Historische taboes

De donkere keerzijde van de Gouden Eeuw - WIC en VOC- zien wij liever niet te veel onder ogen.

Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus.

Koloniaal gezelschap op Java, met op de achtergrond drie bedienden. Periode 1924- 1928. Beeld Prentenkabinet Leiden

Sylvana Simons heeft de nodige kritiek gekregen op haar besluit voor DENK de politiek in te gaan, vanwege het standpunt aangaande de Armeense genocide, die het Duitse parlement toevallig nu net officieel heeft erkend. Het DENK-taboe dat hier op de waarheid rust, vloeit voort uit de Turkse nationalistische ideeën waarmee de partij-oprichters zijn grootgebracht, zodat een openlijke erkenning van de Turkse schuld voor hun achterban te pijnlijk is.

Keerzijde Gouden Eeuw

Vooral - en dat is vanwege alle kritiek op Simons' wegkijken bij de Armenocide in combinatie met haar zwarte emancipatieagenda van belang - de keerzijde van de Gouden Eeuw, die wij vooral met Rembrandt associëren, zien wij liever niet te veel onder ogen. Daarbij gaat het vooral om wat zich laat samenvatten in de trefwoorden WIC (West-Indische Compagnie) en VOC (Vereenigde Oostindische Compagnie).

Het VOC-gevoel, dat premier Balkenende nog ter inspiratie aanprees, roept op Java andere sentimenten wakker dan nostalgische 'tempo-doeloe'-herinneringen. Hoeveel staat er in onze schoolboeken over de bloedbaden die J.P. Coen en Van Heutsz - beiden ooit door de dankbare Nederlandse natie met een groots monument vereerd - aanrichtten? Toen enkele jaren geleden Colijns bijdrage daaraan door diens biograaf Herman Langeveld uit de doeken werd gedaan, leidde dat tot een storm van verontwaardiging: hier werd een heiligenstandbeeld neergehaald.

Het grootste taboe geldt nog steeds de neokoloniale heroveringspoging van Indonesië na 1945, waaraan veel politici met het oog op de luidruchtige lobby van Oud-Indisch-gasten lang hun vingers niet wilden branden. Het structureel gewelddadige karakter van het Nederlandse optreden wordt ook nu nog slechts schoorvoetend erkend. Elke keer als er een poging werd gedaan de zaak bij de naam te noemen stuitte dit op grote weerstand.

****ICM Redactie  de VOC, die de kas van Soekarno leeg plunderde, het Indische Goud weg sluisde naar Amerika, gekscherend genoeg werd eenzijdig de Commissie van Gaalen in opdracht van VWS in het leven geroepen, om het Indisch Geld en het Indisch Goud nog verder te verduisteren  "Onderzoekrapport naar tegoeden

particuliere bank en - levensverzekering van Nederlanders in Indie 1940 -1958"   De betaalde onderzoekers werden door journaliste Grisselde Molemans verifieert op de waarheidsbevinding, deze kwam er achter dat het Indisch Goud in VS lag opgeslagen, na deze ontdekking, gekscherend genoeg met een cryptische publicatie dat Indisch Goud naar Amsterdam, plaats van  de DNB - bank werd getransporteerd.  

'Politionele acties'

Nog in 1994 ging tijdens de Poncke Prince-affaire de VVD daarvoor al bij voorbaat op de knieën. De ingeburgerde term 'politionele acties' zegt in dit verband genoeg: het Indonesische onafhankelijkheidsstreven wordt daarmee niet als politiek vraagstuk gezien, maar als een politievraagstuk weggezet. Wij voerden ginds geen oorlog, wij handhaafden slechts de orde. Wel, de orde handhaven: dat deed de hertog van Alva indertijd ook.

* ICM redactie,  is het politieke correctheid,  of je eigen misdaden verbloemen? Hoe noem je een land binnenvallen met 100.000 militairen dat door hele wereld erkend is op 17 augustus 1945, je pleegt dan genocide om 200.000 argeloze Indonesische burgers te vermoorden. Wie waren  diegenen  besluit namen ?   Was het niet het Kabinet,   De Tweede Kamer, en het hele volk dat achter deze misdaad stonden. Behoudens MP Drees, die op de vooravond zijn ontslag nam. Hoe zag het Kabinet uit ?   Niet te vergeten wat ze hun  341.000 Nederlandse-Indische burgers hebben aangedaan door het ontnemen van hun  burgerrechten, bezittingen en banktegoeden dit 70 jaar onder de radar gehouden. Hoe heet dit ook al weer  ?  "Het gedrocht Traktaat van Wassenaar? ".  Een praktijkvoorbeeld van hoe de Overheid haar burgers buitenspel zet, was Traktaat een noodwet om al onze rechten, bezittingen, en banktegoeden te ontnemen? 

Afgelopen najaar hield ik in Bronbeek een lezing over deze kwestie. Onder mijn gehoor bevond zich een oudere Javaanse dame, die schetste hoezeer haar vader, bediende in een koloniaal huishouden, het als vernedering had ervaren van een ander toilet gebruik te moeten maken. Nu zal dat ook in vooroorlogse Europese standensamenlevingen wel zijn voorgekomen, maar in de raciale standensamenleving in Nederlands-Indië, waar in de context van buitenlandse overheersing ras en stand samenvielen, wringt dat meer. Reactie van de dochter van een oud-koloniaal: U moet niet van alles een punt maken. Dat is kenmerkend voor het onvermogen van sommige blanke Nederlanders de wereld door een andere bril dan hun beperkte eigen te zien.

Slavenhandel

Dat brengt mij tot slot op de WIC-erfenis: de slavenhandel. Die was als zodanig geen typisch Europees verschijnsel, en evenmin per definitie raciaal getint. Dat laat onverlet dat de transatlantische versie uiteraard wél sterk door raciale vooroordelen werd gelegitimeerd. Het is opnieuw een smet op het eigen verleden, waarmee Nederland liever niet te veel wordt geconfronteerd, wat mede de boze reacties op Simons verklaart.

Nog Martin Sommer reageerde 21 mei afwijzend op de suggestie van hoogleraar Caribische geschiedenis Alex van Stipriaan om aan de slavernij evenveel aandacht te besteden als aan de Tweede Wereldoorlog, omdat dat laatste volgens Sommer toch belangrijker is. Dat is nog maar de vraag. Een land als de VS worstelt vandaag in elk geval veel meer met de gevolgen van het eerste dan van het tweede. En dat Nederland daar officieel minder mee worstelt, is misschien juist deel van het probleem. De Oorlog gaat om het leed dat anderen óns hier hebben aangedaan. De slavernij om het leed dat wij elders ánderen hebben aangedaan. Door meer oog te hebben voor het eerste dan het tweede onderscheiden wij ons niet wezenlijk van DENK.

_{Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus.}

INDIËGANGERS KOTSMISSELIJK VAN INDONESISCHE SCHADECLAIMS

Klopjacht op de staatskas

Het is de Nederlandse burger een doorn in het oog, die alsmaar aanhoudende schadeclaims tegen de Staat en de reeks verzoeken tot strafvervolging van individuele militairen.

„Dát is nou onze wens voor 2015, dat die ellende eindelijk eens ophoudt”, zeggen Greetje en Charles van Dijck. Jarenlang woonde het echtpaar in Indonesië, waar hij door Nederland gebouwde marineschepen afleverde. „Er wordt daar 11.000 kilometer ver weg een klopjacht gehouden op ons belastinggeld.”

Vorige week was het alweer raak: twee hoogbejaarde Indonesiërs zeggen in respectievelijk 1947 en 1949 te zijn gemarteld en verkracht. Het Comité Nederlandse Ereschulden heeft advocaat Liesbeth Zegveld in de arm genomen om de Staat aansprakelijk te stellen voor psychische en fysieke schade.

Antwoord binnen vijf dagen, eisten het comité en de raadsvrouw. Want vanwege de hoge leeftijd van mevrouw Tremini (84) telde elk etmaal. De verkrachting zou ruim 65 jaar geleden hebben plaatsgevonden.

Dagvaarden

De andere zaak betreft een Indonesische gevangene. Voormalig vrijheidsstrijder Yaseman (86) zou in 1947 door KNIL-militairen op Java met stroomstoten zijn behandeld in pogingen een bekentenis los te krijgen. Ook moest hij, naar eigen zeggen, liters water drinken, waarna Nederlandse soldaten op zijn buik gingen staan.

Advocaat Liesbeth Zegveld: „Het ultimatum van vijf dagen is verstreken, de Nederlandse Staat kwam niet met inhoudelijke antwoorden. Dus gaan we dagvaarden.”

Zegveld slaagde er eerder in schadevergoeding af te dwingen voor tien weduwen van het Rawagede bloedbad van 9 december 1947 op West-Java. Ze kregen allemaal 20.000 euro. Gevolgd door eenzelfde uitkering van twintig mille per persoon aan achttien nabestaanden van wreedheden die door kapitein Raymond Westerling, commandant Speciale Troepen, op Sulawesi zouden zijn begaan.

Nog eens tien vrouwen van dit voormalige Celebes wachten op vonnis van de Nederlandse rechtbank, 28 januari. Vijf kinderen van hetzelfde eiland zijn óók een procedure begonnen…

Als Liesbeth Zegveld haar zoveelste zaak tegen de Staat aankondigt, ontploft Twitter. ‘Niet wéér die geldwolf’, heet het dan. En: ‘waar zijn toch de bewijzen’?

Dat vragen Charles en Greetje van Dijck zich ook af. „Die weduwen van 84, 86 en soms zelfs 104 jaar oud, bestaan die eigenlijk wel? In Indonesië worden mensen niet zo oud, zeker niet als ze uit de kampong komen. Is er eigenlijk ooit dna afgenomen?”

Advocaat Zegveld is overtuigd van de geloofwaardigheid van haar cliënten. „Ik heb geen enkele reden om aan hun verhalen te twijfelen. Er is daar systematisch gemarteld, zo blijkt ook uit de excessennota. Die mensen hebben toch recht op genoegdoening? En wat is nou 20.000 euro voor marteling…”

Charles van Dijck werkte als koopvaardijofficier bij de Holland Amerika Lijn. Daarna ging hij als technicus aan de slag op de voormalige marinewerf Wilton-Feijenoord. Geboren in toenmalig Batavia, de lokale taal sprekend en in 1980 naar Soerabaya vertrokken om tot 1983 door Nederland gebouwde fregatten af te leveren aan de Indonesische marine.

Net teruggekeerd uit de archipel laat hij lokale kranten zien. Bijvoorbeeld de Tribun Metro. Op de voorpagina: ‘Nederlandse overheid zal 65,6 miljard ruipah verstrekken voor 200 slachtoffers van door troepen onder leiding van Raymond Westerling in Gowa, Zuid-Sulawesi, aangerichte slachtpartijen’.

„De financiële afhandeling van die Rawagede affaire werd gemakshalve maar als leidraad genomen voor 200 andere zogenaamde nabestaanden, op een heel ander eiland”, zegt Van Dijck. „Zij die in Rawagede 20.000 euro schadevergoeding kregen, werden vervolgens in de kampong van hun geld beroofd door andere dorpelingen, agenten en politici. Want twintig mille is daar gelijk aan twintig jaarinkomens…”

Overdreven

Het Nederlandse geweld in Rawagede zou volgens mensenrechtenorganisaties 431 Indonesische slachtoffers hebben gekost, sommigen spreken zelfs van duizenden doden. Maar generaal-majoor b.d. Leen Noordzij, voorzitter van veteranenorganisatie VOMI, eerder in deze krant: „Ik ken Nederlandse ooggetuigen die over maximaal 22 doden spreken. Ook het aantal van 40.000 slachtoffers op Sulawesi lijkt schromelijk overdreven.”

Het ministerie van Buitenlandse Zaken meldde in oktober dat er nog 21 dossiers van Indonesische nabestaanden lopen. Beide procedures voor vermeende marteling en verkrachting die vorige week werden aangekondigd niet meegeteld.

„Ik ken Indonesië als mijn broekzak”, zegt Charles van Dijck. „Van mijn vroegste jeugd, de jaren onder Japanse bezetting en de beruchte Bersiap -eriode vlak na de oorlog. Toen Nederlanders en Indische Nederlanders bij bosjes werden vermoord door ‘vrijheidsstrijders op drift’; deels pure etnische zuiveringen. Als je ook maar tien procent Nederlands bloed had, ging je over de kling.”

Het echtpaar Van Dijck wantrouwt alle claims vanuit ’s werelds grootste eilandengroep. „Want het Indonesische alfabet begint met de C. Van corruptie”, aldus de gepensioneerde zeeman en zijn vrouw.

Analfabeet

Greetje: „Als ik dan lees van hoogbejaarden die zeventig jaar na dato nog precies weten hoe ze door onze militairen zijn misbruikt of gemarteld, schud ik mijn hoofd. Wij hadden destijds in Soerabaya kokkie Sihati. Zij wist niet eens haar geboortejaar! In de lagere sociale klassen zijn vrijwel alle Indonesiërs analfabeet. En waarom toch zo lang wachten met dat claimen?”

Advocaten geven toe: mede veroorzaakt door de publiciteit. Liesbeth Zegveld: „Natuurlijk werkt het wervend als het Comité Nederlandse Ereschulden op Indonesische voorpagina’s staat. Maar waar het echt om gaat, is dat Nederland destijds verzaakte en vertrok. Daarvoor krijgt Den Haag nu de rekening.”

Een rekening die uiteindelijk exorbitant hoog kan uitpakken, vrezen veteranen. Zij die van 1946 tot 1949 in de archipel dienden, vaak als dienstplichtige of oorlogsvrijwilliger uitgezonden, stellen dat aan beide zijde sprake was van wreedheden.

Indonesische pemuda’s vielen Nederlandse compounds op Java en Sumatra aan. Ze noemden zich vrijheidsstrijders, maar aarzelden niet om een weerloze verpleegkundige met haar voltallige gezin uit te moorden.

„Stel, ik vraag Indonesië om schadevergoeding voor leed dat mijn lang geleden overleden ouders daar is aangedaan”, zegt Charles van Dijck. „Dan worden we met die oosterse glimlach weggestuurd. Indonesische stille kracht versus Hollandse naïviteit.”

Want zo omschrijven Nederlandse veteranen de vonnissen waarbij rechters telkens weer geld toekennen aan nabestaanden van het oorlogsgeweld in de archipel. „Ze hebben geen idee wat zich daar toen afspeelde”, aldus Greetje van Dijck. „Dat die soldaten voor herstel van orde en veiligheid door regering en parlement waren gestuurd. Het was geen illegale oorlog, maar een guerrillastrijd die wij nooit konden winnen.”

Hoeveel claims er nog komen? Als het aan het Comité Nederlandse Ereschulden ligt zoveel mogelijk. Huisadvocaat Liesbeth Zegveld – zij speelt ook een juridische hoofdrol in een poging Dutchbat-commandant Thom Karremans en zijn twee plaatsvervangers strafrechtelijk te laten vervolgen voor het Srebrenica-drama – stelt dat het in Indonesië „nog om slechts een handjevol mensen gaat”.

Maar ook na acties aan het thuisfront liggen Nederlandse militairen onder vuur en dreigen schadeclaims. Zelfs als het om beëindiging van gijzelingen gaat. Zo willen een overlevende kaper en nabestaanden van zes gijzelnemers die omkwamen toen mariniers in 1977 Hondekop treinstel nummer 747 bij De Punt bestormden genoegdoening van de Nederlandse Staat.

Tot verbijstering van passagiers die de kaping destijds overleefden. Zoals Arie Dijkman: „De wereld op zijn kop. Die Molukkers pleegden een misdaad en namen heel bewust risico. Het zijn geen slachtoffers.”

Liesbeth Zegveld die ook hier tegenover de Nederlandse Staat acteert: „Zeker twee kapers – Max en Hansina – zijn door de mariniers weerloos afgeslacht.”

Minister Ivo Opstelten (Veiligheid en Justitie) bevestigde op 19 november, nadat Liesbeth Zegveld de Nederlandse Staat namens haar Molukse cliënten aansprakelijk had gesteld, dat door de mariniers zorgvuldig was gehandeld. Deze maand liet de bewindsman echter plotsklaps weten alsnog onderzoek te laten doen of een vorm van aansprakelijkheid bestaat…

Frauderen

Mariniers van de topgeheime Bijzondere Bijstandseenheid (BBE), destijds ingezet, voelen niets voor de gang richting rechtbank. Maar advocaat Zegveld zegt: „Als er geprocedeerd moet worden, dan is het horen van getuigen daarvan onderdeel…”

Begin volgend jaar wordt duidelijk of ook voor dit dossier een greep uit de staatskas moet worden gedaan. Charles en Greetje van Dijck vrezen het ergste.

„Net als bij al die zogenaamde slachtoffers van Hollands geweld in voormalig Nederlands-Indië”, zegt Greetje van Dijck. „Ik moet er niet aan denken. Al die klagende weduwen op Sulawesi en Java… Ze zijn geen 80 plus, in Indonesië kan iedereen frauderen.”

Echtgenoot Charles, citerend uit een lokale krant: „Hier, het wordt ronduit toegegeven. ‘Ongetwijfeld zullen er in de te verzamelen gegevens over slachtoffers van Nederlands oorlogsgeweld ook een aantal fictief blijken’. Wij zijn weer eens het braafste jongetje van de klas. En daar, aan de andere kant van de wereld, gaan ze schuddebuikend van het lachen in polonaise door de kampong.”

Reactie / REDACTIE ICM.

Typisch Nederlands,  advocaten moeten instelling worden gebracht  en aan de orde te komen na 70 jaren om met claims te komen bij Ministerie van Buitenlandse zaken. Nu de andere kant van het verhaal. In 1966 kwam de Indonesische regering met 698 miljoen oude guldens om alle Indische Nederlanders te compenseren:  Met het verdrag van Wassenaar werd deze overeenkomst getekend door Indonesie en Nederland.

Indonesie heeft zijn afspraken nagekomen, die 698 miljoen oude guldens daar moet nog de eerste oude Gulden aan de Indische Nederlanders worden betaald door Ministerie van Buitenlandse zaken.

Beiden, Charles en Greetje moeten eerst beter hun geschiedenisboekjes na lezen en bestuderen. Of bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken de Brochure "Traktaat Verdrag Wassenaar" maar eens opvragen. Ook hier is meer dan corruptie aan de hand om de Indische Gemeenschap niet te informeren. 

300 jaren heeft Nederland "daar" geroofd, gemoord, vrouwen verkracht , de bevolking verkracht en zich verrijkt met economische-bomen die nog verder dan de hemel groeiden, alle te korten werd aangevuld uit de Indische Economie.

Over corruptie gesproken was is dit dan 689 miljoen toe eigenen wat van De Indische Gemeenschap is, voeg daar nog aan toe de oorlogsslachtofferschade, en niet uitgekeerde salarissen van ambtenaren over een periode van 4 jaren. De Indische Gemeenschap moet die claim van welgeteld 7 / 8 miljard ook bij Zegveld leggen.

Charles en Greetje de corruptie heeft Indonesie van Nederlandse regering aangeleerd, zie hier weer een bewijs, 689 miljoen oude gulden zijn bij de begunstigden gekomen ergo, het geld is nu nog van de Republiek Indonesia.

Waarvan Akte geboren in Bali, als 13 jarige vertrokken naar Nederland, niet welkom  bij de Nederlanders met koele Kille ontvangst!

UIT DE MEDIA

Bewerken

ACTW66 campagne is gestart bij Nusantara !

Nusantara met ruim een achterban van 1200, is de 7 e Indisch organisatie die Ferry Schwab steunt.  Nusantara verzorgt voor de backoffice de inschrijvingen met financieel deel.  

De intentie is dat voor alle 1200 man/vrouw voorlichting bijeenkomsten worden gegeven.  De eerste bijeenkomst is inmiddels achter de rug.

De promotie campagne is na 2 jaar op het Internet (ICM + Facebook) en niet te vergeten op alle pasar malams  gestart, begint eindelijk zijn vruchten af te werpen.

De familie Schwab  heeft ruim € 60.000 in dit project ACTW66 gestopt voor alle noodzakelijke promotie & camppagne. Hiervan hebben 15.000 hun handtekening gezet van naar schatting van 60.000 man/vrouw. Niet alleen promotie maar mede alle benodigde werkzaamheden. Zonder het enthousiaste team vrijwilligers plus ICM team die iedere dag inclusief de weekenden (pasar malams) hiermee bezig zijn.  

Nu worden de werkzaamheden (uitvoering) door 7 partners gedaan.  ACTW66 (Tracktaat) is tot stand gekomen door Stichting NINES, Suisantable en ICM. 7 partners steunen ACTW66 voor de front - en Back office waarvan 1 Nusantara, Julius Stemmerik groep, Rolo Lapre groep ............ 

ACTW66 gaat alleen voor het Verdrag van Tractaat van Wassenaar, alle zaken die onder het Indisch Platform vallen (Vielen) zijn hiervan uitgesloten.

Steun ons om ons werk af te maken door te tekenen en te doneren
           Nusantara  met ruim een achterban van 1200, is de 7 e Indische organisatie die Ferry Schwab steunt                 

Indische zaak - Het Traktaat vanWassenaar 1966 

Hier Onderteken petitie   < of >    Kijken wie er getekend hebben

< of >   Laatste Updates  In het Engels hier

 

Schrijf U vandaag nog in 

Ook kunt het inschrijfformulier aanvragen info@icm-online.nl 

U bent € 50 verschuldigd als deelnemer ACTW66, en U heeft 1 jaar gratis een ICM Abonnement en toegang tot ons Video-kanaal, het  enige Indisch Kanaal !  

 

De link Lisa de Fretes naar Georgina Verbaan, de zoektocht familiegeschiedenis.

In mei jl. werd ik uitgenodigd door Nussantarra Amstelveen om een presentatie te geven over ACTW66, of wel over traktaat van Wassenaar. Na de presentatie zoals gebruikelijk het Q & A vragen uurtje. Gewapend met de microfoon in de hand, rekeninghoudend dat je niet buiten het bereik kwam van de microfoon, probeerde ik zo goed als mogelijk de vragen te beantwoorden.

Ook ik,  naast vele anderen hebben door het voeren van redactie veel onderzoeken gedaan naar de andere Indische dossiers die bij het publiek verwarrend overkomen, naast dat je deel van je leven heb doogebracht in voormalige Indie, en niet van hoor zeggen!  

Dat wordt versterkt dat je  ervaar je als geen ander als bijna iedere week midden in het Indisch publiek staat op bijvoorbeeld op bijna alle pasars, dan zijn  er zo'n 70 in het jaar, en niet van achter een glazen bol denken dat je het weet.

Juist Lisa De Fretes  met Molukse achtergrond kwam met netelige brandende vraag; “Wij  zijn toch ook Indisch Nederlanders” en vervolgde haar verhaal “wij hebben ook in Indonesie gewoond, dan zijn wij toch alleen een”.

Ja, met die vraag zat ik even in mijn maag, ik wist wel maar vond het moeilijk om het zeggen van nee. Gelukkig kwam een dame en die zei heel simpel: “Mijn grootouders waren pure Hollanders”. De reddende engel.

Nu vrij recent ging Georgina Verbaan op zoek naar haar wortels dat op NPO kwam, en klaar helder in beeld bracht. Wel zeer clichématig verhaal voor iedere Indo zeer herkenbaar, en dat juist in deze generatie van nu  begint op te leven de zoektocht naar hun oorsprong , dus de familiegeschiedenis in moeten duiken. Goegina is 1 van de velen die hiermee bezig zijn; en vraag stellen van waar komen de Indische trekjes toch vandaan.

Op ICM kennen wij een Henk Harcksen die zelfs een boek hierover schreef de ruwe diamand. In die tijd dat slecht ging economisch met Nederland, en de bevolking van de onderlaag hun heil zochten bij het voormalige Indie. Dit was voor velen de drive om over de grens een beter leven te verkrijgen. Dus nieuw is dit fenomeen niet als wij de LINK leggen naar de vluchtelingen anno 2018 maar dan richting Nederland.

Men emigreerde of vestigden zich als ondernemer of men kwam in Dienst van de Indische Overheid of men ging het KNIL in als professional. Onder de laatste groep viel de overgroot vader van Georgina. Kreeg een relatie met een Javaanse vrouw, en kreeg kinderen. Uiteindelijk trouwde hij, er was dus een echte romance. Met het trouwen werd letterlijk de Indo geboren, die alle rechten verkreeg als Nederlandse Staatsburger. Uiteindelijk kende deze Indo gemeenschap een populatie van 500.000. Deze samenleving liet het beeld zien van de Nederlander, buitenlanders, de Indo’s en de Indonesische bevolking die gekenmerkt werd door een keiharde hiërarchie geregisseerd door de Nederlander.

.

Terug naar Ilse de Fretes;

haar betrokkenheid sloeg op de toepassing van het verdrag van Wassenaar dat ambtenaren en KNIL in dienst van de Nederlandse Overheid zijn uitgesloten van deze compensatie, waarover nog een strijd moet worden gevoerd met NL Staat, dus de Molukse. Want de meeste professionals bestonden uit Molukers, immers de Nederlandse Indische zijn voornamelijk als militant bij het KNIL. Ter verduidelijking, de toepassing ACTW66 (Traktaat Wassenaar) geldt voor Nederlandse, Nederland Indische en de Molukse burgers woonachtig in de republiek Indonesie over de periode 1947 - 1962. Is dus ook een grote misvatting van het Indisch Platform om deze deal te betrekken dat daarnaast thuis hoort bij het Ministerie van Defensie als oud-werkgever.

Meer over de presentatie klik op onderstaande;

Militairen dragen kleine kinderen bij het ontschepen van het ms Volendam in 1947 AFP

Brief van staatssecretairs Van Rijn aan de ambtenaren en mililtairenMINISTERIE VAN VWS

ICM `14.1.16

ICM redactie 

Wie het Andivielucht van Grisselda Molemans heeft gelezeneid  moet constateren dat met twee maten door deze Overheid wordt gemeten. Ruim 381.000  mensen die het land werden uitgezet, zij moesten dus vluchten met achterlatend van  alle hun banktegoeden en hun bezittingen.  Hier boven op  moesten van Liefteling en Drees alles zelf betalen; De reis, het verblijf, kledinggeld, en de herrinrichtingskosten. Tegelijk bij aankomst moesten een schuldverklaring tekenen van 16.000 gulden, nu 46.000 euro.  

Anders is gesteld met de groep die alles heeft vergoed gehad te zeuren om de backpay / knil

Nooit is door het Indisch Platform hiervoor nadrukkelijk voor gestreden. Wel voor de ambtenaren en het KNIL in dienst van Indische Nederlandse regering. Alles voor deze groep die vanaf 1945 tot 1947 werd gerepatrieerd, vergoed ! Dus de reis is betaald, tijdelijk verblijf, en de nieuwe woning. Daarboven kregen ze nog andere financiele voorzieningen toe geschoven als WUV, WUBO, Het Gebaar en niet te vergeten de voorschotten. 

e

\

David Bowie's liefde voor Indonesië 16-01-2016 | ARTIKEL INDONESIE.NU 

David Bowie had een speciale band met Indonesië. Zo gingen twee nummers van het Britse popicoon over Indonesië, bracht hij enkele malen een bezoek aan het land en liet hij een villa bouwen geïnspireerd op de traditionele architectuur van onder meer de eilanden Java en Bali. The Jakarta Post schreef een mooi artikel over Bowie's liefde voor Indonesië. 
Na zijn succesvolle Serious Moonlight-tour in 1983 bezocht David Bowie 'de Gordel van Smaragd'. Hij was zo onder de indruk van het land dat hij samen met zanger Iggy Pop een nummer schreef over Indonesië. 'Tumble and Twirl' kwam in 1984 uit en gaat over Bowie's bezoek aan Borneo (Kalimantan). 

"I've seen the city and I took the next flight fort Borneo
They say it's pretty, I like the t-shirts in Borneo
Some wear Bob Marley others in Playboy or Duvalier
Make the last plane come,
let me rise through the cloudy above
With a book on Borneo", zo luidt het eerste couplet van het nummer. 

Ook over Bali schreeft de poplegende een nummer getiteld 'Amlapura'. Het reffrein gaat als volgt:  

I dream of Amlapura
Never saw in all my life a more shining jewel
I dream of Amlapura
Of an ocean or dream of a princess in stone

Bowie zong niet alleen over Indonesië, hij zong ook in het Indonesisch. Zo maakte hij een Indonesische versie van het nummer 'Don't let me down & Down'. 

Zijn liefde voor Indonesië is ook te zien in zijn vakantievilla op het Caribische eiland Mustique. De villa is grotendeels gebouwd in Indonesische stijl met visvijvers, een Javaans paviljoen of joglo, deuren met Balinees houtsnijwerk, houten pilaren geïnspireerd op de architectuur van Sumba.
 
David Bowie overleed op 10 januari 2016 op 69-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. 

Meikarta, het nieuwe Jakarta ? Een ‘nieuwe standaard voor een wereldstad’ – als het er ooit van komt

Bron Volkskrant , 25 okt 2018 , Een visualisatie van de nieuwe stad Meikarta.

REPORTAGE MEIKARTA

In de rijstvelden van het Indonesische Cikarang moet een ‘nieuw Jakarta’ uit de grond worden gestampt. Maar door overmoed, geldgebrek en corruptie is Meikarta voorlopig nog een fata morgana.

Michel Maas 24 oktober 2018, 20:49

Niet minder dan Manhattan moet het worden, met hetzelfde overzichtelijke, kaarsrechte stratenplan: ‘The only grid in Asia’. De bewoners zijn jong, sportief en gelukkig, en hun stad heet Meikarta. Brede fileloze wegen, joggingpaden, winkelcentra, ziekenhuizen, scholen, hotels (5 sterren), een ‘Central Park’ en zelfs een eigen ‘Silicon Valley’, waar Google, Apple en Facebook gezellig bij elkaar zullen zitten. De eerste woontorens heten Irvine, Glendale, Burbank en Newport. Ze vormen samen de wijk Orange County en beloven comfort, pleasure en prestige.

De stad Meikarta is nog in aanbouw. Maar straks als zij klaar is zal hier, in de rijstvelden van Cikarang, een ‘nieuw Jakarta’ staan. Mooier en beter en moderner dan de stoffige, verstopte, stinkende oude hoofdstad die 60 kilometer verderop uit zijn voegen staat te barsten.

Meikarta wordt geen kleine stad. De eerste fase moet 1 miljoen mensen trekken, en later zullen er zelfs 10 miljoen wonen in een luxe die niet zal onderdoen voor New York, Singapore of Londen. Meikarta wordt een on-Indonesische stad die ‘alles overtreft wat dit land ooit heeft gezien.’ Meikarta zet ‘een nieuwe standaard voor een wereldstad, in Zuidoost-Azië en daar voorbij.’

Fata morgana

Als het er ooit van komt. Voorlopig woont er nog niemand in Irvine, Glendale, Burbank en Newport. Begin van de maand zijn wel al de eerste sleutels overhandigd aan 863 kopers van appartementen daar, maar niemand heeft die sleutels nog gebruikt, want de gebouwen zijn nog niet klaar. De sleutels moesten de buitenwereld tonen dat er schot zit in de zaak. In werkelijkheid is Meikarta voorlopig nog een fata morgana. Je rijdt erheen, je kijkt, je vertrekt, en denkt: wat heb ik eigenlijk gezien?

Vier torens met lege appartementen. ‘De mensen wachten af. Ze komen hier pas wonen als er buren zijn, en winkels’, zegt een bewaker. Een pr-dame komt haastig aanrennen om te voorkomen dat er foto’s worden genomen. Een onaf gebouw zonder mensen is geen goede reclame voor een wereldstad in wording.

De nervositeit rond Meikarta is groot. Met vier woontorens ben je er niet. Er moeten er tientallen komen, inclusief een shoppingmall met bioscoop en restaurants. En al die gebouwen kunnen niet bij stukjes en beetjes verrijzen, deze stad moet er in één keer staan, met alles erop en eraan. De torens moeten vol, niet alleen deze vier, maar alle honderdtwintig, alle 250 duizend appartementen tegelijk.

Meikarta in aanbouw. Voorlopig is de stad nog een fata morgana. Beeld Reuters

Megalomane droom

Meikarta is de megalomane droom van de Lippo-groep, een projectontwikkelaar die behalve in bouwprojecten ook in ziekenhuizen, scholen, namaak-Starbucksen en shoppingmalls doet. De groep heeft veel ervaring. Zij bouwt al jaren luxe wijken in het land, maar een hele stad is wat anders. Dat heeft nog nooit iemand aangedurfd.

Meikarta is met een investering van 15 miljard euro de grootste sprong die de Lippo-groep ooit heeft gemaakt. Tientallen miljoenen euro’s zijn er alleen al in een reclamecampagne gestopt die Indonesië maandenlang heeft gebombardeerd met filmpjes, bioscoopadvertenties, shows, maquettes en folders. Appartementen in Meikarta werden op de markt gesmeten met terugkoopgaranties, 0% aanbetaling, fijne afbetalingen en goedkope prijzen. Verkopers herinneren zich de eerste weken, toen ze soms wel ‘duizend appartementen op een dag’ verkochten, maar die tijden waren alweer snel voorbij.

Meikarta moet een complete stad worden van 500 hectare, waar de bewoners nooit meer weg hoeven te gaan. Ze slapen er, eten er en werken er: er is ruimte voor duizenden bedrijven, naast de gigantische auto- en motorenfabrieken die nu al in de buurt staan (bedrijven die ‘jaarlijks 1 miljoen auto’s en 4 miljoen motoren produceren’). Ook voor scholen, universiteiten, ziekenhuizen, shoppingmalls, bioscopen, hotels en een concerthal hoef je niet meer naar Jakarta.

Uithangborden

Irvine, Glendale, Burbank en Newport zijn de uithangborden. De vier torens zijn ongeveer klaar. Zij staan het dichtst bij de snelweg, waar een bord ‘welkom in Meikarta’ mensen langs een plantsoentje leidt, over een splinternieuwe weg die ophoudt op de parkeerplaats van het hart van Meikarta: een groot gebouw waarin de kantoren zijn, en de grote verkoophal met de kijkwoningen, een bioscoop en de namaak-Starbucks die Maxx heet.

De hal is verlaten. Honderden lege stoelen staan te wachten op mensen die niet komen, verkopers verkopen niks meer, niemand kijkt in de kijkwoningen, niemand ziet de reclameschermen waarop een gelikte mix van Singapore, Dubai en New York te zien is, onder de slogan: The future is here today.

De stilte van binnen zet zich buiten voort. ‘De bouw gaat 24 uur per dag door’, zeggen de verkopers, maar daar is weinig van te merken. Enkele tientallen torens staan in aanbouw, en in elk van die gebouwen zie je mensen met frisse gele helmen, maar echt veel zijn het er niet, en gebouwd wordt er nauwelijks. In april meldde de krant Kompas dat de hoofdaannemer er helemaal mee was gestopt. De krant citeerde een intern memo waarin aan vijftien onderaannemers werd gemeld dat het werk ‘tot nader order’ zou worden stilgelegd. Later zei de aannemer dat wel werd doorgebouwd aan vier torens (‘Irvine’, ‘Glendale’, ‘Burbank’ en ‘Newport’). Die moesten koste wat kost voor het einde van 2018 klaar zijn.

Gebouwd op juridisch drijfzand

Dat lijkt te gaan lukken, maar het ziet er niet goed uit voor de nieuwe megastad. Meer slecht nieuws haalde de media. Twee reclamebedrijven klaagden de Lippo Group aan omdat die miljoenen euro’s voor de campagne niet zou hebben betaald. Er verschenen berichten over investeerders die wegliepen, en over Lippo zelf, dat een heel pakket aandelen in Meikarta van de hand zou hebben gedaan. Berichten die steevast werden ontkend. Dan waren er de huizenkopers die interviews gaven waarin ze vertelden dat ze zich bedrogen voelden. Eigendomspapieren kwamen maar niet, en de ‘geld terug’-garantie bleek geen stuiver waard.

Het pijnlijkste nieuws was dat de Lippo Group niet eens zijn bouwvergunningen in orde zou hebben. Meikarta werd gebouwd op juridisch drijfzand. De vice-gouverneur van West-Java, de provincie waarin Meikarta ligt, eiste zelfs stopzetting van alle bouwactiviteiten. Kort daarop kwam de directie met een bouwvergunning op de proppen voor in ieder geval 84,6 van de 500 hectare.

Maandag werd bekend hoe Lippo aan die vergunning is gekomen. Corruptiebestrijders van de Indonesische anti-corruptiecommissie KPK hebben tien mensen gearresteerd, onder wie een bupati (regent), Lippo-kopstuk Billy Sindoro en zijn broer Eddy Sindoro. De Lippo-bazen zouden de bupati ruim vier ton hebben gegeven om de bouwvergunning voor die 84,6 hectare rond te krijgen.

Schrikbeeld

Toen dit nieuws bekend werd, kelderden de aandelen Lippo meteen met 15 procent en de Indonesische bank BMI kondigde aan voorlopig geen krediet meer te verstrekken. Aan de horizon doemt nu het schrikbeeld op dat critici van het megalomane bouwproject van het begin af aan al hebben geschilderd: het beeld van een spookstad die nooit is afgebouwd. Of op zijn allerbest: het beeld van een doorsnee verzameling woontorens rondom een doorsnee shoppingmall, waarvan er al zoveel zijn gebouwd.

In Jakarta staat zo’n complex, Kemang Village, ook van Lippo. Een mall met een paar woontorens. Het is nooit helemaal geworden wat Lippo beloofde. ‘Hier komt het Marriott’ stond er jarenlang, maar het kwam niet. De groene glazen buitenwand van de hoteltoren is nooit voltooid, het glas is dof geworden en beschimmeld en de toren steekt dood en donker de lucht in, als een waarschuwende vinger.

In het hart van Meikarta staat een lange rij golfkarretjes geparkeerd. Zij zijn een jaar geleden aangeschaft om kopers over het onmetelijke bouwterrein te rijden. De karretjes rijden al een tijd niet meer. ‘Er zijn geen chauffeurs’, zegt een bewaker. ‘O, hoe laat komen die?’ vraagt een bezoeker. ‘Die komen niet meer.’ 

ICM 25.10.2015

R.I.P. Ed Brodie  2 (22) nov  1945  -  14 maart 2019

OP Facebook Ando Siegers  14 maart om 11:15

Ed Brodie rust zacht mijn vriend.....wij gaan je missen.....ik zeker.....Ed ..... waarom nu al mijn vriend.....hoe moet ik het aan iedereen vertellen dat je er niet meer bent ......ik doe het voor jou....met heel veel verdriet en pijn in mijn hart.......Rust zacht Ed.......

Met ontsteltenis vernam ik via mijn Facebook pagina het verlies mijn sobat Ed Brodie. Ik heb gelijk contact opgenomen met Frank Ong  voorzitter St.Adinda. Ed is zijn nabijheid in vakantie huis in Zeeland aan een hartstilstand heen gegaan. Weer typisch Ed, hij vierde zijn verjaardag altijd op de 22 ste november en niet op de 2. Velen weten niet beter, dus ook Frank gaf de geboorte datum op voor de akte van overlijden, later op zijn paspoort constateerde Frank dat de verkeerde datum is. Frank vertelde dat juist deze dagen Ed veel over het verleden had wat de sobats betreft, en ook si Ferry daar had Ed veel over.

ED heeft veel betekent en bijgedragen voor de huidige Indische samenleving o.a. zat in bestuur van St. Adinda die frequent koempoelans organiseert in Zoetermeer voor de oudjes. Halin hielp, en maakte vele cd 's over Indie, die vele Indo’s   naar hun Indie brachten.

Niet onbelangrijk de productie Stamboel. De Indische geschiedenis in notendop het verblijf in het voormalige mooie Indie, het vertrek naar Holland, de aankomst in Nederland, het leven in de contractpensions, het ontstaan van de koempoelans, en tot slot de Indorock. De Stamboel productie nu op DVD werd ook door de presidenten van Indonesie bekeken. Zij wisten niets af van deze Indische geschiedenis, maar hebben wel lopen brullen van het lachen zo als Ed het bracht. . Ook is Ed de man geweest voor Het Welzijn van de Indische Gemeenschap o.a. die Tantowi Yahya  in Nederland introduceerde,  Tantowi  Country zanger met ruim 2 miljoen verkopen en eigen TV programma in Indonesie, nu zit Tanto in het parlement.   Niet onbelangrijk samen met Inge zijn echtgenote figureerde in de Sfeer Pasar Malam Online (productie van ICM) .

Dit slechts een greep uit het leven van Ed, op de website www.stichtingadinda.nl vindt nog meer over het leven van Ed.

Ed wordt donderdag aanstaande naar zijn laatste rustplaats gebracht, en begraven.

Voor verdere info bij Frank Ong info@stichtingadina.nl

Ed selamat  jalan sobat si Ferry sr,

Ed zo zullen de meesten jou blijven herinneren !

Terugblik op presentatie ICM Boek "Jaar Overzicht 2019" op de pasar Malam Rijswijk.

(C)  Foto  reportage werd verzorgd door William Da Limalatumeten Tuaselasatumalay

Het boek " ICM Jaaroverzicht 2018" is uit en nu te verkrijgen  op alle pasar malams waar ICM, De Indisch Internetkrant staat. Op 2 maart jl. werd deze bij de pasar Malam Rijswijk gepresenteerd. 

Is A4-formaat, en in full color met prachtige foto's , prijs 21,95.

De opvolger van ICM Book 2009-2010;  Deze bevat geen 312 pagina's maar iets beknopter, geeft een heel ander kijkje in de Indische  media van de Indische Internetkrant met haar diepte - en haar hoogtepunten. Dit keer door de ogen van Rudy Groenewald bekend als de auteur van het boek de 7 WWW, naast dat hij andere 6 tittels op zijn naam heeft staan. Rudy is een fan van de koempoelan en  dit straalt  dan het ook uit in dit Jaar Overzicht, en niet onbelangrijk hij legt nadrukkelijke op de Indo generaties,  1 ste de ............ , die de oorlog hebben meegemaakt 2e  De Katjangs (bersiap kinderen) , 3 e  de twijfel Indo's, die hier zijn geboren, en alles van oren zeggen, en tenslotte de 4 e de aardappel Indo. Geheel verrast vroeg Rudy mij of mijn foto mocht gebruiken voor het voorblad waar ik met mijn zoon Thony en kleinzoon Anthony  op stond. Heb eerst mijn zoon Thony en kleinzoon Anthony gevraagd. Mijn zonen zijn ondernemers, zeer begrijpelijk willen ze absoluut niet met hun foto op Facebook; gelukkig kreeg toestemming.

Overigens; 

Dit beeld duidt aan dat van mijn generatie dus de zeg maar de bersiapkinderen , thuis al steun en toeverlaat waren van onze ouders (de oorlogslachtoffers, en later de verbinding is met de huidige Indische samenleving die heel veel voor de Welzijn van de Indische gemeenschap bijdragen. Neem de artiesten, de auteurs, kunstenaars, organisatoren van de Indische events zoals de 60 pasars in het land, de masoek sadja 's voor de ouderen in het hele land, de redacteuren van de kranten en bladen. Ruim 50 jaar doen ze het  die bersiapkinderen. Ruim 1 miljoen Indo's genieten van dit Indisch Welzijn in het hele land dat geheel uit eigen zakken moet betalen, het wordt tijd dat in Den Haag een keer de echte film wordt getoond, en niet vanuit de bekende Indische organisaties zoals onder het consortium van Het Indisch Platform  De ouders de zogenaamde oorlogslachtoffers hadden geen tijd om voor de welzijn van hun eigen kinderen te zorgen, de bersiapkinderen. Wel kreeg deze ruim 60 jaar een podium van Den Haag en vanuit het IP de verkeerde film voorgeschoteld, wordt tijd dat Den ruimhartig Het Gebaar maakt van de Bersiapkinderen die voor alle hun verrichtingen voor welzijn van de Indisch Gemeenscgap een keer worden beloond wat de subsidies betreft die nu worden gediscrinineerd t.o.v. de andere groeperingen, en te beginnen bij de eigen de groep oorlogslachtoffers die ruimschoots werden gecompenseerd met Indisch Pensioen. PUR, WUF en WUBO.

Zie hier het bewijs een pasar Malam Rijswijk waar het hele palet van Indisch Cultuur erfgoed uit ademt ; een groots evenement, een media, krant en blad, die volgende stappen wil maken opdat de "Twijfel - en aardappel Indo" nog meer te betrekken.

Dit even terzijde

Presentatrice Milly 

Organisatrice Denise JAnsen en Ferry schwab sr

De presentatie vond zaterdag rond 20:45  uur plaats.

Het boek  werd overhandigd namens het ICM Team aan de organisatie van Broodjes Fabriek Denise, Banyard,  Melly en van het licht & Geluid Leen van TLP Productions. Ferry nam nadrukkelijk hiervoor de tijd om het ICM team voor te stellen die dagelijks bezig zijn met nieuws, beeld en woord zoals Melly het pleegt te noemen op webportaal www.icm-online.nl en de vele ICM, Indische en Indo groepen. Om juist te zorgen dat de goede beelden op deze inmens grote groepen met een bereik van meer dan 400.000 goed gecontroleerd komt als beheerders / webmasters; het is nimmer mogelijk om als 1 persoon deze taak te realiseren, maar alleen met een heel team te bewaken en te controleren dat het Indisch beeld via media, beeld en geluid goed bij de mensen terecht komt.  Tegelijkertijd merkte Ferry op dat deze pasar Malam Rijswijk even oud is als ICM, de Indische Internetkrant, namelijk 20 jaar. Melly had zeer lovende woorden op het hetgeen Rudy Groenewald als media uit heeft geselecteerd en heeft vastgelegd voor het beeld van de huidige Indische samenleving. Wegens omstandigheden waren niet aanwezig Rolo Lapre, Pegy Lesquiler en Rolo Lapre. Omdat de presentatie naar later tijdstip werd veplaatst om technische redenen heeft ons jurist Jan Enoh moet afhaken voor andere verplichten, dit geldt ook voor onze jurist Peggy Lesquiler. Ben Vink zou de opnamen meken, gelukkig was er voor vervanging gezorgd, Britt Bartelds kleindochter van Ferry heeft de camera bediend, en  William Da Limalatumeten Tuaselasatumalay  heeft voor de foto-reportage verzorgd. Monica Schwab heeft via haar I-Pone beelden geschoten die nu op Facebook massaal worden  bekeken.  Later zullen beelden en reportage volgen op ICM en al ICM Facebookgroepen.

Rita Kopetzky                                                Banyard                                                      Cornelia Stuiver

Programma

Programma Pasar Malam Istimewa XL Zwolle

Vrijdag 8 maart (13:00 – 23:00)

Hari Maluku

Istimewa podium

13:30 – 14:15     SoulFuzion

14:45 – 15:15     The Brothers Timisela

15:45 – 16:30     SoulFuzion

17:00 – 17:30     Dansgroep Maeva

18:00 – 18:45     SoulFuzion

19:30 – 20:00     Dansgroep Maeva

20:45 – 21:30     Bad Habit

22:15 – 23:00     Bad Habit

Senang podium

14:15 – 14:45     Robin Yerah

15:15 – 15:35     Dansgroep Maeva

16:30 – 17:00     Robin Yerah

17:30 – 18:00     The Brothers Timisela

18:45 – 19:30     NoyaLohyNoya

20:00 – 20:30     The Brothers Timisela

21:30 – 22:15     NoyaLohyNoya

Zaterdag 9 maart (12:00 – 22:00)

Istimewa podium

12:30 – 13:15     The StreetRollers

14:00 – 14:30     Warna Semesta Dance Collaboration

15:00 – 15:30     Ray Smith

16:15 – 17:00    The StreetRollers

17:30 – 18:00     Ray Smith

18:45 – 19:30     The StreetRollers

20:00 – 20:30    Warna Semesta Dance Collaboration

21:15 – 22:00     The StreetRollers

Senang podium

13:15 – 14:00     Free Line

14:30 – 15:00     The Brothers Timisela

15:30 – 16:15     Free Line

17:00 – 17:30     Warna Semesta Dance Collaboration

18:00 – 18:45     Free Line

19:30 – 20:00     The Brothers Timisela

20:30 – 21:15     Free Line

Zondag 10 maart (12:00 – 20:00)

Istimewa podium

12:45 – 13:15     Abadi Krontjong Ensemble

13:45 – 14:15     Madaloka Dans Studio

15:00 – 15:30     Abadi Krontjong Ensemble

16:00 – 16:45     Ester Latama

17:15 – 17:45     Danny Everett

18:15 – 18:45     Madaloka Dans Studio

19:15 – 20:00     Ester Latama

Senang podium

12:00 – 12:45     Ester Latama

13:15 – 13:45     The Brothers Timisela

14:15 – 15:00     Ester Latama

15:30 – 16:00     Danny Everett

16:45 – 17:15     The Brothers Timisela

17:45 – 18:15     Abadi Krontjong Ensemble

18:45 – 19:15     The Brothers Timisela

Beschrijving
De Pasar Malam Zwolle is weer terug in de grote IJsselhal waar deze Pasar vroeger ook gehouden werd.

Bereikbaarheid

Het treinstation van Zwolle is op ca. 10 minuten loopafstand.
Er is voldoende parkeergelegenheid op de Parkeerplaats van de IJsselhallen

Huisdieren
Honden en overige huisdieren zijn niet toegestaan op de Pasar Malam in Zwolle.
We maken alleen een uitzondering voor speciaal getrainde honden die ter begeleiding worden gebruikt van mindervaliden, zoals blindengeleidehonden en Stichting Hulphond-honden.

Locatie
IJsselhallen Zwolle

Adres
Rieteweg 4, 8011 AB Zwolle

Datum
8 t/m 10 maart 2019

Openingstijden
Vrijdag 8 maart: 13:00 – 23:00 uur
Zaterdag 9 maart: 12:00 – 22:00 uur
Zondag 10 maart: 12:00 – 20:00 uur

Toegangsprijzen:
Kinderen van 0 t/m 3 jaar en veteranen* mogen gratis naar de Pasar Malam in Zwolle.

Online voorverkoop
Vrijdag ticket: €5,00
Volwassenen (zaterdag / zondag): €7,50
Senioren 65+ & kinderen 4 t/m 12 jaar: €5,00
3 dagen kaart volwassenen: €15,00
3 dagen kaart senioren 65+ & kinderen 4 t/m 12 jaar: €10,00

Tickets aan de kassa
Vrijdag ticket: €7,00
Volwassenen (zaterdag / zondag): €9,50
Senioren 65+ & kinderen 4 t/m 12 jaar: €7,00
3 dagen kaart volwassenen: €19,00
3 dagen kaart senioren 65+ & kinderen 4 t/m 12 jaar: €14,00

*Veteranen: Op vertoon van veteranenpas. 1 persoon per pas.

‘Hoaxen en smaad’ verzuren de verkiezingscampagne van president Jokowi

Waarover hebben de media in Indonesië het? Over nepberichten en hoe de president die te lijf gaat, constateert onze correspondent Michel Maas.

Michel Maas28 februari 2019, 18:17

Beeld RV

‘Hoax’ spreken ze in Indonesië uit als ‘ho-waks’. Dat kun je elke dag horen want elke dag gaat het er wel ergens over. ‘Howaksen’ verzuren de verkiezingscampagnes van president Joko ‘Jokowi’ Widodo en zijn tegenspeler Prabowo Subianto. ‘Hoaxen en smaad’ gaan volgens Jokowi ‘van deur tot deur en van huis tot huis’, en ze vinden altijd ook wel hun weg naar internet. En daar kunnen ze ongebreideld hun heilloze gang gaan, want hou ze dan nog maar eens tegen.

Hoaxen houden liefst huis op gevoelig terrein. De godsdienst is er zo een. In tal van hoaxen wordt Jokowi al jaren afgeschilderd als een ‘verkapte chinees’ (hij is een 100 procent Javaan), een stiekem christen of op zijn minst ‘geen echte moslim’. Om gemor onder moslims te temperen, en hun stemmen te winnen, heeft hij daarom de homohatende moslimgeleerde Ma’ruf Amin als running mate gekozen.

Desondanks houdt het maar niet op. Nu is er weer een filmpje op YouTube verschenen waarop drie jonge vrouwen een oude vrouw in het Soendanees vertellen welke rampspoed Jokowi over het land zal uitroepen als hij herkozen wordt. In liberale Nederlandse oren klinkt het niet eens zo erg, of zelfs als muziek: ‘Als Jokowi de presidentsverkiezingen wint zal hij de azan (de luidspreker-oproep tot gebed) verbieden. Vrouwen zullen geen hoofddoek meer dragen, vrouwen kunnen met vrouwen en mannen met mannen trouwen.’

Hoax! President Jokowi voelt meteen aan dat hij hiermee in het huidige, steeds religieuzere Indonesië geen stemmen zal winnen. Er is dus meteen actie ondernomen. De politie is erop gezet, en die meldt deze week triomfantelijk dat de drie vrouwen zijn gearresteerd. Ze kunnen tien jaar gevangenis krijgen op basis van de ITE-wet die het verspreiden van ‘negatieve berichten en smaad’ op internet verbiedt.

Beeld RV

Jokowi heeft de hulp ingeroepen van Nahdlatul Ulama (NU), de grootste islam-beweging in het land, om hoaxes zoals deze tegen te gaan. NU moet haar 40 miljoen volgelingen laten weten wat waar is en wat niet, vindt de president. En wat die drie vrouwen vertellen is duidelijk niet waar: ‘Slaat het ergens op? Nee, maar volgens ons onderzoek zijn er desondanks

negen miljoen mensen die dit geloven.’ Er is een tegenoffensief nodig. ‘Als we niet reageren op dit soort zaken, als we stil blijven, gaan mensen het geloven.’

De overheid heeft de ITE-wet (en een handvol andere wetten) in stelling gebracht om ongewenste berichten te smoren. Bijna niemand laat de gewraakte video zien. De meeste reguliere media zorgen wel dat ze hun vingers niet branden. Een bericht is al gauw ‘negatief’, en daarmee strafbaar. Een faux pas van een van de presidentskandidaten wordt daarom voorzichtigheidshalve ook niet al te zeer uitgemolken. Bijvoorbeeld het moment waarop Jokowi in een kandidatendebat Prabowo vraagt wat hij voor de ‘unicorns’ wil gaan doen. Prabowo kijkt glazig voor zich uit, en antwoordt ten slotte: ‘Je bedoelt die internetdingen?’

Internetters hebben de dag van hun leven. Memes en fotomontages met my little ponies and pluizige eenhoorns, en hashtags met ‘unicorn’ erin schieten in het rond. Maar dat is internet. De meeste Indonesische kranten en televisieprogramma’s mijden Prabowo’s pijnlijke moment van onwetendheid. In plaats daarvan putten ze zich uit in stukken en video’s waarin ze uitleggen dat unicorns geen eenhoorns zijn, maar start-ups die in een mum van tijd meer dan een miljard dollar waard zijn geworden. Die uitleg is nodig, want TVOne meldt dat 70 procent van de Indonesiërs geen idee heeft wat een unicorn is. Het wijdt er een korte info-video aan, zodat nu iedereen kan weten dat Indonesië er vier heeft. Unicorns zijn een thema. Ze zijn iets om als natie trots op te zijn. En Prabowo’s moment? Dat is alweer vergeten.

_{Michel Maas is correspondent in Jakarta.}

Locatie
Hal 10 van de Huishoudbeurs in de RAI Amsterdam

Entree
Gebruik entree C om direct bij het Pasar Colours Festival te komen.
Als u met de trein reist is dit de 1e ingang vanaf het station.
Als u met de auto reist kunt u parkeren in de onder gelegen garages. Let op, de garages zullen snel vol zijn.

Adres
Europaplein 2-22, 1078 GZ Amsterdam

Datum
16 februari t/m 24 februari 2019

Openingstijden
zaterdag 16 februari: 11:00 – 19:00 uur
zondag 17 februari: 11:00 – 19:00 uur
maandag 8 februari: 11:00 – 19:00 uur
dinsdag 29 februari: 11:00 – 19:00 uur
woensdag 20 februari: 11:00 – 19:00 uur
donderdag 21 februari: 11:00 – 22:00 uur
vrijdag 22 februari: 11:00 – 22:00 uur
zaterdag 23 februari: 11:00 – 19:00 uur
zondag 24 februari: 11:00 – 18:00 uur

Toegangsprijs & tickets
Pasar Malam middag/avond kaart voor €5,-
Geeft van zaterdag 16 t/m woensdag 20 februari en zaterdag 23 februari 2019 vanaf 15.30 uur, op een dag naar keuze, direct toegang tot de Pasar Malam, de Huishoudbeurs en de Negenmaandenbeurs (20 en 23 februari).
Dit ticket is niet geldig op 21, 22 en 24 februari 2019.

Dagkaart Pasar Colours Festival & Huishoudbeurs: Tijdelijk van €19,50 voor €15,95
Met deze toegangskaart krijg je van 16 t/m 24 februari op één dag naar keuze toegang tot zowel het Pasar Colours Festival als de Huishoudbeurs en de Negenmaandenbeurs (20 t/m 24 februari).

Kinderkaarten
Kinderen van 0 t/m 4 jaar mogen gratis naar binnen. Ze moeten echter wel een kaartje hebben. Die bestel je voor €0,00
Een dagkaart voor kinderen van 5 t/m 16 jaar kost €5,50.

Met de trein voordelig naar RAI Amsterdam
NS 2e klas dagretour (exclusief toegangskaart HHB): €19,00
NS 1e klas dagretour (exclusief toegangskaart HHB): €23,00

Klik hier om je toegangskaarten te kopen

Programma

zaterdag 16 februari (Surinaamse dag)
Trafassi
Young Cosje
Master Stu
Surinaamse Dansgroep Dependency
Surinaamse Kookdemonstratie

zondag 17 februari
Thomas Berge
Hot News
Ray Smith
Wahana Budaya Nusantara
Indische kookdemonstratie door Pisang Susu

maandag 18 februari
Justine Pelmelay
Harold Verwoert
Affinity Allround Band
Peduli Seni Indonesia
Indische kookdemonstratie door Rumah Rasa

dinsdag 19 februari
Just Like Robbie Williams
Bram Boender (winnaar van House of Talent)
Wipe Out Selection
Ester Latama Show
Dansgroep Orchidee
Indische kookdemonstratie door Rumah Rasa

woensdag 20 februari
Perry Zuidam
Jack Jersey Show (door Danny Everett & Simply Friends)
Simply Friends
Danny Everett
Aniadi Art (met Alex Chung Martial Arts Show)
Indische kookdemonstratie door Rumah Rasa

donderdag 21 februari
Helemaal Top
Ray Smith
Kempo Kuntao Show
The StreetRollers
Hawaiian Treasure
Indische kookdemonstratie door Rumah Rasa

vrijdag 22 februari
Indische Toppers: Diana Monoarfa, Edu Schalk & Ester Latama
Relight
Warna Semesta Dance Collaboration
Indische kookdemonstratie door Rumah Rasa

zaterdag 23 februari (Surinaamse dag)
Trafassi
Young Cosje
Master Stu
Surinaamse Dansgroep Dependency
Surinaamse kookdemonstratie

zondag 24 februari
Peter Strykes (LA The Voices)
Foreverly Brothers
Harold Verwoert
Challenge XL
Pentjak Silat Manyang
Indische kookdemonstratie door Pisang Susu

download programma pasar colours festival 2019

Facebook Event

Jim Taihuttu draait zijn film over de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog gewoon op Java

Bor Beekman5 februari 2019, 17:24 



Jim Taihuttu. Beeld ANP  -De opnamen van het Nederlandse oorlogsdrama De Oost zijn begonnen in Indonesië. Hoofdrollen in Jim Taihuttu’s periodefilm over de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog worden gespeeld door Martijn Lakemeier en Marwan Kenzari 

Na jaren van voorbereidingen zijn afgelopen weekend op Java de opnamen begonnen voor De Oost, de grote Nederlandse speelfilm (budget: zes miljoen euro) over de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog. In het door New Amsterdam geproduceerde periodedrama van Jim Taihuttu (37) wordt soldaat ­Johan uitgezonden om orde op zaken te stellen in het Nederlands-Indië van 1946. Acteurs Martijn Lakemeier (25) en Marwan Kenzari (36) spelen respectievelijk de jonge militair Johan en diens leiding­gevende, de beruchte Nederlandse ­legerkapitein Raymond ­Westerling (1919-1987). Hij zette standrechtelijke executies in om het verzet van de ­lokale bevolking te breken.

Nabij Yogyakarta is een gigantische set opgetrokken, zegt regisseur Taihuttu over de telefoon tijdens zijn lunchpauze op de vierde draaidag. ‘Vandaag draaien we een scène bij het legerkamp, onder meer met Martijn.’ Anders dan De Oost, speelden zijn eerdere speelfilms – de roadmovie Rabat (2011) en het misdaaddrama Wolf(2013) - zich af in het heden. ‘Dan draaiden we in snackbars en zo, onder Tl-licht. Nu sta ik op de set met tweehonderd figuranten in kleding uit die tijd. Dan ga je écht in die wereld geloven, je voelt de magie van film.’

Een coming of age drama tegen de achtergrond van de oorlog – zo omschrijft hij zijn derde speelfilm. ‘Het gaat over een gewone jongen die zich laat lokken door het avontuur, door de oproep overzees iets goeds te doen. En dan blijkt het ter plekke anders te gaan dan hij dacht.’

Universele ervaring

Je zou het verhaal van de jonge ­Nederlandse soldaat uit De Oost óók in Srebrenica of Afghanistan kunnen situeren, stelt Taihuttu, die het scenario schreef met Mustafa Duygulu. ‘De teleurstelling dat je niet kon doen wat je dácht te gaan doen, is een universele ervaring.’

De generatie Nederlandse militairen van het hoofdpersonage Johan groeide op tijdens de Tweede Wereldoorlog. ‘Tijdens die oorlog waren ze nog nét kind: ze zagen de Amerikanen en Canadezen chocolade en panty’s uitdelen van hun tanks. Zo ongeveer stelden ze zich hun rol in Nederlands-Indië voor. Dat viel vies tegen.’

Voorafgaand aan de opnamen kreeg Taihuttu het advies níét in Indonesië te draaien. Het land zou niet zijn toegerust op de filmindustrie, het onderwerp zou mogelijk te gevoelig liggen – beter uitwijken naar Thailand of de Filipijnen. ‘Toch kozen we ervoor hier te filmen, soms op een steenworp afstand van de historische locaties. Meer dan de helft van de crew is Indonesisch. Ik vind dat belangrijk en denk dat het veel toevoegt.’

Oorlogsmisdaden

Kapitein Westerling en zijn een­heden begingen tussen 1946 en 1947 oorlogsmisdaden op het huidige eiland Sulawesi. ‘Ik wil laten zien dát het gebeurde’, zegt Taihuttu. ‘Het gaat me er niet om die soldaten te veroordelen. Maar het is een onverteld verhaal.’ Taihuttu zelf is, zoals hij het zelf zegt, een ‘mengelmoes’ – zoon van een Molukse vader en een Nederlandse moeder. Zijn overgrootvader was soldaat in het Koninklijk Nederlands Indisch-Leger (KNIL) en ligt begraven op de militaire begraafplaats in Bandoeng. ‘Ik weet heel weinig van zijn oorlogservaringen. Mijn vader ook niet. Je vroeg daar niet naar. ’

De Oost is in het voorjaar van 2020 te zien in de Nederlandse bioscopen.

OPINIE NEDERLANDSE OORLOGS­MISDADEN IN INDONESIË  

Betrek Indonesiërs bij het onderzoek naar ­Nederlandse oorlogs­misdaden in Indonesië.

Lara Nuberg4 februari 2019, 18:57

Een groep Nederlandse militairen poseert bij een tijdens een zuiveringsactie gevangen genomen mortiergroep van de Indonesische strijdkrachten, 1948. Beeld .

Twee jaar geleden werd het nieuws bekendgemaakt: de Nederlandse overheid stelde 4,1 miljoen euro beschikbaar om nu eindelijk eens goed op een rijtje te zetten wat Nederlandse soldaten nou precies hadden uitgevoerd in Indonesië in de jaren ’45-’49. De rechtszaken tegen de Nederlandse staat van Indonesische burgerslachtoffers liepen immers op en er verscheen een uitgebreide studie van historicus Remy Limpach, De Brandende Kampongs van Generaal Spoor, waarin voorgoed werd afgerekend met het idee dat Nederlandse oorlogsmisdaden slechts excessen waren. ‘We moeten in de spiegel van ons eigen verleden durven kijken’, stelde toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Bert Koenders. Met de ministerraad keurde hij een onderzoeksvoorstel van de drie instituten NIOD, KITLV en NIMH goed.

Inmiddels is het onderzoek zo’n ­anderhalf jaar geleden van start ­gegaan en moet binnen vier jaar duidelijk worden waarom en op welke manier het geweld ten opzichte van de mensen die vochten voor een vrij Indonesië zo uit de hand heeft kunnen lopen. ‘Klinkt goed’, zal eenieder zeggen die een volledige geschiedschrijving nastreeft, en op die manier reageerden ook de Nederlandse ­media. In DWDD van 17 januari werd het onderzoek bijvoorbeeld nog ­geprezen als een ode aan veteraan en klokkenluider Joop Hueting en noemde Ad van Liempt het onderzoek zo interessant omdat er Indonesische onderzoekers aan meewerken die volgens hem beschikking hebben over andere bronnen dan wij in ­Nederland. Je zou er bijna door denken dat we straks écht ons koloniale verleden kritisch gaan bekijken.

Eigen studie

Echter, wie het onderzoek intensiever en kritischer volgt, zal weten dat er naast deze lovende woorden ook een open brief is aangeboden aan de Tweede Kamer. Die is opgesteld door de 92-jarige Francisca Pattipilohy en Jeffry Pondaag van het Comité Nederlandse Ereschulden, dat samen met advocaat Liesbeth Zegveld opkomt voor Indonesische burgerslachtoffers. De open brief bevat dertien punten van kritiek die zo serieus zijn, dat de drie instituten de openbriefschrijvers en een aantal van de 140 ondertekenaars – internationale onderzoekers, journalisten, studenten en activisten – uitnodigden voor een gesprek afgelopen donderdag op het NIOD.

De bijeenkomst was interessant – ik was aanwezig als een van de brief­ondertekenaars – maar niet geheel ­bevredigend. Wat ik vooral zag, was een groep historici die zelf claimen ­alles uit de kast te willen halen, maar tegelijkertijd vastzitten aan een problematische onderzoeksopzet.

Zo kwam naar voren dat het Indonesische team dat bij het onderzoek betrokken is geen deel uitmaakt van de Nederlandse onderzoeksprojecten. In plaats daarvan werkt een aantal Indonesische historici – wie dit zijn en aan welke universiteit ze verbonden zijn bleef nog onduidelijk – aan een eigen aparte studie met een focus op de invloed van Nederlands geweld op Indonesische slachtoffers, getuigen en nabestaanden. Uiteraard is het nuttig dat zo’n onderzoek wordt uitgevoerd, maar het betekent wel dat geen enkele andere partij van buitenaf de Nederlandse historici in de gaten houdt of uitdaagt in perspectieven of – zoals Ad van Liempt verkondigde – Indonesische bronnen aandraagt die direct betrekking hebben op het aantonen van de omvang van Nederlandse geweldstoepassing.

Het doet de vraag rijzen wat dit ­onderzoek dan kritischer maakt dan iedere andere Nederlandse publicatie die al rondom dit thema is verschenen. Je zou op zijn minst verwachten dat een land dat zijn eigen oorlogsmisdaden gaat onderzoeken dit doet in samenwerking met de slachtoffers en eventueel nog een andere onafhankelijke (internationale) partij.

Merkwaardige keuze

Dat dit niet het geval is, toont dat het onderzoek slechts stoelt op het vertrouwen dat we moeten hebben in de integriteit van Nederlandse historici. Het is een vertrouwen dat moeilijk te verkrijgen is, aangezien naast het ontbreken van een Indonesische stem binnen het Nederlandse onderzoekskader ook niemand binnen het KITLV, NIOD of het NIMH het eerder van belang vond om bij het vormgeven van het onderzoek een Indonesische organisatie bij de maatschappelijke klankbordgroep te betrekken.

In plaats daarvan gingen de hoofden van het onderzoek aan tafel met een aantal organisaties die Nederlandse burgerslachtoffers bijstaan, zoals stichting Pelita en het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Het lijkt me een merkwaardige keuze – alsof een groep Duitse onderzoekers de Tweede Wereldoorlog in Nederland gaat onderzoeken en vervolgens stichtingen die opkomen voor Duitse (militaire) slachtoffers uitnodigt voor een klankbordgroep, in plaats van stichtingen voor Nederlandse getroffenen.

Dat er nu – na anderhalf jaar – eindelijk een gesprek heeft plaatsgevonden tussen onderzoekers en critici kan ik alleen maar aanmoedigen. Toch blijft het zaak om nu niet achterover te gaan leunen en de resultaten af te wachten – ook Nederlandse ­onderzoekers moeten wakker gehouden worden.

Wie daar na het lezen van dit stuk nog niet van overtuigd is, raad ik van harte aan de open brief te lezen, te vinden op www.historibersama.com. ;

_{Lara Nuberg is historicus en schrijver van de blog gewooneenindischmeisje.nl.} 

Joop Hueting TV optreden, na 50 jaar bij het programma DWDD bij Mathijs van Nieuwkerk, moeten de verantwoordelijken van deze oorlogmisdaden als nog voor boeten?  

Publicatie door F.Schwab (ICM Editor) op 18 Januari 2019 op 10.30  op ICM en Overige Media

Op 13 november 2018 verscheen deze publicatie in de Volkskrant, en  twee dagen later op…

Doorgaan