ICM ARCHIEF

Halbe Zijlstra verzoekt om een hoorzitting te houden mbt de Indische kwestie

Geachte Griffie,

Naar aanleiding van het AO oorlogsgetroffenen van 12 november wil de VVD de commissie verzoeken een hoorzitting te organiseren over de twee NIOD onderzoeken die vorig jaar zijn uitgekomen rond de backpay kwestie. Er is grote behoefte vanuit organisaties zoals het Indisch Platform en de Stichting Ereschulden om hierover met de Kamer van gedachten te wisselen. Aangezien deze onderzoeken er mede op verzoek van de Kamer zijn gekomen, lijkt het de VVD niet meer dan billijk om hierover een hoorzitting te organiseren. Kunt u dit verzoek agenderen voor de procedurevergadering VWS van woensdag 19 november 2010?

Met vriendelijke groet,

Halbe Zijlstra

Lid VVD-fractie, Tweede Kamer der Staten-Generaal

De Tong Tong Fair, telt hun jaren van begin Pasar Malam Tong Tong de eerste gegeven in 1959. Als je begint met de legendarische pasar te tellen, begin dan in 1958 dat is het ware jaar!. Dan is het tellen het 58th pasar voor dit jaar.

Als je Jubileum telt dan is het de 57th Julileum. Normaal tel je zo ook bij een geboorte na een jaar ben je 1. Ook bij opening van een zaak, na een jaar hebben ze de 1ste Jubileum.

Mary Bruckel Beiten organiseerde de eerste jaarlijkse 8 pasar malams in de Haag. Tjalie Robenson (Jan Boone) die het verkeerd heeft gedocumenteerd met het jaar 1959 Daar heeft hij helaas  een slechte beurt in gemaakt, Vooral zelfs met een foto op de 1958 eerste jaar pasar, waar Tjalie Robinson op staat met z'n hoofd heel lief tegen Marty's doet.

Deze verwarring van het begin van dit legendarische postcoloniale Pasar Malam Tong Tong van jaar datums, hoop ik nu Mary Bruckel Beiten erkend is door de gemeente Den Haag als initianemer van de Pasar Malam Tong Tong. Dit dan eindelijk normal word geteld.

Dank u voor uw aandachat

Geraldine Bruckel-Lang

De “Indo music scene” bestaat eigenlijk al sinds de jaren 30 en misschien nog wel veel eerder daarvoor. De komst van de vele westerse nationaliteiten in het voormalige Nederlands Indië was tevens de komst van de vele muziek culturen en aangezien de toenmalige westerse elite hun eigen wereldje hadden gecreëerd waar de inlandse bevolking apart van werd gehouden, bleef de muziek die men van huis uit meenam alleen bestemd voor de besloten kring.

Wat had dat later voor betekenis voor de generaties die zijn ontstaan uit westerse en inlandse ouders, de gemengd-bloedigen,  de latere Indo’s? Deze werden westers opgevoed zoals de westerse ouder het wilde, want zijn gezag was van invloed in het doen en laten van het gezin en alles wat inlands was, hoorde bij een andere wereld.

De Indo zelf is ontstaan uit twee of meerdere culturen had geen keuze en werd meegesleept door de geschiedenis in de richting van de westerse cultuur. Ook de muziek was daar een deel van in de toenmalige society van de bezettende macht. Men had op de sociëteiten concerten en muziek-dansavonden met live muziek, er speelden orkesten en het was later ook zo dat men thuis feestjes had met live muziek.

Het leven in Nederlands-Indië liep parallel met die van Nederland; alleen was het veel aangenamer toeven in de hogere kringen in Indië dan het gewone leven in Nederland. De Nederlanders die daar leefden hadden voor op hun broeders en zusters in het thuis land dat ze daar tot de bezettende macht hoorden en zich dus een veel hogere sociale status konden veroorloven. Het leven als koloniaal had daar meer sociale status dan in het moederland.    De muziek werd belangrijk in de kringen van de Indo’s en de invloed van de westerse muziek was heel belangrijk in die ontwikkeling. Dat is de inleiding tot hetgeen waar we deze keer over gaan hebben.

Met mijn uitlatingen over de INDO ROCK in ons land en voornamelijk de benaming van de muziek die wij hier schijnbaar op een bijzondere manier plegen te maken, heb ik vele tegen mij in het harnas gejaagd. Het feit dat men onze muziekstijl de benaming Indo Rock heeft gegeven is in mijn ogen onterecht, niet omdat het een denigrerend gevoel geeft maar veel meer, omdat men bij het onderzoek zich niet heeft laten leiden door naar de geschiedenis te gaan kijken van de Indische muzikanten en daarmee ook de geschiedenis van ons Nederlands Indische mensen.

Men heeft gewoon aangenomen dat de Indische gemeenschap pas in Nederland is begonnen met het muziek maken en men heeft gewoon niet willen kijken naar de geschiedenis, vooral de muziek geschiedenis van de Indo’s die al in Indonesië tijden lang bezig waren met muziek maken en die muziek gewoon met hun komst hebben meegenomen naar Nederland.

Het is weer het zoveelste bewijs dat men hier geen enkele interesse toont en getoond heeft voor het leven van Nederlandse burgers in de voormalige kolonie. De onwetendheid is niet alleen een kwestie van verzwijging in de geschiedenisboeken, maar ook een soort minachting voor alles wat daarvandaan komt. Men kon en kan niet accepteren dat in dat koloniale gebied de levens-standaard vele malen hoger lag voor de gemiddelde Nederlander en Indo dan hier. Dat is ook zo op gebied van de muziekcultuur.

Met de gedachte dat de Indo’s hier hun kansen kregen om muziek te maken heeft men het de benaming Indo Rock gegeven. Volkomen misplaatst, want dezelfde muziek werd in de kolonie al jaren voordat een Indo zich hier in Nederland heeft gevestigd, gemaakt en toen was het gewoon rock and roll zoals overal elders in de wereld. Maar, we gaan nu over tot de actualiteit. De muziek scene van de Indische gemeenschap is jaren bijna het zelfde gebleven, in grote lijnen kan je wel stellen dat de muziek vanuit het begin tot nu hetzelfde is gebleven en de vele muziek-stromingen hebben beperkt hun invloed gehad op de keuze van het repertoire van de muzikanten.

Kan je stellen dat men achterloopt en niet meeloopt met de moderne zich steeds maar wijzigende stromingen? Neen, de Indische muzikant zal niet gauw metal      of hard rock, punk of wat dan   ook gaan kiezen omdat het niet past bij het karakter van de gemiddelde Indo, die van huis uit is opgevoed met de klanken van melodieuze muziek en vooral de door mij zoveel genoemde Amerikaanse muziek heeft heel veel invloeden gehad. Men is conservatief bezig gebleven.

Dat is de reden dat de Indo muziek zich heeft geïsoleerd is mijn persoonlijke mening, je vindt heel weinig Indo bands op Nederlandse feestjes. Ook zal je  er bijna geen tegenkomen op mega muziek festivals zoals die   in het Nederlandse gebeuren plaatsvinden; ik noem Guus Meeuwis, Borsato en vele anderen die de muziek scene in Nederland een eigen karakter hebben gegeven. Het heeft zich beperkt tot de kumpulans, de pasars en de weinige privé feestjes waarvan er per jaar minder van zijn door de ouderdom en het uitsterven. Als we over 3 a 5 jaar nog wat overhouden van wat er nu is, dan zal het minimaal zijn.

De keuze van en de beïnvloeding van merken voor wat betreft de aanschaf van apparatuur van onze muzikanten. Daar gaan wij de volgende keer over hebben, het is nu tijd voor ontspanning na zoveel persoonlijke informatie.

Op zaterdag 23 mei 2015 organiseert "het Vitusgebouw" PASAR KECIL BLARICUM

• De band Wize Gize met gezellige en gouwe ouwe hits
• De band Uliasser met ook echte traditionele muziek uit Indonesië
• De band Request met allround muziek
• De band Chard lekkere dansmuziek, bekend van vele pasar's en Indische avonden

.DE OPKOMST VAN NIEUWE GENERATIE BESTUURDERS IN INDONESIA

Zo ging dat...helaas....

http://julieallebewijzen-buzzfeed.blogspot.nl/…/

1947-soedah… had de boodschap goed begrepen na haar aankomst eind 1946. Zwijgen over Indië en meehelpen met de wederopbouw van Nederland. Terwijl haar moeder en haar twee kinderen in een contractpension in Markelo verbleven was Julie begin 1947 op zoek naar werk in Amsterdam. Zij vond al snel een baan bij een Notaris kantoor aan de Vossiusstraat. Een paar maanden later leerde zij Anton kennen en zouden al snel gezamenlijk een etage betrekken aan de Amstel. In januari 1948 werd hun eerste kind geboren.

De inmiddels zo bekende ‘zwijgzaamheid’ van de eerste generatie gerepatrieerden en later de spijtoptanten uit Nederlands-Indië kan gerelateerd worden aan: de koele ontvangst door de Nederlanders, de discussies over ‘wat is een Indo’ een Nederlander of een Indonesiër (lees Socioloog Wertheim ‘ze moeten maar in psychoanalyse om te ontdekken dat zij Indonesiër zijn’). Hun Indische opvoeding die vaak conservatief was geweest en gebaseerd op gehoorzaamheid (je vader en de Europeaan weten het beter). De gerepatrieerde Indo's hadden een vaak zeer verschillende culturele achtergrond en kwamen zeker niet allemaal van het eiland Java. De nieuwe bewoners met een Indische achtergrond werd echter als één groepering met een grote culturele achterstand beschouwd. Betutteling was het gevolg.

Het merendeel van de Indo’s kreeg hierdoor het gevoel dat zij tweederangs burgers waren. Door dan maar te zwijgen, te gehoorzamen en hard te werken zouden zij op termijn wel een plaats in de maatschappij gaan veroveren. Het duurde echter soms jaren voordat Indische families een eigen huis en werk hadden gevonden. De Nederlandse overheid vindt echter nog steeds dat de 'inburgering' van de Indo's zeer geslaagd zou zijn. Opvallend vaak waren de Indo’s de bescheiden maar wél aanwezige gangmakers in het verenigingsleven wat weer langzaam op gang kwam toen de Nederlanders weer geld voor contributies hadden. In bijna elke vereniging in Nederland zitten wel een of twee Indo’s die op een bescheiden manier veel werk verrichten.

De opvang en hulp aan oorlogslachtoffers was vanaf 1945 langzaam op gang gekomen. Men had geleerd van de eerste wereldoorlog van 1914-1918 dat men wel degelijk aandacht moest besteden aan de individueel getroffenen ook als het een heel volk betreft. In de psychiatriese instellingen in Nederland werden veel Nederlanders verpleegd die niet alleen hun echtgenoot/echtgenote waren verloren maar soms ook hun kinderen of gehele familie. De huisartsen maakten melding van veel patiënten die klachten van depressieve aard hadden. De ontwikkeling van antidepressiva die aansloot op een goed onderzocht ziektebeeld moest nog op gang komen. Dus het advies was al snel ‘ach mevrouwtje van tobben wordt je ook niet beter’. Een goede “volksgezondheid” was immers hard nodig om het land weer op te kunnen bouwen. Het was ook nog de periode dat slachtoffers ‘recht op privacy’ hadden. In de tegenwoordige tijd is dat bijna andersom. De media zoals kranten en TV staan soms eerder dan de hulpverleners een drama ‘te verslaan’. Terwijl men zich vroeger schaamde voor een depressie kan men heden een groot arsenaal aan ‘hulp’ zoeken los van de tips en het begrip van familie en partners.

Terwijl veel gerepatrieerde Europeanen hun Nederlandse familie hadden kan dit niet gezegd worden over de Indo’s zoals Julie. Die had in Nederland alleen haar moeder en een verre aangetrouwde nicht. Over haar Vader was niets bekend geweest bij het Rode Kruis. De Indo’s moesten ook nog een zekere schroom overwinnen om naar de zo ‘Nederlandse’ artsen op bezoek te gaan. Zou de arts hun wel begrijpen en goed verstaan? Hoeveel Indo mannen en vrouwen de huisarts bezochten met depressieve klachten vanwege hun opspelende oorlogservaringen is niet echt bekend.

Als er indertijd een stichting ‘Soedah, laat maar’ was opgericht ipv bijvoorbeeld Stichting Pelita dan waren er zeker zo’n 150.000 Indo’s lid geworden. Hun passieve houding is pas vanaf eind jaren ’60 veranderd. De gordijnen van de huizen ging verder open en er kwam een periode dat er ‘leefkuilen’ en ‘knuffelmuren’ in zwang kwamen. Flowerpower, Peace en Love. Oorlogslachtofferhulp werd veranderd in erkenning en hulpverlening. Het sobere beleid van de jaren '50 bleek succesvol geweest. De sociale zekerheid nam toe en de sociaal-maatschappelijke veranderingen werden aangejaagd door de eerste naoorlogse generatie jongeren die de ‘grijsheid’ van de jaren ’50 als benauwd hadden ervaren en de liberale oprispingen van de jaren ’60 ten volle wilde benutten.

De Indo broers de Wolff scoorden in 1959 een eerste hit onder de naam de Blue Diamonds en Anneke Grönloh veroverde in 1962 met het liedje Brandend Zand de Nederlandse harten. De Indo muzikanten werden vanaf eind jaren ’60 steeds minder gevraagd en moesten plaats maken voor uit Engeland en Amerika afkomstige of door Nederlandse muzikanten geïmiteerde populaire (Pop) muziek. De bevolking was tussen 1945 en 1970 met drie miljoen inwoners toegenomen en de TV was van zwart/wit naar kleur gegaan. Door het Groot Indonesisch Kookboek van Bep Vuyk maakten vele Nederlanders kennis met de gevarieerde rijsttafels. Onder Indo’s en hun families met Nederlandse aanhang was de eerste Pasar Malem Tong Tong in Den Haag 1959 een groot succes. Ook het voorbereidend werk door Mary Bruckel-Beiten in de voorgaande jaren (waaronder de eerste grote Pasar Malam in 1958 en vergelijkbare evenementen in de jaren daar voor) en vele anderen zoals o.a. Tjalie Robinson die vonden dat het Indies (Indo) gedachtegoed bewaard moest blijven sloeg niet alleen aan bij de Indo's er kwamen ook steeds meer Nederlanders naar de Pasar Malam's.

De ‘zelfhulp’ onder de Indo’s kwam op gang door met elkaar in gesprek te gaan tijdens deze steeds populairder wordende evenementen. De menukaarten van de Chinese restaurants werden uitgebreid met Indische recepten die vergeten leken te zijn. De termen ‘Binnenkampers’ en ‘Buitenkampers’ werden nog niet openlijk gebezigd. Bijna geheel Nederland had immers buiten de gevangenis en concentratie kampen de oorlog doorgemaakt. En toch wilde men nauwelijks horen dat ‘de toestand’ op o.a. Java onvergelijkbaar was met de ‘verschrikkelijke jaren' tijdens de Duitse bezetting van Nederland. Koningin Wilhelmina heeft in November 1945 nog wel een heel lief briefje geschreven aan de ‘Kinderen die geïnterneerd geweest zijn’. De twee jonge kinderen van Julie en de vele andere Indo kinderen hebben dit lieve briefje nooit gekregen want zij waren immers nooit ‘geïnterneerd' geweest. Wilhelmina wist kennelijk ook niet dat veel kinderen opnieuw 'geïnterneerd waren in zogenaamde 'beschermingskampen'. De kinderen die wel geïnterneerd waren geweest zullen nog wel eventjes verbaasd zijn geweest over de opmerking over hun Moeders en (door omstandig heden elders geïnterneerde Vaders:
Wist de Koningin dan niet de er mannen/jongens en aparte vrouwenkampen waren geweest en dat veel geïnterneerde kinderen met name hun vaders nauwelijks herkenden als zij al verenigd werden? Willem Nijholt over het contact met zijn Vader na de oorlog; 'Mama hij zegt dat we naar bed moeten'. Was zij ook niet op de hoogte dat er géén Nederlands onderwijs aan de kampkinderen gegeven mocht worden. De 'buitenkamp' kinderen moesten net als Julie en alle andere buiten de kampen verblijvende Indo's zo snel mogelijk 'gejapaniseerd' worden.

Veelzijdig acteur Willem Nijholt leerde in de jaren '80 zijn publiek nog een Japans liedje om daarna pas te vertellen dat het een liedje was uit zijn kamptijd als jonge jongen. Nijholt in 1934 geboren in Gombong uit Nederlandse ouders, kwam op zijn achtste ook in een kamp terecht. Hoewel hij zei daar geen trauma's aan overgehouden te hebben, waren het wel vormende jaren. ‘Je slaat je jeugd over als je op je twaalfde dode mannen moet afleggen, terwijl je ook nog zo aan jezelf moet denken dat je daarnaast ook hun eten gaat ophalen, zodat je wat extra voedsel hebt’. Jaren later, in 2002 zegt hij:

"Het kamp, daar word ik vooral aan herinnerd als ik Japanse toeristen zie, of iets níet koop omdat het een Japans merk is. Laatst ging ik een grasmaaimachine kopen en ze hadden in de winkel alleen Japanse. Ik zei tegen Ben, mijn vriend: 'Ik doe het niet.' Maar ik kon niet anders, we hadden het ding nodig. Toen zei ik: 'Oké, dan zal deze Jap godverdomme voor míj werken.' Ja, en dat 55 jaar na dato.'' ''Ik heb er de laatste jaren weer meer last van. Een bitter gevoel, omdat ik door het kamp geen goede scholing heb gehad, omdat ik mijn moeder heb verloren...

Terwijl Willem Nijholt in een van de kampen verbleef leefde ‘buitenkamper’ Okke Norel in een boom.

De in Nederland aangekomen Indo’s hielden aldus noodgedwongen de lippen op elkaar . Er waren vanaf 1945 veel discussies op gang gekomen over wie ‘goed’ en wie ’fout’ in de oorlogsperiode was geweest. De Indo’s kregen vaak het verwijt te horen dat zij eigenlijk ook een beetje fout waren geweest. Zij hadden ‘hun’ land immers niet goed verdedigd en kwamen eenmaal Nederland aangekomen hun hand op houden. Ook de kinderen van Julie en Anton werden al op jonge leeftijd geconfronteerd met geheimzinnige uitspraken zoals ‘die melkboer daar is verkeerd geweest’. Of ‘oh, ben jij er een uit dat NSB gezin’! Nog in 1965 hoorde de kinderen over ‘die verkeerd geweest zijnde familie. ‘Ja daar, schuin aan de overkant!’ Wat de kinderen dan zagen was een grote vrijstaande villa met een mooi onderhouden tuin. Was dat huis betaald met oorlogsbuit? In die villa woonden ook kinderen met dezelfde leeftijd als de kinderen van Julie en Anton.

Natuurlijk vroegen de kinderen niets aan de kinderen van de villa maar je paste er wel voor op om het hen om te gaan. Pas jaren later hoorde je dan de achtergrond. Het was de grootvader van de villa eigenaar geweest die een rol in de NSB gespeeld zou hebben en met de moffen geheuld zou hebben. De Nationaal Socialistische Beweging van Anton Mussert die samen met de bezettende Duitsers het land wilde gaan regeren. Ja, die waren goed ‘fout’ geweest. Had de moeder van Charlotte ook niet meegelopen met de Indische NSB optochten in Bandoeng 1935 toen Mussert Indië bezocht? Julie was laaiend van woede geweest toen zij haar moeder in een bruin hemd voorbij zag marcheren.

Wie ‘goed’ was geweest kon rekenen op repatriëring naar Nederland. Dat ging echter niet vanzelfsprekend de Nederlandse regering was er logistiek maar ook psychologisch niet echt op ingesteld om hun ‘onderdanen die in den verre verbleven’ snel naar Nederland te halen. En wie zou de transportkosten moeten betalen? Nederland was immers zwaar ‘berooid’. Er was wel genoeg (geleend) geld om tussen 1945 en 1950 meer dan 200.000 militairen naar Nederlands-Indië te sturen. De Nederlandse politici waren echter wel zo ‘slim’ om er op toe te zien dat Nederlands-Indië zogenaamd autonoom was geweest waardoor de ‘eigen’ schulden waaronder de achterstallige salarissen en pensioenen van de Europeanen en Indo’s dus niet uitgekeerd behoefde te worden. Laat staan dat er sprake was van schadevergoeding vanwege het achterlaten van huizen

Foto :Station Utrecht 1956 - aankomst repatrianten uit Indië

De blogspot is uit de lucht gehaald en als ""gevaarlijk""aangegeven....vreemd!

Vanaf donderedag 16 april 2015 mogen warungs, kaki lima en kleine supermarkten in Indonesië geen bier meer verkopen. Volgens een nieuwe wet mogen alcoholhoudende dranken met 5 % of minder alcohol niet lanfer worden verkocht in de winkels en de straatverkoop. Voor de Nederlandse brouweer Heineken is de nieuwe wet een behoorlijke tegenvaller.

Ongeveer de helft van de bierverkoop in Indonesië vindt plaats via de kleine detailhandel en warungs. Heineken voert behalve haar eigen merk ook het bekende Bir Bintang en beheerst in totaal ongeveer 70 % van de Indonesische biermarkt.

De nieuwe wet werd in januari dit jaar al aangekondigd. De regering van President Djoko Widodo vindt dat in zijn land minderjarigen veel te gemakkelijk aan alcohol kunnen komen. Met de nieuwe wet hoopt hij alcoholisme onder jongeren een halt toe te roepen. 

De toenemende macht van verschillende moslimgroepen zou ook een rol hebben gespeeld bij de aanscherping van de regels.

Het Financieel Dagblad meldt dat de plannen die begin van dit    jaar ontvouwd werden, redelijk onverwacht kwamen voor de Nederlandse bierbrouwer. Samen met andere brouiwers is Heineken in overleg met de Indonesische regering. De brouwers proberen de regering ervan te overtuigen da er andere middelen zijn om jongeren van de drank af te houden. Strengere regels wat betreft leeftijden en de controle daaroop door winkelpersoneel zou bijvoorbeeld veel effectiever zijn.

Niet alleen de bierbrouwers vrezen de doodsteek voor de biermarkt. Ook op plekken waar toerisme een belangrijke bron van inkomsten is, is men ontevreden over de nieuwe wet. De toeristensector is bang dat nu minder mensen Indonesië zullen bezoeken.

Van 27 mei t/m 7 juni 2015 is  Den Haag weer even de Indische hoofdstad van het Westelijk halfrond. Twaalf dagen lang zal het enorme tentencomplex de tachtig- tot honderdduizend bezoekers verwelkomen in een bijzonder Oosterse ambiance.

Het gehele tentencomplex bestaat uit de entreetent met de kassa’s, garderobe, infobalie en een aantal “eigen” stands van de Stichting Tong Tong, alsmede de Kidscorner,  waar u eventueel uw

kinderen aan de zorgzame handen van ervaren leidsters kunt toevertrouwen. Dan natuurlijk de Grand Pasar, waar vele honderden standhouders hun waar uitgestald hebben en de geuren van wierook en tropisch fruit u zullen doen denken aan exotische oorden. U kunt hier naar hartenlust urenlang rondslenteren en winkelen bij de vele stands en kramen. En bent u moe geworden van het geslenter, dan kunt u aangenaam verpozen in de Eetwijk, waar Indisch culinair Nederland u zal verwennen met de heerlijkste gerechten.

Daarnaast is er natuurlijk het Tong Tong Festival, dat hoofdzakelijk op het grote podium zal plaats-vinden.  Optredens van tal van dansgroepen, Indonesische en Indische artiesten, kortom, teveel om op te noemen. Dan is er ook nog het Cultuurpaviljoen met het Kooktheater en het Indonesië paviljoen, waar het een waar allegaartje is van de vele Indonesische verkopers van exotische waren en producten die speciaal voor de TTF werden ingevlogen.

Een belangrijk deel van het Tong Tong Festival zal ook plaatsvinden in de twee theaters, het Tong Tong Theater en de Bengkel. En wie van muziek houdt kan altijd terecht in het Indo Rock Café.

Tijdens de TTF zullen ook elders in Den Haag allerlei Indische festiviteiten hun bezoekers verrassen. Op dit moment is nog niet bekend wat het programma van de Tong Tong Fair zal zijn, maar daar komen wij in onze volgende editie uitgebreid op terug. 

Tot en met 25 april brengt Het Volksoperahuis in samenwerking met Papermoon Puppet Theatre uit Yogyakarta de unieke voorstelling: “Hete Peper”. Een muziektheater voorstelling over Indo’s, over Nederlanders en   over Indonesiërs, gemaakt door theatermakers uit beide landen.

Begeleid door veel muziek, van krontjong tot rock en met vindingrijk poppenspel, ontvouwt zich het verhaal van Hete Peper: de geschiedenis van twee geliefden die door de Indonesische onafhankelijkheidstrijd een fatale wending krijgt.

In Hete Peper reist de Nederlander Eric Coen voor het eerst in zijn leven naar Java. Hij bezoekt de resten van de suikerfabriek die decennia lang gerund werd door zijn familie. Zijn vader is na de onafhankelijkheid van Indonesië naar Nederland vertrokken en heeft altijd gezwegen over wat zich die laatste jaren heeft afgespeeld. Bij de restanten van de fabriek ontmoet Eric een stokoude Javaanse man, die zijn vader goed gekend heeft. Maar ook hij hult zich in stilzwijgen. Door tussenkomst van de kleindochter van de oude man komen er toch fragmenten uit het verleden los over een heftige liefdesgeschiedenis en langzaam tekent zich een verhaal af met een dramatische ontknoping.

Het Volksoperahuis en Papermoon Puppet Theatre lieten zich inspireren door onder andere het liefdesverhaal van Saidja en Adinda uit de Max Havelaar, maar ook wilden zij de strijd van de Indonesiërs voor een eigen republiek een plek geven. En    wat was verder de rol van de geruchtmakende Poncke Princen en wat was het lot van de Indische Nederlanders.

Vorig jaar reisden mensen van het Volksoperahuis naar Java om zich in de cultuur te verdiepen en partners te zoeken voor dit project. Jef Hofmeister zegt hierover: “Wij reden door de regenachtige straten van Jakarta waar het leek alsof vanaf iedere straathoek het verleden ons aanstaarde. Van de te huren Omafietsen van het merk Batavia, tot mensen die nog tot duizend kunnen tellen in het Nederlands. Het verleden heeft dus niet alleen een Nederlands-Indisch aspect. Het leeft nog wel degelijk nohg steeds in Indonesië, zij het niet overal even duidelijk zichtbaar.

In Yogyakarta kwam het reis-gezelschap in cobntact met het Papermoon Puppet Theatre. Deze jonge generatie Indonesische kunstenaars en artiesten grepen deze gelegenheid met beide handen aan om zich opnieuw tot hun eigen geschiedenis te verhouden. Voor b eide partijen was het duidelijk, dat als je het verleden het best kunt beleven vanuit beide perspectieven.

Voor meer informatie, speeldata en locaties raadpleeg de website: www.volksoperahuis.nl

De voorbereidingen voor de Indische Salon zijn in volle gang. Afspraken gemaakt, locatie geregeld en het onderwerp voor deze middag staat ook vast: “De Indische en Molukse oermoeder”. Wat was de rol van de Indische en Molukse vrouw in Nederlands Indië door de geschiedenis heen en hoe is het nu? Als organisatie zijn we het erover eens dat het een heel mooi onderwerp is voor deze Indische Salon. 2015, het jaar van de grote verandering, het jaar waarin wij, Indische vrouwen, ons laten horen en zien!

I C M   B R E A K I N G   N E W S    24 april  2015

Doorgeven is een heilige plicht

Doorgeven is een heilige plicht

Nu we het hiervoor toch over    het Indisch Herinneringscentrum gehad hebben, volgt hier nog een oproep van de bestuursvoorzitter van het IHC, Erry Stoové. Een appel aan ALLE mensen met Indische roots, die hun  bijdrage willen leveren aan het in stand houden van de herinneringen aan dat prachtige eilandenrijk aan de andere kant van de wereldbol. Erry Stoové vertelt:

“Waarom”.

Mijn kleindochter van vijf kijkt mij met haar grote bruine ogen aan, aarzelt en vraagt dan: “Opa, waarom ben jij zo bruin?” Het antwoord, dat ik in een land hier ver vandaan, Indonesië, geboren ben, weet zij maar al te goed. We hebben het al vaak over de tropenzon gehad. Ook is…

Doorgaan

Door mij geplaatst op 21 April 2015 om 10.46

Indische Salon zoekt nieuwe locaties

Indische Salon zoekt nieuwe locaties

Sinds enige tijd organiseert het Indisch Herinneringscentrum (IHC) in Bronbeek Indische Salons. Dit zijn huiskamer-bijeenkomsten over een Indisch thema. De salons zijn  bedoeld voor iedereen die geïnteresseerd is in de Indische cultuur in de breedste zin.  Hierbij moet iedereen welkom zijn: jong en oud, Indisch en niet-Indisch, autochtoon en allochtoon. Zolang de gezamenlijke interesse maar Indisch is. De Indische Salon draait om het samenkomen in een intieme en ongedwongen sfeer, met inhoudelijke gesprekken, muziek, kunst of theater en natuurlijk een Indisch hapje en drankje. Het zijn vaak verrassende bijeenkomsten in een kleine setting van maximaal 50 to 60 mensen. De Salon nodigt uit tot…

Doorgaan

Door mij geplaatst op 21 April 2015 om 10.42

De staf van Prins Diponegoro Door: Michel Maas en Lidy Nicolasen

 De staf van Prins Diponegoro                  Door: Michel Maas en Lidy Nicolasen

 De pelgrimsstaf van prins Diponegoro (de Willem van Oranje van Indonesië), veroorzaakt 181 jaar na dato opwinding in zijn thuisland Indonesië. Volkskrant correspondent Michel Maas legt uit waarom en Lidy Nicolasen reconstrueert met de Nederlandse bezitters hoe de staf uiteindelijk kon terugkeren naar Indonesië.

De staf van Diponegoro staat stilletjes in een zijzaaltje van de tentoonstelling Aku Diponegoro (Ik Diponegoro). Piepkleine spotjes werpen een schemerig, bijna geheimzinnig licht op de staf. Spiegelwanden weerkaatsen het licht, maar het blijft te donker om er selfies te maken. Flitsen is verboden. Er zijn…

Doorgaan

Door mij geplaatst op 21 April 2015 om 10.33

Het drama van Prambon Wetan Door: Marjolein van Pagee en Gijsbert van Es

Het drama van Prambon Wetan                Door: Marjolein van Pagee en Gijsbert van Es

Een Nederlandse patrouille liep in juli 1949 in een hinderlaag bij een Indonesisch dorp. Een dag later werd het dorp platgebrand. Wat gebeurde er in Prambon Wetan?

Twee keer drie mannen. Een bloedige geschiedenis verbindt hen, met bij elkaar ruim zeventig doden. Het ene drietal, dat woont op Oost-Java, kent het andere, Nederlandse, drietal niet. Over hun gedeelde verleden is nog lang niet alles bekend. Alleen de Nederlandse kant van het verhaal is doorgedrongen tot de ‘vaderlandse’ geschiedschrijving. Bij veteranen van het Korps Mariniers is het zelfs een begrip: de patrouille-Teeken.

Op 22 juli 1949 neemt de Nederlandse…

Doorgaan

Door mij geplaatst op 21 April 2015 om 10.22

NL Staat wordt voor de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens gesleept.

 NL Staat wordt voor de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens gesleept.

70 jaren Indie geschiedenis dat NL regeringen stelselmatig onder het tapijt heeft geveegd lijkt nu naar boven te drijven, de vele lijken die uit kast vallen. Vanuit republiek Indonesië worden de zaken ingebracht die met wetenschap van nu onder de genocide zijn te scharen.

Komt nu de Indische Gemeenschap in beeld, en pikt dit niet langer meer. Zullen alle middelen aangrijpen om dit ludiek wereldwijd kundig te maken “ hoe een hele bevolkingsgroep Indische Nederlanders met een Nederlands paspoort in het Voormalige Indie 70 jaren zijn behandeld, dat de grenzen…

Doorgaan

Door mij geplaatst op 17 April 2015 om 12.00 — 1 commentaar

"OOSTERSE VECHTSPORTEN"

 

Door Rudy E.Groenewald geplaatst op 17 April 2015 om 10.30

NICC Magazine aprilnummer is uit!

 

 ADVERTEREN IN NICC

MAGAZINE…

Doorgaan

Door mij geplaatst op 16 April 2015 om 11.00

ICM op locatie bij - Pasar Siang viert 10-jarig jublieum met extra veel artiesten!

Persbericht

Kallenkote, april 2015

 

ICM op Locatie bij - Pasar Siang viert 10-jarig jublieum met extra veel artiesten!

Genieten van de Indonesische cultuur op de kleinste, maar  gezelligste Indische markt van het Noorden.…

Doorgaan

Graag bestel ik het ICM Jaarboek "Toegang tot de Indische Wereld"

 

  

 

Graag bestel ik het ICM Jaarboek "Toegang tot de Indische Wereld"  prijs 19,95 exclusief  verzendkosten € 3,95  Doorgaan

 

 

OPROEP

OP ZOEK NAAR DE 'STENGAN DIDONG' (=soldatentaal en verbastering van 'setengah dis donc'= halve Fransman m.a.w. Belg)

Ik werk aan een boek over de Belgen in het KNIL en ik heb hulp nodig!  Met 24.300 waren zij de Belgen die tussen 1816 en 1930 gediend hebben in het Nederlands Oost-Indisch leger. Echter, toch vind ik maar weinig informatie over deze Belgen in ons Belgenland; het lijkt of men hen in hun vaderland collectief is vergeten!  Lees verder

FORUM

Bewerken

Jappenkampkinderen vragen aandacht voor hun geschiedenis

Jappenkampkinderen vragen aandacht voor…Doorgaan

Door F.Schwab (ICM Editor) begonnen in Voorbeeldtitel 23 uur geleden .

EEN DIERBARE HERINNERING......

EEN DIERBARE HERINNERING......…Doorgaan

Door F.Schwab (ICM Editor) begonnen in Voorbeeldtitel 23 uur geleden .

OPROEP - OP ZOEK NAAR DE 'STENGAN DIDONG' (=soldatentaal en verbastering van 'setengah dis donc'= halve Fransman m.a.w. Belg)

OPROEPOP ZOEK NAAR DE 'STENGAN DIDONG' (=soldatentaal en verbastering van 'setengah dis donc'= halve Fransman m.a.w. Belg)Ik werk aan een boek over de Belgen in het KNIL en ik heb hulp nodig!  Met 24.300 waren zij de Belgen die tussen 1816 en 1930…Doorgaan

Door F.Schwab (ICM Editor) begonnen in Voorbeeldtitel op vrijdag.

Het is NOOIT te laat

Het is NOOIT te laatBondskanselier Angela Merkel…Doorgaan

Door F.Schwab (ICM Editor) begonnen in Voorbeeldtitel op vrijdag.

Gedeeld verleden, gedeelde verhalen

Gedeeld verleden, gedeelde verhalenDe vier…Doorgaan

Door F.Schwab (ICM Editor) begonnen in Voorbeeldtitel op donderdag.

Dierenpark Taman Indonesia wint de titel ‘Leukste uitje van Overijssel 2015’

Den Haag, 31 maart 2015Dierenpark Taman Indonesia wint de titel ‘Leukste uitje…Doorgaan

Door F.Schwab (ICM Editor) begonnen in Voorbeeldtitel 13 Apr.

ERESCHULD EN BOETE

ERESCHULD EN BOETE…Doorgaan

Door F.Schwab (ICM Editor) begonnen in Voorbeeldtitel 13 Apr.

Nasi goreng werd in Indië altijd gegeten als er van andere maaltijden restjes over waren. Restanten rijst, vlees, enz. werden samengevoegd  tot een “kliekjesmaaltijd”. Volgens deze zelfde formule kennen we uit Spanje ook de Paëlla. Sinds de komst van Indische mensen naar Nederland vlak na de Tweede Wereldoorlog, is de Nasi een eigen leven gaan leiden en staat het regelmatig bij vrijwel iedere Nederlander op het menu. Een goede nasi is echter een ware traktatie.

Ingrediënten:                      

500 gram rijst, 400 gram (restjes van) vlees, kip, ham in kleine blokjes, garnalen, enz. 4 eieren, 300 à 400 gram groenten (witte kool, prei, peen, sperziebonen, doperwtjes, of wat u maar voor handen heeft. 200 gr. taugé, 200 gram gesnipperde uien, 2 el. gehakte bladselderie, 4 teentjes gehakte knoflook, 1/2 blokje trassi, 2 lomboks of sambal oelek/badjak, 2 tl. djahé, 2 à 3 el. ketjap manis, 1 el. gula djawa (palm- of bruine suiker), snufje zout.

Bereiding:                          

Kook de rijst goed droog en laat ze afkoelen. Liever nog gebruik de overgebleven rijst van de vorige dag. Maak van de eieren twee mooie dunne omeletten met een snufje zout, rol ze op en laat ze afkoelen. Snipper de uien, snijd de andere groenten zeer fijn, evenals het vlees en fruit alles samen met alle kruiden aan in een wok in wat olie, behalve de ketjap, taugé en de fijngehakte selderie.  Laat de groenten echter niet gaar worden. Doe dan de rijst in kleine hoeveelheden erbij en warm alles goed door, maar voorkom dat het gaat koken, zodat de groenten knapperig blijven. Schep alles voortdurend goed om. Maak de nasi af met de ketjap en meng er vlak voor het opdienen de selderie en de taugé door. Snijd nu de afgekoelde omeletten in dunne ringetjes en serveer dit aan tafel erbij om over de nasi te strooien. Serveer met wat atjar ketimoen, kroepoek en wat extra s

Nu we het hiervoor toch over    het Indisch Herinneringscentrum gehad hebben, volgt hier nog een oproep van de bestuursvoorzitter van het IHC, Erry Stoové. Een appel aan ALLE mensen met Indische roots, die hun  bijdrage willen leveren aan het in stand houden van de herinneringen aan dat prachtige eilandenrijk aan de andere kant van de wereldbol. Erry Stoové vertelt:

“Waarom”.

Mijn kleindochter van vijf kijkt mij met haar grote bruine ogen aan, aarzelt en vraagt dan: “Opa, waarom ben jij zo bruin?” Het antwoord, dat ik in een land hier ver vandaan, Indonesië, geboren ben, weet zij maar al te goed. We hebben het al vaak over de tropenzon gehad. Ook is zij gek op

tempeh goreng, saté ajam en oblok oblok. De vraag is bedoeld om het weer over dat mysterieuze land met dat – in haar ogen – overheerlijke eten te hebben. Heimwee schijnt al in haar genen ingebakken te zijn. Stukje bij beetje voeden wij haar fantasie met verhalen uit het voormalige Nederlands-Indië. De geschiedenis van   de   familie,  van   herkomst,

verlangen en levensstijl. Uiteraard op maat voor een vijfjarige, maar zo begint dat.

Ooit vroeg ik de kinderboeken schrijver Jan Terlouw hoe hij als wetenschapper en politicus ertoe gekomen is om verhalen te schrijven. “Door mijn kinderen elke avond een verhaal te vertellen, waarbij ik putte uit   mijn ervaringen en fantasie”, zo biechtte hij mij op. “Kinderen hebben een feilloos geheugen en vroegen mij steeds om een vervolg. Je moet je verhaallijn dus vasthouden en ook de feiten niet vergeten”, al;dus Jan Terlouw. Zo ontwikkelde zich zijn schrijvers-talent.

In ieder van ons schuilt een schrijver of op z’n minst een verhalenverteller. Als vaders en moeders, opa’s en oma’s, ooms en tantes, neven en nichten met een binding en verbondenheid met Indië en Indonesië, hebben wij een plicht om onze herinneringen en historische kennis door te geven aan de volgende generaties. Wij moeten het verhaal van Indië doorvertellen. Het Indisch Herinneringscentrum (IHC) ziet het als haar heilige plicht om invulling te geven aan het verlevendigen van de onvol-tooid  verleden  tijd.  Het  IHC  is

Erry Stoové, voorzitter IHC

daarbij het geheugen voor de toekomst. Maar wij kunnen dat niet alleen. Wij hebben hulp   nodig van de gehele Indische gemeenschap en wij rekenen daarom ook op uw actieve betrokkenheid.

Het IHC geeft een impuls aan de herhaalde roep om betrokkenheid bij het vertellen van ons verhaal.

De vraag “WAAROM” van de toekomstige generaties mag niet gevolgd worden door een zwijgen. Zij hebben RECHT op ons verhaal.

Zet uw verhaal op papier, vertrouw het toe aan de harddisk van uw computer, vertel het uw kinderen zodat zij het opschrijven. Maar doe iets met uw verhaal, want het is zo ongelooflijk belangrijk. Het IHC wil zich graag beschikbaar stellen voor het verzamelen van uw verhalen.                                         Ook in NICC Magazine hebben al geregeld verhalen van Indische mensen gestaan en de redactie stelt dan ook met graagte redactionele ruimte beschikbaar voor uw verhaal, maar zal het  tevens doorsturen naar het IHC. NICC Magazine wil in deze graag samenwerken met het IHC om uw verhaal een juiste plek te geven en voor de toekomst te bewaren. E-mail adressen:

Het Indisch Herinneringscentrum: info@indischherinneringscentrum.nl,  en de redactie NICC Magazine: info@indisch-centrum-denhaag.nl  

Sinds enige tijd organiseert het Indisch Herinneringscentrum (IHC) in Bronbeek Indische Salons. Dit zijn huiskamer-bijeenkomsten over een Indisch thema. De salons zijn  bedoeld voor iedereen die geïnteresseerd is in de Indische cultuur in de breedste zin.  Hierbij moet iedereen welkom zijn: jong en oud, Indisch en niet-Indisch, autochtoon en allochtoon. Zolang de gezamenlijke interesse maar Indisch is. De Indische Salon draait om het samenkomen in een intieme en ongedwongen sfeer, met inhoudelijke gesprekken, muziek, kunst of theater en natuurlijk een Indisch hapje en drankje. Het zijn vaak verrassende bijeenkomsten in een kleine setting van maximaal 50 to 60 mensen. De Salon nodigt uit tot gesprekken tussen alle generaties en mensen vanuit verschillende achtergronden. De inhoudelijke thema’s hebben te maken met   de gedeelde geschiedenis van Nederland en Indonesië.

De Indische Salon is onderdeel van een gezamenlijk programma van het Indisch Herinnerings-centrum en de Stichting Herdenking 15 Augustus 1945. Dit jaar staat het thema “70 jaar na dato: mijn herinnering, jouw verhaal” centraal bij alle Indische Salons.

Wat kunt u van het IHC verwachten?

Een bijdrage in de kosten tot een maximum van € 1000,00 (incl. BTW, indien van toepassing).

De organisatie is een co-productie tussen de gastvrouw/-heer en het IHC. Het IHC geeft adviezen en denkt mee over de Indische Salon.

Ondersteuning bij de publiciteit voor de Salon (via de kanalen van het IHC: Facebook, Twitter, Website en Nieuwsbrief).

Wat verwacht het IHC van U?

U bedenkt een inhoudelijk programma, dat aansluit bij de opzet van de Indische Salons. Denk bijvoorbeeld aan een lezing, muziek,  theater,  of  een  panel-

gesprek. De opzet van het programma nodigt uw publiek uit om te participeren of mee te praten.

U regelt een kleinschalige locatie, bijvoorbeeld bij u thuis of in een buurtcentrum.

U nodigt de gasten uit en verzorgt de praktische organisatie van de Indische Salon.

U verzorgt een lekker hapje en drankje om de bijeenkomst mee op te luisteren of wellicht maakt u een afspraak met het buurt-centrum dat u van hen drankjes betrekt.

U zoekt indien nodig aanvullende financiering voor de Indische Salon, via sponsoren of door entree te heffen.

Na afloop maakt u een inhoudelijk verslag (inclusief beeldmateriaal) en stuurt dat naar het IHC.

U maakt een goede financiële verantwoording na afloop, waarbij u aantoonbaar gemaakte kosten indient bij het IHC, Mocht u tussentijds al kosten hebben gemaakt (bijvoorbeeld door de inhuur van techniek), dan kunt u met het IOHC bespreken of een voorschot mogelijk is.

Praktische voorwaarden

In de uitingen die u gebruikt over de Indische Salon, wordt het logo van de Indische Salon gebruikt en (waar relevant) #indischesalon.

De banner van de Indische Salon wordt op een zichtbare plek gezet tijdens de bijeenkomst.

Bij communicatie uitingen worden de sponsoren en initiatiefnemers vermeld. Het IHC levert hiervoor een standaardtekst aan.

Wilt u nog nadere adviezen of informatie, neemt u dan contact op met het IHC en dan rest ons verder nog u heel veel succes te wensen met het organiseren van uw eigen Indische Salon.

www.indischherinneringscentrum.nl,

info@indischherinneringscentrum.nl.

(Zie ook de column op pagina: 30)

De staf van Diponegoro staat stilletjes in een zijzaaltje van de tentoonstelling Aku Diponegoro (Ik Diponegoro). Piepkleine spotjes werpen een schemerig, bijna geheimzinnig licht op de staf. Spiegelwanden weerkaatsen het licht, maar het blijft te donker om er selfies te maken. Flitsen is verboden. Er zijn weinig bezoekers in de Nationale Galerie in Jakarta. De stilte in het zaaltje staat haaks op het rumoer dat de staf heeft veroorzaakt in de Indonesische media.

De terugkeer van Diponegoro’s staf, na 181 jaar, was groot nieuws. Het was bijna alsof de Javaanse prins en nationale held zélf een beetje was teruggekeerd. Grote kranten als Kompas en Jawapos besteedden er hele en halve pagina’s aan en maakten daarmee duidelijk dat deze staf veel meer is dan alleen maar een stok met een kunstig gesmede metalen bovenkant die lijkt op de zon of de maan of de aarde waarover de houder regeerde. Diponegoro gebruikte de staf als hij op bedevaart ging naar heilige plaatsen op Java – vooral in Yogyakarta. Daarmee heeft de staf zelf ook iets heiligs gekregen. Er liggen krachten in verscholen van een geschiedenis die teruggaat tot de Javaanse godenwereld.

    Prins Diponegoro

Held

Ook Diponegoro (1785-1855) is meer dan zomaar een prins. Hij staat in de Indonesische herinnering gegrift als de eerste en grootste held van de strijd tegen de Hollandse kolonialen. Prins Diponegoro is de Willem van Oranje van Indonesië. Bij hem begon volgens de geschiedenis-boeken de bevrijding. Alle schoolreisjes in Jakarta eindigen bij de cel onder het oude stadhuis waar de prins werd vastgehouden. Ieder schoolkind heeft wel een selfie met de tralies.

De terugkeer van de ‘Staf van Diponegoro’ uit Nederland was voor iedereen een grote verrassing. De makers van de tentoonstelling hadden die goed geheim gehouden, tot de avond van de opening. Twee nazaten  van gouverneur-generaal Jean Chrétien Baud overhandigden daar, in de Nationale Galerie, de 1.40 meter lange staf aan de minister van Onderwijs en Cultuur. De gouverneur-generaal had     het object 181 jaar geleden meegenomen naar Nederland, waar de familie langzaam vergat wat het eigenlijk was. Erika en Michiel Baud brachten de staf terug, en werden daarmee op slag lokale beroemdheden die overal door media werden gevolgd.

De staf kreeg zijn schemerige ereplekje op de tentoonstelling. De stilte daar ligt misschien niet alleen aan de duisternis. Misschien deinzen veel mensen ook een beetje terug om al te dicht bij de staf te komen. Je weet maar nooit. Het kan immers zijn dat de spirituele kracht ervan nog niet is uitgewerkt. Dat is iets waarmee je in Indonesië altijd rekening moet houden.

De gevangenneming van Prins Diponegoro

Magie

Kompas, een serieuze en gerespecteerde krant, suggereert dat magie de reden was om de staf 181 jaar geleden aan gouverneur-generaal Baud te overhandigen. De Javanen wilden de Nederlanders betoveren: via de magische staf probeerden zij ‘de Nederlanders hun kracht af te nemen’, schrijft de krant. Dat is voor Indonesiërs niet zo raar als het lijkt. Magie speelt een grote rol in hun leven, tot op de dag  van vandaag. Zelfs presidenten hebben er last van. Om de hoek, in de grote zaal, hangt bijvoorbeeld het centerpiece van de tentoonstelling: het schilderij ‘De gevangenneming van Diponegoro’ door Raden Saleh, onbetwist de grootste schilder uit de Indonesische geschiedenis, de Rembrandt van Indonesië, en dit schilderij is zijn Nachtwacht. Het was er bijna niet meer geweest. Het schilderij hing jarenlang in  het presidentieel verblijf in Yogyakarta, maar ‘Ibu Ani’, de echtgenote van de vorige president Susilo  Yudhoyono, was er bang voor. Dat gevoel had zij wel vaker. Zij dacht dat de geschilderde personages ‘s nachts door het paleis spookten en kreeg daar echt kippenvel van. Het onbetaalbare schilderij werd toen liefdeloos in de kelder opgeborgen waar het ten prooi viel aan vocht, schimmel en ongedierte.

Besar Kepala

Bezoekers drommen nu samen voor het gerestaureerde schilderij. Monkelend wordt gewezen op de hoofden van de Hollanders op   het doek, die er een beetje opgeblazen uitzien. De schilder heeft ze met opzet iets te groot geschilderd, maar hij heeft dat zo subtiel gedaan dat het bijna niet opvalt. De Hollanders merkten het niet. Besar Kepala mompelt een bezoeker, en de anderen lachen. Besar Kepala (dikke kop) betekent in Indonesië arrogant of lelijk.  Om de staf van Diponegoro lacht niemand. Dit ‘belangrijke artefact van de Indonesische geschiedenis en het Indonesische volk’ (Kompas) blijft voortaan in de Nationale Galerie, waar het met grote eerbied wordt behandeld. Je weet immers maar nooit hoe sterk hij nog is. Het kostte wat tijd, maar de Nederlanders zijn uit Indonesië verdreven; wie weet heeft de magie echt gewerkt.

Een geschenk, geen roofkunst

In de hoek van de gang leunen een wandelstok, een speer en een ingeklapt antiek veldkrukje tegen elkaar aan. Erboven hangt een missiebusje. ‘Kijk, hier stond het ding. Op de muur zie je de afdruk nog’, zegt Erica Baud (64), net terug uit Indonesië. ‘Ik heb deze spullen uit het huis van mijn ouders. Niemand keek er ooit naar om. Ik nam ze mee omdat ik ze mooi vond’. Het ‘ding’ is de pas teruggevonden pelgrimsstaf van de in 1785 geboren Javaanse prins en vrijheidsstrijder Diponegoro. De prins is een nationale held aan wie op dit moment in Jakarta een tentoonstelling is gewijd. Samen met haar broer Michiel heeft Erica Baud de staf tijdens de opening van de tentoonstelling officieel overgedragen aan het Nationaal Museum. ‘Michiel hield een woordje en ik overhandigde de staf aan de minister van Onderwijs. Er stond een batterij fotografen en ik vergat de staf bijna los te laten. Het was een groots gebeuren, heel emotioneel.’ De staf komt uit de nalatenschap van haar voorvader Jean Chrétien

Baud. In juli 1834 werd hem als beginnend gouverneur generaal van Nederlands-Indië de 1,40 meter lange houten stok met zilveren beslag en een smeed-ijzeren schijfvormige kling, door een voormalige medestrijder van Diponegoro ‘in onderwerping’ aangeboden. De prins had de oorlog tegen de Nederlanders verloren en was gevangen gezet. Zijn bediende was met de staf aan de haal gegaan om die aan de Nederlandse machthebber te overhandigen na zijn overgave.

Sultans

Van oorsprong was de staf niet van de prins, maar van de Sultans van Demak, en dus veel ouder. Prins Diponegoro kreeg hem van een gewone Javaan. Hij droeg de staf altijd bij zich als hij op pelgrimstocht ging om de zegen van het Opperwezen te vragen voor zijn ondernemingen. Jean Chrétien Baud bracht de staf naar Nederland. Maar de kennis over het belang van de staf ging in de loop der jaren verloren. Dat veranderde vorig jaar zomer, vertelt nazaat van de vijfde generatie Erica Baud. Ze kwam in contact met Harm Stevens, conservator van het Rijksmuseum. Hij had in Bauds archief een beschrijving gevonden van de pelgrimsstaf. En dat niet alleen. Uit een briefwisseling bleek dat Baud de staf en andere voorwerpen had willen overdragen aan het Rijksmuseum en het Museum voor Volkenkunde in Leiden. Om onbekende redenen is dat nooit gebeurd.

Erica Baud: ‘Harm Stevens klopte bij een nicht aan, maar niemand van de familie wist er iets van. Er moest iets van een staf zijn. Ik zei: ik heb wel een paar dingen staan. Stevens kwam meteen kijken en toen hij zei dat het best dé staf zou kunnen zijn, heb ik hem meteen in bubbeltjesplastic verpakt en naar het Rijksmuseum gebracht. Toen we eenmaal de betekenis van de staf kenden, wisten we heel zeker: hij gaat terug naar Indonesië.’De staf komt uit het ouderlijk huis, dat is eigenlijk het enige dat Erica Baud zich herinnert. Zij en haar broers en zussen kunnen zich niet herinneren waar de staf al die jaren heeft gelegen of gestaan.

Aankomst van Prins Diponegoro bij het Nederlandse gezag na zijn overgave.

Geschenk

‘Wij waren totaal verrast. Het is geen roofkunst, het is een geschenk, dat zei Stevens meteen. We hebben ook gezocht naar een notitie van Jean Chrétien Baud. Die was nergens meer       te vinden. Toen de staf onder   een sterke tl-lamp van het Rijksmuseum lag, vroeg iemand ineens: wat staat er op geschreven? We bogen ons allemaal naar voren. Bleek dat het briefje van opa op het houten kapje van de kling was geplakt. Het was in de loop der jaren helemaal bruin geworden. We hebben geprobeerd het te ontcijferen. Dat lukte niet helemaal, maar wat we konden lezen, overtuigde ons er nog sterker van dat dit de bedoelde staf was.’

Op de tafel van Erica Baud liggen stapels boeken over de voormalige kolonie. Allemaal in de loop der jaren aangeschaft. Indië keerde immers altijd terug in de familieverhalen. Ze toont het portret van haar voorvader, geschilderd door de destijds in Nederland en Duitsland beroemde Javaanse schilder Raden Saleh. ‘Een niet onaantrekkelijke man’, zegt ze. ‘Je wilt natuurlijk ook dat hij een niet al te onaardige man was. Uit wat erover hem is geschreven, blijkt dat hij, hoewel een koloniaal heerser, veel aandacht had voor de Javaanse cultuur en gebruiken. In Nederland werd hij minister van Koloniën en toen heeft hij het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde opgericht. Een familieportret geschilderd door Raden Saleh hangt daar nu.’

Geen van de nazaten van Jean Chrétien Baud  heeft later bemoeienis gehad met Indië. De vader van Erica Baud stond weliswaar in 1949 op de nominatie als dienstplichtige te worden uitgezonden, maar dat is vanwege een ziekte niet doorgegaan. Zelf werkt Erica Baud met Nederlandse gamelangroepen, maar pas nu heeft ze ‘op onze bedevaartreis’ de plaatsen bezocht waar haar voorvader ooit de baas was en waar ook een doodgeboren kind van hem begraven ligt.

‘Mensen vragen me vaak wat ik met Indië heb. Nu kan ik ze vertellen over mijn bet- bet- betovergrootvader en de staf van Diponegoro.’

Dit artikel verscheen eerder in De Volkskrant, 25 maart 2015. 

Een Nederlandse patrouille liep in juli 1949 in een hinderlaag bij een Indonesisch dorp. Een dag later werd het dorp platgebrand. Wat gebeurde er in Prambon Wetan?

Twee keer drie mannen. Een bloedige geschiedenis verbindt hen, met bij elkaar ruim zeventig doden. Het ene drietal, dat woont op Oost-Java, kent het andere, Nederlandse, drietal niet. Over hun gedeelde verleden is nog lang niet alles bekend. Alleen de Nederlandse kant van het verhaal is doorgedrongen tot de ‘vaderlandse’ geschiedschrijving. Bij veteranen van het Korps Mariniers is het zelfs een begrip: de patrouille-Teeken.

Op 22 juli 1949 neemt de Nederlandse marinier Leen Teeken het commando over van de militaire post Rengel op Oost-Java. Om zijn gezag te vestigen, gaat hij de volgende dag meteen

Nederlandse militairen op Java

op inspectietocht in dit onrustige gebied, op zoek naar strijders van het guerrillaleger TNI dat vecht voor een onafhankelijk Indonesië. Nederlandse militairen van de Landmacht hadden eerder het dorp Prambon Wetan met mortieren bestookt, waarbij burgers om het leven waren gekomen. In juni was het dorpshoofd gedood, toen hij een granaat naar een Nederlandse patrouille probeerde te gooien.  

Oud-marinier Ben Reurling (88) stond eind juli 1949 onder commando van Teeken. Ruim 65 jaar later noemt hij het „een grote fout” dat Teeken onvoorbereid en te licht bewapend erop uittrok met tien mariniers en een Chinese collaborateur. Reurling herinnert zich de onheilspellende stilte van een uitgestorven dorp. Vrijwel direct daarna werd vanuit een hinderlaag een spervuur van kogels op de Nederlandse patrouille gelost. Bij een hevig gevecht kwamen Teeken en drie andere mariniers om het leven. De ook door kogels gedode Chinese spion werd met messen in stukken gehakt.

„Ik neem het Teeken erg kwalijk; het is zijn schuld dat die jongens dood zijn”, zegt oud-marinier Reurling. Zelf was hij door kogels in borst en arm geraakt. Samen met zes medestrijders werd hij krijgsgevangen gemaakt. Eén van hen stierf in gevangschap aan malaria. Pas twee maanden later zouden de mariniers weer uitgeleverd worden. Aan Reurlings familie in Nederland werd aanvankelijk doorgegeven dat ook hij gesneuveld was. De rouwadvertentie was al in de krant verschenen toen bekend werd dat hij toch nog in leven was.

Reurling en andere Nederlandse en Indonesische ooggetuigen vertelden hun verhaal onlangs  aan de Nederlandse fotografe Marjolein van Pagee. Zij maakte hiervan een fotoreportage en een radioverslag dat zondagavond wordt uitgezonden. De citaten in dit stuk zijn aan haar onderzoek ontleend.

Ben Reurling

Sinds 2010 werkt Van Pagee aan een project, waarbij zij zowel Nederlandse als Indonesische veteranen opspoort. Het valt    haar op dat de Nederlandse geschiedschrijving over de jaren 1945-1949 nog altijd vrijwel geheel uitgaat van Nederlandse geschreven en gesproken bronnen. „De lokale verhalen van Indonesische zijde zijn amper    tot het Nederlandse historisch onderzoek doorgedrongen.”

Aan Nederlandse zijde sprak Van Pagee met ambulancechauffeur Dies Bom (87). Hij heeft enkele dagen na het vuurgevecht de lijken van omgekomen mariniers geborgen, die dorpsbewoners in de rivier hadden gegooid. „De stank was onverdraaglijk”, zegt hij. Achteraf verbaast hij zich erover hoe hij dat met blote handen deed, zonder hand-schoenen of andere bescherming.

Monument

Op Oost-Java heeft het dorp Prambon Wetan een monument gewijd aan het geweld in 1949. Wie navraag doet naar de achtergrond van dit gedenkteken komt al snel in contact met drie ooggetuigen.

Soecipto (78) vertelt hoe hij als 12-jarige al door TNI-strijders was ingewijd in de omgang met een vuurwapen. „We schoten met    z’n allen tegelijk, zodat de Nederlanders zouden denken dat we een machinegeweer hadden”, vertelt hij, over de strijd op 23 juli.

Kusnan (80) noemt diverse details die overeenkomen met de Nederlandse lezing: „Ik weet dat het een patrouille van twaalf man was. Sommigen hebben we gedood, anderen hebben we gevangengenomen.”                                 Lilik (72), zoon van het dorpshoofd dat in juni door Nederlands vuur was omgekomen, vertelt: „Ik schuilde onder het bed. Niet ver van mij hoorde ik een enorme explosie. Het bleek de granaat te zijn die mijn vader het leven kostte.”

Soecipto

Hij legt een schrift op tafel, een vijftien pagina’s tellend logboek over geweld in en nabij het dorp tussen december 1948 en juli 1949, dat de dorpssecretaris heeft bijgehouden.

Wraaklust

De ‘zwartste bladzijden’ gaan over 24 juli, dus een dag na de bloedig geëindigde Nederlandse inspectie-tocht. Toen zijn 64 dorpsbewoners gedood en 56 huizen in brand gestoken. In het schrift staan   alle namen en huizen minutieus opgesomd.

Fotograaf Marjolein van Pagee legde de dodenlijst uit het schrift van de dorpssecretaris voor aan Nederlandse mariniers die in 1949 ter plekke waren. Oud-luitenant Carel van Lookeren Campagne (89) is één van hen. Hij arriveerde enkele dagen na de kennelijke geweldsexplosie in het gebied en nam deel aan een zoektocht naar de niet teruggekeerde patrouille onder leiding van commandant Teeken.                                            Heeft Van Lookeren ooit iets gehoord over een Nederlandse vergeldingsactie? Nee, antwoordt hij. Wel  herinnert  hij  zich dat de

wraaklust onder de manschappen zeer groot was. Hij zegt dat       hij met grote moeite hun emoties onder controle kon houden,     door onder andere „keihard godverdomme” tegen hen te roepen. Ex-krijgsgevangene Ben Reurling, die eerst vol ongeloof  op de wraakactie reageert, zegt uiteindelijk: „Als dit waar is, dan schaam ik mij kapot.”

Java Post. Een versie van dit artikel verscheen eerder in NRC Handelsblad.

______________________

NL Staat wordt voor de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens gesleept.

70 jaren Indie geschiedenis dat NL regeringen stelselmatig onder het tapijt heeft geveegd lijkt nu naar boven te drijven, de vele lijken die uit kast vallen. Vanuit republiek Indonesië worden de zaken ingebracht die met wetenschap van nu onder de genocide zijn te scharen.

Komt nu de Indische Gemeenschap in beeld, en pikt dit niet langer meer. Zullen alle middelen aangrijpen om dit ludiek wereldwijd kundig te maken “ hoe een hele bevolkingsgroep Indische Nederlanders met een Nederlands paspoort in het Voormalige Indie 70 jaren zijn behandeld, dat de grenzen van menswaardigheid ver zijn overschreden. Die getergd zijn door de oorlog, overdracht, bersiap, kille koele en de behandeling in die 70 jaren, en Nederlandse regering 70 jaren de andere kant opkeek. Terwijl haar buurlanden Duitsland, Frankrijk, België, Engeland en het arme Portugal met hun onderdanen lang geleden al hebben opgelost, is hier NL -regering een buiten beentje!

 NL –regering dat pleegt het beste jongetje van de klas te zijn en altijd vinger wijzend naar de andere landen, gaat nu zelf aan ten onder aan hun eigen arrogantie, gepleegde misdaden in het voormalige Indie, die onder genocide zjn te vatten, naast de onmenselijke behandeling van haar onderdanen met een Nederlands paspoort in het voormalige Indie.

De Nederlandse burgers schamen zich voor deze Overheid en regeringen voor de wijze van de behandeling die Indische Gemeenschap ondergaat, en hoopt dat snel Indische zaak wordt opgelost. Niets voor niets doet oud-minister van Financiën Gerrit Zalm de uitspraak “De staat zit op het Indisch geld”.

Zo bereidt Leo tho Neijenhuijs, voorzitter BEGO  een klacht voor om deze voor te leggen tegen de Nederlandse Staat bij  de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens. De opgestapelde leugens en verdraaiingen van de Nederlandse Staat, die gesteund wordt door politiek correcte, ethische moralisten gaan veel te ver. Met ijver proberen zij de geschiedenis over hun koloniaal verleden weg te poetsen, zoals het opzettelijk vernielen en weggeven van de Indische archieven en het uit de geschiedenisboeken halen van 4 eeuwen koloniaal verleden.

Uiteraard gesterkt door uitspraak van de rechter betreffende beide zaken van Advocate Liesbeth Zegveld die in haar gelijk is gesteld bij twee zaken (Genocide door NL), waar belangrijke beslissing is gedaan o.a. dat de oorlogsmisdaden van de Nederlandse Staat nimmer zullen verjaren, kan NL staat nog meer zaken tegemoet zien van onverwachtse hoeken.

Vele organisaties zijn het beu van de politieke spelletjes van de staatsecretarissen van geplaagde Ministerie VWS.  Ook de halve slappe houding van het Indisch Platform die zich constant het Haagsche bos in laat sturen. Ook het IP zal van politiek systeem moeten overstappen naar het rechtssysteem die zogenaamd de belangen van Indische Gemeenschap behartigd, en alle andere zaken laten liggen zoals het verdrag het Traktaat van Wassenaar om maar te noemen.

 President Soekarno betaalde 689 miljoen om de Indische Nederlanders te compenseren voor de nationalisatie - proces (verlies van de boedel, banktegoeden etc. etc.…). Dit bedrag werd volledig aan het Ministerie van Bert Koenders betaald. Vanaf 2001 staat dit bedrag op de rekening van Min. BuZa. 

Veel geld constateerde Halbe Zijlstra destijds zie http://icmonline.ning.com/video/reportage-ip-manisfestatie-ip

Met rente op rente beloopt dit bedrag nu op 2,4 miljard.  Ook hier is een organisatie bezig om het onderzoek van Halbe Zijlstra te voltooien.

I C M   B R E A K I N G   N E W S    14 april  2015, extra editie met IndoMania

Graag bestel ik het ICM Jaarboek "Toegang tot de Indische Wereld"

 

  

 

Graag bestel ik het ICM Jaarboek "Toegang tot de Indische Wereld"  prijs 19,95 exclusief  verzendkosten € 3,95  Doorgaan

 

 

DUURZAME ONTWIKKELING IN DE GORDEL VAN SMARAGD

door: Marshal Manengkei

AFLEVERING 2 - CAR FREE DAY JAKARTA…

Doorgaan

Door mij geplaatst op 13 April 2015 om 15.35

Jappenkampkinderen vragen aandacht voor hun geschiedenis

Jappenkampkinderen vragen aandacht voor hun geschiedenis

 …

Doorgaan

Door mij geplaatst op 13 April 2015 om 12.58

ICM op locatie bij - Pasar Siang viert 10-jarig jublieum met extra veel artiesten!

Persbericht

Kallenkote, april 2015

 

ICM op Locatie bij - Pasar Siang viert 10-jarig jublieum met extra veel artiesten!

Genieten van de Indonesische cultuur op de kleinste, maar  gezelligste Indische markt van het Noorden.…

Doorgaan

Door mij geplaatst op 12 April 2015 om 11.30

EEN DIERBARE HERINNERING......

Opa Archibald Bartholomeus Loppé was eind jaren '50 met Oma Johanna Wilhelmina Simon naar Nederland gekomen om hier met hun kinderen te worden herenigd. Zes kinderen van Oma uit haar eerste huwelijk waren hun inmiddels voorgegaan en twee andere kinderen van Oma kozen er voor om in Indonesia te blijven wonen.

In Nederlands-Indie was Opa zeer bekend als een klassiek muzikant en componist. Vooral de viool was zijn lievelingsinstrument, terwijl hij ook een begenadigd pianist was.

Hij was de tweede man van Oma en zij zijn samen getrouwd nadat zij een vervelende echtscheiding achter de rug had. Pas toen zij elkaar een aantal jaren kenden besloten zij alsnog te trouwen. Door ons allemaal, kinderen en kleinkinderen werd hij altijd "Opa…

Doorgaan

Door han dehne (PAKHAN) geplaatst op 10 April 2015 om 16.06

DUURZAME ONTWIKKELING IN DE GORDEL VAN SMARAGD - door: Marshal Manengkei

DUURZAME ONTWIKKELING IN DE GORDEL VAN SMARAGD

door: Marshal Manengkei

Vanaf vandaag begin ik met de publicaties van duurzaamheidsprojecten, die in Indonesia zijn of worden ontwikkeld, gerealiseerd of onderhouden. Het beeld in mijn moederland Nederland is een vreselijk vertekend beeld omtrent duurzaamheid in mijn vaderland Indonesia. De personificatie van zo'n vertekend beeld is recentelijk gegeven door Albert van Prehn.

De publicaties die ik in deze serie doe zijn geen persoonlijke…

Doorgaan

Door mij geplaatst op 7 April 2015 om 11.35

CinemAsia Film Festival 2015 De 8e editie van het CinemAsia Film Festival zal van 1 t/m 6 april 2015 plaatsvinden in Kriterion Theater in Amsterdam. CinemAsia wijdt zich geheel aan het verbreden van…

CinemAsia Film Festival 2015

De 8e editie van het CinemAsia Film Festival zal van 1 t/m 6 april 2015 plaatsvinden in Kriterion Theater in Amsterdam. CinemAsia wijdt zich geheel aan het verbreden van de horizon van het Nederlandse filmpubliek, door een aantal schitterende films van hedendaagse Aziatische filmmakers aan te bieden. Daarbij focust het Festival zich niet uitsluitend op cultuur en entertainment, maar streeft er ook naar om Aziatische filmmakers een creatief platform te bieden.

Hoofdprogramma

Het hoofdprogramma biedt films die een krachtige stem hebben, de conventies van het filmmedium uitdragen en relevante onder-werpen weten aan te snijden aan de hand van…

Doorgaan

Door mij geplaatst op 6 April 2015 om 13.04

Het is NOOIT te laat

Het is NOOIT te laat

Bondskanselier Angela Merkel heeft in Japan benadrukt hoe balangrijk het is om open te zijn over het oorlogsverleden. Merkel zei in een toespraak in Tokyo dat Duitsland zijn plaats in Europa weer heeft kunnen innemen omdat de Duitsers er niet voor zijn teruggeschrokken “de dingen bij de naam te noemen”. Merkel zei dat ze Japan niet impliciet opriep om hetzelfde te doen. Wel zei ze dat “zoiets uit de samenleving zelf moet komen”.

Japan krijgt vooral uit China zware kritiek. Peking verwijt Tokyo dat het nimmer schuld heeft bekend aan de oorlogsmisdaden die Japan tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft begaan. Veel landen hebben

Angela Merkel en Shinzo Abe

zwaar geleden onder de Japanse…

Doorgaan

Door mij geplaatst op 6 April 2015 om 13.00

Gedeeld verleden, gedeelde verhalen

Gedeeld verleden, gedeelde verhalen

De vier Herinneringscentra van   de Tweede Wereldoorlog in Amersfoort, Vught, Westerbork en Arnhem organiseren ieder jaar rond de 21 maart activiteiten in het kader van “Gedeeld verleden, gedeelde verhalen”. Op 21 maart  1951 kwam de “Kota Inten” als eerste boot in Nederland aan met Molukse KNIL militairen en hun gezinnen. Welke verhalen delen zij? Wat hebben zij meegemaakt?

Indisch Herinneringscentrum

In het Indisch Herinneringscentrum in Arnhem vertelt de auteur Sylvia Pessireron op vrijdag 20 maart over haar boek: ”Gesloten koffers”. Dit handelt over de Molukse Itja Hatuopar, een ex-KNIL militair. In de lezing gaat Pessireron verder dan haar boek. Ze   zoomt  in    op   de …

Doorgaan

Door mij geplaatst op 4 April 2015 om 12.38

SCHERPE KRITIEK OP STAATSECRETARIS VAN RIJN OVER INDISCHE KWESTIE

SCHERPE KRITIEK OP STAATSECRETARIS VAN RIJN OVER INDISCHE KWESTIE

Terug naar het nieuwsoverzicht…

Doorgaan

Door mij geplaatst op 2 April 2015 om 13.28

PROGRAMMA INDOMANIA

zondag 19 april 

Met o.a. om 18:30-19:00   Aan tafel bij ICM
Live actualiteitenprogramma vanuit een Indisch perspectief door ICM met Han Dehne, Henk Harcksen, en Ferry Schwab sr. Het Indisch perspectief uit ICM Jaarboek dat tot stand kwam door de Indische Internetkrant;

Hans Vervoort, Wouter Muller,  Han Dehne, Albert van Prehn, Elly Hauwert, Henk Harcksen, Herman Bussemaker,  Rudy Groenewald , Hans Vogelsang, Pjotr Xerxes Siccama, Cornelia Stuyver , Ben Vink,  Rita Kopetzky,  en Ferry Schwab sr..

ICM staat met haar gebruikelijke stand met DvdProducties, Dvd docu's, boeken en uiteraard met ICM Jaarboek, naast de uitgebrachte boeken van de eerder genoemde schrijvers, en columnschrijvers. Op vele verzoek werd de Sfeer Pasar Malam Online DVd geherperst!.

ICM maakt van dit hoogte punt een samenvattingsreportage van ongeveer 35 min dat op Icm , op ICM YouTube kanaal MULTIICM en ICM Facebook groepen verschijnt op 24 april.

 

 

http://www.indomania.nl/#programma