Bevalt mij uitstekend een 7 daagse werkweek op mijn 72 ste, even tussen de drukke bedrijven door !!

Je moet overal er zijn in het land, vele presentaties achter de rug voor ACTW66 afgelopen maand, voor de boeg wederom vele presentaties van koempoelans, en ouderen, dan weer op de pasars akte het presente geven.

Net maar de presentatie bijeenkomst bij Nusantara achter de rug. 28 & 29 PM Leek, en dan 11 & 12 PM Rijswijk waar ruim 6000 Indo's komen. Tussendoor weer uitnodiging gehad. De bekendheid binnen Nederlandse Indische Gemeenschap is groeiende nu aangaand het Traktaat. Het Traktaat, dat werd opgepakt door Halbe Zijlstra van de VVD. Die een gedegen onderzoek instelde en zich afvroeg waar het geld van president Soekarno is gebleven dat aan Min BuZa is betaald en nooit bij de Nederlandse Indische Gemeenschap is terecht gekomen. ACTW66 heeft  het werk van onze Halbe Zijlstra voortgezet.

Velen zitten met vragen "waarom moet het zo lang duren", ja mijn standaard antwoord " wij zijn pas 2 jaar begonnen en niet 28 jaar of nog langer zelf, maar zitten aan de finish, vele partners ondersteunen mij gelukkig. Ik mag mij een gelukkig mens prijzen vele partners schieten mij te hulp om de BackOffice werkzaamheden voor mij te verrichten. Is nog wat 15.000 mensen die mijn petitie hebben geketend om deze nu te benaderen dat zij zich nu kunnen inschrijven als deelnemer van een Claimstichting ( ontstaan uit samenwerking met St. Nines en ICM). Ja het oude NINES met de successen van Het Gebaar destijds.   

Kunnen trots zijn dat wij (ACTW66) alle uitvoerende werkzaamheden hebben opgepakt dat de Overheid om duistere redenen heeft nagelaten. Het begint al met campagne promotie om het bekend te maken aan alle gedupeerden. Schatting rond de 60.000. Met trots kunnen wij zeggen ruim 20.000 te hebben bereikt, waarvan 16.000 de petitie hebben getekend, hier van zijn er 321 die zich hebben ingeschreven voor Claimorganisatie (ACTW-66). Namens deze deelnemer wordt geprocedeerd.  Dan onderzoeken en WOB's die zijn uitgevoerd. Voorts de communicatie met de bewindvoerders. Zo werd o.a. de president Jokowi Dodo persoonlijk o.a. hiervan op de hoogte gebracht. 

. 

Wel blijf ik stil staan bij het grote verlies, en met mijn gedachte nog steeds bij R.I.P. Marshal Manengkei zo plotseling. Met Rob Andrea hebben wij drie-een dit Indisch ei uitgebroed, deuren gingen open, dat zelfs persoonlijk de president Joko Widodo een momentje heb kunnen spreken over het verdrag van Wassenaar. Ik besef mij terdege heel goed dat hij dit ter kennisneming aanneemt, wel een signaal richting Mark Rutte, met een heel andere Indo’s te maken die wil namelijk een nieuw verdrag met Indonesië sluiten.
Met dank aan Lilian Ploumen en Hans de Boer voor dat momentje met Jokowi president van Indonesië!
Je weet het nooit met de republiek Indonesië, misschien krijgen wel hulp uit die kant, want ook daar heeft zich ACTW66 delegatie geworteld in deze twee JAAR. R.I.P. Marshal Manenkei de drijvende kracht in Jakarta niet alleen bij ons maar in muiziek entertainment die artiesten naar de hoogte bracht, ben zeer benieuwd wat de artiesten gaan doen !
Wij gaan nu "meters' maken, binnen kort komt het bestuur ACTW66 met nieuws naar buiten, en uiteraard gaan wij de petitie aanbieden aan het nieuwe Kabinet, misschien is de president van Indonesië erbij, wie zal het zeggen, ik stond ook geheel onverwachts voor zijn neus!

Update per 28/2/2020.
Moeizaam verlopen de financiële donaties vanuit de 16.000 mensen die de petities hebben ondertekend. Er is financierde gevonden die het proces gaat oppakken via Zegveld, is dit een verlossing voor delegatie ACTW-66. Ruim 400.000 is benodigd voor de procesvoering.
Recent werd Stef Blok van Minister Buitenlandse Zaken op de op de hoogte gebracht per brief van de stukken die twee jaar geleden aan president Jokowi Dodo zijn overhandigd, deze iv.m het Staatsbezoek aan Indonesië. Ook werd de Indonesische Ambassade en de minister van BuZa van Indonesië wederom op de hoogte gebracht van de brief aan Stef Blok.

Komt de niet opgeloste Indische vluchtelingen probleem na 70 jaren nu aan de orde?

Uiteraard was het voorzitterschap van Nederland toen aan de orde van de dag. Met dit voorzitterschap kon Mark Rutte met zijn delegatie zaken aan sturen omdat Syrië, Irak, en Turkije aan de grens van Nederland staat. De gebeurtenis in Keulen hebben de zaken niet eenvoudiger op gemaakt.

Redenerend zijn al dit soorten ontwikkelingen toch de bemoeinnissen van de Nederlandse regeringen op een rij dat stamt al sinds het voormalige Indie,  die onnodig de Nederlanders voor een  onnodig voldongen feit brengt, niet 18.000 kilometer gescheiden door vele oceanen, maar de Middellandse Zee waar velen hun vakantie in de zomer vieren.  

Een regering die zijn eigen normen en waarden plegen op te dringen aan die regeringen die het in hun ogen niet goed doen. Neem Irak, iedereen was tegen deze coupe tegen Sadat gepleegd dat begon door de CIA die vaak op hun blauwe ogen onvoorwaardelijk worden geloofd, en infiltreren . Blair en Bush hebben ruimtelijk toegegeven dat ze het goed fout zaten, en Blair trad zelf af. Hoe zat dit ook al weer met Nederland, daar was een team van 20 man van commissie Davids nodig om Nederland te overtuigen dat ze nooit hiermee hadden bemoeien, wat deed Jan Peter Balkenende met 100.000 mensen die voor niets zijn overleden, het als een mening afgedaan, schaamteloos CDA!  100.000 mensen zijn onschuldig de dood ingejaagd. Bush en Blair konden dit niet verwerken, en de diensten als CIA zijn de veroorzaker, maar dan nog hebben ze bloed aan hun handen, dus ook NL - regering. Nooit is de rust in Irak teruggekeerd, maar verder als een olievlek verder gestaag uitgebreid.

Neem Syrië nu, Wat heeft de bemoeienis teweeggebracht?

Ruim 100.000 oorlogsslachtoffers, een land dat helemaal verwoest is. De massale bevolking die vlucht uit het land richten Nederland die denkt door een oorlog het op te lossen, als er nog sprake is van een land ….. Als een olievlek spreidt dit verder uit de bemoeienissen van Nederland onder het mom “Wij zijn in een handelsland”, dat bevestigd wordt door Spong gedachte goed, dat aan de oorlogen de wapen industrie willig tiert, niet waar?

Nederlandse regering heeft niets geleerd van uit verleden uit het voormalige Indie! Ruim 500.000 Indische Nederlanders  met een Nederlands paspoort moesten het voormalige Indie uitvluchten met gevaar voor eigen leven. Weer door de bemoeienissen van Nederland. NL regering die belust is op macht en geld onder de noemer” wij zijn een handelsland.” Alle normen en waarden op deze aardkloot hebben overtreden. NL regering deinst niet terug voor oorlogsmisdaden als het maar om handel gaat.

Het Verdrag Traktaat van Wassenaar beschrijft de handel en wandel van die Nederlandse regering van toen. Om je te schamen als Nederlandse burger dit te moeten lezen uit het betreffende document! Hoe durf je nog geld aan de kers verse republiek te vragen terwijl je het de staatskas en het land hebt leeggeroofd, moet je toch heel ver zijn, bacchhhh schaamteloos, en dat nu voorzitter van de EU. Wat als de EU de Indische geschiedenis ter ore komt ?

 Vooraf de overdracht aan het nieuwe bestuur van Soekarno / Hatta had NL Regering de staatskas al leeggeplunderd werd uit de gegeneerde resultaten van die Binnenlandse Indische economie. Verwijs naar het rapport van Galen hoe het geld, goud, assets werden weggesluisd door de NL Staat, Banken, Verzekering en de multinationals ( allen houden angstvallig het nog uit te betalen Indisch Geld vast).

Alles weggesluisd en de goudvoorraden getransporteerd naar o.a. New York. Soekarno en Hatta hadden een lege staatskas. Moet U voorstellen dat dit nu gebeurt; Binnenlandse economie van Nederland heeft een omzet van ongeveer 1100 miljard, daarvan vloeit 289 miljard naar de Nederlandse Staatskas aan Belastingen. Van deze orde werd leeggeroofd destijds in het Voormalige Indie zo niet meer dan  289 miljard.

Tegelijkertijd zaten Soekarno/ Hatta  beiden met de opbouw van het land, economie, met een lege staatskas. Maar het grootste probleem was dat 500.000 Indische Nederlanders -  die door de Indonesische bevolking niet meer geduld werden gezien als koloniaal bewind van onderdrukking, vernedering en verkrachtingen van de vrouwen in die 300 jaren. Soekarno / Hatta ontfermde, en beschermde deze groep zo goed als zij het konden. De Nederlandse regering keek dit weg en negeerde het,  wilde deze 500.000 Indische Nederlanders met Nederlands paspoort niet meer terug in Nederland die hebben geleden onder Japanse bezetting en bersiap; Niet te vergeten als veroorzaker van de oorlog met Japan, die hoogst in eigen persoon door de Koningin Wilhelmina  namens NL –regering van uit London werd verklaard om achter Amerika te staat. Van de ene op de andere dag veranderde het leven in het Voormalige Indie in een hel. Mensen uit hun huizen naar de kampen, een lange oorlog dat begon in 1942  tot 1949, hierna bersiap !

Beide regeringen gingen het Verdrag van Wassenaar aan in 1966. Deze hield in dat de NL regering de nieuwe kerst verse republiek hielp bij de opbouw - economisch, terwijl de NL regering Staatskas leegroofde- en compensatie voor de vluchtelingen in Nederland voor het verlies van alle eigendommen, bezittingen, banktegoeden. (Vluchtelingen = Indische Nederlanders uit voormalige Indie). Soekarno betaald aan het Ministerie van Bert Koenders 689 miljoen oude guldens met waarde nu van 2,4 miljard.

Van de 500.000 vluchtelingen werden 341.000 toegelaten, 159.000 de vergeten groep die hun documenten kwijt waren door die oorlogen werden niet toegelaten, en stateloos. Hoe heeft NL regeringen op een rij hier de vluchtelingen problematiek aangepakt?

Waarom is het geld dat op de rekening van Bert Koenders staat nu 2,4 miljard nog steeds niet uitgekeerd aan de Indische Gemeenschap?

Waarom hebben die 341.000 alles terug moeten betalen voor de reis, verblijf en herinrichting?

Waarom heeft de NL regering die 159.000 Indische Nederlanders laten barsten? Waarom is na 70 jaren nog steeds niet opgelost dit vluchtelingen probleem?

Waarom hebben die 341.000 oorlogslachtoffers nimmen gecompenseerd uit WMO zoals wel de andere groeperingen (Joodse Gemeenschap, Roma, Sinti"), terwijl Nederland Marshalhulp van ruim 7 miljard toen ontving, en uit het Verdrag met Japan ruim 3 miljard?

Mark Rutte zal U eerst niet uw eigen gecreëerde vluchtelingen probleem uit voormalige Indie eerst oplossen na 70 jaren met dit voorzitterschap?

Document uitgebracht door Minister van Buitenlandse Zaken;  “Nederland, Indonesie en de financiële overeenkomst van 1966” “To forget the past in favour of a promise for the future”

Bestellen bestel@icm-online.nl   (PDF bestand, 70 pagina’s, kosten € 3)

Het trapjesdenken leeft voort

Marion Bloem –‘Ik haat polarisatie, we moeten naar elkaar luisteren’

Marion Bloem (67) is het boegbeeld van de Indische cultuur, sinds in 1983 haar roman Geen gewoon Indisch meisje en haar documentaire Het land van mijn ouders verschenen, met als uitgangspunt de vraag: Wat is Indisch? Wat haar betreft had het niet zo hoeven lopen, ze had geen spreekbuis van de Indische gemeenschap hoeven zijn. ‘Het was iets buiten mezelf om en ik heb dat nooit meer kunnen veranderen.’

Het gekke was ook dat ze zowel door haar boek als de documentaire tot de slotsom kwam dat er geen Indische cultuur bestaat. ‘Er zijn zoveel verschillende Indische Nederlanders, dat ze niets gemeen hebben behalve dat minstens een van hun voorouders uit voormalig Nederlands-Indië komt’, zegt ze. Niettemin meende de spraakmakende gemeente in Nederland dat ze op zoek was naar haar Indische wortels, haar identiteit. ‘Zo’n cliché’, zegt Bloem.

Ze wil voor eens en voor altijd uit de doeken doen hoe ze zich verhoudt tot haar Indische afkomst. Dat bleek al tijdens de Anton de Kom-lezing die ze vorig jaar hield, en dezelfde thematiek behandelt ze in een non-fictieboek dat volgend jaar maart verschijnt: INDO, een persoonlijke geschiedenis over identiteit. Het schrijven eraan viel haar een tijd zwaar, de opgave die ze zich stelt is dan ook niet gemakkelijk. Ze gaat betogen dat ze zichzelf liever niet meer Indisch noemt.

Help ons groene.nl te vernieuwen.

Doe mee aan onze  invullen neemt zo’n 5 minuten in beslag. U kunt niets winnen, maar wij zijn u zeer erkentelijk als u meedoet aan de enquête.

Neemt ze afstand van alles wat ze van haar Indische ouders meekreeg? Zeker niet. ‘Ik heb altijd gezegd: het is rijkdom om op te groeien met meerdere culturen’, zegt ze. Dat die boodschap haar serieus is, blijkt ook uit de Blue Monday-avonden die ze sinds dit jaar organiseert in haar galerie in Amsterdam. Elke eerste maandag van de maand nodigt ze een gast uit die voor publiek komt praten over biculturaliteit. Acteur-regisseur Martin Schwab en schrijvers Abdelkader Benali en Gustaaf Peek kwamen langs, en voor 1 oktober staat de Zuid-Afrikaanse regisseur Saskia Vredeveld op het programma.

Waarom ze kritisch is over de Indische identiteit, is een heel verhaal dat zich gaandeweg openbaart tijdens een bezoek aan haar huis in Bosch en Duin, een klein plaatsje tussen Utrecht en Amersfoort. ‘Ik haat polarisatie, we moeten naar elkaar luisteren’, is een van de eerste dingen die ze zegt, terwijl ze brood smeert in de keuken. De deur naar de tuin staat open, waardoor de geur van natgeregend groen naar binnen drijft. Haar man, schrijver Ivan Wolffers, loopt in en uit.

Bloem heeft een omvangrijk oeuvre op haar naam staan, hoofdzakelijk bestaand uit romans, gedichten en reisboeken, waarin een belangrijke rol is weggelegd voor haar Indische afkomst. Aan de keukentafel vertelt ze dat die identiteit voor haar altijd een dynamisch gegeven is geweest, iets wat voortdurend veranderde. Een statische identiteit vindt ze gevaarlijk. ‘De geschiedenis laat zien waartoe dat kan leiden. Daar moeten we van leren.’

Ze is bang dat die laatste variant om zich heen grijpt, ook onder de jongere Indische Nederlanders die ze nu naar hun identiteit ziet zoeken. ‘Ze doen het uit onschuld, om hun plek in de wereld te vinden, maar intussen zitten ze het koloniale Indië te idealiseren. Dat zie je vaker bij mensen die niets van dat verleden weten’, zegt ze. De Indische gemeenschap in Nederland telt bijna twee miljoen mensen en ze vermoedt dat het grootste deel de eigen geschiedenis niet kent.

Bloem is bezorgd over dit soort ontwikkelingen. Voor haar staat Nederlands-Indië voor een tijd van rangen, standen en apartheid, waardoor een menssoort ontstond voor wie ongelijkheid vanzelfsprekend of acceptabel was, zolang hij er zelf voordeel van had. Die tijd werkt door tot de dag van vandaag, zegt ze, want de geestesgesteldheid van vier eeuwen kolonialisme is niet in zeventig jaar verdwenen. ‘Dekolonisatie is een traag proces, helemaal als de gevolgen van het koloniale verleden nooit openlijk zijn besproken.’

In hun zoektocht naar identiteit idealiseren jongere Indische Neder-landers nu soms het koloniale Indië

Volgens haar komen racisme en de angst voor migranten hieruit voort. ‘We kunnen wel zeggen dat iedereen gelijk is, maar dat betekent niet dat we er ook naar handelen.’ Natuurlijk, erkent ze, hiërarchisch denken zit in ieder mens. ‘Maar in de ene samenleving is het sterker ontwikkeld dan in de andere. En het was bij uitstek een kenmerk van een koloniale samenleving. Het creëren van raciale ongelijkheid was de verdeel-en-heerspolitiek van de Nederlanders.’

Ziet ze dan helemaal geen verandering? De laatste jaren staan racisme, slavernij en de koloniale tijd toch meer dan ooit in de belangstelling? ‘We zijn wel wat opgeschoten, maar er zijn meteen tegenkrachten gekomen. Die benauwen me.’ Ze denkt aan uiterst rechts gedachtegoed, maar ook aan een boek als Tempo doeloe, een omhelzing, waarin Kester Freriks beweert dat Nederlands-Indië ook goede kanten had.

Ze vindt dat we eindelijk de feiten van de koloniale tijd onder ogen moeten zien en dat die om te beginnen op scholen en in de media bespreekbaar moeten worden. Een aantal organisaties, waaronder hetInstituut voor Oorlogs-, Holocaust en Genocidestudies (NIOD), doet sinds 2017 onderzoek naar extreem geweld tijdens de dekolonisatieoorlog in Indonesië, maar voor Bloem voldoet dat niet. ‘Het is veel te laat en te weinig. Het gaat niet alleen om oorlogsmisdaden, deze geschiedenis is veel complexer.’

Bloem verdiept zich al decennia in Nederlands-Indië en dat leidde ertoe dat haar beeld van het Indisch-zijn kantelde. Ze sprak uitgebreid met haar familie en vele, vele andere Indische Nederlanders, en tot haar verrassing waren haar gesprekspartners verre van zwijgzaam, zoals het cliché over hen wilde. Ze vertelden hun verhaal graag, maar werden eerder nooit gehoord. ‘Ze waren geen geboren zwijgers, ze leerden zwijgen.’

Voor de meesten begint hun geschiedenis in de zeventiende eeuw in de kazernes in de archipel, waar Europese militairen inlandse meisjes gebruikten voor huishoudelijke taken en het bevredigen van hun seksuele behoeften. Als een man het ene meisje boven het andere verkoos, mocht ze slapen op een matje onder zijn bed, dat met het oog op overstromingen op palen stond. In die kleine ruimte, tussen de palen, werden heel wat eerste generatie Indische kinderen geboren. Indo-Europeanen werden ze later genoemd, vaak afgekort tot ‘Indo’.

Dat deze praktijken lang doorgingen, blijkt uit het verhaal van Bloems grootmoeder Emma. Ze werd rond de vorige eeuwwisseling in Atjeh geboren, onder het bed van haar vader, een Pools-joodse man die zich had aangesloten bij het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL). Oma Emma vertelde Bloem dat haar Javaanse moeder een soort slaaf van haar vader was en geregeld slaag kreeg. In een gemengde relatie gold dat als de vrouw werd verstoten, of de man overleed, de kinderen naar het weeshuis moesten. Ze mochten niet in de cultuur van de moeder opgroeien.

Gaandeweg ontstonden ook buiten de kazernes seksuele betrekkingen tussen Europeanen en de oorspronkelijke bevolking. Steeds meer Nederlandse mannen trokken op met de lokale bevolking, ze liepen op blote voeten, droegen luchtige kleding en spraken Maleis. Sommige mannen stichtten een heel gezin met een inheemse vrouw. Trouwen was verboden of mocht alleen onder voorwaarden, maar er waren mannen die hun nakomelingen ook los van een huwelijk erkenden. Andere mannen deden alsof hun kinderen niet bestonden.

Toen het aantal Nederlandse vrouwen in de kolonie in de negentiende eeuw steeg, verdween de normaliteit van dit soort relaties, waardoor de term Indo-Europeaan een negatieve klank kreeg. De Nederlandse vrouwen keken op Aziatische vrouwen neer en hun kinderen van gemengde afkomst vormden een probleem. De ‘mestiezen’ waren het zichtbare bewijs dat de scheiding tussen de ‘superieure’ kolonialen en de ‘domme’ plaatselijke bevolking was doorbroken, aldus Bloem in haar Anton de Kom-lezing.

Geeft Multatuli een beeld van Nederlands-Indië? ‘In de Max Havelaar bestáát de Indo niet eens’

Wie hogerop wilde komen, moest zo Nederlands mogelijk worden. Dus was het zaak om perfect Nederlands te spreken en om die reden werd oma Emma naar een nonnenklooster gestuurd, waar ze naakt of geblinddoekt werd opgesloten als ze de taal van haar Javaanse moeder sprak. Bovendien gold: hoe witter, hoe beter. Was een baby te bruin uitgevallen, dan was er sprake van een ‘terugslag’ en slonken de kansen van de pasgeborene op een goed leven.

Bloems moeder was een dochter van Emma – zij was in het gezin het donkerste kind. Het betekende dat ze kippen leerde slachten en plukken, omdat ze later vermoedelijk geen rijke huwelijkspartner zou krijgen en dus geen bedienden. Een andere dochter van oma Emma was blond en stond na schooltijd op de tennisbaan. Bloems moeder leeft nog, ze werd onlangs negentig jaar. Toen Bloem haar vorig jaar vroeg wat het Indisch-zijn voor haar betekende, antwoordde ze ondanks haar dementie: ‘Dat je je niet hoeft te schamen omdat je Indisch bent.’

Bloem wordt fel als ze het hierover heeft. ‘Die schaamte zat er bij de Indo-Europeaan diep in. Ook al was je nog zo wit, in Nederlands-Indië leerde je dat je een bruintje was en dat je in de hel kwam. Op scholen, in weeshuizen, overal kreeg je dat te horen. Mijn oma vertelde me dat ze in het klooster soms zomaar werd geslagen, ze wist niet waarom. Ze leerde: ik ben hoe dan ook fout. Wat creëer je voor mensen?’

In haar lezing zei Bloem dat welgestelde Indo-Europeanen de vooroordelen, racistische voorkeuren en minachting voor nota bene hun eigen bevolkingsgroep van de Nederlanders overnamen. ‘Ze wilden niets met de familie in de kampong te maken hebben, luisterden niet naar krontjongmuziek, maar studeerden nocturnes van Chopin in.’ En: ‘Ambitieuze Indischen wilden liever niet met andere Indischen omgaan, en zeker niet met Indischen die tot een lagere sociale klasse behoorden.’

Zo raakten de Indo-Europeanen verdeeld. Er was ruwweg sprake van twee groepen: hoge ambtenaren en officieren behoorden tot de grote Boeng, iedereen eronder behoorde tot de kleine Boeng en vervolgens waren er nog allerlei subgroepen. Het gevolg was dat iedereen in Nederlands-Indië, van elke kleur en stand, met een ‘trapje’ in zijn hoofd leefde. ‘Je zag jezelf altijd op een trede staan, je likte naar boven en trapte naar onderen. Deed je dat niet, dan kwam je niet verder’, zegt Bloem.

Indonesië werd in 1949 onafhankelijk en rond die tijd kwamen zo’n 330.000 Indo-Europeanen naar Nederland, die voortaan Indische Nederlanders heetten of nog steeds ‘Indo’s’. Bloems ouders voeren in december 1950 de Rotterdamse haven binnen en zagen tot hun verbazing dat witte werknemers het zware werk deden. ‘Blanke koelies’, zoiets hadden ze nog nooit gezien.

Al snel bleek dat hier geen plaats was voor hun verhaal. De Tweede Wereldoorlog was net afgelopen en Nederland was druk met de wederopbouw. Los daarvan was het geen tijd waarin lastige zaken openlijk werden besproken. De moord op ruim honderdduizend joodse Nederlanders was nauwelijks een onderwerp, laat staan dat wat in een verre, verloren gegane kolonie was gebeurd.

Dit was de basis van het grote Indische verdriet: de Indische Nederlanders hadden in de kolonie hun best gedaan zo Nederlands mogelijk te worden, maar in Nederland bleek nauwelijks iemand van hun bestaan te weten. In 1983 zou Bloems vader in een interview vertellen hoe hij begin jaren vijftig voortdurend pijnlijke vragen kreeg over waar hij vandaan kwam en wat hij in Nederland kwam doen. ‘Je bent niet Nederlands, je bent Chinees’, kreeg hij te horen. Indische Nederlanders voelden zich vaak als oud vuil op straat gezet.

Max Havelaar

Tja, wat kwamen Bloems ouders in Nederland doen? Zoals zoveel Indische mannen had haar vader jarenlang voor de Nederlanders gevochten. Op zijn zestiende dwong zijn Nederlandse stiefvader hem te tekenen voor het KNIL en om die reden namen de Japanse bezetters hem tijdens de Tweede Wereldoorlog krijgsgevangen. In 1944 werd hij met meer dan zevenduizend mensen op het schip de Junyo Maru gepropt, dat hen van Java naar Sumatra moest brengen. Vlak bij Sumatra, op 18 september, torpedeerden de Britten de boot, waarna bijna zesduizend opvarenden verdronken. Bloems vader overleefde door in zee twaalf uur lang aan een stuk hout te hangen.

Op Sumatra werkte hij aan de Pakanbaroe-spoorweg, waarbij 26.000 mensen door geweld en uitputting omkwamen. In het interview uit 1983 wilde Bloems vader nog steeds niet praten over de verschrikkingen die hij meemaakte. Na de oorlog ontmoette hij in toenmalig Batavia een Indisch meisje dat later zijn vrouw zou worden en nog later de moeder van Marion Bloem. Het meisje had de oorlog doorgebracht in een jappenkamp, waar ze harde klappen had gekregen omdat ze weigerde te buigen voor de Japanners.

Na de oorlog maakten Bloems ouders de vrijheidsstrijd van Indonesië mee, en de bloedige reactie daarop van Nederland, dat weigerde zijn kolonie op te geven. Bloems vader zat bij het KNILen stond daarmee aan de kant van de Nederlanders, tegenover de vrijheidsstrijders. Toen Indonesië zich in 1949 eindelijk uit de Nederlandse greep had bevrijd, kozen veel Indische Nederlanders voor vertrek naar Nederland, omdat ze hun leven niet zeker waren. Ze werden gezien als heulers met de vijand.

Bloems vader had nog wel willen blijven, maar met het oog op de toekomst van hun kinderen koos haar moeder voor Nederland. Net als de meeste andere Indische Nederlanders kwamen ze hier terecht in een reeks tijdelijke onderkomens. Bloems ouders trokken in tweeënhalf jaar langs zeven pensions. Haar ouders zaten in 1952 nog steeds in een pension toen zij in een kraamkliniek in Arnhem werd geboren.

Het Indische verdriet werd Marion Bloem ‘met de rijstlepel’ ingegoten. Ze merkte dat haar ouders’ ervaringen ook jaren na hun aankomst in Nederland niet werden erkend. Ze moesten blijven uitleggen waar ze vandaan kwamen en wat ze in Nederland deden. Het gevolg was dat ze zich hier nooit echt thuis voelden, wat gold voor een groot deel van de eerste generatie Indische Nederlanders. Maar er was ook geen land waarnaar ze terug konden.

Al op de middelbare school merkte Bloem dat de meeste Nederlanders de waarheid over het koloniale verleden niet kenden. Ze kreeg te horen dat de boeken van Multatuli en Hella Haasse een beeld gaven van Nederlands-Indië, maar zelf herkende ze zich er totaal niet in. ‘In de Max Havelaar bestáát de Indo niet eens’, zegt ze.

Indische Nederlanders van de tweede generatie waren over het algemeen al even onwetend over het koloniale verleden – sommigen omdat ze zich afsloten voor het leed van hun ouders en nooit vragen stelden. Dat Bloem zich er vanaf de jaren tachtig als schrijver en documentairemaker wel in verdiepte, kwam door haar studie psychologie en haar man Ivan die haar liet inzien dat ze een uniek verhaal te vertellen had.

Meteen stuitte ze op weerstand. Mogelijke subsidieverstrekkers voor haar documentaire Het land van mijn ouders zeiden tegen haar: ‘Waarom wil je dit toch allemaal oprakelen?’ Het manuscript van Geen gewoon Indisch meisje was volgens een uitgever pas interessant voor publicatie als ze het wat nostalgischer maakte. Ook uit de Indische gemeenschap kwamen kritische geluiden. ‘Ach ja, ook veel kinnesinne’, zegt Bloem.

In wezen is er volgens haar nooit iets veranderd. De meeste Nederlanders weten amper iets over de achtergrond van Indische Nederlanders. Wie er op 15 augustus worden herdacht; ze hebben geen idee (de slachtoffers van de Japanse bezetting van Nederlands-Indië). Het gebrek aan erkenning leidde ertoe dat sommige Indische Nederlanders jaloers waren op de behandeling van latere nieuwkomers. Die werden niet in pensions weggestopt en voor hun problemen bestonden subsidies.

Intussen leeft het ‘trapjesdenken’ voort, aldus Bloem, evengoed onder Indische Nederlanders. Voor dat laatste verwijst ze naar ‘politici die zich op de rechterflank bewegen’ – ze wil liever geen namen noemen en benadrukt dat ook veel Indo’s in de politiek aan de linkerkant en in het midden zitten. Niettemin: Baudet en Wilders hebben een Indische achtergrond, dat is algemeen bekend. ‘Ik heb medelijden met ze’, is alles wat ze over hen kwijt wil, ‘omdat ze zoveel behoefte hebben zichzelf te bewijzen over de ruggen van hele bevolkingsgroepen heen. Ik wil ze niet meer eer geven. Het is al erg genoeg dat ik niet om hun namen heen kan.’

Er bestaat geen Indische cultuur, zei ze jaren geleden al, er zijn alleen overblijfselen van een tijdperk waarin racisme, grove ongelijkheid en onrechtvaardigheid normaal waren. Waarom zou ze zichzelf nog Indisch noemen? Ze koestert alleen het goede dat ze van haar ouders heeft meegekregen: de levensvreugde, de muziek, de danslust, het samen eten, de familieband. ‘Maar of dat typisch Indisch is weet ik niet. Ik heb het bij meer mensen gezien die moesten overleven in een nieuw land. Het zit in veel culturen. Laten we daarvoor openstaan.’

---

Het publieke debat is verhard en gaat steeds sterker om loyaliteit aan gelijkgestemden. In de serie Voorbij het eigen gelijk kwamen mensen aan het woord die zich met liefde buiten de eigen groep wagen

Persbericht, 22 februari tot en met 1 maart Pasar Color Festival - Istimewa-Events

Van 22 februari tot en met 1 maart staat Hal 5 van de Huishoudbeurs in Amsterdam RAI in het teken van cultuur. Tijdens deze zesde editie van het Pasar Colours Festival kan de bezoeker van de Huishoudbeurs kennis maken met uiteenlopende culturen. Gedurende dit 9-daagse festival is er volop entertainment aanwezig op het podium.

Daarnaast zijn er bij ruim 90 stands producten uit onder andere Azië, Afrika en Zuid-Amerika te koop. Op de foodmarkt kunnen bezoekers van authentieke gerechten genieten uit deze continenten.

Voor detail info & Programma klik op https://icmonline.ning.com/profiles/blogs/pasar-colours-festival-op-de-huishoudbeurs-22-februari-tot-en-met

Met vriendelijke groet, 

Sabrina van der Meer

Istimewa Events

06-42167690

Werkdagen: ma-di-do-vrij

Website | Facebook | Instagram

Vaartweg 22, 3131 HT Vlaardingen

”HET MARLIES VELDHUIJZEN-VAN ZANTEN HILLNER - DOCUMENT”   deel  VII    -  door Ad  C. Lemmens   New Zeeland.

In antwoord, en een reflectie, op de gebeurtenissen van  onze Indische groepering op 28  Juni 2011 van, en met, de Tweede Kamer beslissingen -  door Ad  C. Lemmens   New Zeeland.

Red. Adrian woont in het buitenland (Document bevat 20 pagina's)

na haar eigen oorlogs ervaringen, belevenissen en verliezen. Het is nu, en belated, de allerhoogste tijd, dat ook zij haar rol speeld, om deze uitermaten beschamende situatie ten einde te brengen, met actie en met enige daarmede herstelde gevoelens van EER.! 

“RAWAGEDEH” Was een, naar de omstandigheden begrijpelijke NEDERLANDSE re’actie, maar met de Indonesische waarschuwing en het vo’o’r-komen van enige ruchtbaarheid, vanwege, en met de “INDIESCHE KWESTIE “, was vliegensvlug en ongelooflijk onderdanig en attend afgehandeld, zelfs als men het kan disputeren, voor de vele en ontzettend moorden op onze eigen, meestal hulpeloze mensen, dat zo veel meer slachtoffers en op de vreselijkste wijze verloor, maar wij waren immers alleen maar Indiesche mensen, colonialen, die met het GEBAAR tevreden behoorden te zijn.!.

Kan men zich enigszins voorstellen, wat een verschil in waarden hierbij werden gepresenteerd, waar men in een land op minder dan een Euro per dag leeft, dat zij onze eigen origineel te verwachtten 20.000,--. Euros kregen, en wij ( onze mensen ) in een 20.000,-- land leven en dankbaar moesten zijn, met het zielige gebaar.!???  Waar is de evenredigheid hiermede.!???

Het is nu mijn vraag, aan U ; om dit document door te lichten, en er een zeer terecht en “afdoend antwoord” op te maken, dat inderdaad onze gemoederen tot rust kan brengen, met en over deze, “nu” zo dringende, “INDIESCHE  KWESTIE”.! Velen die het verdienden, zijn ons reeds voor gegaan.!

Wij, mijn familie, maar ook in het speciaal mijn persoon, hebben de “INDIESCHE KWESTIE” –         ”OVERLEEFD” , dat is alles dat ik daarvan kan zeggen, als inderdaad ook, door mijn leven en werk tot die overleving is bewezen.! Mijn Moeder, als mijn voogdes, die een geweldig patriotisme, moed en volharding, gedurende die oorlog, voor, en in, de kampen heeft getoond, en die zelfs zeer veel mensen-levens heeft gered, door haar acties en activiteiten, was met de “INDIESCHE KWESTIE” en haar gevolgen, totaal ontwricht, waardoor mijn persoonlijke levens-kansen en mijn origineel zo geweldige mogelijkheden, dat zonder een evenwichtige Moeder, voor mij totaal vernietigd, en gedegradeerd werd, tot een harde overlevings strijd, levend van de hak op de tak, met groote tekortkomingen, enorme frugaliteit en met ten zeerste gekortwiekte mogelijkheden, voor mijn eigen toekomst, als is gebleken.!

NEDERLAND, met haar elkaar opvolgende Representatieve Regeringen, behoord zich zwaar te schamen, met haar mishandeling van, en met deze “INDIESCHE KWESTIE”.! !! Het is nu reeds veel te laat, voor een kwestie van “EER”, maar deze kwestie zal blijven.! Het is “NU DE HOOGSTE TIJD”, dat Nederland daar wakker mede wordt.!!!

NEDERLAND ; is ook mij persoonlijk en direct, verschuldigd als een legaat van mijn eigen Vaders leven en dood, met en op haar orders.!  

Als deze Eere zaak, mede dankzij U, niet in de zeer nabije toekomst wordt opgelost, is dat ook op Uw hoofd, waar Uw naam en Uw handelingen daarmede, is verbonden. Uw negatieve  Stand, kwam daar allerduidelijkst mede door, en U te verschuilen achter een algemene cabinets beslissing, die helemaal niet algemeen was, zal Uw standhouding ook niet ten goede komen.!

Moge de toekomst, en Uw persoonlijke houding, “voor het groote leed van velen”, zich verrekenen. Dit onrecht, met daarmede ook een persoonlijke verantwoording, voor U, als een kwestie van Ere en genoegdoening, is te groot, om in het verschiet te laten wegzinken.!

Nederland kan aan een afrekening met de “INDIESCHE KWESTIE” niet ontkomen.!!!

Uw persoonlijke “Afdoende” Antwoord, wordt hiermede zeer geapprecieerd en verwacht.!

A.U.B., ook onder Uw persoonlijke handtekening.

Bij voorbaat mijn dank, voor Uw te nemen observaties hiermede.

U groetend, Adrian C. Lemmens.    Committee lid -  EJOS Inc.    Auckland - New Zealand.

ICM 22,10,17

ICM /MSN de geschiedenis van een Indische digitale guerrilla (Indische Internetkrant)

Ofwel beter 

bekend als NINES /ON LINE  “tussen haakjes ICM 

Online”.   Ferry Schwab Sr / mr.ICM ,  initiatiefnemer van de gro 

otste Indische Sociaal Media op het Wereld Wijde Web ofwel de Indische Internet doet zijn verhaal. 

ICM Online heeft sinds 1999 een belangrijke rol gespeeld in de Indische Gemeenschap. Het begon met ‘Old School” kweken van awareness. Ruim een miljoen flyers gingen via Pasar Malams over de toonbank bij de verschillende standhouders in die 14 jaar. Langzamerhand werd het een vertrouwd beeld op alle pasars en overige evenementen. Een project zonder enige steun van de Overheid. Dit vond plaats voor het Gebaar project dat later een onmisbare schakel bleek te zijn voor de verdere politieke emancipatie van de Indische Gemeenschap.

Content is de sleutel tot alle systemen, concepten en methodieken die goed verpakt moet zijn met een visie en inhoud. Deze zorgt uiteindelijke voor de sturing of hervormingen in de samenleving. Net als bij de politiek. Iedere burger die een goede “tevreden”  verpakt met visie en inhoud bereikt zijn doelen. 

In 1996 zocht MSN - Nederland een partner om MSN als sociaal media weg te zetten en om flink aan de weg te timmeren met mijn bedrijf Fastware & Advisering.  Al heel snel ontwikkelde ik naast een statische website de bekende www het “Online deel” waarop mensen direct konden reageren op geponeerde columns of stellingen ofwel dus sturende “content”. De dialoog via het Internet was met de Indische gemeenschap geboren.  Voor alle Indo’s ging een wereld open. Wel vergaten ze dat de hele wereld meekeek. Al heel snel spatte de emoties van bepaalde Indo – groeperingen op het scherm. De ouderen die zaten met trauma’s  uit de Tweede Oorlog, bersiap en de koele kille ontvangst.  De jongeren weer leefden in een andere wereld, waar ludiek MSN werd gebruikt voor de promotie van evenementen of door Facebookachtige content te plaatsen. De bekende  Follow me berichten. De anderen hielden ze puur bezig met herinneringen delen naar Tempo Dulu.  De andere weer met IndoRock. De Indische gemeenschap kon je dus  verder onder verdelen in groepen (segmenten). Door het vormen van fora  gericht op een specifiek thema (content) melden zich Indo’s  die zich voelden aangesproken door het thema. Op een aansprekende themanaam waar men vervolgens lid van werd.

 De naam ofwel content van een MSN – Groep werd bepalend. 

Namen zoals Indo Groep, Indo Forum, Indo4ever,  IIP Maillist, There’are Indo, Indo Entertainment, TV Indo, Nieuw Indisch, en Indo Web. Het was eigenlijk al een Facebook avant la lettre tot stand gekomen in 1996 in de vorm van het MSN. Centraal stond hier de “content” dus publicaties van hoge kwaliteit gericht op thema’s om zo gericht de doelgroepen te interesseren en te sturen. Niet voor 1 lezer maar gelijk voor duizenden gelijkgestemden. Zo ontstonden op het MSN vele diverse communities (groep in termen van Facebook) . NINES Online (ICM) was de rode draad voor alle die Indo Groepen. Ruim 99 waren er destijds vertegenwoordigd  op het MSN met een gemiddeld aantal leden van 400.

Doordat NINES Online (ICM) door de 26 organisaties aangesloten bij het IP als communicatie middel werd gebruikt ontstond de behoefte om dit concept verder uit te bouwen als krant.  Alle publicaties werden doorgezet op alle 99 MNS groepen, naast de andere ICM  kanalen. Hierdoor bouwde ICM een groot bereik op. Naast de tour op de ruim 60 pasar malams per jaar.

Het volgende probleem was om de geïnteresseerden blijvend vast te houden. Dankzij de technische structuur van deze MSN – groepen was dit mogelijk. Iedere bericht met content dat op het “prikbord” werd geponeerd ontvingen de aangesloten leden direct op hun e-mail, waarop deze weer konden reageren, zo hadden de webmasters hun handen vol om deze weer te beantwoorden, en ontstond de centrale moderator die de bedrijvigheid op de MSN -groepen aanjoeg. 

De groep die weer ontstaat uit het forum kan op publicaties reageren die het onderwerp weer verder polijsten tot een nog hoger niveau. Het bekende DELEN op het Facebook nu, is dus niet nieuw.

De “content” zoals uitgevers dit plegen te noemen is de “value “ dat je te koop aanbiedt en de kopers kaatsen die value weer terug in de vorm van Goede publicaties die hun weg vinden op het World Wide Internet en dus wereldwijde spreiding  Een illustratie hier van is het YouTube  verhaal dat een nieuw medium is geworden naast de televisie met zijn traditionele kijkerspubliek en een veel groter bereik heeft over de nationale  landsgrenzen.

Zo werd mijn methodiek succesvol implementeren gelanceerd op een statische website in combinatie met “Online gebeuren” dus het forum. Eerst werd de methodiek aan diverse uitgevers aangeboden, echter die waren nog niet zover (1996 ) om het via een forum die ondersteuning On Line te bieden. Als automatiseringsman van het eerste uur had ik deze voorsprong op iedereen. Je weet als designer dat je de wereld kunt veranderen. Op dit forum werden hoogstaande personen en belangrijke zakenlieden lid. Door het delen van duurzame content ontstaat een Business To Business Model On Line voor alle branches en doelgroepen (o.a. Indische Gemeenschap).  Tegelijkertijd toonde Alex van Groningen (www.balanced-scorecard.nl)  zijn belangstelling ook voor dit CONCEPT. Het Tweede Sociaal Media platform in het zakelijke verkeer was een feit in het topsegment van Nederland .

Hierna zijn door mij vele MSN – Groepen voor Nederlandse Verenigingen en Indische Verenigingen opgezet o.a. E-learning Groep waar cursisten die bij ons lessen volgende Online op de MSN-Groep Fastware _ Elearning  en delen met hun mede cursisten. Dit was uniek voor die tijd. Ook voor de Overwinteraars aan de Costa Blanca (Pensionades)  zijn complete MSN-Groepen opgezet en geïmplementeerd aan de Costa Blanca (o.a. Hallo Online). Zo konden opa en oma met het thuisfront contact blijven houden tijdens hun overwintering aan de warme Costa’s.  

In 1999 melden zich diverse Indische organisaties zich.   

Omdat de NINES organisatie door mijn bedrijf Fastware  & Advisering jaren werd gesponsord, was NINES als eerste aan de beurt. Naast dat NINES  voor mij interessant was. Namelijk NINES was lid van het Oude Indische Platform, en heeft later een zeer belangrijke rol gespeeld bij het tot stand komen van Het Gebaar. Er werd een project opgezet om een website in combinatie met MSN Community voor de 1000 leden van NINES. Later zijn de andere verenigingen op NINES/ICM erbij gekomen. Het bereik is nu gegroeid tot ruim 400.000 anno 2013.  

ICM ofwel Toegang tot de Indische Wereld. 

Aan deze missies ofwel content is nimmer getornd. 

Anno 2013 staan ze nog recht over eind!   

De content van ICM:    

ICM – de Indische Media- die beoogt om zoveel mogelijk de samenleving van de huidige Indische gemeenschap in beeld te brengen met een knipoog naar Tempo Dulu. Om deze CONTENT te realiseren heeft ICM een scope met gereedschappen om via persberichten, actualiteiten, nieuws, de agenda en het Indisch entertainment in beeld te brengen. Niet onbelangrijk om aan politiek Den Haag het signaal af te geven voor de behandeling van de Indische Gemeenschap over de afgelopen zestig jaren. Maar ook om een luisterend oor te leggen bij de Nederlandse media. Last but not least het overdragen van het Palet aan Indisch Cultuur erfgoed aan de volgende generaties Indische Nederlanders en Nederlanders.

Hoogtepunten die content van ICM vormden zijn divers geweest o.a.:

* De Pasar Malam ontwikkelingen werden door het ICM gestructureerd, en kwamen eindelijk in beeld door het opzetten van de Kalender. Het kent ruim 800.00 bezoekers.  

* De Boekrecensies; met de vele schrijvers die zich melden als ICM columnist.

* Indisch Entertainment met de vele beroemde artiesten; Wieteke, Ais, Blue Daimond Riem de Wolff, Any Tielman …..  

* De respondenten in het land.  

* Het Indisch Platform   

* Politiek  

Een hoogtepunt op ICM/NINES  Gebaar ontwikkelingen.  

De vele hoogtepunten uit de” Indische geschiedenis” op de wereld van ICM als Social Media  is toch Het Gebaar die de regering Kok deed voor de kille koele ontvangst in Holland in 2000. Dit tussenresultaat werd na eindeloze discussies met de Indische vertegenwoordigers, en in latere fase met de oude Indisch Platform bereikt. De vereniging NINES had beslissende rol bij de doorbraak van Het Gebaar, die als enige een professionele website had met een social media strategie Het MSN had toen al een fors bereik. 

Het Indisch Platform werd door oud-premier Lubbers geïnstalleerd als politiek Overlegorgaan met de regering om alle Indische belangen voor en namens de Indische Gemeenschap te behartigen. Na een lang- en moeizaam onderhandelingsproces werd bij monde van Kok een Gebaar gedaan namens de Nederlandse regering met het accent op die kille en koele ontvangst in Nederland. Dit resultaat komt op het conto van dr. Kloosterman lid van NINES. NINES was 1 van de aangesloten organisaties bij het IP. Met als enige een webportaal met een Online  Groep op MSN (NINES Online). Het bereikte resultaat dat op Internetmedia NINES Online en Blimbing bereikte; dat letterlijk door velen gezien werd dat de onderhandelaars namens de Indische Gemeenschap in het voortraject van destijds de Indische zaken hadden verkwanseld.

 Begrijpelijk, de betrokkenen hadden hier persoonlijke belangen bij, omdat De Overheid hun broodheer was. Al eerder werd men geconfronteerd met het debacle van het Indisch Gebouw in Scheveningen dat Els Borst schonk voor een symbolisch bedrag van 1 gulden. Daarop een subsidie van enkelen miljoenen guldens gaf om het gebouw te renoveren tot het Indisch moment. Helaas, dit gebouw bleef in de steigers en kwam nooit af. Later werd in de Javastraat alsnog een gebouw gehuurd voor het failliet gegaande Indisch Huis. Dat waren toch “Indische zaken “ die hoog scoorden bij de achterban en lezers op ICM Online, Blimbing en de vele Indische MSN Groepen o.a. IIP MAIL LIST van Rick van den Broecken. 

Zoals de kabinetten op een rij nu een ander uitleg plegen te geven aan dit Gebaar dat dit voor de fysieke – en materiële oorlogsschade bestemd was tegen finale kwijting. Vervolgens werd een onderzoek ingesteld door het NIOD, Die kwam met een geheel andere kijk dan de regering op de zaak. Dit is nu aan de orde.  

Bij de Indische Gemeenschap bij vele families destijds (2000-2001) werd het dagelijkse gesprek dat op de ICM Sociaal Media was te volgen met grote interesse bekeken. De berichtgevingen over de bekende Internet Indo groepen (99 stuks) rond de ontwikkelingen van Het Gebaar werden hooggespannen gevolgd.  

 Komen ze wel in aanmerking als gewone burger. Uiteindelijk werd die grenst duidelijk voor allen geboren voor augustus 1945, en de rest viel erbuiten. Al deze stemming makerij was dagelijkse kost op de MSN – Groepen van NINES, IP – Maillist, The Indo’s en vele andere groepen.  Niet te vergeten van Huib Deetman opwww.blimbing. nl als deze weer uit Den Haag kwam en op de valreep verslag deed.

De berichtgevingen liepen via www.blimbing.nl en veelvuldig via www.nines.nl ;  Deze bestond uit een website deel en On Line deel uit een MSN-Community  (In 2002 ging dit over in Het ICM van nu). Duidelijk was dat er een grote kloof was met de achterban: “ De Indische Gemeenschap”. NINES had niet meer dan 1000 leden, en de overige 7 aangesloten organisaties lagen ook op dat aantal zo niet minder. Toch besloot en sprak dit Indisch Netwerk vele zaken in naam van de Indische Gemeenschap terwijl het om nog geen 5000 man totaal ging. Bij vele Indo’s NU leeft dit ongenoegen en vinden dat hun naam wordt misbruikt.

De MSN – Communities legden de verbindingen met die andere wereld van de Indo’s. De emoties en kritiek liepen hoog op, mede omdat Boekholt alles binnenkamers hield. De IP- leden (besturen) mochten niets terugkoppelen naar hun leden.

Boekholt en consorten hadden duidelijk andere bedoelingen met 385 miljoen voor het Gebaar. Dankzij de MSN-Communities lekten vele zaken naar buiten, waarop op het hele MSN heftig aan toe ging. Dat lekken gebeurde dan ook richting de pers dat het oude IP andere plannen had met Het Gebaar namelijk dat dit collectief te houden gestort op 1 rekening, en van hier uit de verdeling zou plaatsvinden (hadden hele andere stoute plannen).    

Dit is uiteraard een waanzinnige gedachte  om 341.000 mensen te traceren, vervolgens te selecteren en ten slotte uit te keren.   Wat uiteindelijk door de Overheid zelf werd geregeld via Stichting Pelita met betrekking tot de persoonsgegevens. Alle ontbrekende data werden via Blimbing en NINES vergaard (Beide sites zijn private initiatieven).   

De individuele uitkering gebaseerd op Het Gebaar liepen niet vlekkeloos o.a. in de informatievoorziening wie wel en wie geen recht hebben. Dit vergrootte de verwarring o.a. op de MSN-groepen en bij Pelita die namens- en voor de overheid is ingesteld voor de Indische belangen en hier in faalde Via NINES, BLIMBING en MSN – Groepen werden de Indo’s bereikt waarbij velen uit het buitenland.  Begrijpelijk. Dankzij MSN waren de meesten aangesloten op 1 van de 99 Indo groepen of op meerdere.  

De aanvraag -formulieren waren cryptisch opgesteld zodat een gemiddelde burger er zo wie zo al niet uitkwam, dus hierdoor de uitbetaling via Het Gebaar misliep .Kennelijk ook de bedoeling van de bedenkers. Blimbing heeft specifiek hiervoor een flowchart ontwikkeld. Middels de flowchart werden velen op weg geholpen naast dat op de MSN-Groepen een soort Helpdeskachtige ondersteuning op gang kwam. Dit alles bleef buiten het zicht van het IP en Pelita, die hun koppen in zand staken. Die waren druk bezig met Projecten Collectieve Doelen hoe zij weer elkaar de bal toe konden spelen. Het ging om 35 miljoen waarvoor 124 projecten werden geselecteerd. Allemaal geflopt. Geen van de projecten had de kwalificering van duurzaamheid om Indische Cultuur erfgoed te bewaren en om door te geven zoals een Indische omroep (Tegelijk had je dan een Indisch omroep blad) en Indisch Media zoals ICM nu.  Dit zouden twee “contents’ kunnen zijn die de samenleving zou kunnen aansturen, beïnvloeden en hervormen. Het geld ging op aan feesten, keukens, en exposities. Zo kon zelfs Tong Tong Fair een graantje meepikken en kregen filmmakers eindelijk hun hobby betaald. De commissie die de projecten selecteerden moeten maar goed in de spiegel kijken, en duurzaam en innovatief komt kennelijk in hun woordenboek niet voor. Misschoen was het een gebrek aan toekomstvisie. 

Via het MSN Indo Groepen en andere sites zijn er wel 50.000 van deze flowcharts over de lijn gegaan. In tegenstelling tot de Joodse Gemeenschap die zo 45.000 op hun bankrekening ontvingen zonder een enig inspanning, werden hier de Indo’s het bos ingestuurd.

ICM verbindt Indische thema’s aan de Indische Gemeenschap, bindt op die manier de Indische Gemeenschap en zet hun issues op de Nederlandse kaart.  

Dit was 1 van de missies van ICM om de huidige Indische Samenleving in kaart te brengen via alle mogelijke  instrumenten die het Internet biedt. Dit begint vanaf het moment dat het lijntje van de PC of andere systeem via het modem het netwerk op gaat de “World Wide Web “ en zo weer de huiskamers binnenkomt.   Tussen tijd vergaarde  ICM alle e-mails op de pasars en mails die via Indische organisaties beschikbaar werden gesteld omdat deze niet over een eigen website beschikten.  

Via de bekende e-mail verzending  ICM Breaking News wordt dagelijks ingebroken bij de leden van de Tweede Kamer en Nederlandse redacties om het Indisch geluid voortdurend ten gehore te brengen. De ICM breaking News werden gevuld met persberichten, columns, artikelen , de actualiteiten en belangrijke feiten.  ICM Breaking News legde zo die verbindingen.   

Tweede tool waren zijn de webistes van ICM Online met multichannelling  en links naar Multiply, MSN, NING, FACEBOOK, HYVES, EN Twitter.   

Die continue stroom  ofwel “content”  zorgde voor ICM informatievoorziening, veranderingen en acceptatie in de samenleving.  Het wordt immers dagelijks beleefd!  Hierdoor groeide alleen maar het bereik van ICM als medium. Daarnaast verzorgde het medium ICM die verbindingen met Indische organisaties. 

Voorbeeld is de wereld van de pasar malams die in 2003 als evenementen op de agenda van ICM werd opgenomen. Nog nooit in de geschiedenis was bekend hoeveel pasars er waren, waar, en wanneer.   

ICM was hier de sturende factor / coördinator die de jaarkalender invoerde waarop alle partijen hun pasars uiteindelijk gingen afstemmen via www.icm-online.nl. Zodat er op 1 datum niet ook nog een andere pasar werd georganiseerd. Nu anno 2013 loopt alles gladjes en anderen hebben in de voetsporen van het ICM andere websites opgezet zoals o.a. www.Tjampoer.nl die van 2001 tot 2005 op ICM een afzonderlijk onderdeel vormde.

 ICM hoogtepunt: de Stille Tocht anno maart 2013

Uit de selectie op ICM archief verschenen publicaties met de meeste kijkcijfers. Dit zijn de Indische Ontwikkelingen rond de Indische Perkara’s en waaruit actie voorkwam. Bijvoorbeeld IP Manifestatie op het Plein in oktober 2009, toen de NIOD rapporten werden aangeboden. De stemming over de Indische motie in juni 2012 die met twee stemmen verschil werd verworpen. 

De stille Tocht bij de aanbieding van de Indische Petitie waar 10.000 handtekeningen zijn verzameld via de Indische media en waarop 450 man op het plein kwamen om de petitie kracht bij te zetten. Eigenaar van de petitie is Hans Vogelsang van N.I.C.C.

De opzet van ICM sociaal media op Politiek Den Haag hebben invloed, daarnaast worden alle partijen gekend in deze problematiek via ICM Breaking News en alle bijhorende sociaal media zoals Facebook, Hyves en Twitter.   

Sociaal Media zorgt dat drempels bij politiek Den Haag worden weggehaald. Belangrijk weer is dat CONTENT op nivo, timing en kwaliteit wordt aangeboden. Hierop was de benadering van ICM gestoeld. 

Zonder Internet, zonder ICM en zonder Sociaal Media was het IP blijven steken zoals het oude IP in 2001; er was toen geen dagelijkse “content” dat via een media op de leden van de Tweede Kamer als voeding werd afgevuurd zoals nu. Hierdoor is het bewustzijn gekomen van de Indische perkara. 

ICM 24.10.17

De link Lisa de Fretes naar Georgina Verbaan, de zoektocht familiegeschiedenis.

In mei jl. werd ik uitgenodigd door Nussantarra Amstelveen om een presentatie te geven over ACTW66, of wel over traktaat van Wassenaar. Na de presentatie zoals gebruikelijk het Q & A vragen uurtje. Gewapend met de microfoon in de hand, rekeninghoudend dat je niet buiten het bereik kwam van de microfoon, probeerde ik zo goed als mogelijk de vragen te beantwoorden.

Ook ik,  naast vele anderen hebben door het voeren van redactie veel onderzoeken gedaan naar de andere Indische dossiers die bij het publiek verwarrend overkomen, naast dat je deel van je leven heb doogebracht in voormalige Indie, en niet van hoor zeggen!  

Dat wordt versterkt dat je  ervaar je als geen ander als bijna iedere week midden in het Indisch publiek staat op bijvoorbeeld op bijna alle pasars, dan zijn  er zo'n 70 in het jaar, en niet van achter een glazen bol denken dat je het weet.

Juist Lisa De Fretes  met Molukse achtergrond kwam met netelige brandende vraag; “Wij  zijn toch ook Indisch Nederlanders” en vervolgde haar verhaal “wij hebben ook in Indonesie gewoond, dan zijn wij toch alleen een”.

Ja, met die vraag zat ik even in mijn maag, ik wist wel maar vond het moeilijk om het zeggen van nee. Gelukkig kwam een dame en die zei heel simpel: “Mijn grootouders waren pure Hollanders”. De reddende engel.

Nu vrij recent ging Georgina Verbaan op zoek naar haar wortels dat op NPO kwam, en klaar helder in beeld bracht. Wel zeer clichématig verhaal voor iedere Indo zeer herkenbaar, en dat juist in deze generatie van nu  begint op te leven de zoektocht naar hun oorsprong , dus de familiegeschiedenis in moeten duiken. Goegina is 1 van de velen die hiermee bezig zijn; en vraag stellen van waar komen de Indische trekjes toch vandaan.

Op ICM kennen wij een Henk Harcksen die zelfs een boek hierover schreef de ruwe diamand. In die tijd dat slecht ging economisch met Nederland, en de bevolking van de onderlaag hun heil zochten bij het voormalige Indie. Dit was voor velen de drive om over de grens een beter leven te verkrijgen. Dus nieuw is dit fenomeen niet als wij de LINK leggen naar de vluchtelingen anno 2018 maar dan richting Nederland.

Men emigreerde of vestigden zich als ondernemer of men kwam in Dienst van de Indische Overheid of men ging het KNIL in als professional. Onder de laatste groep viel de overgroot vader van Georgina. Kreeg een relatie met een Javaanse vrouw, en kreeg kinderen. Uiteindelijk trouwde hij, er was dus een echte romance. Met het trouwen werd letterlijk de Indo geboren, die alle rechten verkreeg als Nederlandse Staatsburger. Uiteindelijk kende deze Indo gemeenschap een populatie van 500.000. Deze samenleving liet het beeld zien van de Nederlander, buitenlanders, de Indo’s en de Indonesische bevolking die gekenmerkt werd door een keiharde hiërarchie geregisseerd door de Nederlander.

.

Terug naar Ilse de Fretes;

haar betrokkenheid sloeg op de toepassing van het verdrag van Wassenaar dat ambtenaren en KNIL in dienst van de Nederlandse Overheid zijn uitgesloten van deze compensatie, waarover nog een strijd moet worden gevoerd met NL Staat, dus de Molukse. Want de meeste professionals bestonden uit Molukers, immers de Nederlandse Indische zijn voornamelijk als militant bij het KNIL. Ter verduidelijking, de toepassing ACTW66 (Traktaat Wassenaar) geldt voor Nederlandse, Nederland Indische en de Molukse burgers woonachtig in de republiek Indonesie over de periode 1947 - 1962. Is dus ook een grote misvatting van het Indisch Platform om deze deal te betrekken dat daarnaast thuis hoort bij het Ministerie van Defensie als oud-werkgever.

Meer over de presentatie klik op onderstaande;

ERKENNING

TOCH EEN MEDAILLE VOOR LAATSTE AMBONESE KNIL-MILITAIREN

’Ik heb het Vaderland gediend’

De laatste nog levende Ambonese militairen van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) krijgen alsnog een blijk van waardering van Defensie. Het lijkt een kleine stap, maar de veteranen zien het als een doorbraak. Oud-strijders als Bapa Bakarbessy (90) verlangden een leven lang naar de erkenning die maar niet kwam.

Al voor hij dienst nam in het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) had Bapa Bakarbessy meer meegemaakt dan velen in een heel leven te verstouwen krijgen. Maar het is wat er na zijn diensttijd gebeurde, wat hem het meeste pijn deed.

Vijftien jaar oud is hij als de Japanners Nederlands-Indië bezetten (1942). Vader Bakarbessy dient als onderofficier op Sumatra bij het KNIL. Kort na de inval wordt de militair met twee zonen gevangengenomen. Hij roept de jongens in de gevangenis bij zich.

Onthoofd

„Papa drukte ons op het hart: ’Als je kans hebt te vluchten, ga”, herinnert de oude man zich. Hij spreekt ’papa’ uit met de zachtheid van een kinderstem. De jongens hebben geluk. Op een gegeven moment vergeten de Japanners hun cel af te sluiten en kunnen ze vluchten. Vader betaalt de hoogste prijs voor zijn advies. „De Japanners hebben hem onthoofd”, vertelt de Ambonees. Van zijn acht broers overleven zes de oorlog niet.

De Japanse capitulatie is nog maar nauwelijks een feit of hij ziet mannen aan parachutes. De jonge soldatenzoon gaat ze begroeten in hun eigen taal. Hun officier is een jonge luitenant: Raymond Westerling. Als kapitein zal hij één van de meest omstreden Nederlandse militairen in Indië worden, omdat hij zich aan grootschalige zuiveringsacties schuldig maakt.

Omdat Bakarbessy Nederlands spreekt, brengt Westerling hem ter plekke onder de wapenen. „Ik werd zijn schrijver (secretaris, red.)”, vertelt hij. „Ik kreeg een uniform en een wapen. ’Vanaf nu ben je militair’ zei de luitenant.” Tussen ’45 en ’51 dient de Ambonees in het KNIL. Wanneer Nederland de onafhankelijkheidsoorlog verliest en de kolonie de republiek Indonesië wordt, wil hij maar één ding: terug naar Waai. Zijn dorp op Ambon in de Molukse archipel, waar de familie veel land heeft.

Ontslagen

Maar de Staat der Nederlanden beslist anders. De net getrouwde militair krijgt de order in te schepen. Zijn schip vaart niet naar huis, maar naar Amsterdam. Met niet meer dan wat er in een stalen kist en een plunjebaal past, staat het echtpaar op de kade. In Nederland krijgt Bakarbessy te horen dat hij is ontslagen. Het leger heeft geen plek voor Molukkers. Terug naar huis kan hij als stateloze niet.

Berooid moeten hij en zijn oud-collega’s rondkomen van drie gulden zakgeld per volwassene per week. Kinderen krijgen een gulden. Zoals bijna alle Molukse gezinnen lukt het de Bakarbessy’s niet daarvan rond te komen. Bapa pakt alles aan waarmee hij kan bijverdienen. Van werk bij de boer tot op een blikfabriek. Dat is tegen de regels. Wanneer het uitkomt, dwingt het Commissariaat Ambonezen Zorg hem tot terugbetaling.

„Tweeduizend gulden”, vertelt hij. „Ik heb gezegd dat ik het wil terugbetalen. Als zij eerst mijn militair pensioen zouden overmaken.” Heeft hij dat geld ooit gehad? Bapa Bakarbessy geeft geen antwoord. Zoals hij op meer vragen niet wil ingaan. Bijvoorbeeld niet wil zeggen hoe hij zich voelde, die eerste jaren in een land waar niemand op hem en zijn collega’s zat te wachten. „Het ligt allemaal nog gevoelig”, legt zijn schoonzoon Ron Raanhuis thuis in Elst uit.

Trots

Ondanks de jaren van vernederingen is de veteraan trots op de decoraties die het land dat het allemaal liet gebeuren hem tijdens het strijden gaf. Ze hangen ingelijst op een prominente plek in de woonkamer. De oud-strijder haalt ze van de muur om te laten zien. Achterop de lijst zit een papiertje met zijn legernummer. Het geheugensteuntje is niet nodig. De oud-militair dreunt het nog zo op. Net als dat van zijn vader.

„Ik heb het vaderland gediend”, verklaart hij zijn trots. „We hebben gevochten voor Nederland. Daarvoor moeten de Nederlanders nog betalen. Maar het is heel goed dat er nu wel erkenning komt.”\

ICM 30.10.17

Succevolle Business Brandal  (BB).

Succevolle Business Brandal  (BB).

De gehouden Business Brandal voor ondernemers met een Indische empathie is boven verwachting geslaagd. 

Doel om je Indisch - netwerk te creëren juist specifiek gericht op de sterke betrokkenheid op de Indische ontwikkeling van de huidige Indische samenleving.  Niet te verbazen dat de lancering van Bandoeng 22 crowdaboutnow een podium kreeg van Mark Laagewaard, en met als case het Project Pandan Liqueur van de Marc Pieplenbosch.

Al eerder succesvol met Sayah ofwel spekkoek likeur, een oud recept van zijn oma.  Marc (niet met de K) wist in 4 weken tijd het streefbedrag maar liefst 150% te bereiken.  Ik ken Marc Pieplenbosch als zeer actieve verkopen op de Pasar Malam, hij zorgt wel dat iedere bezoeker van de pasar met een fles Sayah naar huis gaat, dit is bij zijn collega standhouders hinderlijk opgevallen met zijn succes: "iedere keer hetzelfde verhaal vertellen, is recept van mijn oma" , en wie kent spekkoek niet. Helaas buiten Nederland kent men geen spekkoek, maar wel "Pandan."

De deelnemers van Business Brandal waren laaiend enthousiast, dat die avond vier nieuw crowdfounding-voorstellen werden gelanceerd.

BB wist een sfeer te creëren dusdanig dat een ieder met elkaar in gesprek ging.   Zo ging Chantal over tot de uitwisseling van onze boeken!Ik raakte  in gesprek met Rex en Peter, en bleek dat wij met Zuiderkruis naar Nederland gingen, de bersiapkinderen.

Het eten en service waren perfect, ik zie graag de volgende BB netwerk bijeenkomst tegemoet. Alleen wat wordt dan het thema, misschien mijn boek dat reeds voor bedrijven is uitgebracht ? Gaat om methodieken, concepten en praktijkvoorbeelden. Wie zal het zeggen ….

Bestuur BB  bestaat uit voorzitter Sylvia Elders, Secretaris Rex Franszen en  Penningmeester Peter van Ommen.

Meer info vindt U op https://www.businessbrandal.nl/    Thema Crowdfounding op https://crowdaboutnow.nl/  en praktijkvoorbeeld op https://www.sayah.nl/

30.10/17

@ Met dank aan de fotograaf samen met Hans Milane
Was camera- , ICM-  en Tractaat man op de Pasar malam Leek,  en dat op mijn zeventig en ik geniet met volle teugen om mij te blijven in te zetten voor de Nederlandse Indische Gemeenschap!

Petitie Traktaat van Wassenaar onder gebracht in Claim Stichting ACTW66.

Bent U de gedurende periode tussen 1947 - 1962 woonachtig geweest in de republiek Indonesië, dan valt U onder deze regeling / compensatie voor het verlies van al uw bezittingen omdat U het land werd uitgezet. Uitgesloten zijn ambtenaren en Militairen in dienst van de Nederlandse Overheid. (back pay en Knil vallen hier dus niet onder).

Het bestuur van ACTW66 - ontstaan uit de Stichting NINES en ICM - heeft besloten aan de hand van de gehouden petitie de handtekeningen van totaal ruim 15.000 stuks, om deze nu onder te brengen in een Claim Stichting ACTW66. Zodat als u bekend is, wordt dan collectief tegen Overheid geprocedeerd.

Door collectief te procederen tegen de Overheid is het ook voor normale burger dit nu mogelijk door slechts een eenmalige bijdrage van € 50 voor deelname ACTW66 voor het proces - en advocaat kosten.

Meent U als gedupeerde hier recht op te hebben dan dient U zich in te schrijven op onze website www.icm-online.nl voor uw claim..

Hoe meldt U zich aan?

Door naar onze website www.icm-online.nl  te gaan en aan te klikken op "Inschrijven", hierna krijgt U een formulier met vragen om uw persoonsgegevens in te voeren, en vragen met betrekking of u recht heeft. Hebt U alle vragen met "Ja" kunnen beantwoorden dan voldoet aan uw profiel en wij kunnen uw claim op de lijst deelnemer ACTW66 Claim stichting zetten. U ontvangt tevens een bericht van de beheerders dat U claim is geregistreerd.

Vergeet aub niet uw wachtwoord op te schrijven!

Met uw inschrijving heeft U tevens gratis abonnement op www.icm-online.nl.  ICM Breaking News en ICM Videokanaal. Hebt u via uw provider Internet op uw TV, dan kunt U ICM op uw TV - ontvangen. Uiteraard kunt u alle updates / ontwikkelingen van traktaat van Wassenaar volgen. Zeker leuk alleen al voor ons grootste Indisch Video-kanaal.

Vergeet U niet € 50 over te maken op Rabo rekening NL41 RABO 03977255 07 ten name van F.Schwab / ICM Online onder vermelding: "inschrijving deelname ACTW66", gelijk met de inschrijving voor ACTW66 - administratie om ons werkzaamheden te verlichten.

Namens Bestuur

ACTW66.

Centraal moet staan bij ALLE BELANGHEBBENDE PARTIJEN HET Traktaat van Wassenaar!

Ondergetekende volgt al een tijdje de lopende ongewapende strijd tussen de betrokken partijen binnen het Indisch Platform dat tweedracht zaait binnen de Ned. Indische Gemeenschap  met als gevolg, waarbinnen voor Allen juist de opdracht ligt:

 “Het onder de aandacht brengen van de nooit afgewikkelde affaire van

Het Traktaat van Wassenaar, dat Centraal moet staan bij ALLE BELANGHEBBENDE PARTIJEN, anders moet men iets anders gaan doen!”

Dat hier over en weer met modder word gegooid, over waar mensen zijn geboren of toevallig een andere afkomst hebben dan (Indische of Nederlands), is kinderlijk en onbegrijpelijk en NIET ter zake in deze! 

Dan daarnaast, dat dit ook nog via Facebook wordt uitgebraakt voor de hele gemeenschap, dient niemand en maakt het nog onsmakelijker. 

Ik ben een Hollander, getrouwd met een Indo waarvan haar grootvader een echte Hollander was. Die was eerlijk en duidelijk, en daar had iedereen daar respect voor. Dat is wat ik ook geleerd heb van huis uit , en laat het daarbij, wat dit aspect betreft :  Respect! 

Dan wat ik nu en vooral de laatste tijd hoofdzakelijk lees is, dat vele groeperingen steeds de strijd met elkaar aangaan over, die doet en dat en dat fout, slaan elkaar nog net niet de hersens in, en gaan kompleet voorbij aan de taak, waarvoor ze eigenlijk zouden moeten staan: De Afhandeling van Het Traktaat van Wassenaar t.a.v. genoemde Gemeenschap, in de breedste zin v.h. woord. 

Deze gemeenschap verwacht dat er IEMAND opstaat, die daar echt iets aan doet. Daar ken ik er maar zeer weinig van!

Ik ben onafhankelijk, als Hollander naar de Indische Kwestie, met hoofdletters geschreven, waarover op school ons nooit iets over is verteld dan wat de namen waren v.d. verschillende eilanden in Indonesië, doch door ook de geboortegrond van echtgenote Indonesië (prachtige land) bezocht te hebben ken ik nu ook de zijdelings de gemiddelde Indo, maar één persoon/ organisatie springt er voor mij wel uit, dat is de ICM (Ferry Schwab), belangeloos Bevlogen, met Betrokkenheid en Passie v.d. Ned. Indische Gemeenschap, en daardoor ook zeer grote aanhang heeft, door duidelijkheid en Transparantie met zijn "Team" waarvan iedereéén weet waar ICM men mee bezig is.

Daar ligt ook de intentie en kracht voor deze grote aanhang, dienend te zijn, die soms wat te passief is, maar komt dan ook door het vertrouwen van hen in deze Organisatie, waar Openheid en Resultaten het belangrijkste is voor de Ned. Ind. Gemeenschap.

Ik ben er zeker van dat er binnenkort resultaten  van initiatieven bekend worden gemaakt door ICM/ Ferry Schwab op de ICM-internet krant(icm- online.nl)

Aan alle andere Organisaties  t.b.v. deze NIG:  Met verwacht, met hierin vooruitlopend het IP: Was isjullie Doel, Planning en Resultaten, en wordt achterban daarover geïnformeerd?

Daarom, wees eerlijk en vooral Transparant over wat je doet naar je achterban, maar vooral ook Belangeloos en met Betrokkenheid!

ALGEMEEN: 

Kijk naar wat is bereikt na 52 jaar, ALS je echt wat "gedaan" hebt voor deze ZAAK.

Voor mij is dit dan ook de drive om daar echt iets aan te doen,  Met de andere Organisaties samen te werken !!! , want hierop wordt weinig of geen Initiatieven genomen, en daarom zijn de Resultaten er ook niet naar, en stemt mij echt triest! 

Dit ondanks alle "inzet" na 52 jaar , nog steeds GEEN RESULTATEN t.a.v .Het Traktaat van Wassenaar, waar juist ook "inzet v.h.  z.g. Indische Platform met al zijn aangesloten gelieerde Indisch Organisaties van werd verwacht, wordt het initiatief van ICM de grond ingeboord, en voorop zou voor moeten gaan in Duidelijkheid en Inzet, doch de resultaten "lijken ondergesneeuwd te zijn" De laatste tijd teveel met andere zaken bezig ??? , terwijl men pretendeert dicht bij de politiek te staan (van Rijn) maar juist DAAR liggen de problemen maar ook Openingen. 

Nu: te Dicht bij de Politiek, door en samenstelling v.h. huidige "bestuur" en de financiële onderlinge betrokkenheid naar de politiek, want juist de Politiek moet aangesproken worden op zijn Verantwoordelijkheid en de, toen en nog steeds zijnde ZORGPLICHT t.a.v. haar onderdanen!

Dit bestuur zou m.i. opnieuw worden samengesteld, uit een raad van onafhankelijke betrokken mensen en externe organisatie/ specialisme, met gedelegeerde deeltaken, door de gemeenschap waarvoor ze "inzet" noodzakelijk is. Dan kan men de Doelen, met duidelijkheid, vernieuwd opstellen, en actie nemen, gericht op Inzet, 

Kwaliteit en Verantwoordelijkheden, en de onbroodnodige Samenwerking zoeken en stimuleren, als katalysator tussen de "aangesloten partijen" en ook daar bij voorkeur een Nieuwe structuur/organisatie met gedelegeerden, opzetten/vastleggen, financiële middelen duidelijk krijgen, maken en stroomlijnen, en de Resultaten en vooral Doel -en Resultaat periodiek bekend maken, niet alleen in kleine kring, maar ook naar buiten toe, dan krijgt men Respect, en de noodzakelijke controle, t.a.v. de Aanhang, en de zo broodnodige Vrijwilligers daarvoor. 

Juist door deze ontbrekende samenhang, is in deze langslepende Affaire nog steeds geen Resultaat, zelfs na 52 jaar. Onbegrijpelijk waar men dan wel mee bezig is geweest ( in ieder geval niet op Resultaat gericht) !!!

Dat is waar IK Altijd voor gestaan heb, in mij werkzame leven, Duidelijkheid, Eerlijkheid, Inzet en Kwaliteit! 

JC van Veldhoven

ICM 6.9.17

Óp deze pasar heeft ICM twee informatie-stands ingezet ten behoeve van de ondersteuning van traktaat van Wassenaar.

Diegenen die nog nooit van dit verdrag hebben gehoord dat tussen de republiek Indonesie en Nederland is gesloten kunnen de vragen stellen.  Diegenen die de petitie hebben getekend en met vragen zitten of ze wel of niet in aanmerking komen.    Vragen wat houdt de inschrijving in als deelnemer  van ACTW-66 als cliamorganisatie.

Om alle vragen  te tackelen is hiervoor het rapport traktaat van Wassenaar opgesteld dat door uitgever Calbona in boekvorm is uit gegeven onder het ISBN: 978-94-92575-18-0 

'

MAAR EERST NOG VAN 22 februari tot 1 maart 

Jakarta zinkt langzaam weg in de zee

Bron vermelding correspondent van de Telegraaf.

Indonesië heeft een oud idee uit de kast gehaald om zijn hoofdstad te verhuizen. Jakarta barst uit zijn voegen, de wegen slibben dicht door extreme files en geen stad ter wereld zinkt zo snel als deze miljoenenmetropool.

„Jakarta is een zinkende kom. De bodem daalt er gemiddeld 7,5 centimeter per jaar. Maar in noordelijke delen is dat maar liefst 20 centimeter”, zegt Peter Letitre van Deltares. Het Nederlandse kennisinstituut ontdekte in 2007, toen een groot deel van de stad door hevige overstromingen onderliep, dat de bodemdaling een belangrijk aandeel had in de watersnood. Inmiddels ligt veertig procent van de metropool onder zeeniveau.

De daling wordt vooral veroorzaakt door het massaal onttrekken van grondwater aan de bodem. Driekwart van de stadsbewoners is hiervan afhankelijk voor hun drinkwatervoorziening. Aansluiting op de waterleiding van de stad ontbreekt of is voor hen te duur. Bovendien komt er niet altijd water uit de kraan en kan het er nogal vies uitzien.

Bestaande regelgeving stelt een limiet aan de dagelijkse hoeveelheid grondwater die omhoog mag worden gepompt. Maar toezicht ontbreekt en de explosief groeiende stadsbevolking en industrie blijven het massaal oppompen. De dertien rivieren die door Jakarta stromen, dalen mee. Daardoor kunnen die hun water steeds moeilijker afvoeren in zee. En de verstopte kanalen van de stad hebben nog maar 75 procent van hun capaciteit over.

Met steun van onder meer Nederland probeert Indonesië te voorkomen dat heel Jakarta onder water verdwijnt. „Momenteel worden alle bestaande dijken opgehoogd. Dat is nu het belangrijkste en moet over drie jaar klaar zijn. Maar die dijken zijn over tien jaar alweer te laag”, aldus Victor Coenen van ingenieursbureau Witteveen+Bos.

Coenen is er niet zeker van of het oorspronkelijke, veertig miljard Amerikaanse dollar kostende megaplan van de regering nog wel doorgaat: een kolossale zeedijk met 17 kunstmatig aangelegde eilanden voor de kust. „De regering is op het moment volop in discussie of ze zal kiezen voor een grote dijk die 75 jaar lang bescherming biedt, of een kleinere dijk die tot 2040 meegaat en dan in de tussentijd de bodemdaling aanpakken.”

In Jakarta en zijn voorsteden leven 29 miljoen mensen. Over dertig jaar zullen dat er vijftig miljoen zijn. Het idee om de door overstromingen, aardbevingen en files geplaagde hoofdstad te verplaatsen duikt om de zoveel tijd op. Voormalig president Sukarno opperde het eind jaren vijftig al. Verondersteld wordt dat het destijds echter meer was om te breken met het Nederlandse koloniale verleden.

Het ministerie van Nationale Ontwikkeling en Planning onderzoekt nu serieus de mogelijkheden voor een verhuizing. Palangkaraya, een stad op Kalimantan, zou favoriet zijn. Toch denken maar weinigen in Indonesië dat het plan een reële kans maakt. Het is een zeer kostbare operatie, gezinnen willen vaak niet mee verhuizen en wat overblijft is een lege vergaderstad.

Red. ICM.

In 2009 werd door een Ingenieursbureau uit Rotterdam (Dentec) het Jakarta Baru Master Plan (JBM) verder ontwikkeld met toenmalige burgemeester van Jakarta Joko Widodo, nu de president.  Het plan kostte ruim 640 miljard waar de stad Jakarta een "make over" moest ondergaan als de een stad "New York" van  de republiek Indonesia, tegelijkertijd renovatie van de sterk verouderde infrastructuur door Nederlandse ingenieurs van destijds. Het geld diende bijeengebracht te worden via buitenlandse private investeerders voornamelijk uit de Emiraten, de VS en Duitsland. De private investeerders eisen wel dat dit master mega project onder hun regie valt. De eerste fase zou volgens de oude planning in 2023 zijn gerealiseerd. Dit project biedt werk voor ruim 640.000 fte's, en in Nederland voor ruim 100.000 Fte's. Voorwaarde dat Nederland mede investeerder wordt.

Uit ons archief: 

http://icmonline.ning.com/profiles/blogs/seewall-jakarta-onderdeel-jakarta-baru-masterplan-jbm-het-ambitie

http://icmonline.ning.com/profiles/blogs/indonesische-deltawerken-eerder-bekend-onder-jakarta-baru-masterp

http://icmonline.ning.com/profiles/blogs/hans-de-boer-rolt-het-nederlandse-jakarta-master-plan-uit-maar-da

ICM  2.9.17