Indische begroeting: ‘En jongen, heb je al gegeten?’

door Wouter Muller

Ik mag weer mijn gitaar en mijn koffers pakken voor een muzikale tournee in Java en Bali. Enige opwinding maakt zich al wat meester van mij, want ik ga weer naar mijn geboorteland. Dat land dat eigenlijk niet meer bestaat, want het voormalige Indië lijkt in veel opzichten niet meer op het huidige Indonesië.  Niet voor niets dichtte Willem Wilmink: “Wil iemand weten waar Indië nog ligt? Tussen Duitsland en de duinen, tussen Assen en Maastricht”. In twee zinnen gaf hij aan dat Indische Nederlanders die destijds hun toevlucht zochten in Nederland hun geboorteland niet achter lieten, maar met zich meenamen naar ons land. Die culturele verhuizing is nog altijd voelbaar onder de betrokkenen. Zichtbaar tijdens pasar malams, maar meestal in eigen kring gedeeld met herinneringen en Indische gewoonten. 

Zo herinner ik mij hoe mijn oma als ik in mijn jeugd bij haar ging logeren, mij altijd begroette met de woorden: “En jongen, heb je al gegeten?”  En ook al zei ik ‘Ja, Oma’, dat hielp niet. Er moest eerst gegeten worden.

Tijdens een symposium vertelt de directeur van een Nederlands bedrijf in Indonesische producten over zijn ervaringen met vergaderingen in Nederland en Indonesië.  In ons land een keurige vergaderzaal, laptop en beamer, kopje koffie als welkom, dan beginnen met de agenda. Van opening en mededelingen tot en met rondvraag en sluiting. Nog even een frisje en dan snel naar de volgende afspraak.

Hoe anders waren zijn ervaringen in Indonesië.  Bij aankomst op het vliegveld wordt hij opgewacht door een onbekende  met een bord waar zijn naam en firma op staat.

Bij de begroeting (‘heeft u een goede vlucht gehad?’) volgt direct de vraag:  ‘En heeft u al gegeten?’  En ook al zegt hij ‘ja, in het vliegtuig’, dat helpt niet.  Hij wordt eerst meegenomen naar een restaurant. En onderweg naar de vergaderplaats wordt nog een keer aangelegd voor een hapje en drankje. De gesprekken gaan over alles, behalve over zaken. Over vakantie, over familie, over kinderen, over muziek. De vergaderingen verlopen ook vrij informeel, worden  steevast afgesloten met weer ergens een etentje en de afspraak dat de besproken punten wel per email verstuurd worden.

Het gevoel van de directeur dat hij eigenlijk voor niks is gekomen blijkt misplaatst. Terug in Nederland merkt hij dat er prima zaken zijn gedaan. Zijn eigen verklaring hiervoor is dat al die etentjes, al die gesprekken over alles behalve waarvoor hij kwam,  als voornaamste doel hebben om hem te leren kennen. Wie ben jij, ben je getrouwd, heb je kinderen, hou je van muziek? De Indonesische manier van zaken doen is eerst investeren in relaties, in vertrouwen. Als dat goed zit, komt het met zaken doen vanzelf wel goed.

Als ik straks in Indonesië ben zal ik dit ook weer ondergaan. Mensen ontmoeten met belangstelling voor jou. Eerst investeren in relaties en daarna wel verder zien. Helaas gaat het vaak anders, vooral in de politiek.

Zo wil de VVD vrijwel alle ontwikkelingshulp stopzetten. Zogenaamd omdat dat geen overheidstaak is, maar ik denk uit electoraal wantrouwen dat die hulp toch niets uithaalt. Wat een gemiste kans. Juist nu Indonesië groot belang hecht aan ons land als ‘gateway to Europe’, zoals de nieuwe Indonesische ambassadeur onlangs zei. Zij zei ook dat voor ons land Indonesië de ‘gateway to Asia’ kan zijn. Dat getuigt van visie en vertrouwen in de mogelijkheden en kansen die globalisering ons biedt. Indonesië opent zich voor ons land, waar de VVD zich steeds meer achter onze dijken terugtrekt. Misschien moet ik een afspraak maken met Mark Rutte en Stef Blok. Als ik ze zie meteen vragen:  ‘En heren, hebben jullie al gegeten?’

Column gepubliceerd in de Twentse Courant Tubantia, 23 juni ‘12

De auteur is muzikant, componist en tekstschrijver

MoessOn abuisievelijk uitgenodigd door NTR programma halve maan?

door   PJOTR.X SICCAMA

In dit programma werd  (met o.a.Aat v.d.Heuvel) de hoofdredactrice van het maandblad Moesson mevr.Marjolein v.Asdonck uitgenodigd en gevraagd hoe het met de Indo/Nederlandse gemeenschap gaat mt de 1^e t/m de 5^e generatie en de verschillen tussen die generaties en zo meer.

Ik begrijp niet (en met mij ongetwijfeld velen in  de Ind/Nederlandse gemeenschap) dat u mevr.M.v.Asdonck heeft uitgenodigd om de (bekende en ook fundamentele) vragen aan haar te stellen, om de simpele reden dat zij de Ind/Nederlandse gemeenschap niet representeert. Ik en met mij dus velen betreuren dit ten zeerste.

Nog afgezien van het feit dat de de vragen die u aan deze hoofdredactrice heeft gesteld al eeuwen bekend zijn, waren bovendien tendentieus in die zin dat op fundamentele vragen, zaken met ’’ appels en peren’’ werden vergeleken.  En zeker gold die vergelijking gesteld door de vragenstelster  van het programma (waar ik de naam niet meer zo duidelijk voor de geest kan halen) tijdens  ‘’het interview’’met mevr.M.van Asdonck.

In ieder geval heeft uw programma niets bijgedragen aan de helderheid van het onderwerp en vind het beeld dat bij mij is  achtergebleven volkomen vertekend.

Ter verduidelijking en ter oriëntatie zij gesteld dat u als redactie  immers dient te weten dat de Indo/(Indisch)Nederlandse gemeenschap GEEN  aparte ETNISCHE (groep) c.q. gemeenschap is als zodanig, maar direct verwant is aan de Nederlandse en Europese volken. Nederlandse c.q. Europese enerzijds en de Aziatische anderzijds.

De wortels van de Indo/Europeanen liggen derhalve zowel in Europa als in (Z.O.)Azië en dient ze  daarom als zodanig te worden gezien; want dit land (en Europa) is hún vaderland. (over het vergelijk tussen appels en peren).

Zij, de Indo/Europeanen, waren reeds Europees van geboorte en hadden in den vreemde dezelfde rechten en plichten van dien: opvoeding in taal en cultuur en wat dies meer zij.

Zij, de Indo/Europeanen hadden zich, ondanks de Europese verwantschappen, toch op eigen kracht en intelligentie, na hun repatriatie in dit land tot alle lagen van de Nederlandse gemeenschap weten door te dringen,  zonder dat ze indertijd in de watten werden gelegd ( zoals u wellicht bekend is indien u die episode van de geschiedenis goed heeft bestudeerd), zoals te doen gebruikelijk  en ‘’standaard’’ schijnt te zijn  bij immigranten.

Op die manier hebben zij zich behoorlijk laten horen en niet anders.

Hoogachtend,

PJOTR.X SICCAMA

De val van het Kabinet Rutte - 1 -- schept nieuwe kansen en mogelijkheden voor het Nieuwe Indisch Platform.

De val van het kabinet Rutt-1 biedt nieuwe kansen om de Indische kwestie hoog op de agenda te plaatsen.

Inmiddels heeft het nieuwe Indisch Platform veel sympathie gewonnen in de Tweede kamer. De Indische zaak was reeds in een ver gevorderd stadium, echter toen viel het Kabinet Balkenende.

In het Kabinet Rutte - 1 werd hoofdelijk gestemd slechts met 1 stem verschil werd de Indisch motie verworpen.

Het Nieuwe Indisch Platform kan zich nu bezinnen om met nieuwe Indische motie te komen bij het nieuwe aandienende Kabinet om de Indische NIOD-rapporten te heropenen; Met als uitgangspunt de Indische claim om te zetten in dat alle gerepartrieerden (320.000 toen, nu 98.000 ) als aanvulling op hun AOW aanvullend een maandelijks bedrag van € 700 netto gedrurende tien jaren ontvangt ;bijvoorbeeld.

Nu Nederland hiervoor geen geld heeft.

De val van het kabinet Rutte - 1 biedt nieuwe mogelijkheden.

Voor de politiek Den Haag een zaak om nu serieus te luisteren naar die groep met de onderbuik gevoelens die  Geert Wilders voor ogen heeft en hier ook volledig aandacht aan te besten. Met gaan van Geert Wilders zal deze groep niet op houden te bestaan, met het gevaar dat een Tweede Geert Wilders opstaat.

Tong Tong Fair maakt programma bekend

De Tong Tong Fair (voorheen pasar Malam Besar) heeft zijn programma voor 2012 bekend gemaakt. Van 17 t/m 28 mei is er muziek, dans en theater uit Papua, West Java en Zuid-Sumatra (Lampung).

Muziek en Dans

Dis in Indonesië. Topzangeressen Izaline Calister, Julya Lo’ko & Lilian Vieira presenteren Nomads, een muzikale trektocht met muziek uit hun jeugd. De beroemde fluitist Chris Hinze maakt een muzikale wereldreis met de

dangdutgroep “Behind the Actors” uit Bandung. En verder de Indonesische superster Anggun, dansinstructeur Kaili en het Gamelan-ensemble Widosari.

Gesproken woord

(Gebleekte Ziel). Yvonne Keuls zal      de prestigieuze Haagse Cultuurprijs ontvangen . Verder komen en signeren er schrijvers zoals Gustaaf Peek, Hans Vervoort, Kristine Groenhart, Patricia Steur en vele anderen. De Tong Tong Fair presenteert elk jaar een cross-over van oosterse en westerse culturen, met een sterk internationaal programma    en    diverse    boek-    en filmpresentaties. Dit jaar is de 54^e

Ontkenning van een bevolkingsgroep V (slot)

Vergroten

Anti-Nederlandse leuzen

Het gebouw van Onderling Belang dat vol werd beklad met allerlei vreselijke leuzen.

__________________________________________________________ 

Niet uitpakken maar inpakken. Voor de Nederlanders in Indonesië

was 1957 het jaar van Zwarte Sinterklaas.

 _________________________________________________________________

 Foto Anti-Nederlandse leuzen  - Het gebouw van Onderling Belang dat vol werd beklad met allerlei vreselijke leuzen

 In een gesprek met een journalist van een ochtendblad dat ik jaren geleden had, ging het over bevrijding in het algemeen en in het bijzonder (want het was toevallig op 5 mei, een offi­ciële Nationale Feestdag!) en we zaten op  die zonnige dag van de bevrijding te genieten op een Amsterdams terras. De beste brave borst, een goede vriend overi­gens, wist van de “bevrijding” van Nederlands Indië niets. Helemaal niet verwon­der­lijk omdat daar geen bevrijding wás om gezamenlijk joelend, jui­chend, met  vlag­getjes zwaaiend de begroeting van geallieerden en bevrijders in alle straten te vie­ren, zoals dat in Europa gebeurde.

Dat ultieme genot van visuele, auditieve en fysieke presentie van “geallieerde bevrijders” (zoals in Europa) was in Nederlands Indië (dat - evenals Europa door de Duitsers - in een grote puin­hoop werd achtergelaten en daar door de Japanse aggressor in een kerkhof was veranderd en nog walmend van lijkengeur) door de Nationale opstan­den – de Bersiap - niet eens mogelijk.

In plaats daarvan werden alle Europeanen en In­do/Eu­rope­a­nen in Nederlands Indië in een natio­nale opstand meegesleurd. Niemand werd de tijd gegund te herstellen van de verschrik­kingen en de per­soonlijke en hefti­ge ervaringen van het WO-trauma, die daar nog bijkwamen, welis­waar in een andere vorm maar even hevig. In het licht van die zware psy­chische omstandigheden moest men in Nederlands In­dië zien te over­leven. Er brak een periode aan van  angst en argwaan jegens elk (bestuurs) machts en/of elk ver­toon van hiervan.

 Die gevolgen van de diep gewortelde psychische ervaringen hadden de In­do/Eu­rope­a­nen bij hun overtocht naar het moederland tijdens de repatriëring onvrijwillig meege­nomen. Er waren voldoende bewijzen voor hun collectieve shock, waarover zelfs tijdens de gezamen­lijke tocht naar Europa om uiteenlopende redenen niet of nau­welijks werd gesproken. Men kon zeggen dat zij “voor een minuut” opgelucht wa­ren bevrijd te zijn ver­trokken uit het land waar ze geboren maar ook lief hadden gehad maar waar  de houding van de bevolking (weliswaar aangespoord) als een blad aan de boom van het ene moment op het andere omsloeg en zich hostiel ge­droeg tegenover andere inwoners die niet tot de autochtone bevolking behoorden.

De overtochten waren over het algemeen goed georganiseerd en de leiding van de repatri­atie en bemanning van de schepen deden hun best om de mensen op hun gemak te stellen en te entertainen zoveel ze konden. Ter vermaak tijdens de ongeveer 3^1/2 week du­ren­de reis werden bijna elke dag dansfeesten gehouden omdat men wist dat Indo’s nu eenmaal dol zijn op muziek, dans en entertainment. Dat divertisse­ment waren ze in Indië voor de oorlog gewend en dat werd daar ook danig gecul­tiveerd. Maar nu veran­derde die grote liefde voor dat land plotseling in een nacht­merrie die tijdens de over­tocht naar het moe­derland in diverse vormen al aan het licht kwam. De soms zichtba­re maar voornamelijk onzichtbare verschijnselen van trauma en gedeeltelijk shock bij de repatrianten (deels uit schaamte voor de verne­deringen in de oorlog wilden ze hun persoonlijke ellende met nie­mand delen) ma­nifesteerden zich reeds tijdens de boot-tocht: constant zieke mensen na­dat de zee­ziekte in de eerste week al voorbij was. De ziekenboeg was nagenoeg bezet; zo­wel bij vrouwen als mannen was er en opkomende migraine zonder dat men wist waar die vandaan kwam en die men die nooit eerder had gehad. Voor deskundi­gen op divers neurologisch terrein

moesten deze en andere verschijnselen aanwij­zingen zijn dat er zaken speelden die niet strookten met de nor­male gang van za­ken  en zeker niet tijdens een boottocht. 

Onbewust dansten deze mensen tijdens de overtocht hun onzichtbare ellende weg: ze maak­ten de overtocht zo vrolijk mogelijk als het maar kon, men wilde immers alles ver­ge­ten. Ze be­rustten op dat moment (nog) in hun lot, maar beseften niet dat zich bij ieder van hen lang­zaam en onbewust een drama voltrekken zou. 

En daarmee was het helemaal duidelijk geworden dat de repatrianten bij hun aankomst in Neder­land nauwelijks hun mond open kónden doen. De redenen waren duidelijk: angsten, zwaar getraumatiseerd en nog eens geshockt door het “welkom”, dat geen welkom kan worden genoemd. Het was voor hen eenvoudig desastreus om op die ma­nier een nieuw leven op te bouwen bij hun aankomst in het land van hun (voor)va­de­ren waarop ze zo lang hadden gewacht met een verlangen zo groot en hartstocht zo vurig die nie­mand ooit zou kunnen beschrijven. Aan hun nakome­lingen konden ze deze ervaringen zelfs niet in een notedop vertellen; ze waren ook voor hen zelf té  ge­compliceerd. 

In deze typering, zonder er ook maar een spoor van valse romantiek of pathos in te voe­gen, zal iedere Indo/Europeaan zich ongetwijfeld herkennen. Het vuur van de harts­tocht was nu door de kille shock gedoofd en de toekomst lag in handen van ab­solute onzeker­heid.

 Ik kan me nog heel goed herinneren dat in een directe TV-verslaggeving (toen de NTS) slechts één vertegenwoordiger van de Nederlandse Staat, nl. het Staatshoofd zelf, in de persoon van wijlen koningin Juliana, de situatie én positie van de repatrianten op hun waarde had geschat door de woorden uit te spreken bij aankomst van een van de schepen (m.s. Sibajak/J.v.Oldenbarnevelt) te Rotterdam  met de historische maar ook legendarische zin ”..Dit is úw land..”

Deze wijze woorden moesten bij haar dienaren de ministers toch als een bliksem zijn ingeslagen?

Maar ze waren horende doof. Dat was tegenover de koningin een belediging van de eerste orde.

De alleszeggende zin van de koningin werd simpel genegeerd.

Hadden de betrokken ministers (regering) soms de diepe betekenis van die zin niet  begrepen? (over reikwijdte gesproken).

De toekomst van de repatrianten was hierna “in limbo” en hierdoor onzeker, mede door de socia­le belemmeringen als  gevolg van de conclusies die de commissie Werner de regering in een verwerpelijk rapport had voorgelegd en dat van vooroordelen en ra­ciale connotaties krioelde; bovendien geheel ongefundeerd was opgesteld en slechts was geënt op volstrek­te ignorantie, naïviteit en domheid. De Overheid was en is in alles tekort gechoten en draagt de verantwoordelijkheid. De overheid had zich totaal vergist in de omvang van het probleem dat ze in feite zelf had veroor­zaakt: overschat­ting in haar eigen kunnen, blind geloven in ondeugdelijke rappor­ten van commissies en bovendien geen in­for­matie ver­schaffen aan de autochtone bevolking van de komst van, in wezen (dichte of verre) bloed­verwanten en/of nazaten.

De repatrianten werden bijvoorbeeld niet of nauwelijks begeleid en/of voorbereid op een nieuwe werkomgeving die ze slechts uit boeken – zij kregen in het voormalig Ne­derlands Indië immers een Europese opvoeding - en van persoonlijke verhalen ken­den en die werkomge­ving (arbeidsstruc­tuur en arbeidsprocessen) was een on­beschre­ven blad. In het labyrinth van onduidelijkhe­den om een plaats (en werk) te vinden, zagen ze zich noodgedwongen letterlijk en fi­guurlijk gedwongen om een bescheiden hou­ding, plaats en rol in de nog steeds (deels) vijandige bevolking in te nemen, die hen toch als vreemden en  niet als “echte” volwaardige Nederlan­ders zag en nooit erover werd geïnformeerd dat er in Indië (in den vreemde) naza­ten leefden van Nederlandse en andere Europese oor­sprong. De zo­veelste misser van de Staat die er zonder meer van uitging dat de repatrian­ten uiteindelijk op een natuurlijke manier in de Nederland­se samenle­ving zouden opgaan (vandaar de versprei­ding over het hele land) zonder een moment te beseffen dat dit niet geruis­loos kón ge­beuren, om de simpele reden dat de alge­hele erkenning van deze be­volkingsgroep, behorende tot de Nederlandse sa­menle­ving als zodanig diende te worden beschouwd, maar wat tot en met heden geheel ontbrak. 

Indien dat wel was gebeurd, zouden er nauwelijks maatschappelijke problemen zijn ont­staan, of in ieder geval vrijwel kunnen worden vermeden. De Nederlandse Staat had immers alle middelen tot haar beschikking om bij wijze van spreken, bij het begin al in één handom­draai de “Indische kwestie” tot een succesvol geïntegreerd sluitstuk van het Indiëbeleid te maken. Dat heeft ze om duistere redenen nage­la­ten.

 Inmiddels wachtten de repatrianten af wat er zoal met hen in de gegeven situatie zou ge­beu­ren, maar er kwam niets waardoor hun maatschappelijke posities (enigszins en in verhouding tot hun arbeidsverleden) konden worden hersteld. Repatrianten die op di­verse vakgebie­den zeer gekwalificeerd waren, konden hun (uiteenlopende) beroepen niet eens uitoefe­nen. In Indië goed tot hoog geschoold, gedisciplineerd en streng op­gevoed, werden ze gedwongen in allerlei fabrieken te werk gesteld om deels een bij­drage te leveren in de kosten voor de overtocht die Overheid had “voorgeschoten”. De zoveelste belediging, zo zag iedereen dat.

Ze waren op zichzelf aangewezen en hadden geen enkel beeld, laat staan een idée, van wat de overheid (de Staat) met hen van plan was. Maar die Overheid was helemaal niets van plan.  Er was dan ook geen enkele instantie, met na­me geen overheidsinstelling, die bijvoorbeeld de arbeidspotentie van de repa­trian­ten had onderzocht, hetgeen  immers juist op dát punt  het begin had moeten worden om deze mensen zo efficiënt mogelijk in het arbeidsproces in te leiden. De overheid en andere in­stanties waren hier ook weer steke­blind ge­weest. Allemaal ge­miste kan­sen om potentiële talenten te recruteren. Deze  in­spanning had het Bestuur in het voor­malig Indië ook nooit ondernomen. Het is niet alleen onbegrijpelijk maar ook on­vergeeflijk dom al die kansen die de over­heid had laten lopen. Maar nu in Ne­derland  moesten ze het zelf uitzoeken. Op zich was het voor hen

 Urnbijzetting in het (voorlopige) Nationaal Monument op de Dam. 29 april 1950.

 nauwelijks een pro­bleem om­dat ze in het voormalig Neder­lands In­dië wel gewend waren om zelf werk te zoeken en te vinden. Want de in­gebakken overle­vingsstrategie had de Indo/Euro­pe­aan zelf móeten ontwikkelen tijdens WO 2 en de onaf­hankelijkheidsoorlog. Een geluk bij on­geluk, zou men dat kunnen noemen, wat hen nu toeval­lig goed uitkwam.

In de barre en keiharde periode van de vijftiger jaren van de vorige eeuw vochten de re­pa­trian­ten ieder op hun eigen manier voor een waardig leven, weliswaar beroofd van hun dro­men, zonder substantiele hulp (of begeleiding) en met de ontkenning van hun werkelijk “zijn”, hun bestaan, zouden zij wel moeten leven ook in een voor hen wel­haast vijandige omge­ving. De meerderheid van de Nederlandse bevolking zag hen niet echt als verre bloedver­wanten en wanneer de Nederlandse bevolking geconfronteerd werd met de onalle­daagse gewoontes van de nieuwkomers zoch­ten deze heel tribaal hun eigen dagelijkse gewoontes op en trokken ze zich van de nieuwkomers terug. De Hollanders hadden, begrijpelijker­wijs ook hun eigen zorgen, net zo groot en behoeftig en dan  kon een stroom van “ver­meende bloedverwanten of nazaten” uit den vreemde nota bene niet zo direct vatten, (laat staan begrijpen). Voor de Hollanders (nooit ingelicht door de Overheid over deze bevol­kingsgroep) was de komst van de repatrianten, als gevolg volslagen duister ( het kwam hen niet goed uit) Het was voort­durend het aftasten van elkaars gewoonheden en rituelen en daarna zoeken naar overeenkomsten leek het wel.

 Met enige uitzondering van een handjevol Hollandse mensen, die zelf tijdens de Duitse bezetting in WO II hadden geleden en waar er enkele van hen de dood voor ogen hadden gezien,  had zich over hen ontfermd en hen omarmd. De Indische Nederlanders zagen in hen in ieder geval de pijlers, de ruggegraat zo men wil, van de Nederlandse Beschaving en dat was een geruststellende gedachte.

Voor niets gaat de zon op. De repatrianten hadden, ondanks de grote teleurstelling bij hun aankomst noodgedwongen én op eigen kracht een weg moeten vinden in een heel an­dere (werk)omgeving en ander klimaat, bij voortduring geconfronteerd met iets ande­re opvat­tingen over omgangsvormen dan waar zij zo aan gewend waren.

 Voor hen was er geen geoliede overheidsorganisatie zoals nu bijvoorbeeld het COA, Vluchte­lingenwerk en zo meer; voor hen was er geen ontvangstcomité dat ze van harte welkom heette, voor hen was er geen uitstekende hand om alles wegwijs te maken in het land van hun (voor)vaderen: HUN VADERLAND.

ZIJ  hadden immers Europese (voor)ouders en juist deze (verre) bloedverwanten bleken meer van xenofobisch van karakter te zijn bij de toenadering van de repatrianten dan bij de tegen­woordige immigranten die al die achtergronden niet hebben. Onbegrijpelijk en tegelijker­tijd beschamend.  Hoe was het ons geleerde zinnetje ook al weer: “van je familie moet je het hebben”. Kortom een onvergeeflijk schandaal.

ZIJ  werden op die manier niet bepaald in de watten gelegd zoals men met de huidig immigranten nu wel het een en ander pleegt te doen waarvan de modus zelfs standaard schijnt te zijn.

Voor de repatrianten hoefde deze “pampering” ook helemaal niet; men vroeg hen immers helemaal niets en al helemaal niets over de redenen waarom zij hier kwamen.

In het voor­malig Neder­lands Indië heerste een vrij sociaal liberaal arbeidsklimaat en er waren geen sociale vang­netten ter bescherming van werkenden zoals in Ne­derland. Met hun Neder­landse c.q. Eu­ropese opvoeding in Indië herkenden de repatrianten de Neder­landse samen­le­ving amper of hele­maal niet. Immers het gedrag en de om­gangs­vor­men van de Neder­lander strookte niet met dat­gene wat ze in Indië had­den geleerd: goede manieren, be­leefd zijn tegenover een ieder, met twee woorden spreken zonder aanziens des per­soons, kortom de etiquette van het fatsoen.

 In de Indo/Europese en Europese gemeenschap ontstonden

 als gevolg van de segregatie (zie het eerste deel) diverse niveaus en stijlen van leven: arm tot heel arm en rijk tot  heel rijk. Zowel de (vaak) rijke Europeanen als de rijk geworden Indo/Europeanen (meestal self-made) staken met hun sociale status de ogen uit van de rest van de Indo/Europeanen die  groten­deels een middenklasse vormden. En in deze maat­schap­pelijke verhouding was het woord solidair niet bepaald een woord dat dage­lijks werd gebezigd. En wanneer men de heden ten dage ter be­schikking staande actuele in­formatiebronnen raad­pleegt over de Indo/­Europe­aan, komt men niet zel­den onge­rijmdheden tegen. Dan worden er voorbeel­den van suc­cesvolle personen van Indo/Eu­ropese afkomst, Indo‘s dus, ten tonele ge­voerd, die vanaf de zestiger  jaren bekend zijn geworden op het ge­bied van de kunsten zoals, thea­ter, dans, film, muziek etc. met obligate commentaren dat zij het (toch) ge­maakt hebben! Daar kun­nen we suc­cessievelijk aan toevoegen dat ze dat succes (onder de alziende ogen van  hun ouders!) uit eigen kracht en inspan­ning hebben verworven. Ook carrières in de Krijgsmacht en op wetenschappelijk ge­bied (vaak medisch) worden dan uitgeme­ten. Maar de talenten op divers gebied onder de leden van de In­do/Europese be­vol­kingsgroep had men nauwe­lijks of helemaal niet in de gaten ge­had laat staan bevor­derd. Velen ont­wikkelden zich op eigen houtje, on­ge­subsidieerd of  nauwelijks ge­spon­sord door een of andere firma. Wat dat be­treft veel respect en lof en we gunnen hen het succes van ganser harte, dat vinden ik en ieder­een een goede ont­wikkeling; het zijn in feite nog fijne stipjes in het ge­heel, incidenten, maar die al flonkeren boven het ver­maledijde tranen­meer van de bitterheid van gisteren dat we met zijn allen hope­lijk zeer snel achter ons zullen laten om het plaats te laten maken voor de grote verwach­tingen die de Indo/Europeaan voor dit (ONS) mooie land voor ogen heeft.

Ik hoop  hiermee een bijdrage te hebben geleverd aan hen die de geschiedenis van de In­do/Eu­ro­peaan graag willen kennen en draag ik deze serie artikelen daarom op aan alle jonge men­sen en aan alle mensen van de Indo/Europese gemeenschap omdat ik weet wat het is om (een) Indo te zijn.

ICM COlUMNIST - PJOTR X. SICCAMA

Heeft U de vorige afleveringen gemist klik hier

Republiek Indonesia betaalt miljarden claims aan Ministerie van Buitenlandse zaken die in rook op gaan!

Deze week kwam ICM in bezit van een geheim dossier afkomstig van het Mininterie van Buitenlandse zaken, die het geld ontving van de republiek Indonesia voor de inlossing van de Indie - Claim.   

Dit aanleiding geweest voor redactie van ICM om hiervan melding te maken bij het AFM en De Nederlandse Bank.

Die doelen zijn NU te bizar om HIER te noemen; wel dat er NU door diverse personen en organisaties actie wordt ondernomen om een grondig onderzoek in te stellen naar het onderhavige dossier en aan de hand van deze onderzoekresultaten hiervan aangifte te doen tegen betreffende Min. en de verantwoordelijke personen, die in het dossier met naam en toe naam zijn genoemd.

Wat zal de republiek Indonesia wel denken dat 38 jaren achtereen het geld niet bij de gedupeerden is aangekomen! De claims zijn niet uitgedeeld, maar in rook opgegaan; waarde nu 8 miljard euro. Het gaat om een bedrag van 600 miljoen harde oude Hollandse guldens (waarde nu 8 miljard).

Jaarlijks werd door de republiek Indonesia aan het Mininsterie van Buitenlandse Zaken 18,7 miljoen overgemaakt, waarvan 2,7 miljoen werd ingehouden en naar de Nederlandse staat ging. Het resterende werd op derden rekening geparkeerd en beheert door de opgestarte Claimbureaus (BV's).

In 2003 werd de laatste betaling aan betreffende Ministerie gedaan, en heeft de republiek Indonesia zich aan zijn woord gehouden. De betreffende BV's hieven zichzelf op, zonder de claims uit te delen aan de rechthebbenden.

Al eerder werd dit door Gerrit Zalm  (VVD) van Min. Financiën gesignaleerd en dit publiekelijke geuit "dat Nederlandse Staat op het Indische vermogen zit".  Zijn partij genoot Kamerlid Halbe Zijlstra haalde op het Indisch podium flink uit naar de Nederlandse regering destijds waar die 600 miljoen van toen, die nu geïndexeerd 8 miljard waard, is gebleven en stelde Kamervragen hierover. Naast Halbe ambtenaren van betreffende ministerie die uit de schoolbanken klapten en met ontslag moesten bekopen.

Dit is aanleiding van deze melding voor de redactie van ICM om het hele dossier eerst grondig te bestuderen en hierop actie te ondernemen o.a. bij de collega media hiervan melding te maken en bij de toezichthouder het AMF. Andere verdere acties zijn voorbehouden aan de geiegende organisaties die de belangen behartigen van de Indische Gemeenschap van wie al hun bezittingen werden ontnomen in het voormalige Indie (Nu Republiek Indonesia)/ .

 Iedere Nederlandse burger die zoiets onder ogen krijgt is verplicht om aangifte te doen, destemeer een redactie,

=== WORDT VERVOLGD ====

Pasar Malam Rijswijk trapt het pasarseizoen 2012 succesvol af!

Het pasar seizoen ziet er veel belovend uit net als de koersenindex scoort deze een plus met een stijgende lijn. Met speciale beurs actie van ICM die inhield dat iedere 500 ste bezoeker een cadeau ontving - cd plus dvd  Melati in de sneeuw - kwam ICM uit  op 9 uitreikingen ofwel 4500 ste. Expo Rijswijk exact op 4.547 uit. Een uitstekend scorings resultaat. Uitzonderlijk bij deze pasar malam is dat standhouders voor de inkleding van de stand wel helft aan materialen thuis konden laten. De kramen werden voorzien van kleden en lampen. 

ICM werd door Expo Rijswijk helemaal in het zonnetje gezet;

Extra wand werd geplaatst op een groot projectiescherm te plaatsen en speciaal werd Internet aangelegd om de ICM Internetkrant te tonen die veel bekijks trok.  Ook een primeur dat N.I.C.C. samen met ICM stond op zeer prominente plek op twee informatie stands. Is derde pasar organisatie die ICM als Krant hoog in haar vaandel heeft staan, en in de watten legt.

Bezoekers waren erg enthousiast over de aankleding van de beurs; denk hierbij aan de prachtige entree, de palmen over de gehele beurs, verschillende decoratiedoeken die in de gehele zaal hingen en de kramen waar een hoop werk in gestoken is. Daarnaast waren de bezoekers erg te spreken over de diversiteit aan producten die in uw kramen werden aangeboden.  Naast de 6 restaurants met uitstekende kwaliteit, ook niet verwonderen, want deze pasar zit wel in Den Haag waar het barst van restaurants en toko's.

Fotoreportage staat op www.icm-online.nl  bij de rubriek foto's van de krant.

N.I.C.C - Korte berichten

Taman Yasmin kerk in Bogor geweerd door burgemeester

In Bogor probeert een burgemeester al enkele jaren de bouw van een Christelijke kerk in zijn gemeente tegen te houden. De kerk had in 2008 al geopend moeten worden, maar in het overwegend Islamitische Bogor is voor de voltooiing de vergunning ingetrokken na protesten van bewonersgroepen. Hoewel het hooggerechtshof de kerk in het gelijk stelde en de burgemeester gebood de verginning weer te verstrekken, gebeurt er sindsdien niets. Desnoods wil de gemeente een wettelijke regel invoeren, die het verbiedt om een kerk te vestigen in een gebied met merendeels Islamitische straatnamen. Het is de jongste poging om de vestiging van een niet/Islamitisch gebedshuis tegen te houden. Indonesië heeft een eeuwenlange traditie van religieuze tolerantie. De afgelopen jaren echter heeft een kleine groep Islamitische extremisten zich steeds vaker zichtbaar en gewelddadiger gepresenteerd. Deze groep bestaat grotendeels uit slecht-opgeleide en vaak werkloze jongeren. De gelovigen van de Taman Yasmin kerk houden al meer dan drie jaar hun dienst voor het kerkgebouw of in een woning van een van de leden van de congregatie. Onlangs echter werd deze dienst verstoord door een extremistische groep, die het huis belegerden en eisten dat de mis direct gestopt werd. De groep zou al schreeuwend naar het huis zijn getrokken en uitte bedreigingen, waarop de kerkgangers, hoofdzakelijk vrouwen en kinderen, het huis uit vluchtten. Toen de politie verwittigd werd, stuurde deze slechts enkele manschappen om te voorkomen dat de extremisten het huis zouden aanvallen.  

Kinderboek vervangt speeltje in Britse Happy Meals

Een bekende fastfoodketen heeft in Groot Brittannië een deal gesloten met de kinderboekenauteur:  Michael Morpurgo. Sinds kort treffen kinderen in hun “Happy Meal” geen plastik speeltje meer aan, maar het kinderboek: “Mudpuddle Farm”. De fastfoodketen is  met de auteur overeengekomen  om  negen  miljoen exemplaren gratis weg te geven. De opbrengst ervan zal gedoneerd worden    aan   het   goede    doel    van Michael   Morpurgo:  “Farms  for  City-Children”.  Aanvankelijk was er twijfel bij de auteur om met de fastfoodketen samen te werken, maar besloot om het toch te doen, omdat hij het een uitstekende methode vindt om kinderen aan het lezen te krijgen. Of deze manier effectief zal zijn, moet de tijd uitwijzen.

Bron: The Independent.

Langoer aap op Borneo toch niet uitgestorven

In het dichte en vrijwel ongerepte oerwoud van Borneo hebben wetenschappers een verrassende ontdekking gedaan. De Langoer aap een soort waarvan men aannam dat hij was uitgestorven, blijkt nog steeds  te bestaan. Een groep dieren werd aangetroffen in een gebied ver van de omgeving waar deze voor het laatst is gezien. De Langoer aap heeft een markant door een grote witte kraag omgeven zwart gezicht en is met camera’s vastgelegd. Deze waren in het gebied geplaatst om Orang Utans, nevelpanters en andere dieren te bespieden. Toen de Langoer op de filmbeelden opdook was de verrassing dan ook compleet. Een van de leden van het wetenschappelijk team, Brent Lokan, vertelde: “We zijn allemaal erg opgewonden. Dat deze apensoort nog in leven blijkt te zijn is spectaculair nieuws. Voor mij is deze ontdekking representatief voor de vele soorten dieren in Indonesië, waar we nog zo weinig van af weten”. En hij voegt er aan toe: “We zijn enorm blij dat de Indonesische regering nu echt iets gaat doen aan de illegale houtkap, want dat is de grootste bedreiging van deze diersoorten. Hopelijk wordt deze nieuwe maatregel goed gehandhaafd, want alleen dan hebben apen zoals de Langoer en zovele andere bijna met uitsterven bedreigde diersoorten een kans om te overleven”.

Grootste Hindoetempel van West Europa in Den Haag

Den Haag krijgt vrijwel zeker de grootste Hindoetempel van het vaste land van Europa. Alleen in Engeland is er een nog grotere tempel te vinden. Naast het tempelcomplex zullen er

ook twee woontorens verrijzen met appartementen. Het tempelcomplex zal bestaan uit drie gebedshuizen, zogenaamde “Mandirs”. Tevens komen er gemeenschappelijke en commerciële ruimten. Het is een miljoenenproject, waarin drie Hindoestaanse stromingen zich verenigd hebben in een consortium en garant staan voor de financiën. De gemeente Den Haag betaalt er niet aan mee, zegt wethouder Marnix Norder. Wel juicht hij het plan toe: “Het wordt een icoon voor onze stad en voor heel Nederland”. In de regio Haaglanden vormen de Hindoestanen verreweg de grootste allochtone bevolkingsgroep, met bijna 50.000 mensen. In Den Haag alleen al vormen ze  tien procent van de bevolking. Het complex verrijst achter het Station Hollands Spoor. In 2014 zal het complex in gebruik genomen worden.

“Apies kijken” is tegelijk ook “Mensen kijken”

Dat apen de topattracties zijn in elk dierenpark, zal duidelijk zijn. Mensen houden nu eenmaal van “apies kijken”. Maar de vraag is hoe de apen aankijken tegen die vreemde haarloze “apen”, die hen staan aan te staren. Australische wetenschappers hebben ontdekt, dat met name Orang Utans zich kostelijk kunnen vermaken door naar de mensen te kijken. Zelfs bij slecht weer, als andere dieren beschutting zoeken, blijven zij het liefst zo dicht mogelijk bij de mensen, om maar niets van het schouwspel te hoeven missen. Het onderzoeksteam

heeft een proef op de som gedaan, door een groot deel van de glaswand van het apenverblijf af te plakken. Ze dachten   dat    de   Orang   Utans   zich  Foto: Tom Low daardoor konden verbergen voor al die starende mensenogen. Echter integendeel gingen ze letterlijk elkaar verdringen voor dat ene kleine kijkgat, waarbij ze elkaar vaak afsnauwden om maar vooraan te kunnen staan. Het resultaat van dit onderzoek weerspreekt in ieder geval de gevestigde wetenschappelijke ideeën, dat apen gestrest zouden raken van hun menselijke bezoekers.

Bron: The Daily Telegraph.

Keurmerk voor verkoopadres evenemententickets

Al heel lang kampt men met het probleem van ticketvervalsing, zwarte handel en meer malafide praktijken bij de verkoop van tickets voor grote concerten en andere evenementen. Met ingang van 1 juni 2012 krijgen alleen officiële verkoopadressen een vergunning om tickets te verkopen en moeten hiertoe duidelijk zichtbaar een keurmerkvignet tonen. De initialtief-nemer SKEN (Stichting Keurmerk Evenementen Nederland) wil op deze wijze illegale praktijken een halt toeroepen. Deze nieuwe regel geldt eveneens voor internetverkoop. Vaak kopen sites grote hoeveelheden kaartjes op om die dan tegen zwarte marktprijzen van soms wel drie maal de normale waarde door te verkopen. SKEN Ticketkeur stelt een aantal eisen waaraan verkooppunten dienen te voldoen.  Zo moeten sites rechtstreeks werken voor de organisatoren en dat ook kunnen aantonen. Een groot aantal hiervan, zoals Ticketservice, de Vereniging van Nederlandse Poppodia en de Vereniging van Schouwburg en Concertgebouwdirecties hebben zich al bij dit initiatief aangesloten.

Musical: The Buddy Holly Story komt naar Nederland

Theaterproducent Albert Verlinden heeft bekend gemaakt dat volgend jaar de musical over het leven en de muziek van Buddy Holly in Nederland te zien zal zijn. Na ruim twaalf jaar met veel succes op het West End in London te hebben gestaan, zal de beroemde musical op 3 februari 2013 in première gaan in Tilburg. Daarna volg een groot tournee door Nederland. De hoofdrol

   Buddy Holly en Tim Akkerman (foto: Musical Journaal)

wordt vertolkt door Tim Akkerman. Buddy Holly was een legendarisch idool in de jaren vijftig. Bekende hits zijn onder andere: Peggy Sue en That’ll Be The Day. Met zijn muziek legde hij mede de grondslag voor de Rock & Roll en was een inspiratiebron voor tal van grootheden zoals The Beatles, The Rolling Stones, Bob Dylan, enz. Buddy overleed op 3 februari 1959 bij een vliegtuigongeluk, slechts 22 jaar oud. Zijn dood werd toen door veel van zijn  fans beschreven als: The Day The Music Died.

Alle boekbesprekingen uit onze Nieuwsbrief op een rij

Wist u dat ICM/Online, de Indische Internetkrant, iedere Nieuwsbrief van het NICC integraal overneemt en verspreidt onder hun eigen lezers? En dan te bedenken dat ICM een bereik heeft van ruwweg 400.000 lezers? En bovendien neemt Ferry Schwab van ICM de moeite om verschillende artikelen en rubrieken er uit te lichten om afzonderlijk nog eens onder  de aandacht te brengen. Zoals bijvoorbeeld onze reeks  Boekbesprekingen, die Ferry heeft gerubriceerd tot één item vanaf januari 2011 tot nu. Dit is een enorm werk en wij zijn Ferry dan ook erg dankbaar dat hij dat voor ons doet. Neemt u zelf eens een kijkje. Als u zich bij ICM aanmeldt als abonnee ontvangt u daarbij tevens een prachtige CD  of DVD naar keuze cadeau. Verder heeft ICM een groot aantal eigen producties op DVD, onder andere van Pasar Malams en andere bijzondere evenementen, tegen aantrekkelijke prijzen. Alle info vindt u op de website:  www.ICM-Online.nl.

5e boek getiteld de 7 W's van Rudy Eduard Groenewald is uit.

Op alle koempoels is Rudy te vinden, en toch nog tijd op een boek te schrijven alleen maar chapaux!

Wat zijn nu die 7 "WWWWWW" Ik kom niet verder dan 6; Mail snel naar Rudy of ga naar zijn pagina en bestel het, dan weet U wat die 7e W is.

DE ONTKENNING VAN EEN BEVOLKINGSGROEP

De segregatie- en cultuurpolitiek van de politieke macht­hebbers des­tijds in Nederlands Indië had een maatschappelijke en desa­streu­ze uit­werking.   De autochtone bevolking werd in het geheel niet betrokken bij het belang van het land en bij het lands­be­stuur hetgeen in elk opzicht volkomen kortzichtig was. De autochtone bevolking en de Indo/Europeanen leefden in een politiestaat. Ik verwijs hiervoor onder andere naar de geschriften  en uitspraken van de oud minister van Onderwijs van Indonesië Abdulgani en generaal Nasoetion, die op niet mis te verstane wijze deze leugenachtige repressieve politiek van de Nederlandse Staat hadden verwoord.

 Dan de andere bevolkingsgroep: de Indo-Europeanen,(afstammelingen uit verschillende Europeanen, die in het land geboren zijn leefden en werkten) en niet alleen van Hollandse afstamming, te oordelen en te zien aan hun naam en diverse uiterlijk. Omstreeks 1952 telde deze Indo/Europese bevolkingsgroep maar liefst 300 duizend,  ( afstammelingen hiervan hadden  onderling vaak een bloedverwantschap en tegelijkertijd ook met de autochtone bevolking), maar deze  liet het bestuur volkomen koud, dat wil zeggen dat het bestuur deze bevolkingsgroep in de archipel hen als “gewone” Europeanen beschouwde, hetgeen zij in wezen niet waren. Voor het bestuur bestond deze (gemengde) bevolkingsgroep volgens De Nederlandse Staat dus  niet, omdat zij als ‘’gewone Europeanen’’ werden ingeschreven: hun geboorteaktes is het enig  bewijs van hun bestaan, maar niet gespecificeerd als zodanig (ze keken wel uit) eenvoudig vanwege hun gedeeltelijke Europese afkomst en bovendien, grotendeels  een Nederlands identiteit hadden. (ieder die in het voormalig Nederlands Indië werd geboren uit Nederlandse en/of andere Europeanen met gemengde verbintenissen had alle rechten en plichten als een Nederlandse burger en dus  recht op de Nederlandse nationaliteit). Deze bevolkingsgroep voelde zich zeer verbonden met het land waarin ze geboren waren.  – Dat verklaart in onze tijd een en ander hun ‘’zekere hang’’ naar hun geboortegrond en alles wat er mee samenhangt. Dit is een natuurlijk verschijnsel dat elke bevolking(sgroep) in de Wereld nu eenmaal heeft.

De onderlinge afgunst van en binnen deze bevolkingsgroep en de autochtone bevolking wist het Koloniaal Bestuur op alle mogelijke manieren handig gebruik te maken, waarbij de Indo Europeaan als een soort buffer werd gezien en als zodanig beschouwd.  Het Binnenlands Bestuur verwachtte nauwelijks weerstand vanwege haar deels maatschappelijke chantabele positie.

Immers zij hadden  eveneens de Nederlandse Nationaliteit en werd als zodanig gezien als ‘’volwaardige’’ burger van het Rijk, (naar het haar uitkwam en uitkomt) met een groot verschil dat juist deze groep in de Archipel, ondanks haar legitieme status geen reële en  actieve deel had in het bestuur .sterker nog, ze werd voor belangrijke bestuurfuncties zo veel mogelijk verre van gehouden. Het ‘’gevaar’’ van indirecte beïnvloeding loert via hen naar de autochtone bevolking en was immers een risico die in de gegeven constellatie niet al te licht moest worden geacht, vond het bestuur.

 De autochtone bevolking kon al helemaal niet rekenen op een werkelijke bestuurstaak in de Archipel.

 Het is overduidelijk dat het hele staatsapparaat gericht was op segregatie van groepen: naar alle schijn een slecht en verdraaide kopie van het regime in Zuid Afrika, met een nog kleurrijkere en  sociaal spectrum.  Het ontkennen van een bevolkingsgroep is een misdaad die nu actueler is dan ooit.

Wordt vervolgd.

Columnist ICM

Pjotr.X.Siccama

Ons nieuwe abonnee Hans Vervoort plaatste heden een publicatie op ICM Blog namelijk als auteur van het boek getiteld "Weg uit Indië".

  Dit gaf aanleiding bij de redactie Hans Vervoort te vragen om als columnist  passages uit zijn uitgebrachte boeken periodiek op ICM te publiceren. Hans stond welwillend tegenover dit verzoek..  Hiervoor is de redactie Hans Vervootr zeer erkentelijk.  Over vrijwel geen enkele periode in de moderne geschiedenis is eigenlijk zo weinig bekend (zeker bij het grote publiek) als over de oorlog in het voormalig Nederlands-Indië en de nasleep die daarop volgde . De redactie denkt aan een wekelijkse column die dan tezamen met het ICM week Overzicht  meekan. Hans zal het team fors versterken naast  Albert van Prehn, Pjotr Xerxes Siccama, Inez Makadoero, Hans Vogelsang, Wouter Muller, Ellen Hauwert, Ferry Schwab sr. en verder niet genoemde repondenten.  

Hans Vervoort (Magelang, 1939) behoort tot de laatste generatie schrijvers die is opgegroeid in Nederlands-Indië. Hij schreef in 1974 het bekende reisverslag Vanonder de Koperen Ploert. Zijn meest recente "indische" publicaties zijn Kind van de Oost, een bundeling autobiografische jeugdverhalen en Retourtje Tropen, een reis door Sumatra en Java (beide uitg. Nijgh en van Ditmar, 2005). Weg uit Indië, zijn eerste kinderboek, verscheen in 2012 bij Uitg. Conserve. Een week voor zijn overlijden mailde F. Springer die het boek las Hans erover: Het moeilijkst is de t o o n die je tegenover jeugdige lezers moet aanslaan. Vooral niet die van de oudere betweter. Dit heb je allemaal prima weten te vermijden: je spreekt de lezers aan als gelijkwaardigen die je serieus neemt, en zo moet het ook, want 'kinderen' zijn niet gek of achterlijk. Je weet 'onze' geschiedenis op een spannende manier en zonder teveel uitleggerij op te dienen. (Ook de generaties van 40 en zelfs vijftigjarige totoks zouden je relaas moeten lezen, de meesten weten geen fuck van 'Indië etc'). Hans Vervoort zal wekelijks kleine - op zichzelf staande -  scenes uit dit boek en andere als column publiceren bij ICM. Op zijn website vindt u meer informatie. Zie www.hansvervoort.nl

Blijkbaar is het in Nederland nog altijd de graai en afpak-methode als het om rechtmatige zaken gaat.

Zo, blijkt nog steeds, dat, er verschil wordt gemaakt in Joden die hier in Nederland als EUROPEAAN hebben geleden en mensen uit de voormalige kolonie waar zelfs ook de oorzaak ligt van het lijden na de tweede wereldoorlog vanwege de eigen uitbuiting zucht Wij die uit de Indische archipel komen gewoon als niets worden beschouwd en gewoon doodleuk als de jongos of baboe worden gezien. De inlander die geen rechten heeft en nooit is erkend als mens laat staan volwaardig burger.

Het doet mij verschrikkelijk kwaad worden en als ik niet een half bloed was geweest, geen kinderen hier had, en geen binding met dit land, was ik misschien wel net zoals de Ambonezen het verkeerde pad van recht halen koste wat kost gegaan. Echter, als innerlijke beschaafde indo, zal ik mij alleen maar boos maken en tegelijkertijd heb ik diep medelijden met een typisch Nederlands volkskarakter, namelijk, het zorgen voor jezelf zonder al te veel bekommering voor de anderen. Je ziet ook binnen onze Nederlandse maatschappij, dat er hoe langer hoe meer armen gaan ontstaan, er wordt gewoon keihard bezuinigd op juist die maatschappelijke elementen zoals, zorg, opleiding, ondersteuning van de zwakkeren in onze maatschappij die niets kunnen doen tegen het feit dat zij een handicap hebben, bijstandsmoedertjes met een gezin, de werkende klasse in een woord gevat.

Hoe tegenstrijdig is het als je ziet dat er nog steeds bank directeuren gesponsord worden door de overheid, wel in de vorm van een klucht, want het moet niet duidelijk zichtbaar worden.

Alweer zoveel miljarden bovenop de al uiterst veel vergende bezuinigingen die alleen de werkende man moet opbrengen en alles wat onder gemiddeld sociaal nivo leeft.

Ik ben geen voorstander van communisme maar als ik met mijn simpele obswerveringen deze wereld betracht waar in wij leven dan zou ik zeggen liever vandaag dan morgen, mits het ook niet zo is dat wij net als andere voorgaande regimes ook een top laag hebben die zich boven de gewone man opstelt.

Ons land moet dan wel bezuinigen, maar als ik het met mijn simpele waarnemingen zo aanschouw en een bezuiniging moet doorvoeren zou ik zeggen haal het voor een groot deel vandaan van diegenen die het kunnen missen en laat de ministers en bankdirecteuren alvast beginnen met een goed voorbeeld. Gooi projecten zoals meedoen aan allerlei buitenlandse missies weg, en besteedt dat geld om jouw kas op orde te brengen, liever een goede zorg binnenlands dan eentje in het buitenland wat geen zoden aan de dijk brengen dan alleen maar mislukkingen en geldsmijterij.

Er zijn meer noodlijdende factoren in ons land die het geld heel goed kunnen gebruiken zoals de zorgsector, de bejaardenzorg en langdurig ziekenzorg, die nu op springen staat vanwege personeel en geldgebrek en waar onze oudjes en zieken het gelag moeten betalen. Ik wil niet oud worden in deze maatschappij waar ik mijn zorg moet inkopen op mijn ouwe dag of als ik toevallig in een verzorgingshuis beland. Het is zo dat de zorg individueel ingekocht moet worden, dus als ik rijker ben dan mij mede mens kan ik vaker worden geholpen om op het toilet te zitten of gedoucht worden. Schrijnend en onmenselijk. Niet beschaaft en vergeten wordt dat een leven meer waard is dan het stomme geld.

Het wordt hoog tijd dat er gelijke normen gelden voor alle ouderen van dagen die in een bejaardenhuis komen te zitten en langdurig zieken die nooit meer beter worden.

Ik wil dan wel eens zien of onze minister nog steeds denkt aan bezuinigingen in de zorg, wedden dat het ineens verandert en het prioriteit heeft?

Wij leven in een geldmaatschappij, eigenlijk een hel op aarde waar de duivelse trawanten hun ego rol in hebben.

Deze hel hebben wij met ons allen geschapen, niemand is onschuldig ook ik niet.

Wij vinden het toch goed zo? Ik hoor wel enkele protesten, maar als het op stemgedrag aankomt zie je weer dat het instituut in stand wordt gehouden en laten wij ons weer een rad voor onze ogen draaien door op die loze beloften en mooie praatjes van politici in te gaan.

Het zij zo, verander de wereld en begin bij jezelf zou ik zeggen, en heb ik de moed om te beginnen? Nee, volmondig nee. Eerlijkheidhalf nee. Want ik kan gewoon niet meer anders, als ik anders wil, kan ik mijzelf in de grootste problemen brengen, de maatschappij accepteert geen zonderlingen, die laten ze vaak barsten, gewoon omdat die te druk is met het verzamelen en verdelen van macht en kapitaal.

En macht en kapitaal gaan hand in hand en alles wat daarbuiten valt, is om te negeren en mag zijn eigen weg zoeken als die maar niet lastig gaan worden.

Leve de mensheid en den duvel en zijn moer.

Albert van prehn (ICM moderator) 17 februari 2012.

ICM Breaking News van 13/2 -2012

Maandelijkse Nieuwsbrief van N.I.C.C is uit. 

N.I.C.C staat voor Nederlands Indisch Cultureel Centrum.

De redactie meent om aan dit item extra aandacht te wijden in de ICM Breaking News  van vandaag. Al bij de verschijning had deze nieuwsbrief (blad) de aandacht van de redactie van ICM. Met Hans Vogelsang (hoofdredacteur) er over gehad over de naamsverandering van Nieuwsbrief dit te wijzingen in Maandblad N.I.C.C. Dit is toch geen nieuwsbrief meer met ruim 40 pagina's, nog niet gesproken dat teller van de abonnementen  nu op de kop af op 4000 staat.

De Nieuwsbrief ligt in het verlengde van het initiatief voor de voorgenomen oprichting van het Nederlands Indisch Cultureel Centrum in Den Haag.

De eerste ideeën voor het oprichten van een INDISCH CENTRUM zijn eigenlijk ontstaan na het sluiten van het Indisch Huis in de Javastraat in Den Haag. Hierdoor wordt het ontbreken van een dergelijk Indisch Centrum waar Indische mensen elkaar kunnen ontmoeten als een steeds groter gemis wordt ervaren. Maar N.I.C.C realiseert zich ook dat het heel anders van opzet moest worden. De visie was dat de basis van het Indisch Huis niet breed genoeg is. Met alleen herdenken en herinneren, met daarnaast nu en dan een fototentoonstelling en af en toe een kumpulan, is als centrum geen bestaansrecht te ontlenen.

Bovendien was er in die tijd nog een ander Indisch Centrum, dat de deuren sloot, waar de nadruk op zaalverhuur voor vergaderingen, feesten en partijen werd gelegd. Het N.I.C.C is van mening dat deze weinig pluriforme formules van start af aan mede oorzaak zijn geweest van de teloorgang van beide centra, omdat nu eenmaal met een dergelijk beperkte basis een exploitatie niet sluitend geheel is te maken.

Het centrum dat N.I.C.C voor ogen heeft, moet gedragen worden door vier pijlers:

a. een breed scala aan activiteiten voor alle leeftijden en toegespitst op de doelgroepen

b. een stilteruimte voor herdenken en herinneren

c. een intieme theaterzaal met zo’n 250 zitplaatsen

d. zaalverhuur, een helaas noodzakelijk commercieel aspect teneinde de sociale activiteiten te kunnen bekostigen

Bovendien willen het N.I.C.C hoge prioriteit schenken aan herkenning, ontwikkeling en begeleiding van jong aanstormend talent op gebied van kunst en muziek(Academie), in de meest brede zin van het woord. Dit streven zal mede tot uitdrukking komen in het activiteitenaanbod.

De initiatiefnemers zijn van mening dat Den Haag recht heeft op een eigen Indisch Centrum. Gaandeweg is er een zeer ambitieus en groots opgezet plan ontwikkeld dat na realisatie de Indische mensen in Den Haag en omgeving een geweldig eigen Huis gaat bieden en waar ieder die zich verwant voelt of is met de Indische cultuur trots op mag zijn.

Even een zijsprongetje,

nu terug naar maandelijkse N.I.C.C. Nieuwsbrief,

De maandelijkse nieuwsbrief van N.I.C.C ademt de sfeer reeds uit van Het Nederlands Indisch Culturele Centrum virtueel getuige de opmars van de abonnees nu op de teller 4000 staat. De schattingen zijn dat deze in 2012 gestaag zal groeien tot het dubbele hiervan, mede door de verspreiding via ICM. Bovendien zal hoofdredacteur Hans Vogelsang zelf met het nieuws naar buiten komen waar aan het blad - praten niet meer over een nieuwsbrief met ruim 40 pagina's en mooi afbeeldingen - een nieuw onderwerp wordt toegevoegd dat het nu compleet maakt.  Bij het Indische Huis had men 1 miljoen nodig en toen kwam het blad, en bij het N.I.C.C hebben ze € 0 nodig om maar een voorbeeld te noemen. 

Op ICM Facebook pagina verscheen het volgende:

Digitale N.I.C.C. - Maandelijks Nieuwsbrief (blad) staat nu op ICM archief vanaf 1/1-2011 - U hoeft nu niets meer te missen!

Digitale N.I.C.C. - Nieuwsblad bevat ruim 40 pagina's met boordevolle Indisch wetenswaardige content en ontwikkelingen. U vindt hier o.a. de actuele Indische zaken die op dat moment spelen. Het bevat o.a. besprekingen over boeken, Cd en dvd, de culturele agenda , de pasar malam kalender die geldt voor dat moment. Thema's en artikelen die naar het verleden teruggaan, en uiteraard column van de maand, naast recept van de maand.

Binnenkort wordt er extra item aan toegevoegd. Hierdoor is het nu compleet, en zal het Nieuwsblad in de schaduw van de MoessOn komen te staan, en gezien de opmars aan abonnees (nu 4000) zal straks de MoessOn in de schaduw komen te staan van N.I.C.C blad.

Om nieuwbrieven te lezen ga naar ICM Archief NICCof gewoon naar www.icm-online.nl

Maandelijkse N.I.C.C. Nieuwsbrief (blad) Februari is uit.

Beste lezers,

Hierbij al weer de februari editie van onze Nieuwsbrief, met daarin onder andere de volgende onderwerpen. Nu in PDF (te openen met Adobe Reader) Klik hier   Nieuwsbrief…

• De laatste aflevering van de serie over de Birma-Siam Spoorlijn
• Boekantiquair Gert Jan Bestebreurtje
• Inleidend artikel over de Bersiap
• Tjempaka, woongroep voor Indische ouderen
• En de rubrieken: Recept van de maand, Korte berichten, Boekennieuws en de Indische Agenda, welke laatste voor het eerst gesplitst is in de gewone evenementenagenda en een speciale Kids agenda.
• Verder nog wat korte artikeltjes en tenslotte de Pasar Kalender 2012.

Wij wensen u weer veel leesplezier toe.

Met vriendelijke groet,
namens de redactie,
Hans Vogelsang. 
 
Het N.I.C.C. heeft een informatiestand op de Pasar Malam Rijswijk op 25 en 26 februari 2012, samen met ICM-online. Kraam nummer 080 en 081. U komt toch ook even langs?