Netherlands Indies Archives in Canada (N.I.A.C.)

Geplaatst door Ferry Schwab op maart 16, 2011 om 12:44pm

Netherlands Indies Archives in Canada (N.I.A.C.)

Enkele weken geleden ontving de redactie een mailtje uit Canada van Huibert Sabelis Wybenga, een Indisch kunstschilder. Hij vertelde dat hij via een vriend op onze website terecht gekomen was en hevig geïnteresseerd werd in wat wij hier in dit kikkerlandje allemaal aan het doen waren. Wij antwoordden hem met een uitleg waar we mee bezig waren en stuurden hem tevens onze Nieuwsbrief toe.

Hij schreef toen terug met het verhaal dat hij in 1963 vanuit Nederland naar het Amerikaanse continent vertrok, waar hij zowel in Canada als in de Verenigde Staten gewoond heeft. In 1983 kwam hij weer in Canada te wonen en dit keer definitief. Zo’n 20 jaar terug heeft hij samen met Bouke de Jong, Bas Opdenkelder en Pol Maenhaut een Indische organisatie opgericht, de Netherlands Indies Archives in Canada. Het doel was regelmatig via correspondentie en telefoon met elkaar in contact te blijven. Bovendien wilden ze een aantal keren per jaar bij elkaar komen voor dansavonden en één keer per jaar voor een grote gezamenlijke picnic. Verder het een keer per jaar organiseren van een Kumpulan en verzamelt men foto’s, boeken, brieven en andere documenten die het samen Indo zijn versterken. Zodoende bewaren ze de Indische cultuur en geven dit door aan hun kinderen en kleinkinderen

Huibert Sabelis Wybenga (rechts) met Bas Opdenkelder (links).

Ook hebben ze veel contacten met Indo groepen in California, waar veel meer Indo’s wonen dan in Canada. Omdat de Indo’s in Canada zo ver uit elkaar wonen hebben ze de activiteiten teruggebracht tot één grote activiteit, de picnic. Hiervoor kamperen ze dan een heel weekend op een stuk land in Bronte Creek Provincial Park in Burlington. Het was voor de (vooral oudere) mensen vaak erg moeilijk om die hele reis meerdere keren per jaar te ondernemen. In Canada is er een Multicultureel Departement, dat archieven en artefacten bewaart van vrijwel alle minderheidsgroepen in Canada en daar ook uitstekend voor zorgdraagt.

Huibert heeft onlangs een grote lijst met E-mail adressen doorgegeven van mensen uit zijn groep, die graag onze Nieuwsbrief willen ontvangen. Wij zijn erg blij met dergelijke contacten, omdat het belangrijk is dat Indische mensen, waar ook ter wereld, het gevoel van saamhorigheid weer terugkrijgen, wat ze sinds hun vertrek uit Indonesië eigenlijk altijd hebben moeten missen, bewust of onbewust. En dat ze een gemeenschappelijke culturele achtergrond hebben, waar ze trots op mogen zijn. Wij sporen dan ook andere groepen Indo’s aan om zich bij dit soort initiatieven aan te sluiten.

Als er mensen zijn, die het leuk vinden om met onze Canadese vrienden in contact te komen, dan kunt u bij de redactie het E-mail adres verkrijgen. Verder kunt u op de website van Huibert een kijkje nemen, want daar is naast wat informatie ook een deel van zijn werk te zien. www.sabelis.com.

Lees verder…

Eenheid in verdeeldheid in “Indoland

Geplaatst door Ferry Schwab op maart 16, 2011 om 11:58am

Het Indisch Herinneringscentrum op het prachtige landgoed Bronbeek in Arnhem.

Eenheid in verdeeldheid in “Indoland

Wanneer Indo’s een vereniging of club oprichten, gebeurt het met de regelmaat van de klok dat na (vaak zeer) korte tijd de club uiteengevallen is in verschillende afsplitsingen en groepjes. Een verzinsel? Een hersenschim? Misschien. In ieder geval is hier nooit onderzoek naar gedaan. Hoe komt men dan aan deze uitspraak?

In de afgelopen decennia heeft men zich intensief beziggehouden met de Indische wereld. En daar zijn we niet vrolijker van geworden. Het Indisch Huis dat tot drie keer toe opgestart werd en maar niet van de grond wilde

komen. En dan al die commissies, interimmanagers, consultancybureaus en wat dies meer zij; om nog maar niet te spreken van bestuursleden met lange vingers. Allerlei “cowboys” die met “vertrouwen” van het ministerie en de fondsen flink aan de subsidieboom stonden te schudden tot de miljoenen als rijpe appeltjes naar beneden vielen en gretig werden opgeraapt. Totdat de bodem van de kist in zicht kwam, met als gevolg dat er niet genoeg geld meer was om het Indisch Huis echt van de grond te tillen en operationeel te maken, waardoor men meer geld uitgaf dan er binnenkwam.

Het Indisch Huis is nu een “museum” van het ministerie van VWS en de Indische boedel ligt daar nu opgeslagen. Een toonbeeld van hoe bepaalde sectoren in het Indische netwerk in Den Haag elkaar het balletje toespeelden en opdrachten aan elkaar werden gegund. En dan te bedenken dat er mensen zijn die indertijd keihard heeft gestreden om de 385 miljoen die aan Stichting Het Gebaar werd toevertrouwd wel eerlijk en efficiënt te besteden. Verreweg het overgrote deel van dit bedrag is via achterdeuren weggesluisd en in broekzakken verdwenen waarin het nooit terecht had mogen komen.

Bronbeek is nu het alternatief. Nu worden daar miljoenen ingepompt en probeert men daar de Indische herinneringen levend te houden. Waarom men voor die plek gekozen heeft, ligt in het feit dat het een prachtige locatie is met voldoende ruimte en mogelijkheden om er een Herinneringscentrum op te starten. Verder zaten al jarenlang de oud-Knillers al op dit landgoed en een IHC gaf dus een welkome toegevoegde waarde. Echter onmiddellijk hebben zich weer allerlei adviseurs en consultancybureaus erop gestort om uit de ruif mee te eten. Gevolg is dat er weer grote sommen aan Indisch vermogen verdampten.

Dan zijn er nog verschillende clubjes en onderdelen van verenigingen die met elkaar niet goed door één deur kunnen. Filmproducenten die uiteindelijk dan toch weer niet die film konden maken die men voor ogen had. Een initiatief voor een Indisch Museum dat al jaren op de plank ligt te verstoffen, terwijl een Moluks Museum er al lang is. En dan al die Pasars, met overal dezelfde stereotype kledingkraampjes, de eettentjes, interviewers en presentatoren, toekomstvoorspellers en ga zo maar door. Dus is ook daar erg weinig innovatiefs te melden.

Duidelijk moge zijn dat de Indo’s door de Hollandse bevolking niet meer als een aparte groep worden gezien, zoals Turken, Polen of Molukkers. Ze worden evenmin gezien als een “minderheidsgroep” die een eigen clubgebouw of centrum moet (mag) hebben. Op de keper beschouwd worden ze helemaal niet gezien. Belangrijkste oorzaak is dat Indo’s niet echt in staat blijken om samen te werken en als een eenheid naar buiten te treden. Op de een of andere manier laat hun aard dit niet toe.

Heeft dit te maken met de verschillen in achtergronden binnen de groep Indo’s? De één heeft een Indische ouder en een Hollandse ouder, de ander heeft twee Indische ouders, weer een ander heeft een Indische en een Chinese ouder en ga zo maar door. De meeste Indo’s waren in Indië eigenlijk kleine bungs. En als ze dan hier de kans krijgen om baas te zijn….. dan ook helemaal….! Zou dit (een deel van) de oorzaak zijn? Hoe doen al die andere minderheden in Nederland het? Molukkers, Turken, Marokkanen, Somaliërs, Polen, enz. hebben in ieder geval één ding gemeen: als het erop aankomt, zijn ze er voor elkaar en kunnen ze samenwerken! En de “achtergrondruis” die bij Indo’s meespeelt is die van identiteit en gemeenschappelijke cultuur. In Indië werd van je verwacht dat je “Hollandser dan Hollands” was (zie ook de passage hierover in het artikel over Krontjong muziek). Hierdoor heeft de groep Indische Nederlanders eigenlijk nooit bewust iets “eigens” opgebouwd. Het gemis daaraan wordt pas ervaren na aankomst hier in het kille Holland. Echter door de drang om zo snel en geruisloos te integreren, heeft men die erfenis maar gelaten voor wat het was en koesterde men het “Tempodoeloe-gevoel” tijdens familiefeestjes en Kumpulans en vanaf het eind van de vijftiger jaren op de Pasar Malam.

Onze ouders spraken nooit over “Wij Indische mensen” of “Wij Indo’s”. Daarentegen hebben zij het weer wel over de Hollanders. Dus Hollanders zien de Indo’s niet als een minderheidsgroep en de Indo’s zien zichzelf niet als minderheidsgroep. Tja, dan blijven de deksels natuurlijk op de geldpotjes voor minderheden zitten. Niet dat Indo’s zich nu plotseling wel als een minderheidsgroep moeten zien, maar hen mag evenmin het recht op een eigen cultuurbeleving ontzegd worden. En dan zal er toch op een of andere manier een deksel van een potje gekegeld moeten worden .

Zeker nu ook binnen de Indische gemeenschap het roer een beetje omgegooid wordt. Kijk naar het Indisch Platform vroeger en zoals het zich nu profileert. Als één groep wordt er nu gestreden, initiatieven ontplooid en acties ondernomen en men spant zich in om vooral toch ook de jongere generaties erbij te betrekken. En dan het Nederlands Indisch Cultureel Centrum, dat met een prachtig bijna kant-en-klaar plan in de startblokken staat. En ook in dat initiatief nemen de jongere generaties een prominente plaats in. Gelukkig komen nu niet meer alleen de bobo’s in beeld, maar wordt ook aandacht besteed aan alle andere Indo’s. Het wachten is nu op een “Nieuw Gebaar”. Het Indische culturele erfgoed is het waard om voort te bestaan, ook nu na 65 jaar en tot in de verre toekomst.

Lees verder…

Dreigt groot deel van Indonesië kopje onder te gaan?

Geplaatst door Ferry Schwab op maart 16, 2011 om 10:53am

Dreigt groot deel van Indonesië kopje onder te gaan?

Tektonische plaat van Zuid-oost Azië verzakt in razendsnel tempo

Terwijl de wereld wordt overspoeld door steeds chaotischer wordende taferelen in de Noord-Afrikaanse en Zuid-west Aziatische landen en er zich bovendien excessen voordoen in de natuur en het weer, ontdekten wetenschappers onlangs een reeks gebeurtenissen, die tot nu toe buiten het nieuws werd gehouden. Het Indonesische eiland Java is in zeer korte tijd zeker 6 meter verzakt en zakt nog steeds. Laaggelegen kuststroken zijn overspoeld, waardoor hele dorpen door de oceaan verzwolgen zijn. Omdat in onder andere Pakistan hetzelfde aan de hand lijkt te zijn, hebben sommige onderzoekers de conclusie getrokken dat mogelijk de tektonische platen onder zuid-oost Azië het aan het begeven zijn.

Op 17 januari 2011 vonden er als gevolg van zware regenval op diverse Indonesische eilanden overstromingen plaats. Op zich zelf zijn die daar niet zo bijzonder, ware het niet dat hier de kustgebieden onderliepen, terwijl daar eigenlijk geen aanwijsbare reden voor was. Het was de eerste keer in de geschiedenis dat dit gebeurde en de bewoners raakten in paniek. Er was geen sprake van rivieren die overstroomden, geen plotseling verhoogde waterstand en geen tsunami. Onderzoekers bestudeerden foto’s van de Google en de GPS satellieten en constateerden dat er iets heel anders aan de hand was. Bij vergelijking van deze beelden met die van enkele maanden terug, bleek dat onder andere Java ongeveer 6 meter gezakt was; iets waar de media totaal geen aandacht aan besteed hadden.

Velen zullen de heftige beelden van de afgelopen maanden nog vers in het geheugen staan: de zeer zware overstromingen in Pakistan, Australië, Nieuw Zeeland, Thailand, Vietnam, Philipijnen. Onder andere in Pakistan liep maar liefst zeven miljoen hectare vruchtbaar gebied onder water. Nu wordt Pakistan regelmatig getroffen door grote overstromingen, maar dit keer was het anders. Wat normaal gesproken altijd gebeurt, gebeurde nu niet: het water trok zich niet terug.

Een mogelijke verklaring is dat de Indo-Australische tektonische plaat is gaan hellen en delen van de landmassa ten gevolge daarvan zijn weggezakt. Hierdoor kan het water niet meer terugvloeien in de oceaan. Het trieste nieuws dat een zeer groot deel van het vruchtbare Pakistaanse land niet meer op het water herwonnen zal kunnen worden, wordt door geen enkele nieuwsdienst gemeld. Evenmin als de ondergelopen kustgebieden in Indonesië, met name Java. Pakistan lijkt er een nieuw permanent merengebied bij te hebben gekregen.

De helling van de Indo-Australische plaat veroorzaakte directe gevolgen voor de onder de oceaan gelegen breuklijn KTT (Kermadee Tonga Trench). Deze breuklijn loopt onder andere dwars door de Nieuw Zeelandse stad Christchurch, die op 3 september vorig jaar getroffen werd door een zware aardbeving en onlangs op 22 februari 2011 opnieuw. Grote delen van de stad werden geheel verwoest en er waren veel slachtoffers te betreuren. Ten gevolge van een tektonische verandering wordt een deel van de Indo-Australische plaat onder grote druk gezet, waardoor onder andere Java begint te zinken. Onlangs heeft het Earth Observatory van de NASA toegegeven, dat aan de hand van satellietbeelden moet worden geconcludeerd dat gebieden in Pakistan zo’n drie meter zijn gedaald.

Wetenschappers van de NASA bevestigden dat gebieden in Pakistan 3 meter zijn gedaald; Thailand en met name Bangkok ernstige problemen ondervindt met de afvoer van het vloedwater; het Indonesische eiland Java 6 meter is gezonken en wegen en hele stukken land langs de afwateringskanalen instorten; in Vietnam in zeer korte tijd een soort epidemie van “Sinkholes” (diepe gaten die plotseling in de grond ontstaan door verschuiven van tektonische platen) plaatsvindt; ook het Philipijnse deel van de plaat aan het verzakken is met eveneens overstromingen tot gevolg. Tevens hebben seismologen vastgesteld dat de twee tektonische platen onder de Stille Oceaan (de Juan de Fuca plaat en de Noord Amerikaanse plaat) onder zulke extreme spanning staan, dat theoretisch gezien er elk moment een zeer zware aardbeving kan ontstaan die een kolossale tsunami tot gevolg zal hebben, die de kustgebieden van het westen van Noord Amerika als ook de oostkust van Japan ernstig zal bedreigen. Nu ook de tektonische platen in Zuid-oost Azië voor grote problemen zorgen, lijkt onze gehele planeet aan de vooravond te staan van dramatische gebeurtenissen

Wij sluiten dit artikel af met een chronologie van een aantal extreme gebeurtenissen op het eiland Java tussen 1 december en 30 december 2010:

1 december: de hoofdweg naar het noordelijke Garut afgesloten vanwege een plotselinge wegverzakking in Kampung Kadulempeng. 4 december: chaotische taferelen door een verzakking in de Pajajaran weg in Bandung: een Sinkhole van acht meter diep(!). 6 december: landverzakking verwoest zeven huizen in Karangpari en Bantarkawung. 8 december: de kustgebieden Tappalang en Mamuju in West Sulawesi overstromen.

10 december: zware landverschuivingen in Cimanggu en Karangpucung op West Java. 10 december: Midden Java, een hoofdweg met zijwegen in Sidorejo verzakken een meter. 10 december: landverschuivingen in Cintamanik, Bumijawa en Tegal. 10 december: een enorm zinkgat ontstaat plotseling in Sleman bij Yokyakarta.

11 december: een groot deel van een straat in Pringgodiningratan verzakt zes meter. 12 december: op vier plekken in Bali plotselinge landverschuivingen.

12 december: vijf hectare land in Nusa Tenggara Barat verzakt ineens 50 meter (!).

13 december: onherstelbare scheuren in huizen in Jakarta door verzakken van de Petojo VIJ straat.

14 december: de Trans-Sumatra route in Noord Sumatra zakt weg en op vier plekken verzakkingen in het Bukit-Barisan gebergte.

14 december: de Pancar berg op West Java splijt, wat grote landverschuivingen veroorzaakt.

17 december: een vrachtwagen zakt door de berm bij Anjir Serapat langs de Kalimantan route op Borneo.

18 december: een stuk land op het eiland Madura zakt 10 meter diep weg.

20 december: landverschuivingen en zinkgaten in en rond wegen bij Pekalongan op Midden Java.

21 december: overstromingen en modderstromen in Sulawesi.

22 december: overstromingen en landverschuivingen in Noord Bali.

23 december: de Lapindo dijk van 11 meter hoog op Oost Java barst en huizen staan onder 2,5 meter water. 27 december: het beton tussen Balubur St. en Pasteur St. breekt in stukken en veel verzakkingen in heel Bandung.

28 december: de Bamiayu-Brebes ringweg in Midden Java afgesloten wegens meerdere verzakkingen.

28 december: een 50 meter hoge klip stort neer op de noordelijke hoofdweg bij Pantura.

29 december: de Pengapuran Raya weg in Jakarta verzakt.

29 december: een 32 meter lang deel van een dijk in Bedana zakt helemaal weg. 29 december: grote landverschuivingen in Banyumas, Banjarnegara en Purbalingga. 29 december: de Cave Maria verzakt.

30 december: een heuvel in Purbalingga zakt geheel weg.

Lees verder…

De vergeten held - uit Jappenkamp na 70 jaren!

Geplaatst door Ferry Schwab op maart 15, 2011 om 11:00am

De vergeten held

• *Kees de Lathouder, geflankeerd door Jacques Brijl (links). „Ongelooflijk dat deze man nooit een onderscheiding heeft gekregen”, aldus Brijl.* FOTO: ALDO ALESSIE

Kees de Lathouder (95) na 70 jaar eindelijk alsnog gehuldigd

door MARJOLEIN SCHIPPER

BILTHOVEN, dinsdag

De 95-jarige Kees de Lathouder had vooraf bepaald niet op een grote opkomst gerekend. „Er komt hooguit twintig man”, liet hij het personeel van zorgcentrum De Bremhorst weten. Maar met ruim tachtig mensen, onder wie de burgemeester van Bilthoven, puilde het kleine zaaltje meer dan uit. De Lathouder stond dan ook centraal in een heel bijzondere gebeurtenis: zeventig (!) jaar na dato kreeg hij alsnog het Mobilisatie-Oorlogskruis opgespeld.

En daarmee is hij één van de laatste WOII-veteranen die nog een dergelijke onderscheiding mag ontvangen. Hij hoorde het gisteren allemaal een beetje verlegen aan, trots in zijn blauwe blazer met op het borstzakje ’Veteraan’ geborduurd. Voor 95 procent blind maar nog in staat zich de kleinste details van ’toen’ te herinneren. In januari 1942 trachtten de Japanse strijdkrachten het eiland Borneo (het huidige Kalimantan) in te nemen. De Lathouder, ingedeeld bij het zogenaamde ’vernielingskorps’ van het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL), had tot taak de havensteigers van de toen al door de meeste Nederlanders verlaten stad Bandjermasin op te blazen.

„Ik moest tientallen kistjes dynamiet, detonators en de bedrading aanbrengen onder de steigerplanken. Ik voelde mij als laatste Europeaan moederziel alleen en verlaten tijdens dit niet ongevaarlijke werk. Nu volgde het spannende moment. Achter een paar ijzeren platen moest ik de hendel overhalen, niet wetend of ik de explosie zou overleven. Rondom mij vlogen de balken en planken in het rond. Gelukkig bleef ik ongedeerd en kon ik mij uit de voeten maken uit een brandend Bandjermasin.”

Maar de moeilijkste periode voor De Lathouder was zijn lange verblijf in de Japanse interneringskampen. Hij overleefde dit, getroffen door dysenterie, beriberi en geelzucht, maar ternauwernood. „Ik at letterlijk varkensvoer, maar ook slangetjes, slakken en zelfs engerlingen, dikke witte rupsen. Die roosterden we boven een vuurtje. Toen we werden bevrijd, woog ik nog maar 45 kilo…”

Nooit ontving De Lathouder een onderscheiding voor zijn verdiensten. Ongelooflijk, vindt Jacques Brijl, die De Lathouder voordroeg en het Oorlogskruis namens het ministerie van Defensie en de vereniging Dragers Militaire Dapperheidsonderscheidingen gisteren mocht opspelden. Die taak liet Brijl echter graag over aan A.J. Gerritsen, burgemeester van Bilthoven. „Het lijkt allemaal zo lang geleden. Waarden als moed en opofferingsgezindheid en plichtsgetrouwheid zijn naar de achtergrond verdwenen. Juist daarom is het voor jongeren belangrijk om kennis te nemen van de moedige daden van de heer Lathouder”, aldus de burgemeester.

Jacques Brijl is blij dat hij De Lathouder, beter laat dan nooit, heeft kunnen voordragen. „Ik hoorde via via van zijn verdiensten en vond het ongelooflijk dat hij nooit is onderscheiden. Soms lopen zaken zo. Hij heeft echt ontzettend veel ontberingen ondergaan en daar nooit een bedankje voor gekregen. Toen ik contact opnam met het ministerie van Defensie was men het roerend met mij eens dat deze held een medaille verdient."

Verrassing

De held zelf ondergaat het hele gebeuren trots. „Een ontzettende verrassing was het voor mij. Ik deed gewoon mijn plicht en heb het nooit als iets bijzonders gezien. Als militair deed je gewoon wat je opgedragen werd, punt. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht mezelf uit de voeten te maken omdat het gevaarlijk zou zijn! Er is maar één ding wat ik erg vind. En dat is dat mijn enkele jaren geleden overleden vrouw dit niet heeft mogen meemaken…. ”

ICM red.

Is nooit te laat deze huldiging als militaire.

Maar hoe zit met de Indische Nederlandse burgers ( die als Militaire dienstplichtigen) die hebben geleden in de Jappenkampen en op nog geen steenworp afstand waar de atoombommen vielen . Nu ruim 70 jaren kijken alle regeringen op een rij de andere kant uit; Hetgeen gisteren werd bevestigd bij het programma Pauw & Witteman " over het geweld wat ze nu afspeelt in Japan "het is ver van ons bed, het deert je eigenlijk niet" waren de uitspraken die over de tafel gingen.

Dat het Indisch Gemeenschap al 60 jaren die strijd (Indisch Platform) voert voor erkenning en excuusjes van de de Nederlandse regeringen. In de Indische NIOD rapporten staan de harde feiten, die de Nederlandse regeringen stelsel matig onder het tapijt veegt.

Het zal je maar gebeuren als rijke Nederlandse burger.

Lees verder…

nieuwsbrief van de Stichting Nederlands Indisch Cultureel Centrum

Geplaatst door Ferry Schwab op maart 9, 2011 om 12:00pm

Nieuwsbrief

Verschijnt maandelijks | Jaargang 3, nr. 3 (Maart 2011) | Oplage: 2000 | Hoofdredacteur: Hans Vogelsang

Dit is de digitale nieuwsbrief van de Stichting Nederlands Indisch Cultureel Centrum, die u maandelijks toegezonden zult krijgen. Via deze nieuwsbrief wordt u op de hoogte gehouden van ontwikkelingen en vorderingen betreffende ons toekomstig Indisch Centrum. Verder zullen wij u wijzen op nieuwe items op onze website en ook andere bijzondere zaken binnen de Indische gemeenschap en andere culturen met wortels in de “Gordel van Smaragd”.

Wegens omstandigheden is de vorige Nieuwsbrief helaas iets later dan beloofd uw mailbox binnengekomen. Desondanks was het aantal positieve reacties overweldigend, waarvoor de redactie zeer dankbaar is. De nieuwe lay-out wordt door iedereen enorm gewaardeerd. Men vindt het door de kolommentekst prettiger leesbaar en ook de illustraties vindt men de overzichtelijkheid zeker ten goede komen.

Algemeen oordeel van de lezers is: “Het ziet eruit als een krant en het leest ook als een krant…..” Met een oplage van 2000 is dit inmiddels de grootste Indische nieuwsbrief van het Nederlands taalgebied geworden. Van die 2000 staan er 1930 werkelijk in het abonneebestand en de rest is voor promotionele doeleinden. De reden voor deze forse toename is dat wij vanaf deze maand de nieuwsbrieven ook toezenden aan alle leden van de Tweede Kamer, alsmede aan de Burgemeester en Wethouders en de leden van de Gemeenteraad van Den Haag.

Bovendien ontvangen wij regelmatig lijsten met E-mail adressen van bevriende organisaties, die wij dan aan ons bestand toevoegen in de verwachting dat ook zij in onze nieuwsbrief geïnteresseerd zullen zijn. En verder werven wij ook actief nieuwe abonnees en speuren wij altijd in Indische tijdschriften en op Indische websites naar mensen die wij aan onze adressenlijst kunnen toevoegen. Na verzending aan al deze nieuwe adressen krijgen wij gelukkig van slechts een zeer gering aantal mensen opzeggingen. Dit is minder dan 5 % en is dus eigenlijk te verwaarlozen, waarvoor wij ons gelukkig prijzen en bewezen achten dat onze nieuwsbrief daadwerkelijk in een behoefte voorziet.

TE DOWNLOADEN OP https://storage.ning.com/topology/rest/1.0/file/get/10897238498?profile=original

Lees verder…

Hernia voor Wibi Soerjadi

Geplaatst door Ferry Schwab op maart 3, 2011 om 11:21am

do 03 mrt 2011, 06:00

Hernia voor Wibi Soerjadi

Telegraaf door Mariët Oosterwijk

AMSTERDAM - Wibi’s 41ste verjaardag verliep gisteren minder feestelijk dan gehoopt. De pianist moest voor onderzoek naar het ziekenhuis, vanwege onverwacht heftige pijn die zich zondagnacht in zijn rechterbeen openbaarde. Een MRI-scan heeft inmiddels uitsluitsel gebracht…

Foto: AB BLAUW

De onfortuinlijke pianist meldde zich gistermiddag in het ziekenhuis voor een MRI-scan. Die wees uit dat Wibi een hernia heeft, die wordt veroorzaakt door ischias, een vorm van zenuwpijn in de rug. „Ik kan niet lopen, en zelfs liggen is erg pijnlijk” liet hij maandag al weten.

Gelukkig heeft hij het volste vertrouwen in de neuroloog in wiens handen zijn gezondheid nu ligt. „Normaal gesproken staat er maanden voor herstel. Maar ik krijg een injectie in mijn rug. Geen pijn meer en kunnen spelen is op dit moment het mooiste verjaardagscadeau. Alle optredens kunnen doorgaan. Dus ook mijn verjaardagsconcert aanstaande zondag!”

Het is al zijn tweede tegenslag in het nog maar prille 2011. Zo moest de pianist drie weken geleden nog één van zijn twee lievelingspaarden laten inslapen, omdat zij tijdens een buitenrit haar kootbeen had gebroken

Lees verder…

Telegraaf recensie - De stand van de sterren

Geplaatst door Ferry Schwab op maart 3, 2011 om 11:13am

Terug naar platteland

De stand van de sterren

Telegraaf door Eric Koch

AMSTERDAM - Het liefst was oma in haar dorpje op het platteland gebleven. Maar zoon Bakti komt haar ophalen: haar kleindochter heeft hulp nodig. Die blijkt uiteindelijk vooral van financiëele aard. Om te kunnen studeren heeft Tari geld nodig. Bakti heeft het niet en zijn al even armlastige broer ook niet. Zoals de meeste mensen in de sloppenwijk aan de buitenkant van Jakarta geven ze af op de overheid en tegelijk zien ze niet op tegen bedrog om armensteun te krijgen.

Filmgegevens
Titel	’De stand van de sterren’
Regisseur	Leonard Retel Helmrich
Productiejaar	2010
Genre	documentaire
Hoofdrolspelers
Bioscoop	http://www.telegraaf.nl/filmenuitgaan/film/agenda/#/#?&imdbid=tt1742178"> Zoek

In een grappige scène van De stand van de sterren, winnaar van het IDFA-festival, worden haastig een brommer en een televisie verstopt om een inspecteur van de armen-dienst om de tuin te leiden. In het derde deel van Leonard Retel Helmrichs documentaire-reeks rond de familie van oma Rumidja heeft lanterfanter Bakti het moeilijk. Zijn klagende echtgenote gooit als wraak zijn geliefde vechtvissen in de braadpan en nichtje Tari ging in de stad met een jongen op stap. Studeren moet ze, om niet zo’n mislukkeling te worden als hij en zijn broer.

Sharia
Een tragisch moment van zelfreflectie van de slappe Bakti, die zich jaren geleden voor het oog van de camera bekeerde tot de islam om bij de meerderheid te horen. Helmrich laat zien dat je in het land van de grootste moslimgemeenschap alleen een financiëele studie-ondersteuning krijgt als je de basisregels van de islam kent. Terwijl een volgeling van Mohammed op straat opgewonden voor de sharia pleijt, blijft oma christen. Standvastig, zoals ze alles in het leven betrekkelijk stoïicijns over zich heen laat komen.

Zoveel tijd heeft Helmrich de afgelopen jaren in zijn reportage gestoken, dat niemand zich van zijn aanwezigheid bewust lijkt. Daarom zijn de gebeurtenissen letterlijk uit het leven gegrepen. Meer dan een gecomponeerd portret van de stand van zaken in Indonesiëe is de film een reeks familie--anekdotes met soms enige maatschappelijke relevantie. Als oma de morele corruptie en het opportunisme van het drukke Jakarta weer verruilt voor de serene rust van het Indonesische platteland, is het duidelijk waar de sympathie van regisseur Helmrich ligt. De stand van de sterren is nimmer beïinvloed door de druktemakerij van ettelijke generaties mensen.

Lees verder…

Redactie werd getipt!

Geplaatst door Ferry Schwab op Februari 23, 2011 om 9:00pm

De redactie ontving van de heer Guus van Huut een tip van een unieke site www.semarang.nl .

In beginsel gaat het over de stad Semarang over de geschiedenis en over de ontwikkelingen en het nieuws van nu. Echter wanneer men op http://www.semarang.nl/verhaal/index.php?lng=nl# klikt komt men bij het onderdeel Uw Verhaal / Your Story. Velen vertellen hun ervaringen die ze toch op een of ander manier in hun dagboeken hebben bijgehouden. Die misschien als geschiedschrijving kan worden aangemerkt dat zich niet beperkt tot de stad Semarang, maar de periode beschrijft te beginnen van 1940/1945 Tijihapit Bandung, en Kamp Solo - 6 worden onder andere genoemd vanuit kampdagboek (Bosman, Anneke). Vanuit verschillende perspectieven worden de verhalen verteld door de schrijvers vanuit de eigen beleving. Zo vertelt Hein Buitenweg over wandelen door Semarang. De Zeereis van Holland naar Ned. Indië in oorlogstijd wordt weer door door H.A.T Derks beschreven.

Hier de opsomming:

INDISCHE HERINNERINGEN. door Eric Eijgelsheim.
Biografie Geugten J.E. van der
Ode aan mijn Rudolph Hess door Kees Groot
Mijn verhaal - Nederlands Indië door Hartsuiker, Cees
De gevangenissen in Semarang door Kol, van H.
plantersvrouw op Java, Nederlandsch-Indië Dagboek 1942-1945 van Els
Levert-van der Mijll Dekker
Angstige dagen in semarang door: Herbert Kuin
Op http://www.semarang.nl/verhaal/index.php?lng=nl# zijn Uw verhaal / Your Story te vinden

Lees verder…

Voor u bekeken: Java Post

Geplaatst door Ferry Schwab op Februari 23, 2011 om 10:00am

Voor u bekeken: Java Post

De website JAVA POST ontleent zijn naam aan het tijdschrift “Java-Post” in Nederlands Indië. Dit weekblad verscheen voor het eerst op 14 maart 1903. Het was een blad voor en door katholieken, maar richtte zich af en toe ook op andere gelovigen. Met ingang van 1906 verdween het streepje en werd het gewoon: “Javapost” en heeft bestaan tot 1927, waarna het werd opgevolgd door Dagblad “De Koerier”.

Het huidige Java Post heeft alleen de naam gemeen met het oude tijdschrift van een eeuw geleden. Deze nieuwe website, die sinds 2007 bestaat, publiceert artikelen die terugblikken op gebeurtenissen in de geschiedenis van de laatste tientallen jaren van Nederlands-Indië. Niet zozeer om nostalgische redenen, maar vanuit een kritische opstelling. De website-eigenaar Bert Immerzeel kwam door studie en werk in aanraking met de geschiedenis van Indië. Bovendien werkte hij jarenlang voor de overheid en Stichting Pelita in het kader van de uitvoering van de wetten voor oorlogsgetroffenen. De verhalen die hij las en hoorde hebben hem nooit losgelaten en nu publiceert hij die en tevens ook zijn eigen verhalen in een bijzonder mooie website.

Bert zegt er zelf van: “Misschien helpt de Java Post mij een beetje om het allemaal te begrijpen en misschien ook anderen te inspireren om hun ervaringen vast te leggen”. http://www.javapost.nl.

Met dank aan het N.I.C.C.

Lees verder…

Bijna holocaust in Nederlands-Indië

Geplaatst door Ferry Schwab op Februari 22, 2011 om 8:03pm

Bijna holocaust in Nederlands-Indië

Door: Adrian Lemmens (Nieuw Zeeland)

Dit is in feite het verhaal over haaien en over het lot van een Amerikaans oorlogsschip en haar bemanning van 1200 koppen, waarvan er slechts 300 aan de aandacht van de haaien ontsnapten. Merkwaardig was dat met de ondergang van de “Junio-Maru”, waar ook mijn vader bij omkwam samen met 5830 andere opvarenden, aanvankelijk ook slechts 300 het overleefden toen het door de Engelsen getorpedeerd werd en de haaien er ook aan het feesten waren.

Men kan dit bericht na 65 jaren met een lichte belangstelling beoordelen,

werkelijkheid was, dat aan ons allen dezelfde “finale solutie” was toebedacht als aan onze Joodse kameraden in Europa. Het enige verschil was, dat het niet met ons werd uitgevoerd, omdat stomweg de tijd toen ontbrak.

Uraniumbom “Fat-Man” (Hiroshima)

Bijna twee miljoen Indische mensen die vandaag de dag er nog zijn (als we gemakshalve alle nazaten meetellen) zouden er dan nu ook niet meer zijn geweest. En dan spreek ik over allen die destijds in ons dierbare Indië leefden. Het was eind juni, begin juli 1945 dat de Japanse keizer het document ondertekende, dat voor allen daar nog in leven zijnde het doodvonnis inhield en op 15 en 16 augustus 1945 ten uitvoer zou moeten worden gebracht. Slechts op het nippertje ontsnapten wij allen aan dit gruwelijke noodlot. En met ons eigenlijk nog vele miljoenen anderen, die hetzelfde lot beschoren waren, omdat het keizerlijk bevel gold voor alle door de Japanners bezette gebieden door geheel Azië.

samen met 5830 andere opvarenden, aanvankelijk ook slechts 300 het overleefden toen het door de Engelsen getorpedeerd werd en de haaien er ook aan het feesten waren.

Men kan dit bericht na 65 jaren met een lichte belangstelling beoordelen, de schouders optrekken als gebeurd zijnde en het dan eenvoudig naar de achtergrond verdringen om weer verder te leven in de dagelijkse sleur van ons bestaan. Echter de situatie vereist dat er even bij wordt stilgestaan en het te eren met een herdenking. Want de gruwelijke

werkelijkheid was, dat aan ons allen dezelfde “finale solutie” was toebedacht als aan onze Joodse kameraden in Europa. Het enige verschil was, dat het niet met ons werd uitgevoerd, omdat stomweg de tijd toen ontbrak.

Uraniumbom “Fat-Man” (Hiroshima)

Bijna twee miljoen Indische mensen die vandaag de dag er nog zijn (als we gemakshalve alle nazaten meetellen) zouden er dan nu ook niet meer zijn geweest. En dan spreek ik over allen die destijds in ons dierbare Indië leefden. Het was eind juni, begin juli 1945 dat de Japanse keizer het document ondertekende, dat voor allen daar nog in leven zijnde het doodvonnis inhield en op 15 en 16 augustus 1945 ten uitvoer zou moeten worden gebracht. Slechts op het nippertje ontsnapten wij allen aan dit gruwelijke noodlot. En met ons eigenlijk nog vele miljoenen anderen, die hetzelfde lot beschoren waren, omdat het keizerlijk bevel gold voor alle door de Japanners bezette gebieden door geheel Azië.

De Amerikaanse kruiser USS Indianapolis

Wat was er in feite gebeurd? Op 26 juli leverde de zware Amerikaanse kruiser USS Indianapolis de eerste van de twee atoombommen, Fat-Man, af op het eiland Tinian in de Pacific. Deze was bestemd voor Hiroshima. Toen de kruiser de dag na de aflevering weer uitvoer, werd het getorpedeerd door de Japanners. Hier moet even bij stilgestaan worden……

Deze atoombom werd dus op het allerlaatste nippertje afgeleverd, want aangenomen mag worden, dat de USS Indianapolis al geruime tijd in de gaten gehouden werd en al haar bewegingen nauwlettend gevolgd werden door de Japanners. Als deze aanval één dag eerder zou zijn uitgevoerd, dan was ons aller lot bezegeld geweest. Het had dan zeker maanden, misschien zelfs wel een half jaar geduurd voordat de Amerikanen de Fat-Man hadden kunnen herbouwen. En hierbij moeten we niet vergeten, dat het de tweede atoombom, Little-Boy, was die Japan uiteindelijk op de knieën dwong…..!

Om nog even terug te komen op waar ik dit artikel mee begon: De reden dat zovele bemanningsleden van de Indianapolis zijn omgekomen, moet ook gezocht worden in het feit dat de missie met de Fat-Man uiterst geheim was. Daarom duurde het 5 dagen voor de locatie van de gezonken kruiser werd gevonden en de overlevenden uit het water gevist werden.

Plutoniumbom “Little-Boy” (Nagasaki)

Indien het destijds anders gelopen was en de Japanners eigenlijk bij toeval niet een dag “te laat” de Amerikaanse kruiser naar de bodem van de Pacific gestuurd hadden, dan had Nederland geen probleem meer gehad met onze rechten, nu zo’n 65 jaar later. Op de keeper beschouwd heeft Nederland er eigenlijk nooit een probleem van gemaakt. Onze rechten zijn gewoon genegeerd. En wat nu…..?

De Amerikaanse kruiser USS Indianapolis

Wat was er in feite gebeurd? Op 26 juli leverde de zware Amerikaanse kruiser USS Indianapolis de eerste van de twee atoombommen, Fat-Man, af op het eiland Tinian in de Pacific. Deze was bestemd voor Hiroshima. Toen de kruiser de dag na de aflevering weer uitvoer, werd het getorpedeerd door de Japanners. Hier moet even bij stilgestaan worden……

Deze atoombom werd dus op het allerlaatste nippertje afgeleverd, want aangenomen mag worden, dat de USS Indianapolis al geruime tijd in de gaten gehouden werd en al haar bewegingen nauwlettend gevolgd werden door de Japanners. Als deze aanval één dag eerder zou zijn uitgevoerd, dan was ons aller lot bezegeld geweest. Het had dan zeker maanden, misschien zelfs wel een half jaar geduurd voordat de Amerikanen de Fat-Man hadden kunnen herbouwen. En hierbij moeten we niet vergeten, dat het de tweede

atoombom, Little-Boy, was die Japan uiteindelijk op de knieën dwong…..!

Om nog even terug te komen op waar ik dit artikel mee begon: De reden dat zovele bemanningsleden van de Indianapolis zijn omgekomen, moet ook gezocht worden in het feit dat de missie met de Fat-Man uiterst geheim was. Daarom duurde het 5 dagen voor de locatie van de gezonken kruiser werd gevonden en de overlevenden uit het water gevist werden.

Wat was er in feite gebeurd? Op 26 juli leverde de zware Amerikaanse kruiser USS Indianapolis de eerste van de twee atoombommen, Fat-Man, af op het eiland Tinian in de Pacific. Deze was bestemd voor Hiroshima. Toen de kruiser de dag na de aflevering weer uitvoer, werd het getorpedeerd door de Japanners. Hier moet even bij stilgestaan worden……

Deze atoombom werd dus op het allerlaatste nippertje afgeleverd, want aangenomen mag worden, dat de USS Indianapolis al geruime tijd in de gaten gehouden werd en al haar bewegingen nauwlettend gevolgd werden door de Japanners. Als deze aanval één dag eerder zou zijn uitgevoerd, dan was ons aller lot bezegeld geweest. Het had dan zeker maanden, misschien zelfs wel een half jaar geduurd voordat de Amerikanen de Fat-Man hadden kunnen herbouwen. En hierbij moeten we niet vergeten, dat het de tweede atoombom, Little-Boy, was die Japan uiteindelijk op de knieën dwong…..!

Om nog even terug te komen op waar ik dit artikel mee begon: De reden dat zovele bemanningsleden van de Indianapolis zijn omgekomen, moet ook gezocht worden in het feit dat de missie met de Fat-Man uiterst geheim was. Daarom duurde het 5 dagen voor de locatie van de gezonken kruiser werd gevonden en de overlevenden uit het water gevist werden.

Plutoniumbom “Little-Boy” (Nagasaki)

Indien het destijds anders gelopen was en de Japanners eigenlijk bij toeval niet een dag “te laat” de Amerikaanse kruiser naar de bodem van de Pacific gestuurd hadden, dan had Nederland geen probleem meer gehad met onze rechten, nu zo’n 65 jaar later. Op de keeper beschouwd heeft Nederland er eigenlijk nooit een probleem van gemaakt. Onze rechten zijn gewoon genegeerd. En wat nu…..?

Lees verder…

Nieuwe pagina’s op de website Als u regelmatig op onze website kijkt, heeft u al gezien dat wij in het menu een rubriek Partner-organisaties hebben. Reeds enige maanden staat hier een pagina van d

Geplaatst door Ferry Schwab op Februari 22, 2011 om 7:41pm

Nieuwe pagina’s op de website

Als u regelmatig op onze website kijkt, heeft u al gezien dat wij in het menu een rubriek Partner-organisaties hebben. Reeds enige maanden staat hier een pagina van de Papoea vereniging. Deze pagina heeft ook een complete revisiebeurt gehad.

Mede dankzij nieuwe samenwerkingsbanden kunnen we nu een aantal organisatiesaan deze rubriek toevoegen. Dit zijn: Het Indisch Platform, een overkoepelend overlegorgaan waar zo’n 28 organisaties (waaronder het N.I.C.C.) bij zijn aangesloten; dan ICM-online, de grootste Indische Internetkrant ter wereld met een bereik van ruim 400 000 lezers; verder IndoForum, een leuke sociale websitevoor Indo’s en verder iedereen die zich er thuis voelt; en tenslotte Albert van Prehn Indisch Cultureel, een website geheel gewijd aan de Indische Muziekcultuur en het Muzikale erfgoed, met name de Indo Rock. Dus kijkt u even op: http://www.indisch-centrum-denhaag.nl >>> Partner-organisaties.

Lees verder…

N.I.C.C. Tientjes actie

Geplaatst door Ferry Schwab op Februari 22, 2011 om 10:13am

N.I.C.C. Tientjes actie

Het Nederlands Indisch Cultureel Centrum wordt steeds serieuzer genomen. Kwam het vroeger sporadisch voor, nu worden we regelmatig door officiële instanties en bedrijven benaderd voor advies en met vragen. Steeds vaker accepteert men ons als volwaardige organisatie en zelfs de omroepen en een aantal TV-productiemaatschappijen hebben onze nieuwsbrief ontdekt voor specifieke werving van kandidaten voor spelshows en andere TV-programma’s. Dit heeft u al een aantal keren in de nieuwsbrief kunnen lezen.

Verder worden wij ook steeds vaker geciteerd door andere Indische organisaties in Nederland, alsmede in diverse media. Bovendien ontvangen wij regelmatig E-mails en brieven, waaruit blijkt dat veel mensen de indruk hebben dat wij reeds een bestaand centrum hebben. Dit geeft ons vertrouwen in de toekomst van het Indisch Centrum dat wij willen starten. Onder andere via LinkedIn hebben wij een groot en sterk netwerk opgebouwd, dat vrijwel alle disciplines in zich vertegenwoordigt, om zodra we een gebouw en financiën hebben, in een verrassend snel tempo veel activiteiten te kunnen opstartten. Wij staan eigenlijk al in de startblokken.

Het in stand houden van het Nederlands Indisch Cultureel Centrum, met inbegrip van het onderhouden van de website en het maken van de Nieuwsbrieven kost ons veel geld. Om

nog maar niet te spreken van de andere kosten die wij maken, zoals noodzakelijk lidmaatschap van een aantal organisaties, abonnementen op Indische tijdschriften, reiskosten voor vergaderingen, besprekingen en nog veel meer. Tot nu toe hebben wij dit allemaal uit eigen zak bekostigd. Maar dit houdt natuurlijk een keer op.

Bovendien willen we dit jaar alvast een aantal activiteiten gaan ontwikkelen, onder andere een gezellige soos, in samenwerking met onze nieuwe Partner-organisaties. Daar is geld voor nodig. Daarom zullen wij vanaf heden een TIENTJES ACTIE gaan beginnen om zodoende wat meer financiële ruimte te creëren. Hierdoor kunnen wij blijven doen waar we mee bezig zijn en zelfs onze inspanningen en activiteiten uitbreiden. Dit is ook in uw belang, want stelt u zich eens voor, dat u geen Nieuwsbrief meer ontvangt en

Verder worden wij ook steeds vaker geciteerd door andere Indische organisaties in Nederland, alsmede in diverse media. Bovendien ontvangen wij regelmatig E-mails en brieven, waaruit blijkt dat veel mensen de indruk hebben dat wij reeds een bestaand centrum hebben. Dit geeft ons vertrouwen in de toekomst van het Indisch Centrum dat wij willen starten. Onder andere via LinkedIn hebben wij een groot en sterk netwerk opgebouwd, dat vrijwel alle disciplines in zich vertegenwoordigt, om zodra we een gebouw en financiën hebben, in een verrassend snel tempo veel activiteiten te kunnen opstartten. Wij staan eigenlijk al in de startblokken.

Het in stand houden van het Nederlands Indisch Cultureel Centrum, met inbegrip van het onderhouden van de website en het maken van de Nieuwsbrieven kost ons veel geld. Om nog maar niet te spreken van de andere kosten die wij maken, zoals noodzakelijk lidmaatschap van een aantal organisaties, abonnementen op Indische tijdschriften, reiskosten voor vergaderingen, besprekingen en nog veel meer. Tot nu toe hebben wij dit allemaal uit eigen zak bekostigd. Maar dit houdt natuurlijk een keer op.Bovendien willen we dit jaar alvast een aantal activiteiten gaan ontwikkelen, onder andere een gezellige soos, in samenwerking met onze nieuwe Partner-organisaties. Daar is geld voor nodig. Daarom zullen wij vanaf heden een TIENTJES ACTIE gaanbeginnen om zodoende wat meer financiële ruimte te creëren. Hierdoor kunnen wij blijven doen waar we mee bezig zijn en zelfs onze inspanningen en activiteiten uitbreiden. Dit is ook in uw belang, want stelt u zich eens voor, dat u geen Nieuwsbrief meer ontvangt en u al die waardevolle informatie en leuke artikelen zult moeten missen. En dat wij onze website niet meer kunnen onderhouden. Of dat we te langen leste ons idee voor een Indisch Centrum overboord moeten gooien. Onvoorstelbaar toch?

Tenslotte willen wij u vertellen, dat wij binnenkort een campagne gaan beginnen onder de leden van de Gemeenteraad van Den Haag en de leden van de Tweede Kamer, in aanloop naar de erkenning van de wenselijkheid van een Indisch Centrum. Dit zal weer resulteren in een aanvraag voor subsidie en een locatie in Den Haag. Maar voor het zover zal komen dat wij een subsidie toegekend zullen krijgen, zeker in deze tijden van de nasleep van de economische crisis, zal het nog veel voeten in de aarde hebben. Daarom hebben wij uw hulp dringend nodig.

Dus, waardeert u ons streven en beleeft u veel plezier aan onze

Nieuwsbrieven, onze website en ons weblog? Realiseert u zich dat de dromen die wij hebben echt te verwezenlijken zijn? Wilt u met ons dat dit uiteindelijk zal resulteren in een groot eigen Indisch Centrum in Den Haag? Steunt u ons dan in onze TIENTJES ACTIE en maakt u € 10,00 over (meer mag natuurlijk ook) op onze RABObank rekening nr: 1292.16.836 t.n.v. N.I.C.C., te Den Haag onder vermelding van: Tientjes actie 2011.

U helpt ons er enorm mee en u garandeert zo mede ons voortbestaan. Bovendien geeft u met uw tientje blijk van erkenning en waardering voor het vele werk dat wij verrichten. Praat u over ons streven en onze tientjes actie

met iedereen die het maar horen wil en ons toekomstig centrum een warm hart toedraagt. Wij hopen op uw steun te mogen blijven rekenen.

Tenslotte kunt u misschien nog iets voor ons doen. Indien u een eigen bedrijf heeft, denkt u er dan eens over na om onze Nieuwsbrief en website als advertentie-medium te gebruiken. Maar ook wanneer u werknemer bent, kunt u misschien uw werkgever op deze mogelijkheden wijzen. Onze advertentietarieven zijn alleszins redelijk en sturen wij u graag op aanvraag toe.

Uw tientje is voor ons goud waard. Steunt u ons alstublieft en wij willen ervoor zorgen dat u er straks een uniek Indisch Centrum voor terugkrijgt, die in Nederland zijn weerga niet kent.

Lees verder…

Paatje Phefferkorn viert zijn verjaardag!

Geplaatst door Ferry Schwab op Februari 21, 2011 om 7:30pm

UITVERKOCHT - UITVERKOCHT - ER ZIJN GEEN PLAATSEN MEER BESCHIKBAAR

Paatje Phefferkorn

Een van de meest legendarische mensen uit de Indowereld is misschien wel Verdi Phefferkorn von Offenbach, oftewel Paatje Phefferkorn, zoals iedereen hem kent. Op vrijwel iedere pasar is hij te vinden, zijn befaamde Indo-Melati vlaggen en vaantjes verkopend. Voor iedereen heeft hij wel een vriendelijk woord, een glimlach of zijn bekende groet, de tegengehouden vuist. Hij is bijna het boegbeeld van elke pasar. Paatje Phefferkorn werd geboren in Bandung kwam hij op z’n tiende jaar in contact met zijn grote passie, Pencak Silat, de Indonesische Martial Art.

Al heel jong leerde hij zich bekwamen in de Setia Hati stijl en werd hij hierin een van de beste en bekendste Pencak Silat grootmeesters ter wereld. Het is voor hem geen sport meer, maar een levensstijl en overal heeft hij gedurende zijn leven demonstraties van zijn kunnen gegeven.

Ook op zijn nu hoge leeftijd beoefent hij het Silat nog steeds intensief. Op zondag 27 februari wordt ter ere van zijn verjaardag een feest gegeven in zaal H.F. Witte Centrum, Henri Dunantplein 4 in De Bilt. Indien u bij het feest aanwezig wilt zijn, denk ik dat u zich heel erg snel moet inschrijven, want verwacht wordt dat de opkomst heel groot zal zijn.

Het feest begint om 12.00 uur (zaal open vanaf 11.00 uur) en zal tot zeker 18.00 uur duren. De toegang bedraagt slechts € 5,00 en dit is inclusief een kop koffie of thee (tot 13.30 uur).

Het verjaardagsfeest wordt georganiseerd door Rob Lubis en Richard Cooke. Doordat Paatje Phefferkorn eigenlijk zo’n unieke en markante man is en heel Indo-minded Nederland hem kent, wilde de redactie deze melding niet zomaar tussen de andere berichten in de Agenda opnemen, maar het hier een bijzondere plaats geven.

Met dank aan NICC (Hans Vogelsang)

Lees verder…

Sporen van Smaragd Haags Indisch erfgoed in databank

Geplaatst door Ferry Schwab op Februari 21, 2011 om 7:23pm

Sporen van Smaragd Haags Indisch erfgoed in databank

(Bronvermelding NICC)

In het januari nummer van deze nieuwsbrief hebben we het al even vermeld bij de korte berichten. In Den Haag bestaat er een beeldbank, waarin onder andere het Gemeentearchief en de afdeling Monumentenzorg van Den Haag participeren, maar ook het Haags Historisch Museum en tal van kleinere organisaties. Onder de naam Sporen van Smaragd inventariseert men gebouwen, gevels, gevelornamenten, standbeelden, enz. die een duidelijke relatie hebben met het koloniale verleden, waar Den Haag als geen enkele andere stad mee verbonden is.

Op 19 november 2010 lanceerde de Haagse wethouder Rabin Baldewsingh dit initiatief.

Voor het Indische aspect van het Haagse erfgoed werd aandacht gevraagd in de manifestatie “De Indische Zomer” in 2005, waarbij diverse musea en culturele instellingen betrokken waren. Vervolgens namen het Haags Historisch Museum en het Haags Gemeentearchief en de Gemeentelijke Monumentenzorg het initiatief tot de “Stichting Indisch Erfgoed in Den Haag” en het project kreeg de naam: “Sporen van Smaragd”.

Links: gevelsteen voormalig Ministerie van Koloniën (Plein 1). Rechts: grafmonument Louis Couperus (Oud Eik en Duinen

De historische band tussen Nederland en Indië heeft haar sporen achtergelaten in de stad Den Haag. Straatnamen, gebouwen en gedenktekens herinneren hieraan.

Met de vergrijzing van de eerste generatie repatrianten dreigen helaas ook de fysieke herinneringen aan Nederlands-Indië uit het straatbeeld te verdwijnen.

Den Haag heeft al eeuwenlang een multicultureel karakter, maar in haar geschiedenis neemt het voormalig Nederlands Indië een prominente plaats in. De culturele en commerciële uitwisseling tussen Nederland en Indië heeft vele zichtbare sporen achtergelaten. Langzaam echter dreigen deze Indische sporen uit het stadsbeeld te verdwijnen. Daarom dat door dit initiatief het belang van het behoud van deze bijzondere categorie Cultureel Erfgoed in Den Haag wordt ondersteund en veilig gesteld. Twee Haagse kunsthistorici hebben de opdracht gekregen om dit erfgoed te inventariseren en met name uit de periode tussen 1853 en 1945.

Links: voormalig gebouw Rotterdamse Lloyd, Korte Vijverberg. Midden: Insulinde boven de ingang Lloyd gebouw. Rechts: Indisch restaurant Boeatan, nu: Garoeda, Heulstraat hoek Kneuterdijk.

Het gehele project bestaat uit drie onderling samenhangende onderdelen

Een gedegen inventarisatie van Haagse Indische gebouwen e.d., www.sporenvansmaragd.nl, die getuigen van de band met Nederlands-Indië. Het gaat hierbij om bedrijfspanden van (voormalige) Indische organisaties, restaurants en toko’s, maar ook woonhuizen van oud-Indiëgangers, panden van Indische architecten en gebouwen met Indische stijlelementen en/of gevelversieringen komen hiervoor in aanmerking. Deze inventarisatie wordt uitgevoerd door Kroon & Wagtberg Hansen Kunsthistorisch Projectmanagement in Den Haag. Het beoogde resultaat is een database die als informatiebron

moet dienen bij het bepalen van toekomstig monumentenbeleid.

Het fameuze Hotel des Indes aan het Lange Voorhout, hoek Vos in Tuinstraat.

De beeldbank “Sporen van Smaragd”, www.flickr.com/groups/sporenvansmaragd/, zal het Indisch erfgoed in Den Haag documenteren. Gekozen is voor een bekende fotowebsite, Flickr, zodat iedereen de beeldbank kan raadplegen en zelf hieraan foto’s kan toevoegen. De Haagse bevolking en anderen die interesse hebben, worden dan ook opgeroepen om (voormalige) Indische gebouwen, alsmede geveldecoraties, architectuurdetails, interieurs, enz. in Den Haag te fotograferen en deze te uploaden naar de website. Zo kan iedereen helpen om dit bijzondere erfgoed uitvoerig in kaart te brengen.

Het online kennisnetwerk, http://sporenvansmaragd.ning.com, wil deskundigen bijeen brengen: medewerkers van erfgoedinstellingen, universiteiten, bestuursleden van Indische organisaties en andere professionals op het gebied van Indische cultuur en erfgoed. Zij kunnen via hun netwerk hun documentatie en onderzoek presenteren, kennis- en

Mercuriusgebouw aan het Noordeinde met fraai geveldetail.

onderzoeksvragen uitwisselen, maar ook evenementen, projecten en publicaties aankondigen en realiseren