Pasar malam van East&West events, de Bilt/Utrecht 9/10 oktober 2010.

Je krijgt een uitnodiging om er te spelen met jouw Tempo Doeloe band. Nu hebben wij gelukkig al een redelijke pasar ervaring opgebouwd bij verschillende pasars van Stelar en Ali. Als band verwacht je iedere keer dat het er leuk en gezellig zal zijn.

Wij zijn nog nooit teleurgesteld, goede verzorging, relaxte sfeer en een goed team waar je goede afspraken mee kan maken.

In deze wereld moet je van elkaar op aan kunnen, dus goede afspraken en goede samenwerking is heel belangrijk, zeker voor ons als band, want wij houden van gedegen afspraken. Voor ons is het spelen op zich leuk en wij zullen er alles aan doen om onze aanwezigheid gunstig te doen gelden waar en op welk evenement wij ook zijn.

Op de 9^e maakten wij voor het eerst kennis met de pasar van East&West Sevens.

Wij hebben er nog nooit gespeeld en het zal voor de eerste en hopelijk niet de laatste keer zijn.

Ikzelf ben voor de ICM stand wat eerder op de pasar verschenen en ook de dag daarna ben ik wederom bij de ICM stand aanwezig geweest, en dan spreken wij over de 10^e oktober, de dag na ons optreden.

Als ICM moderator doe ik mijn best om een oordeel te geven over de pasars die ik als muzikant bezoek, maar ook als publiek of ICM gezant. De bedoeling is de pasars te ondersteunen vanuit de ICM visie, die puur gericht is om het pasar gebeuren weer omhoog te halen, omdat het ICM als boegbeeld heeft, het behoud van de Indische cultuur en daar horen pasars ook bij.

Overigens net als de kumpulans.

Ik was de 9^e als muzikant en ICM observator aanwezig.

De indrukken geef ik in dit epistel weer en is onderbouwd met commentaren uit het publiek en standhouders. Allereerst kom je binnen in een niet al te grote pasar opgezet door Laura en Freddy van east&west events. De indruk bij binnenkomst is al gelijk aangenaam, gezellige uitstraling, leuke indeling, je kunt er als publiek makkelijk door de paden en de kraampjes waren allemaal goed verlicht, niet te weinig maar ook niet te fel.

De hal waarin het gebeuren plaatsvindt, is door zijn bouw al passend voor het houden van een kleine pasar, dus dat is goed uitgezocht. Want wat vaak door organisatoren niet goed wordt beoordeeld is de atmosfeer die de hal van zich zelf uitstraalt. Eerste pluspunt

De stands zijn ook met enige zorg en bedachtzaam ingedeeld, zo ontwaar ik de waarzegster en masseur en die stands waar praten mogelijk moet zijn zonder te veel last van het hoofd podium, in het begin van de hal.

De keuze van de standhouders is ook goed gevarieerd, misschien door de wat kleine pasar maar er was niet veel van hetzelfde wat je wordt aangeboden.

Er was een restaurant en snacks tent en daarbij een exotische dranken tent, dus dat was al voldoende om deze standhouders een omzet te garanderen.

De overige standhouders waren leuk gevarieerd opgesteld met ruime stands waar de goederen op goede en overzichtelijke wijze konden worden opgesteld, hier is dus gekozen voor ruimte.

Een goede keuze want als je als publiek bij een stand komt waar de zaken opgepropt bij elkaar zijn gezet, nodigt dat niet gauw uit voor een kijkje. Als potentiële koper wil je de waren goed overzichtelijk kunnen beoordelen en daaruit de keuze bepalen.

Een pasar waar de standjes te klein zijn geeft mij persoonlijk een rommelige indruk, een voorbeeld was jaren geleden de pasar malam besar, daar waren vele standhouders zo klein bemeten dat hun goederen bijna op elkaar waren gestapeld. Ga dan maar even kijken wat je eventueel wilt kopen. Dat is bijna onmogelijk. Niet goed voor de standhouder maar zeker ook niet goed voor de organisatie.

Eerste regel in mijn ogen als bezoeker en kritische waarnemer is persoonlijk, de sfeer die je tegenkomt bij binnenkomst.

Dat was hier in de Bilt heel goed doordacht, je komt binnen en kijkt dan niet gelijk tegen een muur van standhouders, maar je kijkt recht in een looppad, dat geeft je al een ruimtelijke en welkome indruk.

Het is uitermate overweldigend als je binnenkomt in de ruimte waar de muur van koopwaar in allerlei formaten en kleuren je tegenkomt. Een koopwaar tsunami zou ik maar zeggen.

Je komt van buiten na een lange reis op de drukke wegen en files en dan wil je niet iets wat je daarnet onderweg ben tegen gekomen, een massa. Dit was hier op deze pasar niet het geval.

Dus tweede plus punt voor deze kleine pasar.

Ook is er geen zenuwachtige kaarten controleur en er waren ook geen zenuwachtige bewaking mensen aanwezig die je het kaartje uit jouw handen rukken en je als het ware naar binnen duwen.

De kassa bediening was uitermate relaxed, je komt in alle rust binnen.

De sfeer is gemoedelijk en dat voelen de bezoekers ook, men loopt rustig kijkend en beoordelend rond, op hun gemak en je merkt dat men de relaxte sfeer ook aanvoelt, mensen lachen vriendelijk naar je en blijven ook een lange poos her en der staan.

Nu kom ik bij het podium aan.

Niet al te groot podium, goede geluidsinstallatie met goede bediening, er is goed rekening gehouden met het luisterpubliek, want de rijen zitplaatsen was goed en in voldoende mate neer gezet.

Podium is niet erg versierd met allerlei attributen maar eenvoudig ingericht, toch heeft het wel wat, want de aandacht is voornamelijk voor de optredende artiesten en met een eenvoudige achtergrond wordt dit wel bereikt.

Niet dat een mooie versierde bühne niet mooi is maar het hoeft in principe maar aan de basisvoorwaarden te voldoen, een egale achtergrond.

Op deze pasar heeft men zijn best gedaan om een gevarieerd artiesten programma aan te bieden.

Er waren vele acts die ik elders ook gezien heb, het gebruikelijke wat standaard is voor een pasar.

Bij deze pasar is er meer geïnvesteerd aan optreden van muziekartiesten dan aan showacts.

Daardoor kregen de showacts die belangstelling die ze verdienden.

Het geheel aan artiesten was goed gebalanceerd, dat is ook te merken aan het publiek dat heel veel rond het podium bleef vertoeven.

Wat dat betreft hebben de bezoekers veel gekregen.

Eigenlijk wat te veel, want men heeft zijn uiterste best gedaan voor het amusement gedeelte en de pauzes wat kort gehouden.

De tijd was te kort om even de tijd te nemen om bij de standhouders langs te gaan. Dus een wat langere pauze zou aan te bevelen zijn. Ik denk dat je de pauzes als organisator moet beoordelen aan de hand van het bezoekers aantal. Is het druk dan zou ik een wat langere pauze nemen, is het niet druk, dan zou ik de acts wat eerder aan elkaar koppelen om het publiek bezig te houden.

Ik zag ook heel veel bezoekers ronddolen tijdens de acts.

Het merendeel echter bleef hangen bij het podium, wat dat betreft is men goed verwend.

Er had naar mijn mening meer reclame gemaakt kunnen worden, maar desondanks is het bezoekers aantal goed van gehalte.

Er werd ook gekocht en dat is iets wat ik de laatste tijd minder zie gebeuren op pasars.

Mijn slotoordeel.

Als artiest.

Geen klagen gehad, goede verzorging en nakomen van gemaakte afspraken. Goede geluidsman en installatie.

Als standhouder, relaxte sfeer onderling en ook bij het publiek.

Als bezoeker, goede overzichtelijke kraamindeling, goede entree, dus geen tsunami van stands die je als muur tegemoetkomt.

Leuke entertainment, afwisselend en vooral niet te lang.

Alleen de muziek was iets langer gepland maar daar kwam het publiek ook voor.

Niets ten nadele van showacts maar het publiek is toch veel meer betrokken bij Life muziek op het podium.

Goede breed genoeg beloopbare paden en ruime standindelingen.

Rustige en gezellige sfeer.

Een bijzonder compliment voor de organisatorische, Laura die het met beleid en goede planning heeft neergezet.

Ik had het persoonlijk niet zo verwacht en was aangenaam verrast.

Toch nog even een ICM opmerking in het algemeen.

Het ICM is voorstander van een gezamenlijke aanpak om de pasarcultuur in ons land nieuw leven in te blazen. Daarbij hoort gezamenlijk overleg en strategie bepaling. Individualisme leidt tot verzadiging en vervlakking. Een individuele aanpak kan succesvol zijn voor een moment, maar in zijn algemeenheid is de pasarcultuur op zijn laatste reserves aan het teren.

De bezoekers aantallen lopen sterk zo niet dramatisch terug.

Onderlinge concurrentie leidt juist tot teloorgang, de pasar is niet meer een attractie maar veeleer een algemeen zich herhalend fenomeen zonder bijzondere betekenis. Veelvoud van aanbod leidt tot verzadiging en tegen de tijd dat de sterkste heeft overwonnen is er geen pasar meer interessant genoeg om er nog als bezoeker te komen. Reken daarbij ook de vergrijzing en de economische situatie bij, dan is het niet meer lonend voor een standhouder om zijn bijdrage te leveren.

Zonder standhouder geen pasar.

De pasars zoals die nu zijn opgezet lijken teveel op elkaar en bieden de bezoeker geen enkele variatie.

Misschien is een goede zakelijke investering in de vorm van een gezamenlijke aanpak en onderlinge afspraken een goede zaak. Het ICM wil zich geven voor bemiddeling en als steunpunt en komt daarbij ook met ideeën en voorstellen.

Misschien een aanbod om over na te denken.

Albert van Prehn. (ICM moderator) 11 Oktober 2010.

I.s.m ICM werd een manifestatie door het Indisch Platform (IP) gehouden op 28 oktober 2009 voor het gebouw van de Tweede Kamer op het Plein in Den Haag.

De inzet was de heropening van de Indische NIOD rapporten, nu bijna een jaar geleden!

Jan Peter Balkenende beloofde tot heropening van de Indische NIOD rapporten, en gaf Min. VWS in de persoon van Yet Bussemaker de opdracht tot nader onderzoek, en deze wederom voor te leggen aan de Tweede Kamer om het Indisch dossier definitief na 69 jaren te kunnen afsluiten.

De val van het Kabinet gooide roet in het eten.

Wij zijn nu een jaar verder!

Desondanks de CDA dit hoog op de agenda plaatste, is de teleurstelling groot bij de Indische gemeenschap (met een populatie van 1,2 miljoen) dat niets over het Indisch dossier in zowel het regeerakkoord als het gedogen akkoord staat,

tegelijkertijd het thema Integratie en Immigratie hoog op de agenda staat, is weer de oude groep Indieganger (Indische Gemeenschap) het kind van de rekening. Zoals vz. Herman Bussemaker op die dag zei:

"als Tweede rangburger door de regeringen op een rij is behandeld".

Alle mensen (Nederlands onderdaan) uit voormalige Indie, die alles kwijt raakten, die in jappenkampen hebben gezeten, die in Nederland berooid aankwamen tot aan hun pensioen alles terug hebben moeten betalen.

Is het zuur te moeten aanzien hoe de asielzoeker en andere groepering letterlijk een paradijs voorgeschoteld krijgen o.a. in bungalowparken hun vakantie verder kunnen vieren, en daarop ook nog een vakantietoeslag ontvangen. In tegenstelling tot de indiegangers die in boeren schuren en kampen weg werden gewerkt; en gelijk aan de slag gingen om tegelijk te beginnen met die afbetaling van de overtocht tot aan hun pensioen. Tegelijkertijd nog een grote rekening (Claims) ligt op de regering..

Ook deze rekening legt een bom onder de betrekkingen met de republiek Indonesia.

Vol trots wordt de Nederlander over her VOC Dynamiek voorgehouden economisch gezien, een VOC dynamiek over de ruggen van de Indische gemeenschap wel te verstaan die hier 69 jaren de tol hebben moeten betalen.

Voorts heeft deze Indische groep nimmer aanspraken kunnen maken dit in tegenstelling tot oorlogsslachtoffers hier in Nederland, die wel al die voorzieningen verkregen.

U ziet beelden van Kamerlid de heer Zijlstra (VVD) nu secretaris in het nieuwe Kabinet en mevr Dijke (pvda) die op de buhne het woord voerden van een kleine gezellige pasar malam met podium en warung.

Klik hier voor de beelden waar Kamerleden aan het woord zijn:

http://icmonline.ning.com/video/reportage-ip-manisfestatie-ip

DEN HAAG, donderdag

Op het nieuws werd gemeld dat Hyves en Facebook de lat bereikt te hebben voor hun targets.

Hun strategie richt zich nu op de functie evenementen. Hier was het team van ICM al eerder achter, en was als eerste die hiervan gebruik maakte waar optimaal gebruik wordt gemaakt van Advertising Tool voor de promotie van evenementen. De kinderziekten zijn er nu uit!

Dat voor deze dienst betaald moet worden is niet meer dan logisch. De adverteerder maakt immers gebruik van de ter beschikking gestelde klantenbestanden (leden) naast de ondersteunende programmatuur, en de service. Het besef dat bij vele organisatoren van evenementen totaal ontbreekt, denken die promotie onder free publicy valt. Een grote misvatting dus. Het publiek moet toch ook een kaartje kopen om toegang te verkrijgen tot het evenement?

Noodgedwongen heeft het team van ICM reeds gebruikt moeten maken van Marketing & Promotie tool om een evenement te ondersteunen. Binnen 1 dag werd ruim 700.000 leden bereikt op Facebook. Hiermee koop je zo'n 800.000 views in voor twee weken, en het evenement wordt op de rechterbalk geplaatst, en naar gebruikers van Facebook/Hyves verzonden. Doordat Facebook en Hyves over ruim 10 miljoen leden beschikt in dit gesloten netwerk kost dit niets. Voor zich spreekt dat voor 10 miljoen leden meer voor moet worden betaald dan voor 1 miljoen ter illustratie voor € 3000 heeft de adverteerder een bereik van ruim 4 miljoen per campagne.

Op het geplaatste evenement wordt geheel automatische de reseveringen en boekingen bijgehouden met naam, met foto etc... . Mooie indicatie of het evenement wel gewild is! Meten, is weten!

Wel heeft men hiervoor fors voor geïnvesteerd voor de ontwikkelingen van deze tools.

Afhankelijk van de prijs is nu een doelgroep van 1 miljoen zo te benaderen ( kosten rond € 1200 gelijk aan advertentie in de MoessOn met een bereik van 10.000), en deze kunnen weer verder worden opgedeeld in de gewenste doelgroepen. Uitbreide selecties inclusief analyses en prognoses worden verkregen in de rapportage van de marketing module, waar ICM krant standaard van gebruik maakt op Hyves en Facebook.

Op ICM Krant op Facebook zijn deze functie geimplementeerd.

Met dit instrument kan men meten of het publiek wel interessant genoeg vind. Ook deze test heeft ICM uitgevoerd, en de uitslagen waren verbijsterend door vier verschillende soorten evenementen parallel te promoten. Een bevestiging wat reeds in de praktijk tot uiting kwam.

Het Team van ICM is inmiddels er achter waar de leden zijn gebleven, die zich nu massaal komen aanmelden.

Voor organisatoren van evenementen geldt deze diensten / services zijn niet gratis, voor alle duidelijkheid. Hiervoor is fors voor geinvesteerd!

De ASO van de familie.

Albert van Prehn (ICM Moderator 22 september 2010.

Hij was een doerakker, al toen hij klein was.

Moeder was alleenstaand en had de zorg over hem en 3 zusters, allemaal keurige meiden.

Alhoewel moeder ooit getrouwd is geweest en de kinderen hun vader hebben gekend, is zij nooit meer een relatie met een andere man aangegaan.

Je kunt dus stellen dat het verlies heel diep heeft gezeten en ik denk zelf dat deze doerakker die ik de naam Ferdi geen (afgeleid van zijn echte naam) ook geleden heeft onder het verlies van zijn vader op jonge leeftijd.

Als ouder, en vooral alleenstaande ouder in Indonesië na de 2^e wereldoorlog, hep je jouw handen vol aan de opvoeding van het kroost en als je dan ook nog moet werken voor de kost dan kan het heel gauw gebeuren dat een jongen het verlies van een van de ouders niet kon verwerken en dat dat gebeurd zonder dat men het in de gaten heeft.

De oudste zus is een jonge vrouw die het opvoeden op zich nam, na schooltijd zorgde ze voor haar kleinere zusjes en broertje.

Indonesië na de jaren 50 was een land in opbouw, zo kort na de bevrijding moest het zijn zelfstandigheid ontwikkelen en de maatschappij was nog teveel in de ban van de ex-koloniale periode die meer dan 300 jaar heeft geduurd.

De meeste Indische mensen hadden een voorsprong op de rest van de bevolking en daarbij weren er nog steeds Hollanders woonachtig in het land was eens een kolonie was.

Ik weet nog dat het vreedzaam is en als je spreekt van tolerantie is dat wel daar in de oost, waar moslims, katholieken, protestanten, hindoes en boeddhisten gewoon naast en met elkaar leven.

Mijn aller jongste ervaring met de Indonesiërs was nog steeds die, van een afstand, kortom wij leefden eigenlijk gescheiden en zo hadden vele gemeenschappen de zelfde separate levenswijze.

Ferdi groeide net als ik op in een Indisch/Nederlands gezin, met de Nederlands-Indische gewoontes en eigenlijk gewoon op zijn Indisch gezegd, “Hollandse”manier van leven.

Het was een blonde Indo en als je niet beter weet zou je zeggen dat Ferdi een Griek was, fors gebouwd met zuid Europese gelaatstrekken.

Ik weet niet hoe het komt dat hij zo snel de verkeerde zijde van de maatschappij koos.

Hij was een neef van mij en ik leerde hem natuurlijk binnen de familie kennen.

Ook als vechtersbaasje en al gauw leerde ik dat je niet met hem moest spotten, natuurlijk zal mij niets gebeuren maar die paar kleine schermutselingen die ik met hem had, liet mij begrijpen dat hij mij ver de baas was, sterk als een beer en een zeer behendige straatvechter.

Hij was omdat hij blond was een mikpunt van spot bij de Indonesiërs met wie hij optrok en als een van hun, al gauw in buurt- en wijk gangs vertoefde.

Ja, ook in het vreedzame indie had je wijk en buurt gangs, veelmeer stoere jongetjes die hun wijk als territorium beschouwde, wat heet wijk, een straat eigenlijk.

Ik ben wel eens in een vijandige straat beland maar op een of andere manier had men geen interesse in mij, ik straalde waarschijnlijk naïviteit uit en men liet mij met rust, sterker nog, men sloot vriendschap met mij.

Ik denk dat het komt omdat ik onbewust de vrede zocht in mijzelf die de toenmalige wereld niet kon begrijpen. Vechten kwam niet in mijn woordenlijst voor en ik had genoeg geweld meegemaakt om te beseffen dat het alleen maar zinloos was.

De tijden dat ik in de vreemde wijken kwam is omdat ik mijn buurmeisje ging opzoeken die uit was logeren bij haar familie en daar was ik stapel op, dus maakte de afstand die ik per fiets moest afleggen niets uit. Ik kon geen dag buiten haar gezelschap.

Ferdi groeide op als een van de belangrijkste gangleiders en als gauw was hij een berucht figuur, als kind hoefde je maar te noemen dat je familie van hem was en men bedacht zich geen twee keer om jou met rust te laten.

Van het een kwam het ander en al heel snel was hij vertrouweling van vooraanstaande lieden die het wel makkelijk vonden om zo’n iemand bij de hand te hebben.

De zaken die daar op dat nivo aan de orde waren is eigenlijk niet voor fatsoenlijke (tussen haakjes) mensen bespreekbaar.

Ferdi verloor tussentijds zijn moeder van wie hij zielsveel hield en die hem nog enigszins houvast in het leven gaf.

De school was al gauw een plek die niet in Ferdi’s leven past en je trof hem daar niet aan, wel in de straten waar hij op handen werd gedragen door vele ongure types die angst voor hem hadden.

Hij verloor zijn enige liefdevolle ouder en was eigenlijk vanaf dat moment wees.

Naarmate de tijd verstreek verloor ik hem uit het oog en nadat wij in Nederland waren aangekomen hoorde je niets meer van deze neef.

Je groeit op ver van elkaar en wordt volwassen ver van elkaar en dan komt het moment dat het gezin toch hier in Nederland kwam. Je hebt niet ervaren wannneer maar ineens stond hij voor mij toen hij op visite kwam bij zijn Tante mijn moeder.

De jongen die vroeger al zo fors was, was nu helemaal een imposante man met een baard en zeer brede schouders, als je hem zou tegenkomen in een ongure buurt liep je liever een straatje om of als je onenigheid met hem had was je liever even op de weg ver van hem dan de confrontatie aan te gaan.

Van het een komt het ander, hij was niet zo geschoold maar dom was hij zeker niet. De harde levensschool had van de kleine vechtersbaas een sluwe en alerte grote kerel gemaakt die je niet kon beduvelen.

Dat merkte ik al heel gauw toen ik hem een keer in een bar aantrof. De figuren die daar altijd de haantjes waren en op hun manier de grote jongens wilden spelen en dus grote monden hadden pikte hij er zo uit en het duurde niet lang of mijn neef pakte hun aan. Het was alsof hij rook wie verkeerd was en wie niet want juist de verkeerde figuren pakte hij aan.

Ik wil er niet bij horen en nadat ik hem een paar keer had geprobeerd tot de orde te roepen, verliet ik de bar, wetende hoe het zou aflopen.

Ja hoor, later die week hoorde ik hoe het was afgelopen, er was flink gevochten en er vielen enkele slachtoffers, neef Ferdi kwam ik later tegen, wel wat gehavend maar alsof er niets gebeurd was.

De figuren die de bar altijd onveilig maakten en die zich graag in de aandacht hadden gewerkt, vooral bij meisjes, waren te kreupel om zich nog vaker in die tent te laten zien.

Of ik mij ervoor schaamde kon ik niet echt zeggen, ik was stiekem trots op deze neef, maar aan de andere kant kon ik niet echt met hem tot een goede communicatie komen.

Hij deed waar hij zin in had, op straat, in een openbare gelegenheid etc.

Hij was de ASO van de familie en als familie schaamde jij je voor hem, en….je vreesde hem ook.

Maar als neef wist je dat je altijd op hem kon rekenen. Als zwakkeling had je aan hem de beste hulp als hij in de buurt was, zonder dat hij je kent.

Je hoeft geen oud vrouwtje lastig te vallen als hij in de buurt was en het maakt niet uit met hoeveel hij te maken krijgt, hij gaat er in en beukt van zich af.

Het is een man met waarden en normen, weliswaar zijn normen en waarden, maar hij had een hart van goud op zijn manier. Voor mijn moeder was hij heel erg lief en het is alsof hij daar zijn troost zocht en liefde die hij eens van zijn eigen moeder ontving, de zuster van mijn moeder.

Voor mij als neef was hij altijd goed en ik kon altijd van hem opaan, maakte er nimmer gebruik van omdat ik het niet eerlijk vond.

Goedheid en genegenheid moet je kunnen beantwoorden en als dat in mijn geval moet gaan met een innerlijke afstand dan vind ik dat je hem in zijn waarde moet laten maar nimmer moet lastig vallen met hulp vragen op welke wijze dan ook.

Ik kon niet met hem communiceren, niet alleen vanwege zijn gebrek aan scholing maar ook omdat hij en een heel andere wereld leefde dan ikzelf, twee werelden die zo verschillend waren dat er een miscommunicatie ontstond en onbegrip.

Maar dat hij er voor mij was is overduidelijk, het lag niet aan hem, maar meer aan mijzelf.

Ik vond hem primitief en de wereld waarin hij leefde was geheel niet de mijne.

Ferdi groeide op ver van mij en de keren dat ik van hem hoorde was dat hij nog steeds in de wereld van geweld en overleving vertoefde.

Zijn zusters heb ik ook nooit meer gezien, ik weet alleen dat deze harde jongen die mijn neef is, innerlijk de juiste normen en waarden bezit die anderen doen voorkome, die ook te bezitten, maar duidelijk anders waren.

De man was eerlijk ondanks zijn harde levensstijl en dat kon je niet altijd van anderen zeggen. Ik kon er niet mee overweg, zijn levensvisie en levens stijl, maar ik heb hem meer bewonderd dan vele die ik tegenkwam op mijn levenspad waarvan ik wist hoe die waren maar die zich nimmer ECHT hebben doen leren kennen.

De mensen die dan in de fatsoenlijke wereld leven, maar eigenlijk de jungle hebben geschapen waarin Ferdi probeert te overleven.

Hij was de ASO van de familie. Ik denk dat hij nooit het overlijden van zijn vader heeft kunnen verwerken en daardoor zo opstandig in het leven staat.

Ik kan niet met hen communiceren maar voor ons was hij altijd een goede neef met waarden en normen,

Nomen en waarde die je toch kon vinden, ondanks zijn gedrag. Als”

ASO van de familie.

ICM op Locatie - 9 oktober as Riem de Wolff, Rosy Pereira Of Course bij de Flamingo

Kwekel Evenementen

Riem de Wolff, Rosy Pereira en de band Of Course.
Zaterdag 9 oktober in Hoogvliet, Ind. ver Orientalflamingopartysite
flamingopartysite.multiply.com

ICM op locatie.

ingaande 9 januari 2011 zal de entreeprijs € 6,00 worden op de koempoelans i.v.m.het gegeven dat de uit te betalen gages van artiesten omhoog gaan. De gratis bingo blijft natuurlijk hierin gehandhaafd.

2010, jaar van Multatuli en Max Havelaar

Dit jaar is het 150 jaar geleden dat het beroemde boek Max Havelaar van Multatuli verscheen. Tevens is het 100 jaar geleden dat het Multatuli Genootschap werd opgericht. Naar aanleiding hiervan organiseert het Genootschap dit jaar vele activiteiten, zowel in Nederland als in België. Ook in deze Nieuwsbrieven zal het N.I.C.C. regelmatig aandacht schenken aan dit bijzondere jubileum

De hertaling van Max Havelaar door Gijsbert van Es is inmiddels in iedere goede boekhandel verkrijgbaar. Het is een paperback, 319 pagina’s en de prijs is € 10,00. Bovendien is ter gelegenheid van 150 jaar Max Havelaar een bijzondere munt geslagen, die half mei in omloop is gebracht. Er is een verzilverde munt van € 5,00 die via de postkantoren en de agentschappen verkrijgbaar is. Voor de verzamelaars is er een zilveren munt van € 5,00 die in cassette € 32,95 kost. Tenslotte is er een gouden munt van € 10,00, die in een cassette het bedrag van € 277,95 kost. Gaarne verwijzen wij u naar de speciale site van het Ministerie van Financiën: http://www.herdenkingsmunt.nl.

Symposium en concert. Op 15 oktober wordt in de conferentiezaal van het Stadhuis aan de Grote Markt in Brussel, België een symposium gehouden ter gelegenheid van de viering van het Multatuli jaar in België. Het programa begint om 14.00 uur met diverse sprekers en wordt ’s avonds gevolgd door een concert: Max Havelaar getoonzet. Vier bestaande composities die rechtstreeks door Max Havelaar geïnspireerd zijn, zullen ten gehore worden gebracht, maar er is meer: vijf jonge Vlaamse componisten hebben ieder een strofe uit het beroemdste gedicht uit Max Havelaar, Saïdjah’s Lied, op muziek gezet voor tenor, piano en cello. Deze avond horen zij en het publiek voor het eerst de totaalcompositie, dus eigenlijk een wereldpremière. De partituur van deze compositie zal op de avond van het concert te koop zijn. Dit concert is eveneens in het Koninklijk Conservatorium Brussel, in de Regentschapsstraat 30, 1000 Brussel. De aanvang is om 20.00 uur. Na afloop van het concert zal Dirk De Ceulaer, de directeur van de HUB (Hogeschool-Universiteit Brussel) een deel van de verhoopte winst overhandigen aan de Stichting Max Havelaar. Daarna volgt ter afsluiting van het programma een receptie.

En dan loopt het jubileumjaar Multatuli en Max Havelaar een beetje op z’n eind. Op 30 oktober wordt nog een symposium en boekpresentatie gegeven met als titel: Multatuli en Emancipatie. Hierbij staan drie thema’s centraal: (vrije) arbeid bij Multatuli, vrouwen (Multatuli als feministische inspiratiebron) en tenslotte de ontvangst van het werk van Multatuli door de pers. Tevens is een kleine expositie ingericht met items uit het Persmuseum en het IISG (Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis). Om 16.45 uur vindt de officiële presentatie plaats van het boek: Multatuli en Emancipatie, geschreven door Ulla Jansz en Myriam Everard. Deze middag wordt gehouden in het gebouw van IISG, Cruquiusweg 31, 1019 AT Amsterdam en het programma begint om 14.00 uur. Na afloop wordt er een informele borrel gegeven. De afsluiting is om 19.00 uur.

VPRO Geschiedenis archief Nederlands Indië

Di-rect naar Indonesië

Connect with me on LinkedIn # Abonnees: 825 # Follow me on Twitter

Welkom nieuwe lezers

Kort verslag Meet & Greet (zondag 1 augustus 2010)

(advertentie)

Den Haag Culturele Hoofdstad van Europa 2018

(advertentie)

Adverteren in deze Nieuwsbrief of op de website

Boekbespreking

Wilde rozen – Lulu Wang. In haar 9^e roman beschrijft Lulu Wang het leven van de puberende 12 jarige Quangwei (“Wilde Rozen”) die hunkert naar vriendschap en liefde, maar vooral naar de warmte van haar ouders. Haar moeder zit in een heropvoedingskamp en ziet ze maar één keer in de twee weken en haar vaders bestaan wordt slechts weerspiegeld in de lange brieven die haar moeder van hem ontvangt. Haar veranderende lichaam en verwarrende gedachten brengen haar in beroering. Politieke en maatschappelijke gebeurtenissen maken het haar niet gemakkelijker om door deze periode heen te komen. Ze probeert antwoorden te vinden bij mensen om haar heen, maar ieder lijkt er een andere versie van de waarheid op na te houden.

Lulu Wang (Bejing, 1960) verblijft sinds haar 25^e in Nederland. Ze woont en werkt in Den Haag. Haar doorbraak bij het grote publiek kwam in 1997 met de roman “Het Lelietheater”. Wilde Rozen is haar meest persoonlijke werk, waarin ze een caleidoscopisch beeld schetst van een turbulente tijd voor haar geboorteland en haarzelf. Verschijnt 24 augustus 2010, adviesprijs: € 19,95.

De boeken die hierboven besproken werden, zijn verkrijgbaar in de goede boekhandel of te bestellen bij de onlineshop van Van Stockum Boekverkopers, Den Haag. www.vanstockum.nl.

(advertentie)

(official sponsor van Stichting Nederlands Indisch Cultureel Centrum)

Sinds 1989 verzorgen wij vertalingen in en uit alle talen o.a. technisch, medisch, juridisch en commercieel gebied. Wij werken met gekwalificeerde en beëdigde vertalers (ook voor Indonesisch), vertaling van en naar de moedertaal, controle door een tweede vertaler, kortom: bij ons vindt u de kwaliteit die u eist. Efficiënte werkwijze en organisatie garanderen snelheid en een redelijke prijs.

Creapro, hèt vertaalbureau dat u zorgen uit handen neemt!

Galileïstraat 18 - 2561 TE Den Haag - tel.: 070-362 05 89 (meerdere lijnen) - fax: 070-362 56 64

E-mail: creapro@worldonline.nl Website: www.creapro.myplaces.nl

Dàt is andere taal!

.

Editie 3 van de Flyer The X-factor Indo Music Classics 2010 komt er aan.

Hartelijk Dank
aan alle leden van deze site die per rechtstreekse email, per TNT post of op deze site mij feliciteren i.v.m. mijn verjaardag op dinsdag 10 augustus 2010.

Hierboven: sta ik op de foto met mijn zuster Joke.

Hierboven op de foto: Ineke en ik.

Groeten van de familie en Selamat Makan.

Het is de schuld van de:
Nederlndse Regering, Radio en TV omroepen,
Nederlandse dag, week en maandbladen,
alle scholen in Nederland,
dat er heel erg weinig mensen in Nederland die het weten van het bestaan van:
Nederlands-Indie, Japanse Bezetting en de Bersiap Periode.

Over de Joden vervolging, over Israel, over Palestina, over Irak, over Iran en over Afhanistan weten veel mensen in Nederland te vertellen.
Maar over Nederlnds-Indie, Japanse bezetting en Bersiap Periode weten heel erg weinig mensen in Nederland.

*****************************************************************************************************************************

HERDENKINGSPLECHTIGHEID 15 AUGUSTUS 2010

Ochtendprogramma 10.30 – 11.30 uur World Forum Convention Center, Churchillplein 10, Den Haag

Opening door de voorzitter van de Stichting Herdenking 15 Augustus 1945, de heer Joost van Bodegom Voordracht door dr. Elly Touwen-Bouwsma, adjunct directeur NIOD over 'Verzet in Indië' Eerste muzikaal intermezzo door het Haarlemse vrouwenkoor Malle Babbe Compilatie van de documentaire 'Verzet in Indië' van de hand van Peter Hoogendijk Tweede muzikaal intermezzo door het Haarlemse vrouwenkoor Malle Babbe Jongerenprogramma 9.45 – 11.30 uur Museon, Stadhouderslaan 37, Den Haag Jongerenprogramma rond de tentoonstelling 'Charles Burki: Achter de kawat' Aansluitend vervoer naar Indisch Monument voor herdenkingsplechtigheid.

11.30–12.15 uur Pendelvervoer per bus van het WFCC naar het Indisch Monument

Middagprogramma 12.30–13.50 uur Herdenkingsplechtigheid Indisch Monument, Professor Teldersweg, Den Haag

De Residentie Bach Ensembles o.l.v. de heer Jos Vermunt zingen de 'Captive’s Hymn' Muzikale bijdrage door de Koninklijke Militaire Kapel Johan Willem Friso onder leiding van de dirigent majoor Arnold Stam Voordracht en zang door Boudewijn de Groot Declamatie door Jimmy Kok leerling van het Vrijzinnig Christelijk Lyceum te Den Haag, adoptieschool van het Indisch Monument Het 'Indisch Onze Vader' gezongen door de Residentie Bach Ensembles en 'Het Lied van Berusting' bij aanvang van het defilé Eerbetoon en kranslegging Defilé door alle aanwezigen langs het Indisch Monument

13.50–15.00 Pendelvervoer per bus van het Indisch Monument naar het World Forum

14.00–17.00 Lunch en koempoelan in de Atlantic- en Pacificzaal van het World Forum met muziek, diverse exposities en stands.

15.30–16.30 'Rondetafelgesprekken' met als thema 'Verzet in Indië'

17.00 Einde herdenking

Niet meer bedelen om excuses 65 jaar na de capitulatie van Japan

Het boekje Geen Requiem van Marion Bloem draagt niet bij aan de waarheidsvinding over de oorlog in Nederlands-Indië. Het beeld van een onafgebroken periode van ellende en terreur is onjuist.

FRED LANZING

DIT JAAR IS HET 65 jaar geleden dat Japan capituleerde. Ik pleit ervoor de oorlog in Nederlands-Indië, de Pacific-oorlog, met pensioen te sturen. Het wordt tijd dat mijn generatie, die de orkaan van de oorlog zelf heeft meegemaakt, dit spook wegjaagt uit ons hart en uit ons hoofd. Dat wij besluiten om ons het oorlogsverleden te herinneren als een historische gebeurtenis. Laten wij afzien van het steeds maar weer oproepen van de pijn van toen. Het wordt tijd voor heling, vergeten, zielenrust.
Kort geleden verscheen een klein boekje, getiteld Geen Requiem, een gedicht geschreven door Marion Bloem. De uitgave is tot stand gekomen op initiatief van de Stichting Herdenking 15 Augustus 1945 en werd gefinancierd door de Stichting Afwikkeling Het Gebaar. In een bijgevoegd inlegvel staat dat 2010 een jaar is 'om extra stil te staan bij de oorlogsherinneringen van veel van onze landgenoten'. Er staat ook dat het gedicht van Marion Bloem vergezeld gaat van een 'historische duiding'. Het gedicht en de duiding bieden 'zicht op het deel van onze vaderlandse geschiedenis, dat nog steeds te onbekend is'.
Helaas moet gezegd worden dat Geen Requiem niets bijdraagt aan de waarheidsvinding over de oorlog in Nederlands-Indië of zelfs maar een begin maakt met het overwinnen van de wrok en rancune die deze lectuur zo vaak kenmerken. Dat begint al met het voorwoord. Er wordt geschreven over 'de strijd, het gepleegde verzet, de vervolging, het leven binnen en buiten de kampen (...)'.
Strijd? Bij mijn weten bood het Nederlands-Indisch leger weinig weerstand bij de Japanse landingen op de kust van Java en capituleerde het al na een week op 8 maart 1942 te Kalidjati. Dat was een verstandig besluit, want het Knil was een politieleger dat, slecht bewapend door het altijd zuinige gouvernement, niet toegerust en geoefend was voor een echte oorlog. Maar 'strijd' heeft het niet gevoerd. Verzet? In een artikel in De Groene Amsterdammer (14 september 2009) schrijft Onno Sinke 'dat zelfs (...) Indische generatiegenoten niet op de hoogte zijn [van het verzet] in Nederlands-Indië'. Ja, dat haal je de koekoek: er wás helemaal geen verzet, zoals - onbedoeld - in dat artikel duidelijk wordt. Bovendien, het was voor alle betrokkenen al snel duidelijk geworden dat georganiseerd verzet te midden van een weinig behulpzame, inheemse bevolking geen kans had.
Vervolging? Werden grote aantallen mensen in razzia's opgepakt, in veewagens gestouwd en naar vernietigingskampen vervoerd? Nee hoor, wij gingen in oktober 1942 gewoon met een betjak naar het interneringskamp Kramat toen mijn moeder de aanzegging gekregen had.
Aan het leven buiten de kampen is lange tijd weinig aandacht besteed, dat is waar, maar dit is nu toch wel goedgemaakt door een aantal publicaties, zoals het zeer informatieve deel Buiten de kampen in de serie De Japanse bezetting in dagboeken, samengesteld door Jeroen Kemperman. Daarin valt te lezen dat het dagelijkse bestaan voor de Indische buitenkampers te midden van een dikwijls vijandige, inlandse bevolking en vaak geschoffeerd door wantrouwige Japanse autoriteiten, natuurlijk geen pretje was. Er waren veel en grote zorgen over voeding, geld, veiligheid en vaak ook over de krijgsgevangen echtgenoten. In het laatste jaar van de oorlog werden in de grote steden de Indische jongemannen geprest tot medewerking met de Japanse bezetters. Maar je kunt er ook lezen dat tot diep in 1944 het leven eigenlijk min of meer zijn gewone gangetje ging met bioscoopbezoek en winkelen in de pasar Baroe. Je krijgt de indruk dat met name in de steden de meeste Indo-Europeanen erin slaagden overeind te blijven in het ongewisse en karige bestaan.
Er staat in het voorwoord ook dat 'de vernedering, onderdrukking, ontberingen, wanhoop, pijn (...) onder een nog bredere groep bekend [moeten] worden. Voor erkenning van het leed, voor begrip.' Dat verbaast me: 15 augustus is een nationale gedenkdag, op regeringsgebouwen wappert dan de vlag - vaak halfstok -, in de Tweede Kamer wordt 15 augustus jaarlijks herdacht bij een plaquette, bij het Indisch Monument zijn op die dag altijd een paar ministers en staatssecretarissen present bij de nationale herdenkingsplechtigheid, in praktisch alle media wordt er jaarlijks bij stilgestaan. Is dat niet breed genoeg? Weinig aandacht? De boekenkasten kreunen van alle studies, memoires, dagboeken, dvd's en verslagen over Nederlands-Indië. Om eens iets te noemen: je kunt Loe de Jong van alles verwijten, maar geen gebrek aan aandacht. Vijf delen van zijn oeuvre zijn gewijd aan Indië. Over de lotgevallen van de Indische Nederlanders als groepering tijdens en na de oorlog zijn met name de laatste jaren veel prachtige studies verschenen.
Dan volgt het gedicht van Marion Bloem. Op de tweede pagina wordt in schrille kleuren geschreven over het lot van de troostmeisjes. Natuurlijk, dat was een verschrikkelijke zaak voor de betrokken vrouwen, overigens getalsmatig niet zozeer in Nederlands-Indië als wel in Korea en China. Bloem schrijft erover alsof dit het allesbepalende kenmerk van de Japanse bezetting was. Je krijgt de indruk dat de Japanners hun zuidelijke veldtocht om de meisjes begonnen en niet om de olie. In Nederlands-Indië kwam tijdens de Japanse bezetting de gedwongen prostitutie door de Japanners sporadisch voor. Al in 1963 schreef Doetje van Velden in haar dissertatie De Japanse burgerkampen dat er geen centraal beleid over legerbordelen was vanuit Tokio of vanuit de legerleiding. Het ronselen van vrouwen voor diensten in bars of kantines was altijd particulier initiatief van officieren. Het werd door de Japanse legerleiding in Indië bepaald niet gestimuleerd. Soms werd de recrutering door andere officieren tegengegaan of werd het disciplinair gestraft. Bart van Poelgeest schrijft in NRC Handelsblad van 8 augustus 1992 dat 'het bij 65 ((Indo-) Europese - fl) vrouwen buiten kijf staat dat ze tot prostitutie gedwongen werden'. Tijdens de hele bezettingstijd van bijna drieënhalf jaar, dus.
Op pagina drie van het gedicht gaat het over de jongenskampen en 'een vijand die er plezier in had te vernederen'. Alsof dat de dagelijkse praktijk was in die kampen. In de boeken over hun ervaringen in de Japanse interneringskampen van Mischa de Vreede, Joop Al, Ernest Hillen en Jan Lechner, om een paar namen te noemen, komen dergelijke sadisten niet voor. Wie dat wel beweert, verzint maar wat.

WAT MIJ OPVALT en eigenlijk ook erg tegenvalt, is dat er geen enkel woord in het gedicht gewijd is aan de ándere slachtoffers van de Japanse bezetting: de tweeënhalf miljoen door honger en gebrek omgekomen Javanen en de driehonderdduizend overal in Zuidoost-Azië gecrepeerde romusha's. Dat waren ook Nederlandse onderdanen in die tijd.
Het boekje eindigt met De strijd in Nederlands-Indië van Ricci Scheldwacht. Een merkwaardig stuk voor iemand die zich beklaagt over de geringe historische kennis van de Nederlanders. De Pacific-oorlog begon niet op 7 december 1941, zoals er staat, maar op 7 juli 1937 met het 'incident' bij de Marco Polo-brug in Peking. Vanaf dat tijdstip voerde Japan jarenlang een grootschalige en zeer wrede oorlog in China.
'Honderdduizenden zijn in de kampen en tijdens transporten om het leven gekomen', staat er en hierbij gaat het duidelijk over (Indo-)Europeanen. Wat een onzin. Van de circa honderdduizend geïnterneerden stierven er dertienduizend. Dat is veel. Van de 40.500 krijgsgevangenen stierven er 8500. Dat is ook veel. Maar het zijn er geen honderdduizenden. Ook hij schrijft over de vrouwen- en jongenskampen. Die worden in zijn woorden gekenmerkt door ziekte, honger, lijfelijke afstraffing, sadistische strafmethodes en - daar zijn ze weer - jonge vrouwen die 'systematisch' worden misbruikt. Het lijkt wel Bergen-Belsen of Sobibor.
Iedereen die de literatuur kent, weet dat dit een vertekend en onjuist beeld is. De toestand in de interneringskampen was vooral in de laatste maanden van de oorlog zeer penibel. Daarvóór werd het leven in de kampen vooral gekenmerkt door verveling, onzekerheid, ruzies, ongerustheid over het lot van verwanten, de uitzichtloosheid en de eeuwige corvees. Ik verzin dit niet. Het is te lezen in onder andere de voortreffelijke serie die ik al noemde: De Japanse bezetting in dagboeken, in de delen Tjideng, Ambarawa en Tjimahi 4. Let wel, het gaat om dagboeken. Die geven een echte inkijk in het dagelijks leven in de kampen. In een andere studie staat bij een artikel Bronnen van waarheid: Nederlandse dagboeken uit de Japanse interneringskampen: 'De Japanse kampstaf bestond meestal uit slechts enkele personen, die de geïnterneerden lang niet iedere dag te zien kregen.'
Kortom, 65 jaar na het einde van de oorlog in Nederlands-Indië wordt door het boekje Geen Requiem in slechts een paar pagina's een beeld geschetst van een drieënhalf jaar durende onafgebroken periode van ellende, leed, vernedering, terreur en sadisme. Het is een beeld vol clichés, onwaarheden, historische onjuistheden, valse voorstellingen en pure verzinsels.
Het beeld doet geen recht aan de taaiheid, de veerkracht en de overlevingswil van de eerste generatie Indische Nederlanders. Het is neerbuigend om je ouders en grootouders steeds maar weer neer te zetten als geslagenen en vernederden. De eerste generatie raad ik aan: gooi die betutteling van je af die je steeds aanpraat dat je zo zielig bent. Verwerp het slachtofferschap dat je steeds wordt ingepeperd. Geen erkenning? Dan niet. Het maakt jullie prestaties toch niet minder?
De eerste generatie mag zich laten voorstaan op het feit dat de Indische Nederlanders, ondanks een zuinige, benepen, soms uitgesproken racistische bejegening bij hun komst in Nederland, de meest succesvolle migrantengroep in de Nederlandse geschiedenis zijn. Natuurlijk is het waar wat jullie vertellen over het smakeloze Nederlandse eten, over de laatdunkende onverschilligheid bij het Nederlandse publiek ('bij ons was het hongerwinter, dát was pas heel erg'), de benepen pensions, de betutteling door maatschappelijk werkers. De eerste generatie mag zich ook laten voorstaan op de bijdragen aan de Nederlandse kunst en cultuur en op het feit dat een tweede en derde generatie van succesvolle schrijvers, dichters, acteurs, musici, journalisten en wetenschappers is voortgebracht.
Hou op met dat bedelen om excuses. Die krijg je toch niet. En: wat heb je aan afgedwongen excuses? Hou ook op met het eisen van geld van Japan. Ook dat krijg je niet, verzeker ik je. Het is gewoon niet goed voor je, al dat geklaag en vragen om aandacht. Het levert helemaal niets op en zo lijkt het wel alsof Hirohito de oorlog toch nog heeft gewonnen.

Marion Bloem, Geen Requiem, Indisch Herinneringscentrum, Bronbeek, 2010

Fred Lanzing (1933) groeide op in Nederlands-Indië, verbleef tijdens de Pacific-oorlog in Japanse interneringskampen en arriveerde in 1946 in Nederland. Hij is antropoloog en historicus. Hij publiceert geregeld fictie en non-fictie over de koloniale geschiedenis. In 'Voor Fredje is het kamp een paradijs': Een jeugd in Nederlands-Indië 1933-1946 (uitgeverij Augustus, 2007) beschrijft hij zijn ervaringen in en buiten het interneringskamp

BEELD: Phil Nijhuis

Steun ACTW66 ! 

Uw donatie  kan U storten op Rabo rekening NL41 RABO 03977255 07   ten name van F.Schwab / ICM Online onder vermelding van donatie Traktaat van Wassenaar.