Ik ben geboren in 1951. Toen ik een beetje besef kreeg van muziek, tja toen begon het pas te lopen. Wij hadden thuis zo'n kleine PTT-centrale, waarop door ons (mij zusje en ik) werd geluisterd naar hoorspelen als Paul Vlaanderen, Het huis met de zes valke, Ernst Jan en Snabbeltje. Ook had je iedere maandagavond van half 7 tot 7 uur het programma van en met Chris Howland, welk wij ook met plezier beluisterden. Wij hadden ook nog zo'n gele koffer pick-up van Philips, met de versterker in het deksel. En maar plaatjes draaien van Cliff Richard, The Shadows. Wat had ik graag bij hun eerste concerten zijn!

Je had toen muziek van Pat Boone, Elvis Presley, Bill Haley, Connie Francis, Johnny Hallyday, Connie Froboes, Connie en Peter, Rex Gildo, Freddy Quin,Cliff Richard, Rob de Nijs, The Jumping Jewels, Willy and his Giants, Rene and the Alligators. Ja, rock 'n rollen maar.....! Was ik maar eerder geboren!

Toen ik in de jaren 80 mij wat meer verdiepte in de instrumentale gitaarmuziek, kwam ik er achter dat er meer mooie gitaarmuziek bestond dan dat van The Shadows, The Spotnicks en The Ventures. Al dat moois in en uit Finland, Zweden, Noorwegen, Spanje, Belgie ons eigen landje en wat er nog meer omheen ! Ik weet niet of je hier mag schrijven over je eigen voorkeuren, maar kwa eigen land vind ik Rene and The Alligators, The Maskers heel erg goed! Tja en dan de nieuwe groep Aces Again (stamt af van DIXIE ACES). Klinkt heel erg goed! Zij komen er wel. En wat te denken van THE TIELMAN BROTHERS? De jaren 50 en 60 in ere houden en niet vergeten!

Volgende keer meer.

Ellie Boeve

Nu al 70 reseveringen op Facebook voor X -factor Indo Music Classics.

Je zou zeggen een goed teken nadat evement nog gee 7 dagen op het Feacbook staat.

Redenen waarom ICM nu ook op Facbook staat, is dat evenementen van een groep, in dit geval van ICM, ook algemeen wordt geplaatst zodat deze toegankelijk wordt ook voor de leden van andere groepen.

Extra toevoeging is dat na plaatsing van het evenement alle leden automatisch worden uitgenodigd, daarboven kun je eigen leden bestand aan toevoegen, en wil je nog meer bereik hebben dan gewoon dit evenement onder een advertentie plaatsen waar jezelf weer je doelgroepen kunnen difinieren tot maximaal 9 miljoen! Uiteraard hangt hieraan een prijskaartje!

Nu zijn er totaal 500 leden uitgenodigd ennnog geen week geleden met nu al 70 aanmeldingen, 345 hebben de uitnodiging nog niet gelezen, de resterende komt niet.

Alle reseveringen worden door het evenement van Facebook bijgehouden.

Hopelijk komt dit ook op NING, nieuwsgiering ga naar ICM op het Facebook.

ICM Facebook is alleen toeganklijk als uw in bezit ben van het ICM abonnement.

Prettige dag verder; ferry schwab

Tentoonstelling "Linggadjati, brug naar de toekomst".
Gelijktijdig met bovengenoemde tentoonstelling is op diverse plaatsen in het museum de tentoonstelling "Linggadjati, brug naar de toekomst" te zien. Deze tentoonstelling bestaat onder andere uit 23 panelen met foto's en teksten en is eigendom van de stichting Indisch erfgoed uit Apeldoorn. De titel verwijst naar het Javaanse dorp waar Nederlandse bestuurders en onafhankelijkheidsstrijders uit de Gordel van Smaragd kort na de oorlog de basis legden voor de latere onafhankelijkheid van Indonesië.

Militair display.
Mede als aanvulling op bovengenoemde tentoonstellingen zal in de hal van het museum een militair display te zien zijn. Tevens zullen in een aantal vitrines diverse miniaturen van voertuigen en kleding (aangeklede poppetjes) uit onder andere het voormalige Nederlands Indië te zien zijn aangevuld met enkele poppen in historische militaire kledij. De heer Tjitte Wassenaar uit Soest heeft het militair display, het vullen van de vitrines en het aankleden van de poppen verzorgd.
De tentoonstellingen worden mede georganiseerd in het kader van 65 jaar bevrijding.
Op 6 augustus worden deze tentoonstellingen, in aanwezigheid van een aantal genodigden, waar onder een groot aantal veteranen, door burgemeester A. Noordergraaf geopend.

Kunstenares mevrouw Marie- Line van Vuuren uit Soest.
In dezelfde periode zal onze beeldend kunstenaar Marie-Line van Vuren uit Soest in de drie van de vier nog in tact zijnde nonnenkamertjes, op de zolder van het museum, exposeren.

Bovengenoemde tentoonstellingen zijn voor het publiek toegankelijk vanaf zaterdag 7 augustus 2010. Voor het bezichtigen van de tentoonstellingen en het museum Oud Soest worden door het museum de normaal geldende toegangsprijzen gehanteerd met dien verstande dat veteranen op vertoon van hun veteranenpas gratis toegang hebben tot het museum.

Namens de stichting 4 en 5 mei Soest-Soesterberg en de stichting Oud Soest (museum)

C.J.Vos

Informatie

Stichting help de Indischen in Indonesie

In Nederland is over deze groep weinig bekend. Over het algemeen weten wij dat er Indischen zijn achter gebleven omdat zij Warga Negara ‘s zijn ( de Indonesische nationaliteit) hebben aangenomen. Wat veel van ons niet weten is, dat op het moment dat Nederlands-Indië ophield te bestaan in 1950 er weeshuizen waren,waar veel kinderen van Indische afkomst in verbleven,deze kinderen hadden geen schijn van kans om naar Nederland te gaan, omdat zij niet konden bewijzen dat zij een geboorte akte hadden, de half wezen waarvan de moeder of vader nog in leven waren hebben geluk gehad en konden met vader of moeder mee naar Nederland.

Tijdens de grote uittocht van de Indischen uit Indonesië in de jaren 1957 en 1958 zijn veel jongens en meisjes van de weeshuizen als verstekeling naar Nederland gekomen. Voor de achterblijvers was er geen toekomst, geen werk en werden gediscrimineerd vanwege hun Europese naam.

Verder heb je de groep Indischen die geen geboorte akte hebben omdat het overheidsgebouw (burgelijke stand) in de plaats waar zij geboren zijn, tijdens de Bersiap tijd in brand zijn gestoken inclusief de documenten.

Dan heb je ook de groep die Warga negara’s zijn geworden .De meeste van hen hebben dit gedaan om hun baan en bezittingen te kunnen behouden,ook voor deze groep indo’s was het moeilijk omdat zij gediscrimineerd werden vanwege hun Europese naam en door de politieke omstandigheden ivm de affaire van West Irian Barat. De meeste van hen zijn in de jaren zestig vertrokken naar Nederland (spijtoptant) en hebben gebruik kunnen maken van de Linggajati overeenkomst.

Mijn vrouw en ik hebben beiden onze jeugd in Surabaya doorgebracht,mijn vrouw Leida Harly (Indisch) is in Den Haag geboren en is in 1946 naar Indonesië gekomen en ik ben in Cepu geboren. Na de bersiap tijd zijn mijn ouders en ook ouders van Leida in Surabaya gaan wonen. Na onze schooltijd heeft Leida voor de HVA in Surabaya gewerkt en ik voor de NIVAS in Surabaya.

In 1962 zijn wij als spijtoptant naar Nederland vertrokken.

Het is begonnen verleden jaar in Surabaya toen wij in een Mall zaten, met Elise Rapp en Lori Menangka, Lori woont in Surabaya en vroeger was zij het buurmeisje van Leida.

Al pratende over bovenstaande groep mensen kwam de gedachten bij ons op, wonen hier nog arme Indischen? en zo ja,laten wij hun een dag verwennen.

Via Lori kregen wij een drietal adressen. Met een taxi zijn wij naar het eerste adres gereden. Bij onze aankomst van het eerste adres schrokken wij heel erg. Wij hadden niet gedacht dat iemand zo kon leven. Deze vrouw, mevrouw Zijlstra woont in een vervallen kamer van 3 bij 4 meter en een matras op de grond en wat potten en pannen, meer had zij niet, had geen inkomen en leeft van giften. De kerk geeft haar Rp.100.000 p/mnd.(8 euro)

Bij het volgende adres de familie Albinus was de woonsituatie het zelfde,man 78 jaar en vrouw 74 jaar,en hebben geen vaste inkomen. De vrouw werkt als een pembantu (hulp in de huishouding)en krijgt Rp.300.000 p/maand

Bij het derde adres bleek de man verhuisd en niemand kon ons vertellen waar hij naar toe is gegaan.

Wij hebben deze twee families financieel geholpen uit eigen middelen,maar beseffen ook dat deze mensen structureel geholpen moeten worden.

Gezamenlijk hebben wij besloten om terug te komen om meerdere families te helpen. Om een beeld te kunnen hebben van de Indische mensen die in Surabaya en omgeving wonen, hebben wij via de voorzitter van de Indische vereniging in Surabaya een adressenlijst gekregen met 300 namen,waarvan de meesten het erg moeilijk hebben.

Dit jaar in de maand maart zijn wij en Elise Rapp naar Surabaya vertrokken om twintig families te bezoeken. Uit donatie die wij kregen van Indischen die met vakantie waren in Kuta Bali en eigen middelen konden wij ons plan uitvoeren.

Wij kregen hulp van drie vrouwen die in Surabaya wonen en ons door de gangen en kampungs van Surabaya hebben geleidt gedurende 4 dagen.

Het was voor ons frustrerend omdat de adressen die wij hadden niet zijn bijgehouden (verhuisd) of de man of vrouw waren overleden.

Uiteindelijk hebben wij nog 15 families kunnen bereiken. Hun leef- en woonsituatie is slecht. Zij wonen in kleine kamers met een matras op de vloer en verder hebben zij wat kleren. De meeste van deze mensen leven van aalmoezen en een enkele bijdrage van de kerk.

Wij kregen o.a het adres van de familie Jack Koemendong ( heeft in een weeshuis van Pa v/d Steur gezeten) .Deze familie bestaat uit vader 78 jaar,moeder 74 jaar,zoon 44 jaar en dochter 41 jaar.

De zoon is geestelijk gehandicapt en de dochter heeft Polio en kan moeilijk lopen. Via hulp van de kerk hebben zij een tijdelijk woonruimte gekregen tot en met april en als er geen oplossing voor hun wordt gevonden dan is hun lot om ergens in Surabaya onder een brug te wonen.

Wij hebben deze familie kunnen helpen maar beseffen dat zij structureel geholpen moeten worden.

Een ander adres was van Familie Guus Augustin en vrouw

Guus kennen wij nog uit onze jeugd jaren in Surabaya en schrokken om Guus zo terug te zien, levend onder de armoede grens. Door zijn naam was hij kansloos in Indonesia. Hij had hartklachten en kon geen medicijnen kopen. Wij hebben hem kunnen helpen. Ons bezoek was op 16 maart en op 1 april kregen wij het bericht door dat hij overleden was aan een hartstilstand.

Uit informatie die wij kregen,weten wij dat er een aantal Indischen onder de bruggen van Surabaya wonen. Ons werd afgeraden om hun op te zoeken omdat het gebied waar zij leven te gevaarlijk was. Wij besluiten om in november daar naar toe te gaan om deze mensen te helpen.

Hulpverlening

Halin is de enige stichting die tot nu toe hulp biedt aan de Indischen.

Een bericht aan alle leden van ICMonline - Indische Internetkrant

Bezoek ICMonline - Indische Internetkrant op: http://icmonline.ning.com/?xg_source=msg_mes_network

Indische bedrijven groeien.

Op ICM Hyves,

zijn onlangs lid geworden Dannie Leich en James Intveld, beiden afkomstig uit VS.

Deze hebben nog opgetreden bij pasar malam Bagus.

Ver van Familie

film van Marion Bloem

In augustus zendt Omroep MAX de prachtige film Ver van Familie in drie delen uit. Schrijfster Marion Bloem verfilmde in 2008 haar eigen succesvolle boek Ver van Familie.

De in Amerika wonende Barbie (Terence Schreurs) is zoekend naar zichzelf na de dood van haar stiefmoeder. Dan krijgt ze te horen dat haar oma (Anneke Grönloh) in Nederland ernstig ziek is. Barbie wil haar graag weerzien en ze probeert naar Nederland te komen. Echter zit de familie aldaar niet op haar komst te wachten, ze vrezen dat door een voorval vanuit het verleden de hereniging tussen Oma en Barbie extra druk op Oma Em zal geven.

Ver van familie is een film over Indo's (Indische Nederlanders), die in Nederland een nieuw bestaan hebben moeten opbouwen, maar zich nooit helemaal los hebben kunnen maken van hun verleden. De film geeft met humor en ontroering zicht op de hechtheid van een migrantenfamilie, maar ook op de benauwende kant van de hechte familieband. De film is een historisch monument omdat de Indische familie er waarheidsgetrouw en gedetailleerd in wordt gereconstrueerd. De film speelt zich in 1986, de tijd dat de eerste generatie Indo’s nog relatief jong was, actief deel uitmaakte van de Indische familie, en de tweede generatie zijn plek in de nieuwe samenleving begon te vinden. Het is een kijkje in de keuken, in avondjes waarop muziek gemaakt wordt, in de huiskamers met de vele familiefoto’s en de gekoesterde voorwerpen die de herinnering aan het land van herkomst levend houden.

Anneke Grönloh, Terence Schreurs, Riem de Wolf (ex-Blue Diamond), Katja Schuurman, Elle van Rijn en nog veel meer acteurs hebben een rol in deze film.

Omroep MAX

Ver van Familie

Driedelig: 1, 8 en 15 augustus

NL 2, 17.05 uur

(3 x 50 min.)

www.omroepmax.nl

Indonesia tanah airku. Tanah tumpa daraku. Het volkslied klinkt na 1949.

De lange oorlog is voorbij, de soldaten keren weer terug naar huis, naar moeder en vrouwen voorzover die nog in leven zijn.

Vele echtparen, verliefde stelletjes en verloofde stellen waren hun wederhelft verloren of hebben hun belofte teniet gedaan in de wanhoop en wanorde die oorzaak was en is tijdens de rumoerige onzekere oorlogsjaren.

Na de oorlog werd het weer tijd voor de hereniging en het was ook tijd om de wonden te likken.

Ging het altijd op voor iedereen? Neen, de oorlog had mensen dingen laten doe die anders nooit zouden zijn gebeurd, het was overleven.

Er is een categorie vrouwen die kleine kinderen hadden en alles deden om ervoor te zorgen dat zij hun kroost in de moeilijke oorlogstijd kon laten overleven, wat velen niet gelukt is.

Andere vrouwen werden slachtoffer van de bezetter en werden als seks slavinnen gebruikt met alle gevolgen voor de latere gevolgen voor deze vrouwen.

Er is ook een categorie die een verbintenis aangaan met een hoge Japanse militair om zo enige zekerheid te verkrijgen om te overleven, want als Nederlandse of Indisch Nederlandse had je in de oorlog niet alleen te maken met de Japanners als bezetters maar ook met de naar vrijheid hunkerende Indonesiërs. Deze waren zeker zo levensbedreigend.

Al met al in het kader van de overlevingsdrang en vaak omwille van de overleving van kroost en familie.

Na de oorlog werden de kinderen uit deze verbintenissen en dwangmatige veroordeling tot troostmeisjes geboren, een probleem.

De diverse huwelijken die na de oorlog werden gesloten en de terugkomst van de echtgenoten die jarenlang elders hadden vastgezeten als krijgsgevangene, werden opgescheept met een erfenis van de Japanse bezetting, een erfenis in levenden lijve.

Deze kinderen kregen een toekomst in de schoot geworpen waarin de gevolgen van de oorlog lijfelijk werd ondervonden.

Een kenmerkend feit is dat vrijwel alle van Japanse afkomst zijnde Indische of Nederlandse kinderen, geboren als gevolg van de bezetting in Indonesië door Japan is, dat zij een toekoms hadden met allerlei hindernissen.

Ik zal er kort een paar omschrijven, deze informatie heb ik gekregen van diverse interviews met dergelijke kinderen die nu volwassen zijn en een heel leven achter de rug hebben

Er was een gemeenschappelijke ervaring. Je bent als kind van een japanner niet gewenst.

Moeders die later hertrouwden met een Indische man die de verschrikkingen van de Japanse bezetting hebben overleefd ervaren dat die het kind niet konden accepteren.

Op de weg naar de toekomst hebben deze kinderen een gemeenschappelijke verhaal, ze werden mishandel door de stiefvader die onbewust zijn trauma’s op het kind botvierde, genegeerd, verzwegen, en zeker niet geaccepteerd door de familie van de stiefvaders kant.

Ze beleefden geen normale jeugd, het werd hun niet verteld en de reden van de vernederingen, mishandeling, niet acceptatie betrekt en ervaart het kind als zijnde dat het aan zichzelf lag.

Waar de stiefbroers en zuster de normale jeugd konden beleven zaten deze kinderen met een geestelijke afstraffing van hetgeen de biologische vaders hebben vertegenwoordigd.

Het tragische kenmerk in deze is dat er niets werd verteld, uit schaamte van de moeder of om het kind te beschermen.

Gevolg een volwassen geworden kind met jeugdtrauma’s,de knagende vraag die het zich een levenlang stelt, waarom? Wat was er mis met mij?

Vragen die tot gevolg hebben dat de meeste kinderen zelf bij de opvoeding van hun eigen kinderen met een handicap zitten, ze hebben genegenheid gemist, liefde en vertrouwen die een normaal kind van het gezin mag verwachten .Ze waren mishandeld zonder reden, niet geaccepteerd door familie en de aldoor pijnlijke vraag waarmee ze worstelen waaraan het heeft gelegen.

Deze kinderen hadden geen toekomst, die is hun afgenomen, door stilzwijgen uit schaamte en door het feit dat zij zich nimmer hadden kunnen ontwikkelen in een normaal gezin waar bescherming, liefde en geborgenheid normaal zou moeten zijn. Het ontbreken ervan is eist een zeer zware tol op weg naar de volwassenheid.

Bij enkele werd het hun verteld op latere leeftijd door familie of de moeder vlak voor het heengaan.

De klap die daarna volgt geeft nog een extra dimensie aan de tragiek, namelijk het bewust worden van waarom en daarmee het verwijt en het verdriet wat hun is aangedaan, vooral de machteloosheid om verantwoording te eisen en in vele gevallen alsnog de behoefte om schoon schip te maken met de stiefouder, want het kind had niet geweten dat de stiefouder in vele gevallen niet de echte ouder was en had daarom niet kunnen begrijpen wat de oorzaak was en is, vooral aan wie het gelegen heeft.

Vele kinderen van de Japanse bezetter hebben zich verenigd, er is een stichting in het leven geroepen met de naam Sakura.

Deze stichting helpt kinderen zoals in dit verslag is omschreven met het terugwinnen van de verloren identiteit.

Het organiseert bijeenkomsten, het organiseert zoektochten naar de biologische ouder en het maakt reizen naar Japan in samenwerking met de Japanse ambassade

Want men moet zich kunnen identificeren met de afkomst en in vele gevallen was binnen het gezin de anti Japanse houding ook overgedragen aan het kind.

Als je dan ervaart dat je juist nakomeling bent van het volk waar je niets anders dan de vreselijkste verhalen hebt gehoord en waar jouw familie zwaar onder heeft geleden, dan kan een ieder begrijpen wat voor gevolg het heeft voor jouw eigen identiteit die dan op tilt slaat.

De gevolgen van de tweede wereld oorlog met Japan in het voormalige pararadijs Nederlands Indie heeft bij velen die daar hebben gewoond en geleefd diepe littekens achter gelaten.

Het heeft bij menigeen gevolgen gehad waar men met moeite over kon praten.

Velen dragen de sporen onzichtbaar met zich mee, anderen zijn met hun eigen wederopbouw bezig geweest en hebben de draad weer kunnen oppakken.

Er is echter een categorie slachtoffers die juist op oudere leeftijd het antwoord krijgen waarom hun jeugd zo anders was dan van broer of zus, waarom men hun nimmer heeft kunnen accepteren binnen de familie, waarom juist zij object van mishandeling en frustraties waren van de stiefvaders die de wreedheden van de bezetters lijfelijk hebben moeten ondervinden en daarom een vreselijke haat hadden tegen alles wat Japans was, dus……óók het kind van de Jap waar zij mee opgescheept zaten tegen wil en dank.

De Japanse nakomelingen al dan niet met liefde verwekt,

Zij voelen zich het kind waarmee afgerekend werd puur vanwege hun afkomst .Het kind van de (AF) rekening.

Albert van Prehn (ICM- MODERATOR) 28 juli 2010

Foto van dinsdag 27 juli 2010.
Elke dinsdag tijdens de zomer school vakantie is er een "Jutters Markt" te Den Helder met allerlei soorten kraampjes en ook live muziek band en spelen.
Het is druk en gezellig,....echt een aanrader voor iedereen om de "Jutters Markt" te bezoeken....
"Een dagje uit naar Den Helder"

Femke Halsma lid van ICM Krant op Hyves.

Dit is nu de reden geweest dat ICM als toepassing van een krant ook zich ging vestigen op Facebook en Hyves. Vele prominente figuren staan op beide forums. Ook een RTL nieuws bijvoorbeeld staat op een Facebook en Hyves.

Naast deze hoofredenen om Indo's op Hyves en Facebook te mogen begroeten met een Indische Krant. Soms vergeten de webmasters ook wel eens dat mensen hun krant thuis bezogrd willen hebben. ICM hoopt hiermee zijn doelgroep en het bereik fors uit tekunnen breiden.

Bent al abonnee van ICM krant;dan heeft toegang tot:

• www.facebook.com, tik ICM in bij zoeken
• www.icm-online.nl op Multiply
• http://icmonline.ning.com/
• http://icmonline.hyves.nl/

U wordt geadviseerd om hezelfde

1. Accountnaam (gebruikersnaam)
2. wachtwoord (pasword)

Te hanteren.

Bent U nog geen abonnee mail naar schwab@icm-online.nl ;

U ontvangt dan bericht met bevestiging om toegang tot de krant op die forums te verkrijgen.

Met vriendelijke groet,

Ferry Schwab Sr.

Een aantal leden van ICMonline en IndoForum hebben diverse vragen gesteld over deze twee sites, welnu, hieronder ga ik de vragen beantwoorden:
1.--
Wie zijn de creator, redactie, webmasters en moderator, etcetera van deze sites.?
Antwoord:

https://ICMonline.ning.com/

Creator:...............Ferry Schwab

Redactie:.............Ferry Schwab.

Hoofdwebmaster: Ben Vink.

Webmaster:........Cornelia Stuyver en Wil Kramer.

Moderator:..........Albert van Preh,

Camera mannen/vrouwen:
Ben, Cornelia, Herman en Ineke.

Columnisten:
Albert van Prehn, Ellen Hauwert, etcetera.

Ere Leden:

Zie de namen onder de foto's van de ere leden op de hoofdpagina aan de rechterzijde bij de kantlijn.
Huisband:
Tempo Doeloe Band.

http://IndoForum.ning.com
Creator:...............Ben Vink.

Hoofdwebmaster: Ben Vink.

Webmaster:........Cornelia Stuyver en Wil Kramer.

Moderator:..........Albert van Preh,

Camera mannen/vrouwen:
Ben, Cornelia, Herman en Ineke.

Columnisten:
Albert van Prehn, Ellen Hauwert, etcetera.

Ere Leden:

Zie de namen onder de foto's van de ere leden op de hoofdpagina aan de rechterzijde bij de kantlijn


2.--
Hoe zit dat met de contributie of vrijwillige bijdrage.??
Leden van de ICMonline moeten contributie betalen van 12,-- euro's per jaar per lid.
Voor meer informatie hierover gelieve te emailen naar schwab.hardy@kabelfoon.nl
;
Bestaande-Leden van het IndoForum kunnen vrijwillige bijdrage geven van 12,-- euro's of meer per jaar.
Nieuwe leden moeten binnen één week de jaarlijkse bijdrage van 12,-- euro's per lid betalen.
Voor meer informatie hierover gelieve te emailen naar bintang31@live.nl

3.--
Hoe zit het met de leden die lid zijn van het IndoForum en ICMonline,
moeten deze leden
12,-- euro's aan het IndoForum betalen en nog eens 12,-- euro's aan ICMonline.???
Voor zover mij bekend, is het inderdaad zo.

4.--

Hoe kunnen de leden de gemaakte foto's en video's opnamen door ICM & IF cameralieden bestellen.????

In het algemeen worden praktisch alle foto's in de foto album van het http://IndoForum.ning.com geplaatst.
De leden kunnen en mogen deze foto's uploaden naar hun eigen DeskTop(computer) of LapTop voor eigen gebruik dus niet voor publicatie of fleyer of reclame doel einden.

De opgenomen video's worden enkele opnamen als video clips in de rubriek Video van het http://IndoForum.ning.com geplaatst.

De volledige opnamen zijn meestal op DVD's gebrand.

Momenteel zijn er de volgende 4 DVD's:
ICM en de Tempo Doeloe Band op de Taman Indonesia te Kallenkote in Overijssel.

ICM en de Tempo Doeloe Band op de Pasar Malam Flevoparq Dronten.
ICM en IF cameralieden op het afscheidsfeest van de zanger en muzikant Rino von Bannisseht
in de Mega Plaza Starlight te Den Haag.
ICM en IF cameralieden op de Pasar Jembatan in Amsterdam-West..
Voor informatie over deze DVD's gelieve te emailen naar bintang31@live.nl

Ik hoop dat het nu allemaal duidelijk is.

Voor meer informatie gelieve te emailen
naar de webmasters Cornelia of Wil,
op de email adressen:
bintang31@live.nl

w.kramer8@hotmail.com

ICM & IF cameraman in actie op de Pasar Jembatan( De Brug Pasar) in Amsterdam-West.

Alle boven genoemde personen doen hun werk met hun grote inzet en met hun groot plezier

en allemaal op 100 % vrijwillige basis.
De ontvangsten van de contributie op ICMonline
en de vrijwillige bijdrage op het IndoForum
zijn uitsluitend om de NING-PRO jaar abonnement te betalen.(499,95 dollars per jaar)