Geen media aandacht voor religieus geweld in Indonesië.

Nieuw is dit fenomeen niet, dat weinig belangstelling is vanuit de Nederlandse media voor Indonesie. Niet alleen het leger wordt op het Midden-Oosten gezet, maar de hele media. Van minuut tot minuut vindt de verslaglegging plaats in de kranten, en alle omroepen. Als niet op de radio hierover gaat dan wel in alle geëigende TV programma's. Het kan gewoon niet op.

Komt dat om in het midden oosten  de economische belangen spelen voor Nederland, en niet in Indonesië,  waar het religieus geweld nu heftig  in Indonesië op laait.

Een Molukken  scenario ligt daar op de loer.

Wie de Jakarta post heeft gevolgd ziet aaneensluitend aanslagen op christelijke kerken voltrekken dat zich niet alleen beperkt tot kerken, maar zich ook richt op Liberale Islam is het doelwit van aanvallen. Er werd een bom geplaatst in Komunitas Utan Kayu, een cultureel centrum dat een belangrijk ontmoetingsplaats is voor mensen die een liberale vorm van Islam aanhangen. De bom was bedoeld voor Ulil Abshar Abdalla leider het Liberale Islam Netwerk. In zijn publicaties bekritiseert hij religieuze fundamentalisten. Zo vindt hij dat niet elke Islamitische vrouw een hoofddoek hoort te dragen en vindt hij, in tegenstelling tot de algemene opinie, interreligieuze huwelijken geen probleem. 

In ander front vielen boze menigte militante gelovigen in Semarang drie kerken, christelijk weeshuis en christelijk ziekenhuis aan. Het geweld laaide op nadat bekend werd dat een christelijke missionaris veroordeeld werd tot 5 jaar wegens blasfemie tegen de Islam. In hun ogen was de doodstraf de enige passende straf tegen blasfemische priester.

Tegen deze opgelaaide ontwikkelingen zwijgt de regering, lijkt het erop.

Meest zorgwekkende van deze ontwikkelingen dat de regering geen stelling neemt, en aarzelt om deze aanslagen te veroordelen, en preventief op te treden. Hoewel de regering wel duidelijk positie inneemt nadrukkelijk tegen terrorisme. Kenmerkend in deze is de houding van president Yudhoyono op het geweld tegen Ahma-dyya-leden in West Java. Hij waarschuwde massaorganisaties die geweld propageerden te verbieden, waarop de leider van het Islamitisch Verdedigingsfront dreigde president Yudhoyono te dwingen af te treden, net als eerder in Tunesië gebeurde. Desondanks het parlement deze gezagsondermijnende reactie vond en de overheid vroeg hier hard op te treden, bleef een reactie van de regering uit tot op de dag van vandaag. Daarnaast kan het schadelijk zijn voor de nog fragiele democratie in Indonesië. Wanneer fundamentalistische groepen ongestraft aanslagen kunnen plegen op kerken en instellingen en op personen van liberale Islam; is de boodschap eigenlijk dat geweld loont en oogluikend wordt toegestaan.

De oorsprong van deze religieuze tweedeling,

is gelegen in het feit dat in de grondwet van 1945 staat dat de Indonesische staat onder andere gebaseerd is op het "Geloof en in een God", maar ook dat elke burger het recht heeft zijn eigen geloof te belijden.

Bij niet adequate ingrijpen door de Indonesische regering op termijn is een herhaling van het Molukken -scenario zeer denkbaar.

Wouter Muller kon niet kiezen uit zijn nieuwe uitgebrachte nummers,

tijdens zijn reis door een Verleden Land. 

Tijdens zijn groepsreis door Java en Bali deed Wouter vele inspiraties op, dat hij niet kon kiezen, en waarom kiezen? In mei aanstaande komt zijn CD Verleden Land uit, en niet een gewone cd maar liefst een dubbele CD.  In de afgelopen twee jaren was Wouter bezig met vele optredens op Koempoelans, pasar malams, en vele themabijeenkomsten onder andere in Bronbeek. Wouter is zeer content met de komst van het Indische Herinneringscentrum. De oudere generatie verdiend de aandacht, met alles wat ze mee hebben gemaakt. 

Wouter :   

"Onze families probeerden het beste van te maken. Het is belangrijk om hierbij stil te staan. Mijn vorige cd Senang was vooral een weergave van mijn persoonlijke beleving. Enerzijds ging het over wat je daar nu mee doet. Er is duidelijk een verschil met mijn eerste reis. De eerste keer dat ik ging was al weer in 1997. Ik was me bewust dat alle redenen die ooit bedacht om niet te gaan, smoesjes waren. Ik durfde eigenlijk niet. Het was alsof ik zelf een persoonlijk daad moest stellen, van nu moet het gebeuren. Soms is belangrijk een stap terug te doen om verder te komen. Het was ontroerend weerzien. Te grootst om het te bevatten. Ik wilde doen met al die gevoelens. Ik dacht : Marion Bloem schrijft Romans, dat kan ik niet. Ik maakte wel al jaren muziek, dus besloot ik de emoties van het weerzien in mijn muziek te stoppen.

De keren erna dat ik naar Indonesie reisde, waren alleen maar een meerwaarde. Ik merk dat familie die we  daar  nog hebben, het belangrijk vindt dat we de banden aanhalen. Ik herken in hun de veerkracht die onze ouders hadden toen ze in Nederland moesten overleven. Zij proberen nu onder moeilijke omstandigheden er ook het beste van te maken. Dat bewonder ik. 

Ik heb de indruk dat er amper iets bekend is ver belangrijke historische gebeurtenissen van Indie en het huidige Indonesie. Neem de puptan, het collectieve zelfmoordritueel op Bali. Ik was op de erevelden waar de slachtoffers liggen en vroeg me af wat een volk ertoe beweegt om collectief zelfmoord te plegen. Het is tekenend voor de koloniale verhoudingen en zegt iets over de machtsverhoudingen. in de Balinese cultuur. Zij denken : "Dit eiland is ons door de goden gegeven en wij moeten het verdedigen tegen boze indringers.". Bij de graven stond een enorme waringin boom.  Zo'n heilige boom wordt heel oud en heeft alles gezien wat hier allemaal gebeurde. Zo ontstond het nummer Waring van mijn Cd.

Jaren geleden trad ik voor de Indische Gemeenschap op in California. Ik besloot het optreden te combineren met een vakantie samen met mijn oudste zoon. Een van de plekken die wij bezochten was de Nevada -woestijn. Het is een bijzonder landschap. Je voelt je als een kind zo klein in het pikkedonker met de sterrenhemel boven je. Ik lag daar met het warme zand in mijn rug. Het was een moment om na te denken, zoekend naar antwoorden, mythisch en mystiek tegelijk. Ik bekeek alles met het oog op de toekomst. Ze zeggen weleens 'Het staat in de sterren geschreven'. Maar opeens besefte ik, dat het dus niet zo is. Die sterren waar ik naar keek zijn geschiedenis van lichtjaren terug. Ik keek dus niet in de toekomst maar naar het verleden.

Ik vergeleek het met Indie. Het bestaat niet meer, maar wel in mij.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De nieuwe CD getiteld "Verleden land" van Wouter Muller is uit.

De presentatie van  de nieuwe cd zal plaatsvinden middels twee concerten.  Op vrijdag 27 mei, Den Haag, TongTongFair, Bintangtheater, 17.30 uur.

En op zondagmiddag 29 mei, Hengelo, Rabotheater, 14.30 uur.

Zie ook: http://www.rabotheater.nl/voorstellingen/2808/wouter_muller/cd_presentatie_verleden_land/

Arthur Carli  van de band straight geportreteerd door NTR.

Wie kent Athur niet met zijn vele optredens op Indische avonden, koempoelans en pasar malams met de band Straight. Arthur "het is belangrijk dat wij ons erfgoed vastleggen". Het toeval wil dat Arthur gevraagd is voor een documentaireserie van de NTR. Arthur geeft als vrijwilliger computerles aan de ouderen in Indisch verzorgingshuis Raffy.

De omroep vroeg hem of hij mensen kende die mooie verhalen konden vertellen over het leven als nieuw Indisch Nederlander. Arthur kende genoeg mensen maar uiteindelijk kwam ze toch bij hem. De redactie vond het verhaal net zo interessant als de mensen die in Raffy wonen.

In het verhaal kwamen vele aspecten aan de orde te beginnen de Nederlandse  opvoeding, de Indonesische reis met de Willem Ruys, het pension Baronielaand, Indorock en het Indisch Erfgoed.

Het beloofde land.

In de seriedocumentaire "Het Beloofde land" gaan Abdelkader Benalien Marijn Frank op zoek naar verhalen achter migrantenfamilies. Wat maakt ze succesvol, wat ging er mis. Ze leggen de gemeenschappelijke ervaringen en de onderlinge verschillen tussen de groepen bloot aan de hand van vijf portretten.

De eerste aflevering van het Beloofde land, is te zien op Zondag 15 mei om 20:15 op Nederland 2. Het portret van Arthur Carli (Van de Band Straight) wordt op 19 juni uitgezonden.

Levensvatbaarheid van pasar malam gewaarborgd volgens het Flevoparq concept?

Nieuw is dit concept niet.

Inmiddels kennen wij "hallen" die een pasar malam in eigen beheer nemen. Hier worden de organisatoren ingehuurd. Of de Partycentrums die ook een organisator inhuren, legio voorbeelden worden hiervan gekend Dan blijft over de groep pasar organisatoren die tegen de stroom in toch "zelfstandig" proberen een pasar malam te organiseren met de nodige consequenties en risico's.

Drie jaren geleden ging een sporthal in Dronten van start onder de nieuwe eigenaren met een geheel andere visie en missie. Het toverwoord  is “Multifunctioneel”. Makkelijker gezegd dan gedaan, hiervoor moeten stappen worden ontwikkeld om uiteindelijk daar te komen. Dit geldt ook voor het pand die deze aanpassingen moest ondergaan, maar tegelijkertijd het team dat multifunctioneel moeten gaan opereren. Dit vereist een andere werkwijze en grote mate van flexibiliteit en juiste timing bij het nemen van de gepaste stappen.

De missie was om het multifunctioneel te maken en bewust een parq te noemen. Dit naar het voorbeeld van Frankrijk waar de Fransman graag met hele gezin zich willen ontspannen,  zodat ieder lid van het gezin op deze plek zich senang voelt. Een plaats van sport activiteiten voor tennis, Squash, badminton, tafeltennis, en bowlen. Of rackectlon voor sportevenementen. Naast deze sportactiviteiten een stuk entertainment ofwel het onderdeel wat onder een Partycentrum valt. Veel al zijn de sporthallen en Partycentrum gescheiden van elkaar, waardoor doorgaans hierdoor geen doelmatige toestroom van publiek plaatsvindt of waardoor de m2 niet optimaal worden benut.

Flevoparq wist in die drie jaren in stappen te bouwen naar dit totaal concept, waar zowel particulieren als zakelijke klanten zich uiteindelijk thuis voelen. Inmiddels na drie jaren mag het team van het Flevoparq tevreden terugkijken die een vliegende start maakte in 2008 waar juist de kredietcrisis begon. Inmiddels heeft het Flevoparq Rackelton, Indische avonden, bedrijfsparty’s en een pasar malam naar het Flevoparq gehaald.  Naast toornooien op het sportgebied. Dan het geluk heeft dat volop in de belanstelling staat wekelijks van Tv Flevoland Omroep met name voor de competities Squash.

Dit totaal multifunctioneel concept van Flevoparq is wel nieuw. In de meeste gevallen hebben de sporthallen en partycentrum te maken met sterk teruglopend publiek doordat de activiteiten totaal gescheiden zijn. Tegelijkertijd zien wij in pasarland  dat de 1 na de andere organisator in de problemen komt. En op termijn hoeft men ook niet te rekenen dat er subsidies beschikbaar komen voor pasar malam om de te korten te dekken. Belangrijk is ook dat hallen & Partycentrum met grotere en ruimere budgetten werken dat zich direct vertaalt in alle opzichten in constructieve zin.

Moeten wij nog deze huidige koers blijven volgen wat de pasar malams aangaat?

Wel nee.

In Nederland zijn er wel ruim 350 gemeentes met hallen die leeg staan of slecht draaien. Door nu het concept van Flevoparq te implementeren bij die hallen die er om staan te springen. Hierbij de pasar malam onder vlag komt van de eigenaar van de hal,  is dit een verlengstuk van de bedrijfsvoering waardoor ook een grotere budget vrijkomt die bijvoorbeeld op de balans gezet kan worden van promotie & Marketing.

Voor de huidige organisatoren wel een hele ander rol  namelijk die als "implementeur of integrator " optreedt opdat later de eigenaar van de hallen in stappen geheel zelfstandig een pasar malam kan organiseren. Uiteraard zal de huidige organisator altijd nodig blijven voor hand, en span diensten en zijn beschikbare resources. Denkbaar is om de eerste keer de "organisator" samen doet met de eigenaar van de hal, en de eigenaar uiteraard de eindverantwoordelijkheid draagt. Dit uiteraard aan de hand van de reeds opgezette draaiboeken, die later worden beschikbaar gesteld.

Lees verder op http://icmonline.ning.com/forum/topics/music-road-pilots-riem-de

‘Verleden land’ – de nieuwe cd van Wouter Muller

(release  in mei 2011)

Met ‘Verleden land’ brengt Wouter Muller al weer zijn vijfde cd uit. Deze keer een dubbel-cd. Met zijn vorige cd’s veroverde de Enschedese muzikant, tekstschrijver en componist zich een vaste plek in vele harten. Vooral van mensen die net als hij van Indische afkomst zijn. Die Indische afkomst is in zijn muziek en vooral zijn liedteksten altijd een belangrijke inspiratiebron geweest. Dat geldt ook voor zijn nieuwe cd. De belangrijkste thema’s daarvoor zijn ontleend aan een recente groepsreis door Java/Bali, aan het Indië van vroeger en aan Enschede, de stad waar hij nu al jaren woont.

In 17 nieuwe nummers biedt Wouter Muller een even liefdevolle als trotse terugblik op zijn vroegere en huidige wortels. Bijzondere vermelding verdienen liederen over ‘de njai’, de inlandse vrouwen waarmee Europese mannen relaties onderhielden en er kinderen bij verwekten. Muller zette oeroude onbekende gedichten over dit jarenlange taboe op nieuwe muziek. Het vroegere verleden komt ook opnieuw tot leven in liedteksten over de ‘Bersiap’ (de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd), Linggajati en de ‘Puputan’, het collectieve zelfmoordritueel op Bali. Zijn woonplaats komt aan bod in gedichten over herdenkingsmonumenten en ‘Mijn stad’ is een terugblik op de vuurwerkramp in 2000.

Muzikaal biedt deze cd een verscheidenheid aan toegankelijke muziekstijlen, waarin folk, country en (Indo)rock elkaar afwisselen. Maar eigenlijk is zijn nieuwste cd vooral een rondreis door het persoonlijke leven van een muzikant, die van zijn (Indische) hart geen moordkuil maakt, maar muziek gebruikt om een verhaal te vertellen.

Line-up band:

- Wouter Muller, leadzang, gitaar en mondharmonica

- Bert Kuipers, toetsen en koorzang

- René Merbis, sologitaar

- Guus Paat, dobro en lapsteelgitaar

- Johnny Rahaket, viool

- Mirjam Smink, koorzang

- Theun Supheert, drums

- Nick de Vos, basgitaar

- Colourful City Koor Nijmegen in ‘Linggajati’ en ‘Waringin’, o.l.v. Johnny Rahaket

- Colourful City Kinderkoor in ‘Sterren van Nevada’, o.l.v. Johnny Rahaket

Opname, productie en distributie:

- Silvox Studio, Coast-to-Coast

-  opname, mix en mastering: Caspar Falke

- uitvoerend producer: Bert Kuipers

- arrangementen: Bert Kuipers, Wouter Muller

CD-presentaties

- 27 mei, Den Haag, Tong Tong Fair (Malieveld), Bintangtheater, 17.30 uur.

- 29 mei, Hengelo, Rabotheater, 14.30 uur.

Teksten en muziek

1. Bersiap (w.muller)
2. Borobudur (w. muller)
3. Indië-herdenking Enschede (b.boswinkel/w.muller)
4. Linggajati (w.muller)
5. Mijn stad (w.muller)
6. Sterren van Nevada (w.muller)
7. Oorlogsmonument Enschede (b.boswinkel/w.muller)
8. Waringin (w.muller)
9. Max (w.muller)
10. Disini (w.muller)
11. Awas! (w.muller)
12. Verleden Land (w.muller)

Njai-liederen: (met dank aan Reggie Baay)

13. De Concubine (e.jacobs/w.muller)
14. De Vereerde Doode (w.walraven/w.muller)
15. Deli-filmje (ypsilon/w.muller)
16. Klacht van een verlaten vrouw (l.natare/w.muller)
17. Moederleed (n. de vries en p.jörgen/w.muller)

Discografie Wouter Muller

Jakkes                                                 HARTVERSCHEUREND                Munich Records, 1982

Jakkes                                                 HARD GELAG                                   Munich Records, 1985

Willem Wilmink & Quasimodo       ACHTERLANGS                               Hoebelabbe, 1993

Quasimodo                                          Verboden voor Kinderen                   Silvox, 1999

Wouter Muller                                     HIER & DAAR                                   Silvox, 2000

Wouter Muller                                     INDISCH HART                                                Silvox, 2002

Willem Wilmink & Quasimodo       LOODZWARE TASSEN                   Concordia, 2005

Wouter Muller                                     GA DÓÓR/PUKUL TERUS              Silvox, 2005

Wouter Muller                                     SENANG                                              Silvox, 2008

Wouter Muller                                     VERLEDEN LAND                           Silvox, 2011

Over Wouter Muller:

“Wat Wouter Muller waardevol maakt, is dat hij vanuit een persoonlijke invalshoek algemene gevoelens weet te verwoorden. Nu eens geen bezongen ‘voorbije liefdes’ en ‘betere wereld’ maar liedjes van een bevlogen man die zijn Indisch hart op de goede plek heeft” (Twentse Courant-Tubantia).

 “Omlijst door een smakelijk muzikaal mengsel van rock&roll, blues en country verwoordt Muller trefzeker het verleden en heden van de Indische gemeenschap in Nederland” (Trouw).

“Wouter Muller kan in zijn eentje verantwoordelijk gehouden worden voor een nieuwe muziekstroming: de Neder-Indopop. Openhartig en liefdevol verwoordt hij het gevoel van velen die in Indië hun wortels hebben… Daarbij betoont hij zich een warm voorstander van de multiculturele samenleving. In dat opzicht acht ik zijn werk in een tijd als deze van buitengewoon belang” (Ernst Jansz, musicus, schrijver). 

Informatie & correspondentie

‘Schakels van Smaragd’ – Lijsterstraat 228, 7523 EX ENSCHEDE – 053-8503344/06-22493020. www.woutermuller.com

Veel verwarring ontstaat over de term of begrip van de naam Pasar Malam die bij de redactie is binnengekomen.

Om dit uit de doeken doen zal toch het e.a. eerst moeten worden uitgelegd en in de geschiedenis van de pasar malam gedoken moeten worden om tot de verschillende soorten categorieën pasars te komen.  

De Pasar Malam vond zijn oorsprong in het voormalige Batavia (Jakarta nu) plaats. Tjali Robinson schrijver/journalist bracht deze pasar naar Nederland. De eerste pasar malam besar werd toen in de Houtrusthallen in Den Haag gegeven exact 53 jaren geleden, nu Tong Tong Fair op het Malieveld. De Pasar Malam is een ontmoetingsplaats van gelijkgestemden, later toegankelijk voor iedereen. Dit werd nog extra benadrukt door de naamsverandering van Pasar Malam Besar in Tong Tong Fair om hiermee alle groepering te bereiken.

Deze pasar wordt omlijst met muziek, dans, kunst & cultuur, eten en drinken.

Voor een dergelijk evenement zijn standhouders, warongs, restaurants, artiesten, en dansgroepen nodig. Vanuit het publiek ontstond de behoefte om niet alleen in Den Haag te houden maar ook plaatselijk. Kortom replica's met een stuk beduidend minder bezoekers van gemiddeld van 5000 tot 10.000,  terwijl  de Pasar Malam Besar jaarlijks door 145.000 (2008) bezoekers werd bezocht.

Deze pasar malam replica's nestelden zich in eerste instantie voornamelijk in de grote steden:  Den Haag, Rotterdam, Arnhem, Den Helder, Groningen, Alkmaar, Maastricht, Eindhoven, Breda, Nijmegen, Tilburg, Leeuwarden, Hengelo, Assen, en Eindhoven. Later naar kleinere plaatsen t.w. Dieren, Doetichem, Vaassen, Leek, Steenwijk, Zeewolde, Donten, Lelystad, Almere, Emmen, Stadskanaal, Emmen, Ommen etc ....

De laatste jaren ging de replica pasar malams over in winkelpasars die de plaats innamen van de prufferies en braderies.  Zo'n 60 winkelpasars zijn er jaarlijks te bezoeken, exclusief braderies die de naam pasar dragen.

Samenvattend zijn er dus vier soorten pasar malams te onderscheiden t.w.; .

1. de oorspronkelijke Pasar Malam Besar nu Tong Tong Fair,
2. de pasar malams gehouden in de grote steden,
3. de pasar malams gehouden in de kleine plaatsen,
4. en de pasar malams gehouden in de winkelcentra.

Uit het onderscheid zijn elementen als; kwaliteit, ambiance, originaliteit, en bezoekersaantallen weer verder te distilleren. Is dus ook een illussie om de pasar malams met elkaar te vergellijken. Geen 1 pasar malam staat boven de Tong Tong Fair (Pasar Malam Besar) waar alleen al ruim ander half miljoen aan exploitatiekosten wordt besteed, en waar de organisatie een jaar bezig is met de voorbereidingen.

Essentieel en de basis van een pasar malam als concept dat financieel gedragen wordt door de standhouders, warongs en restaurants, en later uiteraard door het publiek. Geen standhouders geen pasar malam.

ICM redactie hanteert voor jaarkalender de pasar malams die het dicht bij de originaliteit van de pasar malam van Tjali Robinson staan als het om de agenda van de pasar malams gaat. Dus sluit hiermee uit alle winkelpasars, en eendaagse pasar die bij verenigingen en verzorgingshuizen worden gegeven. Met als kwalificatie oneigenlijk gebruik van de naam pasar malam.  De grote vraag blijft waarom destijds de organisatie van Pasar Malam Besar dit niet als licentie heeft gerigistreerd bij het Merkenbureau te Brussel, dan had deze ook niet de naam te hoeven veranderen in Tong Tong Fair. Of was is het de bedoeling van Tjali Robinson dat er vele replica's in Nederland werden weggezet?

Mutaties t.o.v het overzicht  15/4-2011:

1 **Na 7/8 jaren gaat pasar malam Zeewolde gepland in augustus defintief niet door . Deze pasar komt niet meer terug.  Inmiddels wordt in Dronten dat tegen Zeewolde aanligt de 2 editie gegeven dit jaar in het grote complex van het Flevoparq op 17, 18 en 19 juni. 
2 **Pasar malam leek is verschoven naar oktober.
3 ** Pasar malam Hengelo is verzet naar oktober. 
4 ** www.eastandwestevenementen.nl onbekend  omtrent verderre planning

Er is nieuwe pasarorganisatie Time Out Events . Deze heeft inmiddels twee pasars gedraaid in Emmen en volgende week in Stadskanaal en Ommen staat er aan te komen.   Voor al het overige  zie Jaarkalender pasar malam 2011 is te vinden op  >>>> Jaarkalender pasar malam 2011 overzicht per 15/4 - 2011

(ICM red.)  Naar aanleiding van ICM Weekoverzicht van  29  april jl. ontving de redactie vele vragen en reacties naar aanleiding van het bericht daat na ruim 7/8 jaren deze pasar malam in Zeewolde definitief niet doorgaat, en ook niet meer terugkomt in Zeewolde.  Zoals het er nu uit ziet zal pasar malam Dronten deze traditie voortzetten voor Flevoland.

Voor de meest gestelde vragen en antwoorden hierop wordt naar www.wnproductions.nl verwezen  of mail info@wnproductions.nl , die U hier verder van informatie kan voorzien. 

Wellicht ten overvloede niet in de maand augustus, maar in de maand juni  op de 17e , en 18 e en 19e wordt er een pasar malam in Dronten gegeven die nog geen 25 km verderop van Zeewolde ligt. Deze pasar malam wordt in het complex van Flevoparq gegeven 6300 m2 (niet alleen in een hal!) 

Dit is nu 2 e keer dat pasar malam Dronten wordt gegeven in het Flevoparq.

Jet Bussemaker schrijft boek

  

Filmportret van de Indonesische dichter Sitor Situmorang.

Situmorang’s leven en werk wordt gekenschetst door een unieke vermenging van mythe, geografie en clangeschiedenis. Zijn afstamming reikt tot in de prekoloniale tijd waarin zijn vader en grootvader als legeraanvoerders van de koning van Sumatra vochten tegen de Nederlanders. Hij is een van de oudste overlevenden van de tribale Batak-traditie.

 Zoals betaamt, werd deze productie door Lavafilm die de reguliere distributiekanalen regelt gelanceerd o.a.  Festivals: Beeld voor Beeld Festival. Oogland werkt met reguliere filmfondsen die de financiering van filmdocumentaire mogelijkmaakt in dit geval waren deze; NCDO, Prins Bernhard Cultuurfonds, Het Thuiskopiefonds, Stichting voor Democratie & Media, en Museum B. Naast de film distributie ook voor de omroepen  wordt deze productie op DVD gezet.

  Dvd is te koop bij ICM Stand en te bestellen bij www.icm-online.nl en www.oogland.com



 John Albert Jansen regisseur en producent Oogland Filmproducties  is vanaf het midden van de jaren tachtig als journalist, programmamaker en eindredacteur op veel terreinen actief geweest. Na een verblijf van drie jaar in Berlijn begon hij als schrijvend journalist voor onder meer Het Parool, de Volkskrant en Vrij Nederland. Daarnaast heeft hij voor NPS, Humanistische Omroep, IKON en met name VPRO veel radioprogramma’s gemaakt, en hij heeft voor deze omroepen ook enkele jaren als presentator en eindredacteur gewerkt. De afgelopen vijftien jaar heeft hij zich toegelegd op het maken van films en tv-documentaires, die zich vooral begeven op het snijvlak van kunst en maatschappij. Hij studeerde Nederlands en Literatuurwetenschappen aan de Universiteiten van Amsterdam en Berlijn.

Naast Filmportret van de Indonesische dichter Sitor Situmorang is thans zijn tweede Film documentaire getiteld Herinneringen - Frans Lopulalan en de Molukse Zaak gereed die binnenkort wordt gelanceerd. Hiermee heeft Oogland al twee belangrijke Indische producties op zijn naam staan naast de vele andere niet genoemde filmdocumentaire zie www.oogland.com



ICM redactie heeft tijdens deze contacten en ontmoeting bij pasar malam van Flam Productions exact het vorige jaar alsmede andere belangrijke Indische projecten bij Oogland onder de aandacht gebracht die zich nu afspelen in de Indische gemeenschap, en ook enkele van de betrokkenen samengebracht voor een verdere verkenning met de mogelijkheden van Oogland Filmproducties . Te meer Oogland zich duidelijk bewezen  heeft richting het filmfonds en nu ook thuis te zijn in de Indische projecten.

ICM bracht onder de aandacht o.a. Niod-rapporten (van Indisch Platform),  De Haagsche Indische Liverpool (muziek geschiedenis), Blue Diamond Riem de Wolff en uiteraard de grondlegger van de Nederlandse Pop  The Tielman Brothers (Andy Tielman). Voor het laatste was Oogland zeer geinteresseerd.



 Nu na een jaar drie documentaires te hebben voltooid die binnenkort via de filmfestivals in première gaan waarvan 1 in de belangstelling zal staan van ICM Online namelijk Herinneringen - Frans Lopulalan en de Molukse Zaak. Hopelijk zal Oogland mede zijn scope gaan richten op de door ICM voorgestelde Indische projecten, en waar uiteraard de bijhorende financiers (filmfondsen) met de bijhorende TV omroepen eerst geinteresseerd moeten worden bevonden. Tot op heden is per project Oogland gelukt om de betreffende TV omroepen te interessere,  met de bijhorende filmfondsen en sponsors.



Volgende keer meer over de première Herinneringen - Frans Lopulalan en de Molukse Zaak, en wellicht komt Oogland met het nieuws welk Indisch project het volgende wordt.

Zie verder www.Oogland.com 

Wat kan de Arabische wereld leren van ‘de Indonesische lente’?

(door ICM correspondent / lid Wouter Muller)

Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik de groene weelde van Sumatra, het blauwe Tobameer , orang oetangs  in de jungle en exotische bloemenpracht. Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik de rijstvelden van Java, de as van de Merapi, de rokende Bromo en de kleuren en geuren van allerlei exotische vruchten. Ja, ik was weer in mijn moederland voor een muzikale groepsreis van 25 dagen. Ondergedompeld in de geuren van kretek en doerian, in de kleuren van bougainville en flamboyant en in de klanken van anklung, gamelan en krontjongmuziek. Wat een feest om mee te maken. Wat een feest om op te treden met lokale muzikanten. Wat een feest om het wel en wee van dit land te ondergaan. De beelden van het huidige Indonesië en mijn familiebeelden van het vroegere Indië wisselen zich in ijltempo af. Maar het vroegere verleden wordt niet verdrongen, maar opgenomen in wat ik nu zie. Of is het andersom? Wordt alles wat ik zie toegevoegd aan dat wat eerder was? Is alles wat ik nu meemaak een voortzetting van vroeger? Of een breuk? Terug in Twente is de lente aangebroken, maar niet alleen daar. Volgens de kranten ook in landen als Egypte, Libië, Tunesië, Jemen en Syrië. Een ‘Arabische lente’. Maar is dat ook zo?

Mijn gedachten zwerven naar een bijzondere plek uit onze reis: Linggajati,  bergdorp in Midden-Java. Hier sluiten vertegenwoordigers van Nederland en de Indonesische Republiek in 1947 een historisch akkoord  in een tot museum verbouwd woonhuis. Dat akkoord moet een einde maken aan de bloedige machtsstrijd en tot een nieuwe staatsvorm leiden tussen beide landen. Lopend door dit huis onderga ik de enorme betekenis van wat hier is gebeurd. Ik lees de teksten van het akkoord over de toekomst van dit land. Ik zie de handtekeningen eronder en foto’s van toenmalige onderhandelaars als Mohammad Hatta en Soetan Sjahrir.  Ik beleef deze jonge intellectuelen als ontwerpers van ‘de Indonesische lente’. Zij waren ervan overtuigd dat er na de Japanse bezetting een einde moest komen aan de koloniale heerschappij van Nederland. Maar zij beseften ook dat voor de opbouw van een onafhankelijk Indonesië een vreedzame verhouding tot de voormalige machtshebber van belang was. Dat besef hadden de Nederlandse onderhandelaars ook. En zo overbrugden de toenmalige vijanden in dit huis hun tegenstellingen en maakten ze de weg vrij voor een nieuwe lente. Is die lente nu ook al weggelegd voor miljoenen mensen die in Arabische landen een einde willen maken aan onderdrukking en hun recht op vrijheid en democratie opeisen? Ik denk van niet…

Voor ‘de Indonesische lente’ hadden Hatta, Shahir en andere leiders een plan, een visie op wat er ná de machtsovername moest gebeuren en hoe je dat kon bereiken. In dat immense land van vele etnische, religieuze, ideologische en culturele tegenstellingen, armoede en analfabetisme was na de koloniale overheersing een nieuw bindmiddel nodig. Dat werd de zogenoemde Pancasila, een briljant simpele staatsfilosofie.  Die vormt nog altijd de grondslag voor de Indonesische grondwet en maakt het mogelijk dat 240 miljoen mensen veelal in vrede met elkaar kunnen leven. Zo’n plan, zo’n toekomstvisie hoor ik nog niet uit de Arabische landen. Ik zie wel demonstranten en opstandelingen die hun dictators willen verslaan, maar nog geen leiders die voor hun volk de toekomst willen winnen. Zonder zulke leiders geen lente. Hopelijk wordt dat nog anders. Daar droom ik van. Als ik mijn ogen dicht doe…

Wouter Muller

(column gepubliceerd in Tw.C. Tubantia, 23-4-2011)

Dakloze Herinneringen - Frans Lopulalan en de Molukse Zaak

Hoe is het u vergaan, soldaat van het Koninklijk Nederlandsch Indisch leger? En hoe vergaat het jou, mijn zoon? Met deze vragen in hun ransel gaan de Molukse schrijver Frans Lopulalan en zijn zoon Benja terug naar het land waar ze nog nimmer waren: het land van de voorouders. Een reis langs het erfgoed van de Molukken en een onontkoombare zoektocht naar de essentie van het bestaan.

Voor elke generatie zal de geschiedenis opnieuw verteld moeten worden. Dat geldt ontegenzeggelijk voor de vierde en vijfde generatie Molukkers in Nederland. Aan de oppervlakte heerst relatieve stilte rond de Molukse bevolkingsgroep, afgezien van de in de media breed uitgemeten recente schermutselingen tussen Marokkaanse en Molukse wijkbewoners in Culemborg. Maar achter de schermen wordt door jonge Molukkers uitgebreid gediscussieerd over vraagstukken rond de Molukse identiteit. Op Hyves zijn er enquêtes met vragen als ‘Hoeveel procent Moluks ben je’ of ‘Vind je dat alle middelen geoorloofd zijn om een onafhankelijke Molukse staat te creëren’.

Frans Lopulalan is de schrijver die met zijn debuutroman Onder de sneeuw een Indisch graf (1985) de Molukkers in Nederland een stem gaf. Dit boek was een afscheidsbrief van de afvallige zoon aan zijn vader, de ex-KNIL-militair die te vroeg gestorven was na een leven vol heimwee en woede. Frans vond in het schrijven een manier om uiting te geven aan die woede. Maar ook gaf hij door zijn schrijverschap gehoor aan een diepgevoelde opdracht en noodzaak om zijn talent in dienst van de eigen geschiedschrijving te stellen. “Ik wil er betekenis aan geven, mijn schrijftalent is niet alleen maar om leuk met taal te kunnen omgaan maar ook om iets wezenlijks tot uitdrukking te brengen, niet zomaar een spitsvondigheid of een leuke anekdote maar iets wat de moeite waard is om mede te delen.”

Benja Lopulalan is Frans’ 18-jarige zoon, de derde generatie. Hij heeft een Nederlandse moeder, maar voelt zich ontheemd in het land waar hij geboren en opgegroeid is. Hij heeft een sterke hang naar de Molukse kant van de familie en vertaalt die strijd vooral in een verlangen tot actie voeren en een verzet tegen de Nederlandse samenleving. Een opstelling die zijn vader zorgen baart. Hij, die zich met moeite een plaats heeft verworven, moet met lede ogen aanzien dat zijn zoon zich afsluit en terugtrekt. Vader en zoon zijn beiden nog nooit op de Molukken geweest, in het paradijs waaruit hun (groot)vader in 1951 werd verdreven. Nu Benja tot de conclusie is gekomen dat een reis naar het land van zijn voorouders de enige manier is om, zoals hij het zelf uitdrukt, ‘antwoord op de leegte’ te vinden, besluit Frans om hem te vergezellen. Ook al was hij zelf nog niet klaar om te gaan, hij doet het voor zijn zoon. In oktober 2010 vertrekken ze samen naar Porto op het eiland Saparua, het geboortedorp van Frans’ vader. Terug naar het land waar ze nog nimmer waren.

Een film van Anelotte Verhaagen naar een idee van John Albert Jansen.
Eindredactie en productie: John Albert Jansen.

Deze productie wordt mede mogelijk gemaakt door financiering van de volgende instellingen:

Deze productie wordt mede mogelijk gemaakt door financiering van de volgende instellingen:

Het Indisch Weekend

ICM editor - Ferry Schwab

Het Indisch Weekend.

Als ICM editor richt je je peilen al op de komende week die er aan zit te komen, hopende dat er vele wetenswaardige nieuwe Indische feiten zullen gaan opleveren om dit in zijn geheel te vullen voor ICM Online. Tegelijkertijd op het Indische weekend dat zich nog moet voltrekken.

Om te beginnen de zomerse temperaturen luiden het paasweekend in. Je vraagt je af of inderdaad de zomer al is ingetreden, en nu maar al vast met volle teugen hiervan genieten.  Nog een paar daagjes en mijn vrouw komt terug uit Tanzania na twee maanden daar te hebben te verbleven; Had voor mij een mooi kleed gekocht voor de ICM stand. De telefoon ging, was mijn dochter of ik met de de paasbrunch bij haar wilde zijn. In de middag gingen wij gezamenlijk naar de pasar malam Bali.

De Indische Agenda.

Dit weekend hadden vele Indo's een lux probleem die de volle agenda op Tjampoer en Indische Culturele agenda op ICM Online zagen. Niet 1 maar er waren wel twee pasar malams dit paasweekend! Het had een haartje gescheeld of wij hadden er drie namelijk in Hengelo. Deze heeft op het laatste moment nog deze verschoven naar oktober zie Jaarkalender pasar malams. Twee pasar malams; in het Ahoy in Rotterdam, en in de Ijsselhal in Zwolle, Beiden liggen toch zo'n 160 km van elkaar verwijderd, maar voor het Internet gelden afstanden niet. Met het Internet o.a. Tjampoer, ICM, TV Oranje, Hyves en Facebook wordt wel de grote massa bereikt; hier kan een MoessOn niet tegen op met alle respect! Naast dat op sociale media dit ook nog eens wordt doorgegeven aan VRIENDEN. Dit willen de organisatoren nog wel eens vergeten, die te weinig met dit fenomeen bezig zijn.

ICM Online vergroot zijn bereik.

Menig Indo, bezitter van luxe PC met muziek installatie, is aangesloten van daag aan de dag op het Internet, dan nog eens aangesloten op de bekende social media als Hyves en Facebook.

ICM Online staat naast haar eigen site www.icm-online.nl  ook op beide grootste social media's. Sterker nog met een druk op de entertoets staan alle publicaties op Hyves,  Facebook , YouTube, Multiply en NING. Wat die publicaties ook mogen zijn ook videoclips. Thans staan er ruim 400 video clips op www.icm-online.nl . Dit aantal wordt nog groter. Hierdoor wordt het mogelijk om o.a. op Facebook uitzendingen te doen van 30 tot 40 minuten.  Het team van ICM is hier best trots op dat net als de omroepen ook dit instrument is geïmplementeerd op ICM online, de Indische Internetkrant.  Op deze wijze is Max en TV Oranje ook begonnen.

Pasa Malam Bali.

Dit keer met al mijn kleinkinderen naar pasar malam Bali gegaan te Zwolle. Toch leuk om ook de kinderen te betrekken bij dit gebeuren. Gelukkig had Henri ook aan de kinderen gedacht. Waren wel geen Indische stands, maar speelgoedjes dat lokt wel de kinderen dat ze een goede herinnering hebben aan pasar malam, dat ze de ouders wel vragen om weer te gaan dat in hun beleving naast Dysneyland en Walibi de pasar malam ook in dit rijtje voorkomt. Op de achtergrond was ik bezig met werven van standhouders voor pasar malam Dronten. Mijn zoon heeft rekening gehouden, en wil de standhouders centraal stellen, die laatste jaren weinig omzetten op de pasar malam. Dit geluid hoor ik al ruim 2 jaren als ik met ICM stand sta. Alleen nu ik zelf betrokken raak word je ermee geconfronteerd. Desondanks al met grote kortingen worden gewerkt komen ze bij je aan die voor niets willen staan. Zeer begrijpelijk, maar die stands moeten ook worden ingekocht, geplaatst plus elektra.

Vele bekenden hier ontmoet o.a. John van Hese, Geofry, Ray, met Dick nog een tijdje gesproken, Danny, Henny, en de leden van Nihgtbreakers.

Pasar Malam Asia 

Van Ais Lawa Lata ontving bijgaande foto zoals betaamt bij het Ahoy wordt het event ludiek gecommuniceerd via een groot bilboard.

Vandaag naar Flevoparg waar Rackelton toornooi wordt gehouden.

Tot volgende week bij het Indisch Weekend

Haagse Indo’s en Indo-organisaties gezocht

Het jaar 2013 wordt voor ieder die Den Haag een warm hart toedraagt een cruciaal jaar. Dan gaat Europa beslissen of de stad zijn nominatie om Europese Culturele Hoofdstad van Europa in 2018 te worden in concreta mag omzetten. Als Haagse organisatie wil het Nederlands Indisch Cultureel Centrum er alles aan doen om de Gemeente hierbij behulpzaam te zijn. Dat wij dit niet alleen kunnen, is natuurlijk vanzelfsprekend. Daarom zoeken wij Indo’s en Indische organisaties in de regio Den Haag, die willen meedenken om evenementen op cultureel gebied te programmeren. Want immers maakt de Indische gemeenschap een belangrijk deel uit van de Haagse bevolking en behoren ook wij ons dus enige inspanningen te getroosten om onze stad op cultureel vlak voor altijd op de kaart te zetten.

Onze voorzitter zal ook binnen het Indisch Platform (waar het N.I.C.C. lid van is) gaan pleiten om Haagse organisaties hiervoor te interesseren. Binnenkort zal hiertoe een mailing verstuurd worden, waarin zij worden opgeroepen om deel te nemen teneinde ook de Indische kant van Den Haag duidelijk in beeld te brengen. We moeten laten zien dat de WEDUWE VAN INDIË nog springlevend is. Maar niet alleen organisaties kunnen zich bereid verklaren om mee te denken. Ook individuele Indo’s die het leuk of belangrijk vinden zijn van harte welkom.

In ieder geval zou het bijzonder te waarderen zijn indien u op uw eigen website een gelijkluidende mededeling plaatst als aan het einde van deze Nieuwsbrief en daarna gaan we gewoon ergens beginnen en komen de ideeën vanzelf boven tafel. Het bestuur van het N.I.C.C. wil in het najaar een plan de campagne in concept klaar hebben en daarmee naar buiten treden. Uiteraard dan in samenspraak met de afdeling Cultuur van de Gemeente Den Haag.

Wie weet loopt u al met een idee rond en zoekt een mogelijkheid om dat met anderen te bespreken. Want alleen met een Tong Tong Fair en een Pasar Malam Indonesia, hoe geweldig die ook zijn, redden we het niet. Er moet meer gebeuren. Stuurt u dan een mailtje naar de redactie van deze Nieuwsbrief. Misschien kunnen we binnenkort om de tafel zitten en een en ander doornemen. Uw ideeën zijn zeer welkom. Stuur uw aanmelding of uw idee naar: info@indisch-centrum-denhaag.nl. U krijgt dan zo spoedig mogelijk van ons bericht. Wij hopen van u te horen.

Tags:

60 jaar Molukkers in Nederland

In 1951 kwam een grote groep Molukkers met hun gezinnen naar Nederland. Nu, zestig jaar later, blikken we terug op deze geschiedenis en tevens vooruit naar de toekomst. De gedeelde geschiedenis van Nederlanders en Molukkers gaat terug naar de tijd van de V.O.C. De Molukken immers, waren de specerij-eilanden, waar de waardevolle kruidnagel en muskaatnoten vandaan kwamen. De Molukkers stonden bekend om hun trouw aan de Koloniale overheid. Velen van hen dienden dan ook in het K.N.I.L of vervulden overheidsfuncties. Velen verloren hun leven in de strijd tegen de Japanse bezetter. Toch is er ook een andere kant, want tijdens de politionele acties vochten vele Molukkers aan de kant van het Indonesische strijders.

Na de soevereiniteitsoverdracht op 27 december 1949 kwamen veel Molukkers in een dilemma. Ze moesten kiezen tussen demobilisatie en de overstap naar het Indonesische leger. Echter de laatste mogelijkheid was na de proclamatie van de Republiek der Zuid Molukken op 25 april 1950 niet langer een optie. Uiteindelijk werd besloten om de gehele groep naar Nederland over te brengen, waarbij alle partijen ervan overtuigd dat dit verblijf in Nederland een tijdelijke oplossing was. Al gauw werd duidelijk dat dit anders uitpakte.

In de maanden maart tot en met juni 1951 kwamen ruim 12.500 Molukkers met schepen naar Nederland. Verreweg de meeste mannen dienden  in het Koninklijk Nederlands Indische Leger of waren bij de Marine. Bij aankomst werden zij uit de dienst ontslagen en werden met hun gezinnen ondergebracht in kampementen en woonoorden, verspreid over een aantal Nederlandse provincies, zoals Friesland, Drenthe, Brabant en Limburg. Bij aankomst waren de Molukkers staatsburgers van Indonesië, hoewel velen zich burgers voelden van de RMS. Tegen het einde van de jaren ’50 waren de meesten statenloos geworden. Vandaag de dag heeft de overgrote meerderheid de Nederlandse nationaliteit. Een kleine groep is nog steeds Indonesisch staatsburger en een kleine minderheid is nog steeds statenloos.

Na eerst een decennium in kampementen en woonoorden te hebben geleefd, werden ze vanaf het begin van de 60er jaren vaak et dwang verspreid over Molukse wijken over geheel Nederland. Soms ontaardde dit in gewelddadige confrontaties, maar ver het algemeen waren ze blij dat ze in betere woonomstandigheden terecht kwamen. Inmiddels woont meer dan de helft van de nu ruim 45.000 Molukkers buiten die speciale woonwijken.

Er heeft tussen de Nederlandse overheid en de Molukkers altijd een sfeer van wantrouwen bestaan, die vaak ontaardden in geweldsconflicten, die zich vooral in de 70er jaren kenmerkten door de kapingen en gijzelingen. Deze veroorzaakten in de Nederlandse maar ook in de Molukse samenleving tot grote spanningen. Echter in de jaren ’84 en 85 vond een omslag plaats, waarin gezamenlijk naar oplossingen van de conflicten werd gezocht. Veel Molukkers keerden zich af van het RMS-ideaal en er ontstonden zelfs initiatieven voor  ontwikkelingssamenwerking met de bevolking op de Molukse eilanden

Mede om een beter begrip te creëren over de geschiedenis van de Molukken en de Molukkers in Nederland, zal dit jaar een nieuw geschiedenisboek verschijnen. Hierin worden de belangrijke historische gebeurtenissen in de Molukse geschiedenis behandeld tussen 1450 en 1950. Tegelijkertijd is een speciale website gelanceerd waarin mogelijkheden worden geboden om meer illustraties, kaarten, grafieken en tijdbalken in een interactieve manier te presenteren, met daaraan toegevoegd film- en geluidsfragmenten. Bovendien kunnen scholieren allerlei lesbrieven met tal van bijbehorende lessuggesties downloaden.

De indeling van het boek en de website sluit aan bij de huidige indeling van historische perioden die tegenwoordig in de geschiedenislessen gebruikt worden. Door gebeurtenissen in de Molukse geschiedenis te ordenen volgens chronologie en thema’s, wordt het voor leerkrachten en docenten gemakkelijker gemaakt om de stof in het boek en de website ook daadwerkelijk te gebruiken.

De herdenking 60 jaar Molukkers in Nederland zal dit jaar gepaard gaan met een groot aantal evenementen en festiviteiten. Meer informatie hierover kunt u vinden op de website:  www.60jaarmolukkers.nl

Voor u bekeken:   “kiesjeinstrument.nl”  (daar zit muziek in)

Voor één keer even geen Indo website, maar eigenlijk toch ook weer wel, want Indo’s hebben iets met muziek; ze kunnen bijna niet zonder en daarom heeft de redactie toch bewust voor deze website gekozen. Te meer daar wij ook het herkennen, coachen en faciliteren van jong aanstormend talent in ons vaandel willen gaan voeren, zodra wij ons eenmaal als Indisch Centrum gevestigd hebben. Zie hiervoor ook ons Businessplan, dat u kunt aanvragen via: info@indisch-centrum-denhaag.nl.

Het Prinses Christina Concours heeft een initiatief gelanceerd om meer kinderen te bereiken die zich met muziek bezig willen  houden: “Kies je Instrument” heeft tot doel om kinderen samen te laten spelen door middel van het (leren) bespelen van een muziekinstrument. Het is een bekend feit, dat wanneer in een stal muziek ten gehore gebracht wordt, koeien meer en betere melk produceren en kippen betere kwaliteit eieren leggen. Onderzoek heeft aangetoond, dat kinderen op school  zich beter kunnen concentreren en daardoor betere prestaties leveren, wanneer ze met muziek en met name het zelf maken van muziek opgevoed worden. Kinderen die op jonge leeftijd actief beginnen met muziek, hebben er hun leven lang plezier van. Vorige maand is de derde editie van het magazine “Kies je instrument” verschenen, bedoeld voor het basisonderwijs, met aanvullend lesmateriaal.

Deze stof is zo gemaakt dat iedere leerkracht ermee aan de slag kan. En met muziekles kan een kind al heel vroeg beginnen. Op de website staan voorbeelden van instrumenten die allemaal geschikt zijn voor kinderen vanaf ongeveer zeven jaar. Tevens kan men er en uitgebreid bestand vinden van muziekscholen en privé-docenten. Verder allerlei tips en adviezen over waar je als ouder allemaal rekening moet houden bij de keuze van een instrument, de kosten (zowel van een instrument als van de lessen), enz. Je kunt natuurlijk een instrument kopen, nieuw of gebruikt. Maar kinderen zijn kinderen: vandaag 

willen ze dit en morgen misschien weer dat. En daar zit je dan met een muziekinstrument wat toch aardig wat geld heeft gekost. Daarom dat ouders er steeds vaker voor kiezen, zeker       in het eerste jaar, om een muziekinstrument te huren. Bovendien is er het Jeugdcultuurfonds, die ouders financiële hulp kunnen bieden die om een of andere reden niet zomaar hun kind op muziekles kunnen laten gaan.

Nederlands erfgoed in Indonesië in slechte staat

De filmmaakster Tie van der Horst maakte onlangs een documentaire over bijzondere architectuur in Soerabaya. Uit deze documentaire “Surabaya’s Hidden Treasures” bleek overal prominent aanwezig. Er wordt nauwelijks iets aan onderhoud gedaan, zelfs schoonmaakbeurten worden vrijwel niet verricht. En eigenlijk geldt dit niet slechts voor het Nederlandse erfgoed; ook de eigen eeuwenoude monumenten zijn eenzelfde lot beschoren. Bijvoorbeeld de Tuinen van Bogor, die jaarlijks door massa’s mensen bezocht worden, zullen bij het huidige gebrekkige onderhoud een mate van verval gaan vertonen. Wie in het oude centrum van Jakarta is geweest, hoeft slechts om zich heen te kijken om te constateren dat verreweg de meeste gebouwen in een slechte staat verkeren. Gevreesd wordt dat binnen afzienbare tijd de restauratie verhoudingsgewijs te duur zal blijken en ze worden gesloopt om dan plaats te gaan maken voor reusachtige shoppingmalls.

 ====

 Ligt hier ook een taak voor Nederland? Per slot van rekening is het gedeeld erfgoed, hoe je het ook bekijkt. Een gevolg van meer dan 300 jaar gedeelde geschiedenis. En natuurlijk hoeft hier niet het zwaartepunt bij de Nederlandse overheid gelegd te worden. Er zijn tal van erfgoed organisaties in ons land, die hierin het voortouw kunnen nemen. En vaak zijn particuliere initiatieven efficiënter gebleken dan overheidsbemoeienis, vooral bij de wat meer kleinschalige projecten. Duidelijk is in ieder geval wel, dat als er niets gedaan wordt, het voor veel oude Nederlandse gebouwen, standbeelden en wat dies meer zij, einde oefening zal zijn. Maar ook in Indonesië zelf zal er een bewustwording moeten 

========

 Veel mensen die naar Indonesië reizen, hebben de ervaring dat de bevolking eigenlijk behoorlijk trots is op de overblijfselen  van de vroegere banden met Nederland. En op de keper beschouwd zou je het tevens kunnen zien als een stukje besparing. Want wanneer monumenten in goede staat verkeren, zullen ze toeristen trekken, die op hun beurt weer een financiële stimulans zijn voor de plaatselijke bevolking, die zich daardoor beter zal ontwikkelen. Heel merkwaardig dat de Internationale Ontwikkelingshulp niet vanuit dit soort standpunten werkt. Hierin is de ontwikkelingshulp eigenlijk een typische overheidsinstantie, die werkt vanuit een politiek kader. Het zou goed zijn indien in die ontwikkelingssamenwerking wat meer particuliere initiatieven zouden worden toegelaten. Evenals meer internationale samenwerking, zoals het bundelen van de expertise van verschillende landen op het gebied van bepaalde projecten.

===============

Zo zijn er ook veel oude koloniale archieven in Indonesië, die ernstig in

verval geraken. Enkele van de beste experts op het gebied van archiefconservering komen uit Nederland, de Verenigde Staten en Egypte. Bundel dan voor een project de krachten en maak gebruik van elkaars expertise. Dit zal op den duur efficiënt en dus besparend werken. En betrek dan ook de plaatselijke experts hierin. Dan heb je het over werkelijke ontwikkelingssamenwerking.

Gelukkig dat sinds 2008 een 60-tal Indonesische archivarissen en historici in Leiden een master opleiding volgen aan de faculteit voor Historische Archiefwetenschapen verval geraken. Enkele van de beste experts op het gebied van archiefconservering komen uit Nederland, de Verenigde Staten en Egypte. Bundel dan voor een project de krachten en maak gebruik van elkaars expertise. Dit zal op den duur efficiënt en dus besparend werken. En betrek dan ook de plaatselijke experts hierin. Dan heb je het over werkelijke ontwikkelingssamenwerking. Gelukkig dat sinds 2008 een 60-tal Indonesische archivarissen en historici in Leiden een master opleiding volgen aan de faculteit voor Historische Archiefwetenschapen

=========

Dit komt dankzij een uniek samenwerkingsproject tussen het Leidse Instituut voor Geschiedenis en het Indonesische Nationaal Archief. In 2013 hopen allen afgestudeerd te zijn om dan in Indonesië hun expertise toe te passen en de oude archieven van de ondergang te redden. Ook op architectonisch gebied gloort er nu hoop. In meer dan 300 jaar bouwden de Hollanders meer dan 275 forten en versterkingen en legerden zij er hun garnizoenen om de Indische archipel te verdedigen. Sommige fortificaties zijn behouden gebleven, maar verreweg de meeste zijn verwaarloosd, geheel verdwenen of overwoekerd door het oerwoud. Dit geldt eveneens voor veel gebouwen die onderdak boden aan de kooplieden, hun administratie en voorraden; de vele prachtige gouvernementsgebouwen, enz. Verschillende van die gebouwen zijn ontworpen door beroemde Nederlandse architecten, zoals Berlage, Citroen, Vermont, Hulswit en Kuypers. Het is ook niet voor niets dat mede door hun invloed Bandung wel het Parijs van Java genoemd werd. Maar ook zijn er monumentale Nederlandse begraafplaatsen, die ernstig in verval zijn. De afdeling Archeologie van het Indonesische Ministerie van Cultuur en Toerisme is enkele jaren geleden een samenwerking aangegaan met het Nederlandse bedrijf PAC Architects & Consultants, om met name het Nederlandse erfgoed in de voormalige kolonie aan te pakken. Hierdoor is er weer een sprankje licht voor de vele honderden monumentale Nederlandse gebouwen in Indonesië.