo Lapre groep ............ 

ACTW66 gaat alleen voor het Verdrag van Tractaat van Wassenaar, alle zaken die onder het Indisch Platform vallen (Vielen) zijn hiervan uitgesloten.

Steun ons om ons werk af te maken door te tekenen en te doneren
           Nusantara  met ruim een achterban van 1200, is de 7 e Indische organisatie die Ferry Schwab steunt                 

Indische zaak - Het Traktaat vanWassenaar 1966 

Hier Onderteken petitie   < of >    Kijken wie er getekend hebben

< of >   Laatste Updates  In het Engels hier

 

Schrijf U vandaag nog in 

Ook kunt het inschrijfformulier aanvragen info@icm-online.nl 

U bent € 50 verschuldigd als deelnemer ACTW66, en U heeft 1 jaar gratis een ICM Abonnement en toegang tot ons Video-kanaal, het  enige Indisch Kanaal !  

 

De golf van etnisch geweld in Nederlands-Indië, die begon in 1945, is steeds ten onrechte door Nederland naar de achtergrond verdrongen. De moord op duizenden (Indische) Nederlanders in de Bersiaptijd is door Nederland altijd gelaten geaccepteerd, 'terwijl het zich het best laat omschrijven als volkerenmoord'.

Dat zegt de Amerikaanse historicus William H. Frederick in een interview maandag in Trouw. Hij spreekt daarin van 'post-koloniaal geheugenverlies' van de Nederlandse autoriteiten.

De 72-jarige historicus heeft volgens de krant zijn hele wetenschappelijk loopbaan gewijd aan de geschiedenis van Indonesië. Na de capitulatie van Japan vermoordden Indonesische strijders duizenden Nederlanders die net uit Japanse interneringskampen waren bevrijd. Ze wilden koste wat kost voorkomen dat het koloniale gezag zou worden hersteld, aldus Frederick. Een artikel over zijn onderzoek staat in het Britse wetenschappelijke blad Journal of Genocide Research.

'De Bersiapperiode is zonder twijfel een zwarte bladzijde in de geschiedenis van Indonesië én die van Nederland', aldus Frederick die zegt geen land te kennen dat de moord op zoveel medeburgers zo gelaten heeft geaccepteerd en vervolgens is vergeten. 'Ik bespeur nog steeds de tendens bij zowel niet-Indonesiërs als Indonesiërs om die revolutie als min of meer onschuldig en, althans op wereldschaal, als niet zo gewelddadig te beschouwen.'

Hij noemt het 'zeer mager' dat minister Frans Timmermans (Buitenlandse Zaken) vindt dat instituten die onderzoek naar de dekolonisatie van Nederlands-Indië willen doen, dat maar uit eigen budget moeten betalen. 'De echte reden ligt volgens mij eerder op diplomatiek terrein', zegt hij in Trouw. 'Ik begrijp dat de Indonesische regering geen zin in een onderzoek heeft, omdat ze niet trots zullen zijn op de Bersiap. Nederlandse diplomaten in Jakarta worden nerveus van een onderzoek, omdat dit hun leven gecompliceerder kan maken. Terwijl zo'n onderzoek natuurlijk hoogstnoodzakelijk is.' 

Niet te vergelijken met de vele oorlogmisdaden / acties waar ruim 1 mijloen Indonesiers opkwamen die vanuit Den Haag geregisseerd werden toch?  die nu worden onderzocht ! Daar hoor je de Volkskrant niet over, want dan wordt gelijk de subsidiekraan voor deze krant dichtgedraaid door Den Haag door niet meer te adverteren in deze krnt ! Dit geldt voor de omroepen met programma Pauw, De Wereld Draait Door, en OmroepMax. Er was slechts 1 gastspreker die dit onderwerp aanroerde namelijk Gerard Spong, en uiteindelijk is men begonnen met onderzoek van oorlogsmisaden in de republiek Indonesie toch ?????

 

 Hoe zit met die 159.000 Nederlandse Indisch onderdanen in voormalige Indie, waar omroep MAX denkt dat het slechts om 80 man in Bandoeng gaat, of 70 man in Jakarta of 80 man in Soerabaya, nee Jan Slagter,  het gaat om naar schatting ruim 50.000 man/vrouw die de Nederlandse Staat bewust Statenloos heeft gemaakt. Dus een strafbaar feit heeft geepleegd! 

 

 Met het programma de "de vergeten indische Groep in Indonesie', zoals je ze indo 's noemt" ben je het dak van enkelen aan het repareren terwijl voor die 50.000 anderen de moesson begint, ik hoop dat je bgrijpt wat dit betekent. Het programma is goed voor de kijkcijfers, maar lost structureel en grootschalig niets op . Met veel respect voor diegenen die dit nu op hun manier doen om toch die groep te hulp schieten, en in het akkoord van dit Kabinet geen 1 letter er over in staat. Nota bene is deze Indische gschiedenis door de vader van Mark Rutte met de pap in gegoten, bizar voor een Mark die zich nog historicus durft te noemen, en de tante van Mark in Bandoeng ligt begraven.

 

Stelselmatig worden mensen uit men (ICM respondenten / correspondente)  netwerk geweigerd om hun zegje te doen in je programma van Omroep Max. Ik geloofde hen niet, en heb nu zelf die poging ondernomen, wetende wat er op de achtergrond meespeelt.  Inmiddels vijf  pogingen gedaan voor een gesprek, wel staat Max op de pasar malams, het domein van ICM, met de promotie van zijn programma, is weer de fobie voor de subsidiekraan als dit gevoelige politieke onderwerp wordt aangesneden dat overigens ook geld voor programma PAUW en de Wereld Draait Door,  

 

Voor Jan en zijn redactie geldt verdiep je in de geschiedenis van het traktaat, op ICM is deze reeds in 12 delen gepubliceeerd. 15.000 man staan hierachter dus achter mij, en alles met prive gelden om dit project ACT66 op de kaart te zetten . Die vergeten Indo's moeten gewoon terug naar Nederland, of een AOW ontvangen met terugwerkende kracht. Dan ben je goed bezig, en hoef je geen daken te repareren voor enkelen terwijl voor die overige 50.000 gedupeerde de MoessOn begint.

 

Jan de Nederlandse Staat heeft ze bewust Statenloos gemaakt, laat je redactie verdiepen in deze materie alles staat opgetekend in evaluatie brochure van Min. Bu Za, en door ons opgestel 'Rapport traktaat van wassenaar" dat in boek onder ISBN:978-94-92575-18-0, de  onderzoeken voor dit  rapport heeft slecht een fractie gekost (bkostigd uit prive)  dan de Indische NIOD rapporten van ander half miljoen die Jetje Bussemaker onder de la heeft weggestopt onder het Kabinet Balkenende.

 

ZOU ZONDER BEEL DE STRIJD OM INDIE ERG VEEL ANDERS ZIJN VERLOPEN?
In 1946 laat de toenmalige katholieke minister Beel aan de parlementair redacteur van De Maasbode weten dat hij voornemens is de politiek te verlaten. Verbijsterend was dat deze redacteur dat niet in de krant zet, maar Beel overhaalt om toch door te gaan. Zou zonder Beel de strijd om Indië erg veel anders zijn verlopen? 
Nederland was in die tijd internationaal voorpaginanieuws en voor het eerst werden onze schepen in buitenlandse havens geboycot. Nederland was door zijn oorlog tegen de Republiek Indonesia het zwarte schaap. Zelfs de Belgen, onze laatste vrienden, vroegen zich af waarom is Holland zo onverzettelijk? 

HET WAS NEDERLAND TEGEN DE REST VAN DE WERELD