Mijn levensverhaal - 2     door onze correspondent in Nieuw Zeeland, Adrian Lemmens

Helaas was ik toevalligerwijze aanwezig tijdens dat verraad, en raakte ik zelfs aan mijn hoofd gewond, door een steen, die door hun oudste zoon Rijnco geworpen werd. Dit gebeurde allemaal in de “Villa Isola” in Bandoeng. Na verbonden te zijn, mocht ik met Eppo, hun jongste zoon, in de Japanse stafauto, met vlaggetjes en de Japanse chauffeur, als een troost, een lunch pakketje “Oom” Ab Brons brengen in zijn gevangenis, waar ik hem door de poort tussen een  groepje andere Hollandse gevangenen zag staan. Ab Brons was een grote man met een rood gezicht en witte haren; men kon hem niet missen.

Als Duitse, maar ook om mijn vaders reputatie te dwarsbomen, werd mijn moeder door toedoen van deze mensen bij Greetje Brons ontboden. Deze vroeg haar verzoek de functie van tolk op zich te nemen (mijn moeder sprak vijf talen). Mijn moeder vroeg bedenktijd en ze kreeg hier  slechts drie uur voor. Overhaast vluchtten wij naar Surabaya per trein. De trein werd door de Japanners uitgekamd, op zoek naar ons, maar RK. Zusters hielpen ons verborgen te blijven. Het onderzoek van drie jonge Japanse officieren op die trein duurde drie dagen.    

In Surabaya werden wij toch gevangen genomen en kwamen wij, in volgorde,  in het klooster Gedangan, Ambarawa; daarna ik denk kamp 5, en tenslotte  Banyu-Biru kamp 10. Waar wij tot begin december 1945 verbleven. Ons vertrek van Banyu-Biru kamp, ik geloof op 6 December 1945, was zeer dramatisch. Onder de bescherming van de Ghurca’s, die ons ook van de revolutionairen tijdens de Bersiap bevrijdden. Ons kamp was reeds in handen van de guerrilla’s en werd, volgens de dreigementen, op een totale eliminatie voorbereid. Luidsprekers verkondigden allerlei dreigementen, slangen, krokodillen en tijgers en panters zouden op ons losgelaten worden, barricades van zandzakken werden opgeworpen tegen aanvallen met handgranaten. Wij werden op het laatste moment ontzet door een kolonne Ghurca’s, die ons kamp voor mogelijk een maand   of meer verdedigden met mortieren, machinegeweren en persoonlijke nachtelijke koppensneller-activiteiten.

Met het uiteindelijke vertrek in een grote groep, gingen wij door geweervuur aan beide zijden van de weg en vliegtuigen overal in de lucht schietende en bombarderende tot aan Semarang toe. Het was soms een angstwekkende vuurzee, waar wij doorheen reden. Tenslotte bereikten wij Semarang, waar wij na enige dagen aan boord gingen via pontons op het Amerikaanse schip de “Victoria Amhorst” op weg naar Batavia. Ik denk dat het in het eerste Kamp 11 van Banyu-Biru, onze buren waren, die met hun groep praktisch helemaal uitgemoord zijn. Daarom werd met onze groep geen risico genomen en waren wij ook uitzonderlijk zwaar bewapend, met tanks en gepantserde wagens. Wij zaten dan ook met alle bagage om ons heen in die trucks. 

Terug in Nederland

Binnen het jaar, wist Jannes den Besten, van de weduwen en wezen  

afdeling van de B.P.M, met geweldige leugens, mijn moeder in te palmen en hoe ongelooflijk het ook klinkt, in gemeenschap van goederen met haar te trouwen in December 1947. De man bezat zelf niets, hij was een homosexueel, hetgeen mijn Moeder ook pas te laat te weten kwam. Mijn moeder werd eventueel door hem onder druk gezet, om haar onder controle te kunnen houden. Eenmaal, tijdens een open gesprek, vertelde mijn moeder mij een en ander. Op haar eerste huwelijksnacht posteerde mijn Moeder zich kennelijk voor die man, (ik moet er niet aan denken, mijn moeder). Maar het liep mis, hij gebood haar woedend zich aan te kleden en zei: “Ik heb jou daar niet voor nodig en ik heb nu al jullie geld en die kleine flikker (dat was ik), raak ik op de een of ander manier wel kwijt”. Dit was dus mijn toekomst, waar mijn eigen moeder in meespeelde, “gedwongen of niet”, hoe is dat mogelijk.

Adrian Lemmens, 15 jaar oud

Alle twee de kisten, met Amerikaanse voedingsmiddelen die wij ons uit de mond hadden gespaard en meenamen naar Nederland, werd door die man alleen opgevreten, terwijl ik, nog mager van de kampen, nog steeds honger leed. Drie grote kisten met sigaretten, verkregen met hulp van de vroegere directeur ir. A. Scholtens van de B.P.M.-Shell, de vroegere directe baas van mijn vader, daar werd direct de eerste Volkswagen Kever van  gekocht. De rest verhandelde en  rookte hij zelf op,  kronkelend over de vloer van het hoesten. Bij de eerste kennismaking  met die man, weigerde ik hem de hand te schudden en kreeg ik een geweldige draai om de oren, van mijn moeder, waardoor ik verschillende meters de gang in vloog. Dat was de eerste introductie, men weet over het instinkt van kinderen.

Zwaar gedisciplineerd als ik was, durfde ik nooit ver van huis te gaan   en werd ik op die manier veelal    alleen gelaten, terwijl andere kinderen op school waren, dat was in de     Jacob Marisstraat 18, te Slooterdijk Amsterdam; dezelfde naam inderdaad, als het schip van de HAL. De ms. Slooterdijk, waarmee wij uit Indië kwamen. Gebruik makende van mijn analfabetisme, wist Jannes den Besten, nu mijn tweede vader, mijn moeder te overtuigen, dat ik niet normaal was en liet mij in een zwakzinnigengesticht in Amsterdam Slooterdijk opnemen. Dat gesticht was een complete nachtmerrie. Kinderen die zich niet normaal gedroegen, zich bevuilden   en de rotzooi op de muren smeerden, of eindeloos hun hoofden tegen een deur of muur aan sloegen, vreemde dierlijke geluiden maakten, staan mij nog altijd bij. Ik realiseerde mij, dat ik daar weleens voorgoed in had kunnen blijven. Eens in een gesticht, nooit meer er uit, gold in die tijd.

Mijn grootvader was geschrokken, toen hij dat hoorde, maar Jannes den Besten wilde van geen advies weten. En waar was mijn zogenaamde moeder? Dankzij mijn grootvader en via de politie, werd het bestuur van die stichting (later bleek, dat zij een stevige betaling van J. den Besten ontvingen om mij daar binnen de muren te houden), gedwongen om mij te laten testen. Ik werd volkomen normaal beschouwd en werd er toen weer uit gelaten, God zij gedankt.  

Ik ben nog steeds woedend over het feit, dat men met mij kennelijk te gemakkelijk kon manoeuvreren in die tijd. Ik bleek ondanks alles, nog zo onschuldig te zijn, dat men schijnbaar van alles met mij uit kon halen. Maar ik was ook in een vreemd koud land  en kende er niemand die ik kon vertrouwen. Ik was immers nog steeds het totaal genegeerde en daardoor eenzame moffenjongetje uit de Jappenkampen en pas tien jaren oud Ik was immers niets anders gewend, dan alleen te zijnen niets om handen te hebben. Wat een verschil met een eigenwijze TV- en computerwijze tienjarige van vandaag.

In de Japanse kampen, was ik het moffenjongetje, waar de andere kinderen niet mede mochten spelen, ongelooflijk als dat klinkt, ondanks,  dat wij het kampleven met iedereen deelden. Mijn Moeder werkte nachts in de keuken en sliep overdag en ik was dus altijd alleen en moest mijzelf bezig zien te houden. Daardoor ben ik een “loner” geworden tot de dag van vandaag.

De enige cadeaus, die ik ooit in mijn leven heb gekregen, waren een aantal boeken van mijn grootvader. Dat werden mijn vrienden en die hield ik  voor mijzelf, toen ik via mijn eerste internaat St. Louise, het lezen en schrijven begon te leren. Gelukkig was ik intelligent en leerde vrij snel. Ik ben er zeker van dat mijn grootvader  daarmede mijn toekomst heeft verzekerd en gered, maar hij deed meer. Via een R.K. Bisschop in onze familie, Mgr. Lemmens, toenmaals Bisschop van Roermond, werd ik ondanks een grote tegenwerking van J. den Besten op de kostschool St. Louise in Amersfoort toegelaten. Daar man een broeder Deciderius mij persoonlijk onder zijn hoede. Hij sleepte mij in mijn eerste en enige schooljaar daar, van de eerste tot de vierde klas door 

mijn studies heen gesleept. Ik was toen 11 jaar en werd 12 in 1948. Het was een elite school, maar ik was de enige die beboterd brood at en niet de voorraden toegestuurd kreeg zoals de andere kinderen. Die aten jam, kaas, muisjes of pindakaas, ik at droog brood met een schrap boter. Maar ik was deel van een gemeenschap, ook al werd ik uitgemaakt voor pinda, als de enige Indische jongen aldaar. Geweldige cadeaus voor al die kinderen en medeleerlingen, met Kerst en Sint Nicolaas, of met verjaardagen;  ik liep daartussen, met niets.

Vader en moeder Lemmens

Maar voor het zo ver kwam, dat ik naar mijn allereerste school St Louise ging, werd ik eerst nog meegenomen naar de U.S.A. door een vriendin      van mijn moeder, Ria Oosterbaan, die met een Amerikaanse officier was getrouwd en mij mee naar Amerika wilden nemen, waar ik mij hevig tegen verzette. Daarna werd mij direct een naamsverandering opgedrongen, ook tot een “den Besten”, ook al verzette ik mij er tegen. Ik begreep niets meer van wat mijn moeder motiveerde, met al deze handelingen en voorstellen, die natuurlijk van J. den Besten kwamen. Ik wist van mijn grootvader, dat ik een hoop geld bezat op mijn naam, maar liefst 98.000 gulden en dat er ook een kwart van de waarde van het huis van mij was. En later bleek dan  J. den Besten niet van plan was, dat ooit aan mij te laten; wetten of geen wetten, rechten of geen  rechten. Om mijn eigendom te verdonkeremanen, werd het huis met groot verlies van de hand gedaan en mijn grootvader op  straat gesmeten, die daarmee tot een armoedige en eenzame dood was veroordeeld. Hieraan hebben de Nederlandse Autoriteiten mede schuld. Wat heeft Nederland met de nalatenschap van een oorlogsheld gedaan?

Terug naar het internaat St Louise te Amersfoort, na het enige jaar aldaar, gingen mijn zogenaamde ouders op vakantie naar Frankrijk, met hun eerste baby, een jongen, die later, dankzij haar trots en op haar kosten, dokter zou worden. Hij bleek ook  homosexueel te zijn en zou later zijn moeder van alles zou beroven (en daarmee dus ook mijn rechten) en haar de dood in zou jagen.

De tuinman van het internaat St. Louise werd gevraagd of hij op mij wilde passen en werkte ik dus met hem in de tuin in mijn zogenaamde vakantie. Na die vakantie en dat tuinwerk, werd ik van die school afgehaald en op de Technische hogeschool  Don Bosco, bij de Salesianen geplaatst, ook in een internaat in Amersfoort. Ook daar werd weer een tuinman gevraagd om op mij te passen terwijl de familie naar Frankrijk ging. Daarna werd ik ook daar vanaf gehaald. Dat was voor de rest van mijn leven, mijn laatste school, maar ten laatste leerde ik daar inderdaad ook het omgaan met gereedschappen.

Nu volgde echter de vreselijkste periode van mijn leven. De lezer begint nu mogelijk een idee te krijgen wat ik heb moeten doorstaan.  Dat ik mijn vaardigheden ondanks deze situaties heb weten te behouden, is bijna ongelooflijk. Ik heb toen zeker  de voorzienigheid achter mij gehad en kennelijk voor de rest van mijn leven. Misschien is dat de prijs, waar mijn vader zijn leven voor heeft geofferd.  Dat is de vraag waar ik mee aan het worstelen ben. Maar desondanks heb ik nu een vrouw en kinderen.

Een aanslag tegen mijn leven, waaraan ik vijfmaal de dans ben ontsprongen en verder een verschrikkelijk onrecht heb moeten ondervinden, hebben mij uiteindelijk berooid het land uitgestuurd. Ten gevolge waarvan ik nu dus als een emigrant in New Zealand zit, en daar berooid met letterlijk niets tot mijn naam, een nieuw leven moest beginnen, in mei 1962, dus 26 jaar oud. Wat heeft Nederland ooit voor mij gedaan? Wat, of hoe, met de geweldige en potentieel grote rijkdom, en geweldige studie kansen, die ooit mijn rechten waren en die mij ontnomen zijn, ook die door mijn vader aan mij zijn nagelaten.

In het nog vooroorlogse Indië; in 1939

De B.P.M.-Shell, eens mijn vaders bedrijf, gebood hem in zijn functie twee mensen te disciplineren, die de bloemetjes buiten zetten en de B.P.M. als maatschappij te schande maakten, in een tijd, waar een goede naam nog steeds zeer op prijs werd gesteld. Een de zoon van een zittende directeur ir. Jan Brouwer en een prof. dr. ir., professor in de Geologie H.H. Brons een hoge academicus, die zich aan de Japanners hadden verbonden. Voor welke reden dan ook, het was verraad, maar ir. Jan Brouwer door zijn vader gewaarschuwd, vluchtte toen naar Australië. Een mogelijkheid, die ook aan mijn vader geboden werd. Maar mijn vader, destijds de grote organisator van de B.P.M.-Shell in Nederlands Oost-Indië, beval de vernietigingen van de B.P.M.-depots in 

Tarakan en Balikpapan en vluchtte daardoor te laat. Hij was een patriot en verloor zijn leven, in dienst van zijn zogenaamde Vaderland.  

Die twee individuen (heren kan ik ze niet noemen), overleefden en waren ons vijandig gezind. Ze weigerden mijn moeder te helpen en ik wist natuurlijk te veel over en van Brons; ik was een gevaar voor hen en moest worden geëlimineerd en J. den Besten, chanteerde de Brons familie, met wat hij daarover van mijn Moeder had vernomen. Ab Brons nam hem in  dienst om mij te elimineren, wat goed in het plan van J. den Besten, maar ook in dat van de Brons paste. J. den Besten wilde mij immers ook kwijt, omdat hij niet van plan was, om mij ooit mijn rechtmatige bezittingen uit te betalen.

De oorkonde die Adrians vader van de Nederlandse regering ontving

Nederland liet dit allemaal toe, door de inbeslagneming van ons huis en eigendom, onze thuis en onze haven, waardoor ik ook mijn grootvader, mijn voogd, en mijn enige bescherming verloor. Met daarbij ook de mensonterende Wet  Onbevoegdheid van de vrouw in die tijd. Dat onze situatie in Nederland, met hun acties 

tegen ons, nog verergerde, is ook de schuld van de Nederlandse Staat en haar overheden. Wat kan ik (persoonlijk) verwachten, als straks de “Indische Kwestie”, door Nederland wordt erkend?

U hebt nu de eerste 12 jaren van mijn leven gezien. Er volgden nog 14 jaren van ongeluk, levensgevaar en armoede voor mij in Nederland, voor mijn uiteindelijke vlucht door emigratie naar Nieuw Zeeland.

Beste Hans, je hebt mijn permissie hier mijn levensloop openbaar te maken. De Nederlandse Staat moet ook kennis nemen  van wat er met mij is gebeurd, evenals de B.P.M.-Shell, die  medeschuldig is aan de behandeling van de  zoon van een van hun toenmaals belangrijkste employés. De B.P.M.-Shell, heeft aan mij ook nooit de studiefondsen toegekend, die door mijn Vader met hen waren vastgezet in 1939, tijdens zijn laatste verlof in Nederland. Studiefondsen die aan mij uitbetaald zouden worden tot aan mijn dertigste jaar en het mede gebruik van alle sociale voorzieningen van de B.P.M. die ik nooit heb gezien of gekregen.

Dit is eveneens een deel van de reden waarom wij Indische Nederlanders nu al 70 jaar lang door Nederland behandeld worden; een periode die we de “Indische Kwestie” noemen. Maar ik weet het, ik ben lang niet de enige, ook al bedenk ik, dat mijn situatie en het verloop van mijn leven uniek is.  Als een consequentie van wat mij allemaal is overkomen, door mijn eigen moeders kennelijke onverschilligheid jegens mij en mijn lot, heb ik haar in 1998 persoonlijk gezegd, dat zij niet het recht had de oorlog te overleven. Deze harde, maar in mijn ogen reële uitspraak deed ik tijdens mijn laatste bezoek aan haar,  

een half jaar voor haar dood. Ik noemde haar als reden het verraad aan haar tweede zoon, ook een J. den Besten. Mijn moeder vroeg mij of ik het meende, hetgeen ik nogmaals bevestigde Zo namen wij afscheid voor de laatste maal; ik heb er geen spijt van, maar ik heb er wel moeite mee. Kunt U zich dit indenken?  Echter los van haar behandeling van en verantwoording jegens mij, haar enige kind van haar eens zo zeer geliefde man, was ook mijn moeder, eens een geweldige persoonlijkheid in die moeilijke jaren. Met geweldige prestaties en trouw aan haar geadopteerde land en nationaliteit en mogelijk honderden hebben hun levensbehoud in de kampen aan haar kookkunsten te danken. Moeder kreeg na de oorlog in Nederland, vele brieven van kampgenoten die haar bedankten voor wat zij had gedaan,  brieven die in nijd en jaloezie door haar tweede man J. den Besten werden verbrand. Maar waarom liet mijn Moeder mij toen in de steek?Nu op 12 jarige leeftijd, werd ik na de vakantietijd en na de vakantie van mijn “familie”, ook weer in Frankrijk,  ook weer van mijn tweede school verwijderd. Ook op deze tweede school liet de tuinman van die school Don Bosco, te Amersfoort, die op mij paste, mij “helpen” bij het werk in de tuin.

J. den Besten had zijn macht nu gevestigd, met onze bezittingen totaal onder zijn beheer en mijn Moeder scheen haar eigen gewoonlijke zelfbeheersing en persoonlijkheid volkomen te zijn verloren. Wij woonden nu na hun huwelijk, in ons eerste huis in de hoerenbuurt van Den Haag, in de Scheldestraat, recht tegenover de ramen met spiegeltjes en die dames in hun voor mij zo vreemde kledij, nooit eerder zoiets geweten of te hebben gezien, was dat voor mij een volkomen raadsel. Dit werd toen ook schijnbaar de tijd voor  

den Besten, om de door hem   met ons aangenomen positie te bevestigen, door mijn moeder volkomen te onderwerpen, zoals hij dat gedurende zijn eigen Vaders tijd had geleerd, in het vooroorlogse Roemeense Bucharest, met de vrouwen aldaar. De “Balkanisatie” van mijn moeder, de totale onderwerping van zijn vrouw, mijn moeder, waarvan ik later ook hoorde, dat het zijn bedoeling was, om ook mijn moeder als zodanig te werk te stellen. Hoe was dat mogelijk.

Nog een foto van Adrian, 15 jaar oud

Mijn moeder werd zo vaak getrapt en geslagen, dat zij zich veelal niet buiten de deur dorst te vertonen. Ongelooflijk genoeg, bleken die woningen ook tot de B.P.M. te behoren, zo tegenover onze trappen hal woonden ook B.P.M.-ers, de familie de Koning. Door het gegil en het geschreeuw van mijn Moeder, riepen die de politie.  Ondanks dat de politie de staat van mijn moeder kon zien, wist den Besten de rollen zo te verdraaien, dat de politie sympathie met “hem” hadden. Ondanks de vele gaten in mijn kennis, wist ik genoeg, om hem Mossadeg, te noemen, de huilende Minister-president van Iran in die tijd. De buren durfden niet meer te reageren, na bedreigingen van den Besten. Ze hadden nu gezien, van wat hij met de  politie wist te bereiken, ondanks mijn moeders uiterlijke kentekenen, van zijn beestachtige behandeling van haar.                                                         Nu begon ook de tijd voor hem, om zich tegenover mij een houding aan te meten. Met mijn Moeder onderdrukt en onder controle en daardoor niet in staat om tussen hem en mij te kunnen komen, om mij te verdedigen, nu was ik aan de beurt. Het was de winter van 1948, dikke sneeuw en ijsbloemen op de ramen, werd mij geboden, mij uit te kleden, veel van mijn kleding, (nu lompen) was nog steeds van onze repatriatie, de schoenen met touwtjes bij elkaar gebonden, werd ik naakt aan mij haren de douche in getrapt. Ik schreeuwde niet, het had geen zin.

Nog steeds broodmager, stond ik onder dat ijskoude water te jammeren, hij stond met een Spaanse riet voor de open deur, twintig minuten tot een half uur, als ik eruit probeerde te komen, sloeg hij mij op mijn natte huid, ten gevolge waarvan de wonden weken namen om te helen. Ik kon mij na die behandeling nauwelijks meer bewegen. Aan mijn haren werd ik naar het koude gedeelte van het huis, mijn kleine kamertje,  gesleept, de kamer in gegooid, op de vloer gesmeten, waar alleen een kaal matras en een paardendeken lag, terwijl ik niet eens was afgedroogd. Dit heb ik 11 of 12 keer moeten doorstaan. De kennelijke bedoeling was, om mij een longontsteking te bezorgen. Mijn moeder zat in de enige warme kamer, met hun eerste baby een jongen en ook een Jannes en kwam er nooit uit, zij was te bang.      Is dit van een moeder te bevatten? In die omstandigheden? Misschien wel.

Over mijn Moeder

Mijn moeder, kwam uit een niet zo welgestelde familie, een Kleermakerij en was een van de ouderen, van 11 kinderen.  Grootvader een geweldige verteller, met slechts een been, was door geheel Sauerland en Westfalen in Duitsland bekend. Moeder was geboren op een vrijdag de 13e mei in 1913, dus aan het einde van de Eerste Wereldoorlog. Haar door ambitie gedreven leven behelsde Piano spelen, kleding ontwerpen en maken en had ook de Kookschool doorlopen, bij een van de in die streek bekendste Hotels in Winterberg. Als Gouvernante bij een rijke Maastrichtse familie, leerde mijn moeder uiteindelijk mijn vader kennen. Mijn moeder sprak vijf talen, vloeiend Maleis was haar laatste taal.

Beginnende met de huwelijks-voltrekking in Kasteel Oud Wassenaar, bracht haar huwelijksreis haar in 1934, langs vele van de Franse kastelen en Chenonceau aan de Loire en tenslotte het Casino te Monaco, waar zij een maal mocht spelen met 1000 gulden. Moeder was gelukkig, het werden er 4000. Enthousiast wilde zij het nog een maal herhalen, maar mijn vader zei neen; eenmaal was de afspraak en zo bleef het.

In Nederlands-Indië

Moeder was een beetje koket, elke zaterdagavond, in de Soos, in een andere avond japon, nooit een tweede maal gedragen, het waren haar eigen gemaakte designs en de avond japon veranderde in een cocktailjurk en daarna in een middag japon, met veel hand gemaakte opsmuk, waar zij inderdaad bewonderenswaardig mee was, zo was haar leven, in ons oude vooroorlogse  Indië. Maar mijn vader keek naar de toekomst en dit was een duur spelletje. Zo kwam de afspraak, dat mijn Moeder alle stoffen kon kopen, die zij maar wenste, vermits zij haar eigen kleding ontwierp en zelf maakte. De stoffen kwamen van over de hele wereld, zelfs Iers linnen. Mijn moeder was de dame. Maar waar was er de moederlijke tijd voor mij? Die was er niet, voor mij was daar alleen maar de baboe en mogelijk de borstmelk afgekolfd en met de fles  aan mij gevoed.

Mijn vader was trots op zijn eerste zoontje, dat weet ik, er waren foto’s die daarvan getuigden, maar hij had ook een hoge baan bij de B.P.M.-Shell en verantwoordelijk voor de algehele financiën van die Maatschappij. Hij vloog met de Shell vliegtuigen veel en over geheel Indië voor inspectie van de boeken op de vele Shell stations. Eenmaal zelfs eens met Douglas Bader, de beroemde Engelse piloot  zonder benen, die ook voor de Shell vloog. Mijn Vader was helaas dus veel weg  voor inspecties. Corruptie tierde ook in die tijd welig en zo werd het bekend dat telegrammen mijn Vader vooruit gingen, als waarschuwing, zodat de boeken om in een correcte situatie zouden zijn. Er werden hem zelfs afkoopgeschenken aangeboden in vaak geweldige bedragen. Mijn vader reageerde daarop met ontslag en een schoonveegactie schoonveeg actie en zo werd de naam van mijn vader gevreesd op de verschillende stations, waarvan de boeken niet correct waren.

Het B.P.M.-Shell soosgebouw in Pladju

Desondanks was mijn Moeder toch nog te trots, maar ook ten zeerste beschaamd (hoe vaak was de eens zo zeer bekende naam van A.C. Lemmens, door de omstandigheden bezoedeld), om door ook maar enige 

vroegere bekende te worden gezien, vanwege haar huidige uiterlijk en onze vroegere reputatie. Was dat de bedoeling van die Jannes den Besten?

Waarom had ik een moeder, die geen belang of verantwoording voor haar  enig kind nam. Niet als een hartelijke warme en veilige Moeder, maar ook niet door haar onbesuisde tweede huwelijk, nog wel in gemeenschap van goederen ook nog, zonder acht te slaan op de belangen van haar kind. Zelfs al was dat met en onder al de geweldige beloften van die man.

Natuurlijk, haar tweede huwelijk was een volslagen nachtmerrie en in haar situatie was er geen uitweg. Door in alles toe te geven, hoopte mijn moeder een succes van dat huwelijk te kunnen maken. Dat was  dus ook debet aan haar houding  tegenover mij. Ze had toen niet door dat het  haar tweede man in het zo onverantwoorde huwelijk in gemeenschap van goederen, alleen te doen was om haar kapitaal.

Maar er was ook weinig mogelijkheid tot enige hulp, voor mijn Moeder, ze was immers geïsoleerd door de omstandigheden. Er werd een school voor mij gevonden, een RK. School aan het Westeinde. Onder de Wet moest dat tot 15 jarige leeftijd op school blijven, maar kennelijk had niemand enige belangstelling voor mij. Geen interesse en geen leidende hand, of een extra aanspraak, want ik was immers het jongetje dat niet sprak, en zich alleen wist te vermaken; in de geest nog steeds helemaal terug in de tijd van de Japanse kampen. Het Moffen-jongetje, waar de andere kinderen niet mee mochten spelen.    Ik wist niet beter en in Nederland was ik alleen maar een van de pinda’s, waar weinig interesse voor was. Het liep totaal op niets uit en duurde slechts enige maanden, ik leerde daar totaal niets. Tenslotte hing ik gewoon ergens rond en liep ik de geweldige afstanden, op mijn totaal versleten schoenen, in sneeuw en ijs, nog steeds vanuit de repatriërings-periode. Er was immers geen controle op mij Menigmaal, vroeg ik mij af, waarom ik eigenlijk geen moeder had, ik kan mij de borstvoeding niet herinneren, was het afgekolfd, zoals het mij door de baboe werd gegeven. In tegenstelling tot mijn vader, heb ik nooit in de armen van mijn moeder gelegen, maar 

Rutte wil samen met de Antillen geld verdienen, kopt de Financiële Telegraaf.

In het verlengde van zijn eerdere marketingacties in Nederland dat iedereen geld moet uitgeven en zijn geld moet spenderen aan nieuwe artikelen door o.a. het kopen van nieuwe auto’s om de Nederlandse economie vooruit te duwen, is Mark met zijn missie geëindigd in de Antillen.

Om deze missie te steunen zijn vijf bedrijven meegegaan op deze handelsmissie. De journalist die hiervan een verslag maakte was kennelijk ook al het spoor bijster. Hoezo handelsmissie? Als de ministers naar Groningen gaan wordt dit toch ook niet geschaard onder de handelsmissie.

Een Handelsmissie is die van Angela Merkel die enkele bruggen bouwt met Jakarta om daar te mogen participeren in het gelanceerde Indonesisch Economisch master plan dat loopt van 2014 tot 2023 dat werk gaat bieden totaal voor ruim 1700 miljard voor bouw, infrastructuur, milieu, watermanagement, waste management, en Industrie. Juist die terreinen waar Nederland sterk in is.

Desondanks dat ICM de leden van de Tweede Kamer bestookt met deze informatie zijn ze allen Oost – Indisch doof, en uiteindelijk sturen zij Timmermans in plaats van Beatrix. Even later kopt weer de Telegraaf dat Kok en Pronk beiden PvdA de verzoeningspoging van Oud Koningin Beatrix bewust hebben geblokkeerd, Oud – koning Beatrix wilde in 1995 excusjes aanbieden aan de rep. Indonesië namens Nederland en het Koninklijk huis voor wat Nederland Indonesie heeft aangedaan.

Toch toont onze Rutte met het parlement een soort van ontwijkmanagement ofwel de bekende struisvogel die het gevaar ziet aankomen en zijn kop snel maar in het zand steekt. Dit verschijnsel komt ook veel voor bij banken, overheden, en multinationals. Op het moment dat de managers weten dat ze niet goed presteren, zijn ze opeens druk met andere zaken, of is zijn snel uithuizig ( Boonstra van Philips stond op Schiphol om daar te vragen waarom ze weg gingen, de meesten werden weer naar huis gestuurd) juist de zaken waar ze voor aangesproken kunnen worden laten ze liggen.

Terug naar de Antillen,

 het werkgebied van de maffia, want inmiddels is Gerrit Scholte veroordeeld tot de oppositie bankjes, en doet de voorzitter van MKB – Nederland een duitje in de zak  door zijn optimisme. Ook deze man heeft boter op zijn hoofd. Kennelijk nimmer buiten Nederlandse grenzen geweest.

Desondanks de verkeerde woordspeling van Jan Peter Balkenende die VOC – Dynamiek, - mentaliteit moet weer terug komen om Nederlandse economie boven water te krijgen.  Had Peter het door dat daar die mogelijkheden liggen. Want anders steven “wij” Nederland af op die afgrond, toename naar 700.000 werklozen, verder sanering van de pensioenen, en de rode cijfers op het scoringsbord van het CPB.

De huidige politiek is gestoeid op de korte termijn visie waar het eigen belang van de politicus voorop staat. De Tweede Kamer als een podium gebruikt om te solliciteren  naar top functies. Dit resulteert in "Quick en Dirty "oplossingen. Oplossingen die op andere terreinen weer problemen veroorzaken, dit in tegenstelling tot de oude politiek die brachten een plan met visie mee.

Hierdoor had de oude politiek alles eerder onder controle.

Voorbeeld is Indonesië.

De nieuwe president komt met Indonesische Economische Masterplan. De hele wereld weet te interesseren dat deze participeren in dit plan. Delen zijn nu al gerealiseerd met betrekking tot afspraken. Tegelijkertijd voor die 1800 miljard investeerders participeren. De nieuwe president brengt werk mee voor 600.000 arbeidsplaatsen en zet een “Nieuwe “ Jakarta op de kaart als de hoofdstad van Indonesië.

Alle landen hebben zich ingeschreven en participeren met voorop  Angela Merkel die integraal tot 2023 participeert.

In geen velden is Nederland te bekennen. Hopen maar dat moeder Angela Merkel zich om haar zoontje Rutte-mans ontfermd, gaat wel om onze 700.000 werklozen. 

De hoop van Bouwend Nederland is gevestigd op Maxim Verhagen.

Vlak voor zijn vakantie naar Azië had oud – minister Maxim Verhagen gesolliciteerd naar de baan van de CDA- coryfee Elco Brinkman, die vanaf 1994 aan het roer zit van Bouwend Nederland. Maandag gaat Maxim Verhagen aan de slag als nieuwe voorzitter van Bouwend Nederland.

Hoewel de stemmen op gaan om voor een voorzitter te gaan afkomstig uit het ondernemersland. Is dit ook een logische conclusie die door de 4500 verschillende meningen van leden mag worden geventileerd. Desalniettemin hebben de grote bedrijven zo  als Heijmans bijvoorbeeld het profiel van Maxim Verhagen geschetst. Maxim: "Ik kan mij niet veranderen in vrouw of in een echte ondernemer".

Bouwend Nederland voelt zich in de steek gelaten door Politiek Den Haag. De oud-minister treft een branche aan die door het diepste dal gaat sinds de Tweede oorlog. Minstens gaan er op dit moment tussen de 100 tot 150 bedrijven failliet. In de laatste jaar verlieten twaalfduizend medewerkers de bouw – cao.  Politiek Den Haag verzuimt desondanks de economische ontwikkelingen in Azië hierop te anticiperen als het om Bouwend Nederland gaat voor de werkgelegenheid.

 In 2009 werd ludiek het Indonesisch Economische Master Plan  als Internationaal aanbesteding gepresenteerd. Zie Indonesia Economic Masterplan 2011-2025
http://www.eurocham.or.id/index.php?option=com_content&view=article&id=210&Itemid=154

Deze publicatie is wereldwijd aan niemand ontgaan.  Dit behelst alle gebieden met betrekking tot: Infrastructuur, Bouw, Industrie, watermanagement en milieu. Onderdelen waar Nederland juist sterk in is.  Landen o.a. als Duitsland, China, Japan en VS anticiperen direct  hierop,  door met het indienen van plannen (oplossingen) met de bijhorende benodigde investeringen.  Duitsland in de persoon van Angela Merkel participeert (naast de Leopard Tanks) in het Integrale plan tot 2023.

Nergens is Politiek Den Haag in velden te bekennen, behoudens de handelsbetrekkingen tussen republiek Indonesië te slechten. Onlangs deed Telegraaf een bizarre  onthulling de boycot van de verzoen poging van voormalige koningen Beatrix met Indonesië (1995). Hierna de verschillende blokkades die uit de hoek van de PvdA afkomstig zijn en zich al 60 jaren als een virus in de Tweede Kamer verspreid. Tot grote over ramp wordt dit jaar weer door een “klerk “ Timmermans een verzoening gedaan dat Rep. Indonesië als een belediging heeft opgevat. Hier hoort een  andere protocol bij  zoals die van 1995 en alleen door hoogste van het land.

Onder tussen vindt Bouwend Nederland allemaal hinder van het gevoerd beleid uit Den Haag.

Een Groep Bedrijven plus investeerders zijn sinds  2009 bezig. Hebben het Jakarta Baru Masterplan ontwikkeld als sub-onderdeel uit het " Internationaal  Indonesië Economisch Master plan 2014-2023".  Zijn geselecteerd uit de vele aanbieders van plannen. 

Zie het ontwikkelde plan Jakarta Baru door Ingenieurs geroep & inversteerders van Nederland http://youtu.be/hGtol65OeUg

 Het traject loopt en alle benodigde handtekeningen liggen er inclusief alle grote -, kleine – en private investeerders dat nu al maanden wacht op het startschot. Uiteindelijk als met het Jakarta Baru Master plan wordt begonnen zal door de huidige president een persconferentie worden gegeven, en waar dan bekend wordt aan wie / welk land deze mega order is gegund, zal toch worden gewacht op een her- verzoening door Koning Willem Alexander en Maxima. Inmiddels staat dit Mega project met een waarde van 600 miljard in de “hold” – stand, die heel Bouwend Nederland uit het slop kan halen. Politiek Den Haag mag een voorbeeld nemen aan Angela Merkel, die er geen gras overheen liet groeien.

Kortom er is werk aan de winkel voor Maxim Verhagen!

Burgemeester Osaka:  “Troostmeisjes waren noodzaak….”

Wereldwijd is er grote ophef ontstaan over recente uitspraken van de Burgemeester van hwet Japanse Osaka. Hij noemde de gedwongen prostitutie door zogenoemde Troostmeisjes  tijdens de Tweede Wereldoorlog “een noodzakelijkheid”.

Tijdens de oorlog gebruikten Japanse militairen naar schatting 200.000 jonge vrouwen en meisjes uit de bezette landen als sexslavinnen. Ook Nederlandse vrouwen waren hiervan het slachtoffer. De Burgemeester van Osaka, de jonge en populaire nationalistische Hashimoto, bracht het als volgt onder woorden: “Voor militairen die hun leven waagden en onder een strakke discipline leefden, was een troostmeisjessysteem noodzakelijk om hen tot rust te laten komen. Dat zal voor iedereen duidelijk zijn”.  Verder zei hij dat er ook geen overtuigend bewijs zou zijn dat de Japanners de troostmeisjes dwongen tot prostitutie.

De regeringen van China en Zuid-Korea reageerden onmiddellijk en spraken hun diepe teleurstelling uit. Een regering-woordvoerder uit Zuid-Korea noemde de opmerkingen van de Japanse Burgemeester getuigen van een serieus gebrek aan historisch besef   en gebrek aan respect voor vrouwen. De Chinese woordvoerder zei: “De manier waarop Japan met het verleden omgaat, bepaalt de manier waarop Japan de toekiomst tegemoet treedt. Een woordvoerder van de Japanse oppositie zei, dat het medeleven van de regering uitgaat naar “de mensen die onbeschrijfelijke pijn hebben geleden en nu opnieuw getroffen worden”.

De Burgemeester van Osaka heeft inmiddels erkend dat hij de gevolgen 

van zijn opmerkingen heeft onderschat en constateert dat de internationale gevoeligheid op dit gebied nog steeds erg hoog is. Hij zegt begrip te hebben voor de verontwaardiging die na zijn persconferentie is losgebarsten. “Mijn woorden waren niet bedoeld om het gebruik van prostituees door het Japanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog te rechtvaardigen”, aldus Hashimoto. Toch wilde hij zijn opmerkingen niet intrekken en zegt dat zijn woorden niet geschikt waren voor oren buiten Japan.

Burgemeester Hashimoto van Osaka

Hashimoto is een harde lijn nationalist. Zijn partijgenoten staan achter de Burgemeester, maar vinden wel dat zijn woorden de partij niet bepaald goed hebben gedaan. Hashimoto is echter niet van plan om af te treden. “Dat is aan de kiezers”, zo zegt hij. De oppositie laat weinig van hem heel en vindt dat Hashimoto de rechten van de vrouwen ernstig heeft geschonden. “Het is betreurens-waardig”, aldus Kiyomi Tsujimoto. “Hij heeft zijn gebrek aan respect voor de rechten van de mens nu duidelijk aan de wereld getoond. Hij is een schande voor Osaka. De recente opmerkingen kunnen het aanzien van Japan in de wereld ernstig schaden”. Makiko Kikuta zei dat de opmerkingen een smet hebben geworpen op de goodwill die Japan de laatste decennia met veel moeite gekweekt heeft. “Het nationale en internationale imago van Japan is ernstig geschaad”.

Amerikaanse congresleden hebben Japan dringend verzocht zich te 

distantiëren van Hashimoto’s uitspraken en te erkennen dat de Troostmeisjes in de Tweede Wereldoorlog door het Japanse leger tot prostitutie gedwongen werden. Afgevaardigde Mike Honda, die zelf  als kind tijdens de oorlogsjaren            in Amerika gevangengezet werd vanwege zijn Japanse afkomst, noemde de houding van Hashimoto weerzinwekkend en zei dat de vrouwen en meisjes lichamelijk en geestelijk op gruwelijke wijze geleden hebben. Volgens Honda is excuses door de Japanse regering de enige mogelijkheid om een langdurige verslechtering van de politieke situatie tussen Japan en de rest van de wereld te voorkomen.

Inmiddels heeft een groep van elf vrouwelijke parlementariërs in Japan van Hashimoto geëist dat hij zijn woorden intrekt en excuses aanbiedt. Keiko Itokazu een onafhankelijk lid van het Japanse Hogerhuis namens Okinawa verklaarde dat “Hashimoto’s uitspraken de waardigheid van zowel vrouwen als mannen heeft geschaad en dat het tijd wordt dat Japan erkent dat het misbruik van vrouwen van bezette landen tijdens oorlogen gedurende zeker de laatste 140 jaar gedwongen is geweest”. Zij zegt dat Japan hiervoor nederige excuses moet aanbieden. Tevens vindt de groep vrouwen dat Hashimoto’s uitlatingen alleen hem aangeschreven dienen te worden en niet het standpunt van     de regering verwoorden en dat dientengevolge de regering zich ervan moet distantiëren. Parlementariër Yuko Mori zei, dat dit verstandig      zou zijn, omdat de internationale gemeenschap wel eens de indruk  zou kunnen krijgen dat Japan de mensenrechten in zijn geheel aan z’n laars lapt.

Ook op websites van Nederlandse kranten die de berichtgeving rond de gewraakte opmerkingen geplaatst 

hebben, ontbrandt een heftige discussie.                                                 En dan blijkt dat niet alleen in Japan het geschiedenisonderwijs dringend hervormd zou moeten worden. In dat land wordt namelijk met vrijwel geen woord gerept over de Japanse misdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het Japanse volk wordt dus in feite bewust onkundig gehouden van de gebeurtenissen in het recente verleden. Op Japanse scholen ligt het wat dit betreft aan de geschiedenisleraar of en in hoeverre de Tweede Wereldoorlog behandeld wordt tijdens de lessen.

Echter in Nederland schijnt het al    niet veel beter te zijn, want een opmerking van een lezer van een Nederlandse krant spande de kroon door op de website als reactie op     het artikel en de daarop volgende reacties van anderen te vragen: “Hoe in hemelsnaam de Japanners in          de Tweede Wereldoorlog aan Nederlandse vrouwen kwamen…..(!)

Tenslotte is op 17 mei 2013 bekend gemaakt dat Burgemeester Hashimoto zijn excuses heeft aangeboden:           “I will tell the comfort women that I’m sorry for Japan having had such   a system no matter whether it        was forcible or not,” verklaarde Hashimoto. “It was a disgraceful  act and should never be repeated.”   

Vriendschappelijk wedstrijd Oranje tegen Garuda om  15.00 SBS-6.

met nabeschouwing om 17: 20

Deze wedstrijd gaat nu al de geschiedenis in gezien de banden met oud-kolonie, zal nu de welgemeende excusjes komen ? Van Willem Alexander en Maxima wat zijn moeder toen niet lukte in 1995. Deze werd immers gedwarsboomd door Pvda door KoK e Pronk. Oranje heeft in keer een grote aanhang erbij; ruim 180 miljoen  televisie kijker volgen vandaag deze wedstrijd. 

De KNVB is poliltiek Den Haag voor geweest als het om de betrekkingen gaat tussen Nederland - Indonesie.

Volksoploop voor Oranje

Bron Telegraaf 7 juni  2013

• Na alle plichtplegingen speelt het Nederlands elftal vanmiddag om half vier voor het eerst in de historie tegen het nationale team van Indonesië, de voormalige Nederlandse kolonie. Overal waar spelers of trainers van Oranje opduiken in Jakarta is sprake van een volksoploop, zoals voor Louis van Gaal na het geven van een clinic. Op het eilandenrijk met 240 miljoen inwoners is Oranje ongekend populair. Een beoogd bezoek van Oranje aan Batavia werd afgelast bij aankomst omdat het door de enorme toeloop van Indonesiërs onverantwoord was om de internationals de bus uit te sturen. Na het ’gekkenhuis’ in Jakarta wacht Oranje morgen in Peking eenzelfde onthaal. Jong Oranje kende gisteravond in Israël een goede start van het EK onder 21. Leroy Fer kopte in de slotminuut de winnende goal (3-2) binnen tegen Jong Duitsland.

Op sport gebied zijn er goede betrekkingen tussen Nederland - Indonesië.  

Hier mogen de Nederlandse politieke partijen en Nederlandse regering wel een voorbeeld nemen. Met afserveren van coryfee Pronk kwam veel PvdA - modder naar boven o.a. niet alleen Pronk maar juist coryfee Kok die blokkeerde dat voormalige Koning Beatrix namens Nederland en Koninklijk Huis Indonesië excuusjes wilde aanbieden in 1995, hierna bleven de betrekkingen bekoeld tot het heden. Desondanks de vele handreikingen van de republiek Indonesia.

In de sport heeft men kennelijk niet die intenties, verre van dat zelf. Het Oranje Nederlands elftal gaat 3 juni naar Azië voor twee interlands in Jakarta en Beijing tegen respectievelijk Indonesië en China.

1995 had Koningin Beatrix de intentie namens Nederland Rep. Indonesië excuusjes aan te bieden.

Nu Pronk na vijftig jaren zijn lidmaatschap opzegt komt er heel wat modder naar boven binnen PvdA. Destijds Pronk ook niet kon laten met zijn bezoek aan Indonesië om oud president Soeharto het geweld van de Indonesische militairen op Oost -Timor onder zijn neus te wrijven. Tegelijkertijd met veel zweet de herstelde ontwikkelingsrelatie tussen Nederland en Indonesië direct werd verbroken. Jarenlang bleef de relatie tussen Nederland en de oud-kolonie bekoeld, en eigenlijk is het tot anno 2013 nooit goedgekomen, desondanks Indonesie keer op keer handreikingen doet, die steeds werden genegeerd. 

Zelfs het staatsboek in 1995 van toenmalige Koningin Beatrix liep stroef en daardoor gespannen.  Als klap op de vuurpijl klapte diezelfde Ponk uit de schoolbanken. De Koningin had graag bij die gelegenheid dat namens Nederland haar excuusjes wilde aanbieden aan de republiek Indonesië. In adem zei Pronk jaren later:" Kok had dit geblokkeerd".

Nu Pronk opstapt, komt eindelijk de ontknoping wie of nog concreter;  welke partij de veroorzaker is die ruim 60 jaren de betrekkingen tussen Nederland - Indonesië hebben geblokkeerd; namelijk de PvdA. Ook anno 2013 wordt er in Tweede Kamer constant amok gemaakt als maar het woord "Indonesië" valt. Of presidenten worden geboycot als die naar Nederland willen gaan. Dit in tegenstelling tot onze buur Duitsland waar de presidenten van Indonesië in - en uit vliegen zonder dat daar amok wordt gemaakt in het parlement.

Nog vrij recent liepen de betrekkingen weer een deuk op.

In plaats van toenmalige Koningin Beatrix te sturen voor een staatsbezoek om namens Nederland haar excuusjes te sturen werd een klerk Timmermans gestuurd. Bij terugkomst werd dit vol wantrouwen door de Tweede Kamer ontvangen. Dit naast de president van Indonesië weer werd beledigd. Voor excuusjes stuur je de Koningin, in dit geval Willem Alexander en Maxima.

Nu is ook duidelijk dat deze blokkering via Pronk, Kok ....... ofwel de hele PvdA komen.

De PvdA moet beseffen dat Nederland economisch aan de grond zit. Daar in Indonesië liggen de economische mogelijkheden om onze export te laten expanderen. Vele landen, projectontwikkelaars, en investeerders hebben zich ingeschreven voor het Indonesisch Economisch Master plan dat in 2009 werd gepubliceerd. Allen al het Jakarta baru master plan omvat ruim 630 miljard. Dit houdt in werk voor de bouwsector, industrie, watermanagement en ingenieursbureaus kunnen daar werken tot 2023. Duitsland , onze buur, die na de Leopard tanks, participeert in bepaalde zaken van de masterplannen tot 2023. Nederland is nergens te bekennen.

Vele Nederlandse ondernemingen hebben zich ingeschreven hiervoor en dingen mee vanaf 2009, en ondervinden zeer veel last van Pronk en PvdA  handelswijze die constant er doorheen fietsen.

Wanneer wordt de Tweede Kamer wakker, en stuur mogen nog Willem Alexander en Maxima;

Indonesië doet alleen handreikingen!

GARUDA VS ORANJE

The Dutch national football team will come to Indonesia for a friendly match against the Indonesian national team in June!

The match will take place at the Gelora Bung Karno Stadium, Jakarta, on Friday 7 June. The aim of the Oranje trip is to explore the possibilities to exchange knowledge and experience with Indonesian football players, trainers and organizations. The Dutch national football team will come to Indonesia for a friendly match against the Indonesian national team in June!

The match will take place at the Gelora Bung Karno Stadium, Jakarta, on Friday 7 June. The aim of the Oranje trip is to explore the possibilities to exchange knowledge and experience with Indonesian football players, trainers and organizations.

FACEBOOK REACTIE HET GEBAAR PROJECTEN

PERSBERICHT, Den Haag 16 mei 2013

Unieke filmbeelden van de Indische Tentoonstelling (1932)

uit collectie Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid

Eerder dit jaar deden de onderzoekers van het Haagse erfgoedproject Sporen van Smaragd een publieksoproep. Zij hoopten filmbeelden te vinden van de beroemde Indische Tentoonstelling van 1932, een evenement met een opmerkelijke voorgeschiedenis. De prachtige paviljoens waren oorspronkelijk onderdeel van de Nederlandse bijdrage aan de Exposition Coloniale te Parijs (1931). Een brand verwoestte echter het spectaculaire hoofdpaviljoen. De betrokken kunstenaars, ambachtslieden en bruikleengevers  leverden een opmerkelijke prestatie door het in slechts 42 dagen te herbouwen. In 1932 reisden de paviljoens door naar het Haagse Westbroekpark, waar de Indische Tentoonstelling een onvergetelijke indruk maakte.  In de collectie van het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid te Hilversum zijn nu enkele filmbeelden ontdekt. Het betreft unieke opnamen van onder meer de opening door prinses Juliana en een impressie van de gebouwen. Beeld en Geluid stelt de filmbeelden beschikbaar, zodat deze – voor eerst sinds 1932 – te zien zijn op een tentoonstelling over het project Sporen van Smaragd.

Replica van de ‘Tjandi Bentar’ (gespleten poort) bij de ingang  van de

Indische Tentoonstelling, Westbroekpark 1932. Foto: Haags Gemeentearchief.

Tentoonstelling 1932

In 1932 was de Indische Tentoonstelling het grootste evenement dat Nederland ooit gezien had. Bezoekers keken hun ogen uit bij het zien van de prachtige tempels en inheemse woonvormen die in het Westbroekpark waren nagebouwd. Men kon de monumentale expositiepaviljoens met bijzondere kunstvoorwerpen en educatieve presentaties bezoeken, een metershoog diorama bekijken, dans- en wajangvoorstellingen zien, of genieten van een rijsttafel. Voor veel bezoekers was het een eerste kennismaking met de cultuur van Nederlands-Indië, terwijl het voor repatrianten juist een emotioneel weerzien betekende. Het evenement inspireerde kunstenaars en architecten, terwijl voorstanders van de onafhankelijkheid zich juist stoorden aan alle pracht en praal. Journalisten schreven over de verrassende kracht van de getoonde inheemse architectuur, anderen bekritiseerden het optimistische economische beeld dat - midden in de crisisjaren - van de ‘samenwerking’ met Nederlands-Indië werd geschetst. Het evenement trok uiteindelijk 400.000 bezoekers en had een grote impact op de beeldvorming over Nederlands-Indië. Het evenement was een hoogtepunt van het Indische karakter van de Hofstad, terwijl het einde van het koloniale tijdperk al naderde.

Tentoonstelling 2013

In het stadsbeeld zijn nog altijd sporen van de band met voormalig Nederlands-Indië, de ‘Gordel van Smaragd’, terug te vinden. Het project Sporen van Smaragd van de Gemeente Den Haag brengt dit bijzondere erfgoed in kaart. Van 22 mei t/m 2 juni 2013 is een informatiestand en expositie over het project te vinden in het Cultuurpaviljoen van de Tong Tong Fair. Hier is aandacht voor Een onvergetelijk evenement: de Indische Tentoonstelling van 1932 in het Westbroekpark. De expositie belicht de relevantie van dit opmerkelijke evenement en andere Indische ‘sporen’ in het stadsbeeld. Speciaal hiervoor stelt het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid de in haar collectie gevonden filmbeelden ter beschikking, zodat bezoekers deze - voor het eerst sinds 1932 - kunnen bekijken.

Het erfgoedproject wordt begeleid door een tweede expositie in het Atrium van het Stadhuis. Deze begeleid de publicatie Sporen van Smaragd. Indisch erfgoed in Den Haag 1853-1945, die eveneens op 22 mei 2013 wordt gepresenteerd. De onderling samenhangende exposities en het boek verbinden heden en verleden in het stadsbeeld. Belangstellenden voor deze activiteiten kunnen zich inschrijven voor een digitale nieuwsbrief via info@sporenvansmaragd.nl of het project volgen op Twitter via @SporenvSmaragd.

Noot voor de pers

De presentatie van boek en tentoonstellingen rond het project Sporen van Smaragd vindt plaats op 22 mei om 14 uur in het Bengkel Theater van de Tong Tong Fair. Wilt u daarbij aanwezig zijn en aansluitend de film bekijken, neem dan contact op met info@sporenvansmaragd.nl.

Het project ‘Sporen van Smaragd’ is een initiatief van de Gemeente Den Haag en wordt verzorgd door Kroon & Wagtberg Hansen kunsthistorisch projectmanagement. Voor meer informatie over het project kunt u contact opnemen met:

• Sporen van Smaragd (algemeen projectadres): info@sporenvansmaragd.nl, www.sporenvansmaragd.nl.
• Kroon & Wagtberg Hansen kunsthistorisch projectmanagement: Audrey Wagtberg Hansen, audrey@kroonwagtberghansen.nl,

tel. 06 16856036 / 070 3603129, www.kroonwagtberghansen.nl;

• Beeld en Geluid: Antal van Elsen, avelsen@beeldengeluid.nl, tel. 035 6771976.

Prachtige historische foto’s van de Indische Tentoonstelling uit 1932 zijn te vinden in de beeldbank van het Haags Gemeentearchief.

Voor de gebruiksvoorwaarden, zie: www.haagsebeeldbank.nl. 

Oproep aan Koning Willem Alexander en Koningin Maxima. 

- Democratie is gestoeld op wederzijds vertrouwen - uit Uw beëdigde woorden.  

"desalniettemin wordt 67 jaren de groep Indische Nederlanders uit voormalige Indië door het parlement genegeerd, en achtergesteld bij de gelijk gestemde met betrekking tot de compensatie oorlogsslachtoffers, materiële oorlogsschade en alle verloren bezittingen in het voormalige Indië, waarvan de gelijk gestemde wel voor 100% zijn gecompenseerd"

-  In de loop van de twee eeuwen is het Nederlands Koningschap onlosmakelijk verbonden geraakt met de parlementaire democratie - zijn uw beëdigde woorden. 

Dit zijn vele kabinetten aaneensluitend op een rij, en het Koningrijk Der Nederlanden keken toe met haar twee koningen naar dit grote onrecht van democratie gestuurd door een monarchie. Dit desondanks dat zij  het Koningrijk en Nederland als militaire en burgers hebben gediend in het voormalige Indië, en gewoon de rechten hebben zoals iedere burger zoals  in grondwet staat.

Al die 67 jaren is deze groep gediscrimineerd door het parlement en het Nederlands Koningschap, laat NU  Uw beëdigde woorden spreken en doen gelden dat voor altijd en eeuwig de Indische zaak wordt opgelost wat recht aan doet aan uw democratie!

Column:     Sarah-Ellen Saija      door  Joty ter Kulve

Soms heb je in het leven het voorrecht bijzondere mensen te ontmoeten. Het verzoek in januari van dit jaar van de Banda Adat en Cultuur Gemeenschap op Banda Neira om te helpen bij het realiseren van een replica van een “Prahu Belang” uit de tijd van de VOC, die voor het bevorderen van toerisme en cultureel-historische doeleinden zal worden ingezet, heeft gehoor gevonden in het prachtige 650 jaar oude stadje Hoorn in West-Friesland. Een team in Hoorn, onder leiding van Chris de Meij, heeft de schouders eronder gezet en tot grote vreugde van het team nu uitgebreid met jonge getalenteerde en geïnspireerde Indonesiërs, plus een aantal mensen uit de Molukse gemeenschap in Nederland.

Zo ontmoette ik Sarah-Ellen, een jonge vrouw van Molukse afkomst. Haar grootouders zijn afkomstig van de Molukken en werden na de Tweede Wereldoorlog door omstandigheden (haar grootvader was een KNIL militair) tezamen met vele andere KNIL soldaten, min of meer gedwongen naar Nederland te emigreren.

Ik heb Sarah-Ellen gevraagd haar verhaal op te schrijven, omdat ik erg onder de indruk ben van haar originele 

en zelfstandige manier van denken. Ook het feit dat ze in staat is om haar verhaal in een wereldwijde context te plaatsen van multiculturele en etnische verscheidenheid, die toch wereldwijd aan de orde is en waarmee wij, al worstelend, mee moeten leren leven. Hier komt Sarah-Ellen aan het woord:

Ik ben geboren en getogen in de Molukse wijk Heer in Maastricht. Daar heb ik mooie jeugdherinneringen aan overgehouden. Op de basisschool zaten Nederlandse, Molukse, Turkse, Britse, Marokkaanse en Spaanse kinderen in de klas. Die diversiteit vond ik erg leuk. N a de middelbare school verhuisde ik naar Rotterdam om daar “Trade Management Aimed at Asia” te studeren, om daarna in Utrecht Marketing Management te gaan studeren. De afgelopen vijf jaar heb ik mij gericht op project management. Ik ga nu mijn eigen adviesbureau opzetten, gericht op mijn passies: innovatie, duurzaamheid en cultuur. 

Als derde generatie Molukse groeide ik op met de Molukse cultuur in een Molukse wijk. Mijn ouders leerden mij dat het belangrijk is om nooit te vergeten wie je bent en waar je “roots” liggen. We praatten vrij weinig over politieke geschiedenis; dat werd ook niet aangemoedigd. Mijn ouders gaven de voorkeur aan het overdragen van de cultuur en geschiedenis van onze voorouders. Tenzij er op de TV een documentaire over politieke geschiedenis  was en ik er toch vragen over had. Dan konden we er gerust over praten, zolang ik mijn concentratie op school maar behield. Ik werd thuis altijd gestimuleerd om zelf na te denken over mijn eigen toekomst en mijn ouders ondersteunden mij waar ze maar konden. Naarmate ik ouder werd, besefte ik steeds meer dat tijd niet terug te draaien is. Dat maakt dat de tijd die je nu hebt heel erg kostbaar is en dat je moet beseffen dat je de vrijheid hebt om te kiezen wat je met die tijd doet.

Wat mij altijd is bijgebleven, is wat mijn moeders vader altijd over de komst naar Nederland zei: “In Nederland  heb je nu eenmaal de kans om naar school te gaan en te studeren. Wellicht is die kennis waardevol en nuttig voor de opbouw van de Molukken”.

Mijn reis naar de Molukken in 2010 confronteerde mij met de levenswijze en levenslessen van de authentieke cultuur aldaar. Bij terugkomst dacht ik voortdurend aan hoe ik inhoud en betekenis zou kunnen geven aan de woorden van mijn grootvader. Die tijd is nu voor mij aangebroken.

Einde verhaal van Sarah-Ellen Saija, die een warm hart toedraagt aan het Banda Vriendschapsboot project.

Ongetwijfeld zullen vele migranten zich herkennen in Sarah-Ellens woorden. Het is ook mijn belevenis nu zeventig jaar geleden, toen ik in Nederland een nieuw leven moest beginnen, net als de Indonesische grootouders van Sarah-Ellen. Het geeft je visie en hoop op de toekomst. We worden wereldwijd geconfronteerd met een multiculturele samenleving, met diversiteit aan religies en etnische 

groepen. Amsterdam alleen al telt al meer minderheden dan New York. Multicultureel betekent niet dat wij een etiket moeten plakken op groepen van een bepaalde afkomst, godsdienst of cultuur en die als zodanig ter verantwoording moeten roepen. Als wij dat doen, doen we de mensheid en individuen te kort. Integendeel, hoe wij als individuen met elkaar omgaan, elkaars culturen, achtergronden, religies (of geen religie), gewoontes, respecteren en ook verantwoordelijk zijn voor de samenleving als geheel, dat is de grootste opgaaf waarvoor we op deze wereld zijn gesteld.

Sarah-Ellen heeft ons met haar verhaal het goede voorbeeld gegeven. Fijn dat zijn haar verhaal met ons wilde delen. 

Wandelen langs Haags Indisch erfgoed met je smartphone 

Op 22 april verschijnt “De Indische Stad”, een stadskaart én een uniek designobject ineen. Hiermee kan er niet alleen te voet, maar ook virtueel een wandelling langs Haags Indisch erfgoed gemaakt worden. De kaart bevat naast een (traditionele) plattegrond ook een serie icoontjes met een typisch Indisch karakter, die met een Smartphone “gelezen” kunnen worden.

Grafisch ontwerpster Meta Menkveld paste hierin geen abstracte QR-codes toe, maar ontwikkelde een nieuw product, waarin code en beeld tot een nieuwe scanbare illustratie zijn verweven. Het scannen van de icoontjes geeft de lezer/gebruiker toegang tot meer informatie en historisch) beeldmateriaal over de betreffende gebouwen en buurten met een Indisch verleden.

Het eerste exemplaar van “De Indische Stad” wordt uitgereikt in de Regenten-kamer (het voormalig Ministerie van Koloniën) door wethouder Rabin Baldewsingh aan Marcel Timmer, director Developer & Platform Evangelism bij Microsoft. Als zodanig   is Timmer verantwoorfdelijk voor      de innovatietrajecten bij Microsoft Nederland. “De Indische Stad” is een onderdeel van het project “Sporen van Smaragd” Nederlands-Indisch erfgoed in Den Haag 1853-1945 van de Gemeente Den Haag, waaromheen in 2013 diverse publieksactiviteiten zullen worden georganiseerd.

De historische band tussen Den Haag en voormalig Nederlands-Indië, de Gordel van Smaragd, heeft heel      veel sporen achtergelaten in het stadsbeeld. In 2010 startte de Haagse gemeente het project “Sporen van Smaragd” om herkenbare Indische invloeden in en aan Haagse gebouwen te inventariseren en onder de aandacht van het publiek te brengen, met name uit de periode 1853 - 1945. Bij het in kaart brengen van deze gebouwen werd de hulp van het publiek ingeroepen via de social media: Flickr, Ning en Twitter en ook via de NICC Nieuwsbrief (editie februari 2011). Uit de reacties bleek duidelijk dat er erg veel belangstelling is voor een “Indische” stadswandeling, waarmee men zelf de Indische sporen in der stad kan ontdekken.

Om aan deze vraag gehoor te geven, heeft de afdeling Monumentenzorg van de Gemeente Den Haag binnen haar reeks wandelkaarten nu “De Indische Stad” laten ontwikkelen door grafisch vormgeefsterMeta Menkveld en het nKunsthistorisch Bureau Kroon & Wagtberg Hansen. Naast diverse dicht bij elkaar gelegen locaties in het Haagse centrum, worden ook wijken belicht, zoals Segbroek, Haagse Hout, Scheveningen en Zorgvliet.

In de Regentenkamer van het vroegere Ministerie van Koloniën aan het Plein 

1, wordt op 22 april 2013 het eerste exemplaar uitgereikt. De bijzondere vormgeving maakt de stadskaart niet alleen tot een handige wandelroute, maar ook een leuk en aamtrekkelijk designobject. Meta Menkveld ontwikkelde scanbare icoontjes als afstudeerproject aan de Koninklijke Academie voor Bereldende Kunsten in Den Haag. “Door code en beeld samen te voegen tot een scanbare illustratie heb ik de inhoud van de code herkenbaar en communiceerbaar  gemaakt in een antrekkelijke vormgeving”, vertelt Meta. Zij is hiervoor genomineerd voor de Grafisch Ontwerpen Afdelingsprijs, de Academieprijs van de KABK en de voor de Items Dutch Design Graduates Award 2012.

Speciaal voor “Sporen van Smaragd” kreeg zij de opdracht voor het ontwerpen van de “Indische Sporen” icoontjes. Zij gaf de icoontjes hiertoe een typisch Indisch karakter, zoals een Wajangpop en een Minangkabaus-huis, of een Indisch detail uit een desbetreffend gebouw. De icoontjes kunnen worden gescand met de Microsoft Tag App, die met iedere smartphone gratis uit de app-store te downloaden is.

Van 22 april t/m 22 juni 2013 is de stadskaart ook te vinden in de etalage van TWIET aan de Prinsestraat 53 in Den Haag. De stadskaart is te koop op diverse adressen, waaronder de VVV en Uitgeverij “De Nieuwe Haagsche” (www.denieuwehaagsche.nl). 

Meer activiteiten van “Sporen van Smaragd” dit jaar zijn onder andere: een symposium, een publicatie in de VOM-reeks van Monumentenzorg, Thema-tentoonstellingen in het Atrium van het Haagse stadhuis en in het Cultuurpaviljoen van de TongTong Fair op het Maliveld van 22 mei t/m    2 juni 2013. Wie op de hoogte           wil blijven van deze en andere activiteiten over het Haags Indisch Erfgoed, kan zich aanmelden voor     de digitale Nieuwsbrief via e-mail: info@sporenvansmaragd.nl Het project is ook te volgen via Twitter via: @SporenvanSmaragd en op de website: www.sporenvansmaragd.nl.

De Gouden Keris  (1)  Stripverhaal    door  Hugo Driessen  

Noodkreet van Pelita   

door   Ria Lincklaen

Beste mensen, 

Ik wil jullie vertellen wat het me doet om via de tamtam te vernemen dat Pelita opgeheven wordt als zelfstandige, unieke instantie. Voor ons Indische, Chinese, Ambonese, Molukse Nederlanders uit Indië valt weer een steun weg. Ik zal jullie eerst iets vertellen over mijn geschiedenis.

De eerste vijftig jaar van mijn leven heb ik mijn Indisch zijn niet als problematisch of bijzonder ervaren. Gezellig toch, dat accent, dat eten samen, die bijeenkomsten, feesten, de familie. Lekker thuis, senang, warm nest. Veel lachen, praten, dansen, muziek luisteren, muziek maken. Ik was gewoon wie ik was, mijn familie ook. Toen ik rond mijn vijftigste overspannen raakte, kwam ik er achter dat mijn ouders (oorlogs-) verleden in  Indië  een nadelige invloed had gehad op hun opvoeding van hun kinderen.

Ik merkte dat mijn ontwikkeling in de eerste 13 jaar was geschaad in het huis waarin de oorlog uit Indië zo’n prominente rol speelde. Ik was gekwetst en wist niet eens hoe. In tijden van stress, vermoeidheid, kwetsbaarheid dus, kwamen deze onverwerkte kanten van mij naar boven. Om gezond te kunnen worden, wilde ik deze kwetsuren van het Indisch verleden onder ogen zien. Verwerken als het kon, een plek geven als verwerken een stap te ver was. De afgelopen tien jaar heb ik een cyclisch proces meegemaakt van heling, terugval, weer opkrabbelen. De ergste randjes zijn er nu van af. Maar ik blijf kwetsbaar. Dat geeft niet, het is wat het is.

In deze afgelopen tien jaren heb ik veel steun, warmte, begrip, hulp gehad van Indische instanties. De lotgenotengroep van de KJBB hielp me om mijn leed te plaatsen in de juiste context, de Pelita maatschappelijk werker bracht me op het spoor van de juiste therapie, Icodo hielp me om de juiste hulpverlener te vinden en de therapie te helpen financieren, bij Icodo kon ik de juiste boeken vinden om me te verdiepen in de Indische oorlogsgeschiedenis van mijn ouders en de effecten op mij als tweede generatie, de directrice van Pelita hielp me door zich te laten interviewen voor mijn scriptie over de tweede generatie, Pelita hielp mee met het organiseren van de reünie INOG 20 jaar. Zonder Pelita  

en de andere gespecialiseerde hulpverlening had ik mijn weg uit de oorlog van mijn ouders niet gevonden. Nu kan ik weer genieten van het Indisch zijn, mijn identiteit, mijn gevoel van ergens bij horen. Ik waardeer de Indische sfeer nu dubbel. Ik neem het Indische niet meer “for granted”. Ik ervaar het nu als echt eigen, uniek.  Het Indische is mijn thuis, waar ik vandaan kom. Het Nederlandse verrijkt mijn leven, is onderdeel van mij, maar het is niet mijn thuis.

En nu, nu verdwijnen de typisch Indische dingen. De Pasar Malam is nu De Tong Tong Fair geworden, een Aziatische/ Surinaamse markt. Zonder de voor Indische mensen zo leuke programmering. De Indonesische Pasar van de Indonesische ambassade had een meer Indische sfeer. Van planmatig Nederlands naar Indisch plan-plan, jam karet, ontspannen, gegiechel, waar alles kan en niets moet. Typisch Indische tantes en ooms gaan dood. Dat is de loop van de natuur. Wel weer een stukje thuis weg. En ook de instanties die mij zo geholpen hebben zoals Icodo, KJBB zijn verdwenen. En nu hoor ik in de wandelgangen dat ook Pelita wordt opgeheven. Of overgenomen wordt, geassimileerd.  Ik merk dat ik geschokt ben, verdrietig zelfs. Het voelt alsof het laatste bastion tussen mij en de Nederlandse omgeving wordt weggehaald. Alsof er nu geen instantie is, die voor de belangen van mij, mijn kinderen, ooms, tantes, moeder, familie en INOG-ers opkomt. De laatste 

organisatie die zo veel weet heeft van onze geschiedenis, verdwijnt. De specifieke professionele hulpverlening aan ons Indo’s houdt op, verwatert, moet worden gedeeld met andere doelgroepen die getraumatiseerd zijn. Onze maatschappelijk werkers moeten zich gaan verdiepen in andermans trauma’s. Wie verdiept zich in de onze? De laatste organisatie die specifiek iets voor ons allen uit Nederlands-Indië doet, verdwijnt. De laatste cultuurdrager verdwijnt.

Laten we dit weer gebeuren? Net als bij de KJBB, Icodo. Soedahlamaar. Zo erg is het toch niet? Je moet accepteren, los laten, mee gaan met de stroom en met de tijd, aanpassen. Het is immers voorbij, tempo doeloe?Nee! Niks tempo doeloe, ik ben nog niet dood! Ik ben nog geen geschiedenis. Het is mijn cultuur. De cultuur van een miljoen Nederlanders. We zijn geen allochtonen, we zijn Nederlanders uit een voormalige kolonie. We mogen gezien en gehoord worden. Onze cultuur mag uniek en specifiek als die is, bewaard blijven en ontwikkeld worden. We zijn echter een beschaamde, kwetsbare, onzichtbare, verdeelde, zeer verscheiden groep die zich niet profileert. We hebben schijnbaar geen duidelijke eigen identiteit, vormen schijnbaar geen eenheid. Sommigen profileren zich liever als Nederlander dan als kind van de Indische cultuur. Voor sommigen lijkt het zelfs wel of je een loser bent als je je als Indo profileert. Maar we herkennen elkaar altijd, overal. En dan komen we weer even thuis. De Nederlandse wereld lijkt op de mijne, ik zou me er graag thuis in voelen, maar dat lukt niet, omdat het schuurt. Het voelt niet echt eigen. Alsof je als Zeeuw tussen Drentenaren leeft. Wel elkaars taal, maar niet elkaars gevoel delend.We hebben Pelita nodig om onze groep op professionele, diplomatieke wijze bij elkaar te houden en om die cultuur, die sfeer, dat eigene te helpen bewaren. Om ons te helpen met trauma’s, het zoeken naar onze identiteit, onze geschiedenis, met onze typisch Indische wensen. En zeker ook om met elkaar het Indische te vieren.

Dat is helend, want veilig, een thuis, een welkom. Ik kan me voorstellen dat je zelf niet zo veel ervaring met Pelita hebt als ik. Ik hoop dat ik je het belang van Pelita heb duidelijk kunnen  maken. Ik wil je vragen om mij of de directie van Pelita zelf te mailen als je wilt dat Pelita haar eigenheid bewaart. Zodat ook de eigenheid van de Indische Nederlander meer overlevingskans heeft. Jouw steun helpt Pelita om tegen de stroom van assimileren in te gaan. Samen kunnen we een signaal geven. Ik hoop dat je meedoet en mailt aan  info@pelita.nl   tav directie of aan mij, rialincklaen5@gmail.com

Liefs van Ria Lincklaen

D66 eist de behandeling van de onderzoeksrapporten  de Tweede Kamer!

D66 wil dat de onderzoeksrapporten van het NIOD: “Indische rekening” (2005) en “Sporen van Vernieling” (2006) behandeld worden in de Tweede Kamer. Dit laat een beleidsmedewerker van de Tweede Kamerfractie van D66 op 25 maart 2013 weten.  Ook de PVV, SP, Groen Links en SGP vinden dat beide rapporten door de Kamer worden behandeld.

Tijdens het eerste Kabinet Rutte vroeg de partij via de motie Dijkstra reeds aan de regering om een Commissie van Wijzen aan te stellen om naar aanleiding van de twee rapporten een finaal oordeel zou moeten vellen over

D66 Tweede Kamerlid Pia Dijkstra

de manier waarop de Nederlandse Staat het rechtsherstel van de Indische gemeenschap in Nederland vorm zou moeten geven.

Deze motie haalde toen net geen meerderheid omdat beide regeringspartijen VVD en CDA, samen met de gedoogpartij PVV tegen stemden. D66 laat expliciet weten dat deze partij nog steeds achter deze motie staat.

Volgens PVV Kamerlid Fleur Agema stemde haar partij destijds tegen de motie, omdat de Kamer zichzelf anders buitenspel zou hebben gezet. Met gedoogsteun zou het toen niets van doen hebben gehad. Het instellen van een Commissie van Wijzen komt volgens haar pas aan de orde, als de Tweede Kamer er niet uitkomt.

PVV Kamerlid Fleur Agema zal de Indische Kwestie in de Tweede Kamer inbrengen middels een motie. Op Twitter liet zij weten de Indische Kwestie aangrijpend te vinden en verbaasd te zijn dat de Tweede Kamer nog  nooit  “het  fatsoen  heeft gehad 

PVV Tweede Kamerlid Fleur Agema

een debat te houden over de miljoenen kostende NIOD rapporten”. De inhoud van de motie is in overleg met het Indisch Platform vastgesteld. 

Groen Links wil dat er erkenning, rechtsherstel en compensatie komt voor alle oorlogsgetroffenen uit Nederlands-Indië. De partij wil eveneens dat  de Nederlandse dienst-weigeraars uit de periode 1945-1950 eerherstel en compensatie krijgen. Volgens Groen Links heeft de compensatie in de vorm van “Het Gebaar” uit het begin van deze eeuw “weinig van doen gehad met een schadeloosstelling en meer met een algemene vorm van smartengeld”. De Partij noemt Het Gebaar (een eenmalige uitkering van € 1822 per persoon) “niet voldoende en onvolledig”. Groen Links wil dat “De Indische Kwestie” op een zorgvuldige en integere manier wordt afgesloten. In Nederland is voor veel groeperingen een compensatie gegeven, maar bij de Indische gemeenschap heerst nog steeds het gevoel dat er voor hen nog geen finale kwijting is geweest, aldus de woordvoerder. Een gedegen behandeling van de twee NIOD rapporten en de daarin gestelde bevindingen, alsmede een onderzoek naar het Nederlandse geweld in de na-oorlogse jaren 1945-1950 in Indonesië, behoren volgens de partij bij het “zorgvuldig en integer afsluiten” van “De Indische Kwestie”. Daarom steunt de partij tevens het KITLV, NIMH en het NIOD in hun streven naar een  gedegen onderzoek naar het geweld vlak na de Tweede Wereldoorlog.

_______________________________

Eindelijk komt er beweging in de politieke molen. Op 21 maart 2013     is het volgende punt geagendeerd: “Onderzoeksrapporten Indische Rekening en Sporen van Vernieling. Zaak: procedurevergadering punt rondvraag – Tweede Kamerlid M Agema, PVV. Onderzoeksrapporten ”Indische Rekening” en “Sporen van Vernieling” – 2013Z05674”.

Op de website van de Tweede Kamer in de besluitenlijst is onder dit  agendapunt (nr. 39) opgenomen dat: Besluit: Staatssecretaris verzoeken om vóór het meireces een reactie te geven op de NIOD onderzoeksrapporten. Besluit: Na het meireces zal een algemeen overleg gevoerd worden, waarvoor 2,5 uur is uitgetrokken. Vol vertrouwen gaat de delegatie van Het Indisch Platform door met de voorbereidingen voor de volgende onderhandelingen met de Vaste Kamercommissie van VWS. 

Beknopt verslag van de hoorzitting met de Commissie van VWS op 19 maart 2013

 door: Silfraire Delhaye

Exclusief voor de lezers van deze Nieuwsbrief geeft de voorzitter van Het Indisch Platform, Silfraire Delhaye, hier een beknopt verslag weer van het verloop van de  gesprekken met de Commissie van VWS.

Beste lezers van de NICC Nieuwsbrief. Ik wil u allen hier in het kort informeren over de besloten hoorzitting met de leden van de Vaste Kamercommissie van VWS. Zoals u wellicht weet uit de “Sociale Media”, werd deze aanbieding van 10660 handtekeningen voorafgegaan door de Stille Tocht, waaraan ongeveer 400 mensen van verschillende generaties deelnamen. Dit aantal is werkelijk hartverwarmend. Ik wil hier nu niet verder ingaan op de Stille Tocht; hierover is door Hans Vogelsang in    het voorgaande artikel al uitgebreid verslag gedaan. Bovendien is hierover ook op de Facebookpagina van Het Indisch Platform genoeg informatie te vinden. Daar vindt u trouwens ook veel foto’s en LINKS naar YouTube filmpjes.  

Wel wil ik u hier in het kort informeren over de gesprekken die wij als delegatie van Het Indisch Platform gevoerd hebben met de Commissie van VWS. Als voorzitter van het Indisch Platform stelde ik dat het na meer dan 67 jaar langzamerhand hoog tijd wordt dat de Nederlandse Regering haar verantwoordelijkheid neemt voor de Indische Kwestie. Bij het bestuderen van de contouren van deze Indische Kwestie bekruipt mij het gevoel dat de opeenvolgende regeringen zich schuldig hebben gemaakt aan “…een onrechtmatige daad, in casu een handelen of nalaten dat indruist tegen de algemeen aanvaarde rechtsplicht…” Stelselmatig wordt de Indische Kwestie ontkend, genegeerd of gesteld dat daar reeds een oplossing voor zou zijn gevonden 

waarbij verwezen wordt naar Het Gebaar uit het begin van deze eeuw. Verder stelde ik dat de twee NIOD rapporten in haar conclusies worden ontkracht. Zelfs de motie Dijkstra van 30 juni 2011, dor welke gepleit werd voor het instellen van een commissie van wijzen om deze rapporten te onderzoeken, bij hoofdelijke stemming in de Tweede Kamer werd verworpen. De wijze waarop de toenmalige Staatssecretaris van VWS zich profileerde was ver beneden peil en getuigde ons inziens van gebrek aan innerlijke beschaving.

Na deze openingswoorden bood de oude voorzitter van het Indisch Platform de petitie aan. Hierbij werd nogmaals naar voren gebracht dat Nederland het enige land ter wereld is, dat zijn onderdanen geen schadeloosstelling heeft uitgekeerd, noch achterstallige salarissen en pensioenen van haar ambtenaren en militairen heeft betaald. Dit is in een rechtsstaat ongepast.

Mevrouw Agema (PVV) verklaarde bewondering te hebben voor de veerkracht en bescheidenheid waarmee het Indisch Platform deze Kwestie aankaart. De Kamer hoeft geen onderzoek te doen, omdat er reeds twee NIOD rapporten liggen. Op de vraag of er sinds 30 juni 2011 nieuwe ontwikkelingen zijn te melden, werd verwezen naar de gesprekken met de nieuwe Staatssecretaris Van Rijn op 24 januari, met mevrouw Eijsink op 31 januari, met mevrouw Tellegen op 4 maart en met de heer Segers op 14 maart jl. Behoudens het informeren van voornoemde personen over de Indische Kwestie, zijn er geen nieuwe feiten of ontwikkelingen te melden.

Voorafgaande aan de hoorzitting heb ik de voorzitter van de Commissie mevrouw Neppérus het “wensen-lijstje” van het Indisch Platform 

overhandigd. In het kort komt dit hierop neer:

1. Erkenning en excuses van de regering van het Koninkrijk der Nederlanden.
2. Compensatie.
3. Vaststellingsovereenkomst.
4. Aanwezige infrastructuur.

Voor de compensatie heb ik de contouren aangegeven, waarlangs tot een oplossing kan worden gekomen, namelijk via de doelgroep van de nog in leven zijnden, geboren vóór 15 augustus 1945 en van hen die reeds zijn overleden, de directe rechts-opvolgers (“next of kin”). Hierbij moet onzerzijds gedacht worden aan een periodieke maandelijkse uitkering (belastingvrij) gedurende een zeker tijdsbestek. De Infrastructuur om het hier voorgestelde te realiseren is  reeds aanwezig in de vorm van het bestand van AOW-gerechtigden. De compensatie inhoudelijk, daar willen wij over onderhandelen met het doel om zo snel mogelijk tot een vaststellingsovereenkomst te komen.

Nederland rechtstaat, laat van u horen

Agema en ook Gerwen wensen dat er binnenkort een overleg wordt gepland, met als uitgangspunt dat er een AO komt met de Staatssecretaris. Agema heeft gezegd – aan het eind van de hoorzitting – dat zij in een procedurevergadering zal voorstellen om de NIOD rapporten te bespreken.  

Silfraire Delhaye,

voorzitter van Het Indisch Platform. 

Toespraak door Herman Bussemaker bij het overhandigen van de Petitie op 19 maart 2013 

De oplossing van De Indische Kwestie bevindt zich na 30 juni 2011 in een impasse. Het Indisch Platform heeft daarom een oproep gedaan op haar achterban om een petitie te ondertekenen, waarin de Regering en Parlement verzocht worden om de onderhandelingen te heropenen. Deze petitie is ondertekend door meer dan 10.000 individuen en de handtekeningen blijven nog steeds binnenkomen. Het besloten overleg met de Vaste Kamercommissie van VWS leek ons een geschikt moment om deze petitie aan te bieden.

Met de ondertekenaars constateert het Indisch Platform dat Nederland internationaal gezien het enige land is dat de Nederlandse landgenoten in Zuidoost Azië in de steek heeft gelaten door hen geen compensatie voor de geleden oorlogsverliezen te geven. 

Zonder meer discriminerend is het feit dat landgenoten in Nederland deze compensatie wel hebben gekregen.

Voor een rechtsstaat is dit onacceptabel. Daar komt bij het aangerichte leed bij deze groep door de sterk formalistische en Europa-centrische houding van de opeen-volgende regeringen, waardoor de Indische mensen zich tweede-rangs burgers voelden.

Van de ca. 300.000 Nederlanders in Indië, die na de oorlog gevlucht zijn naar Nederland, leven er nu nog maar 40.000. Binnen afzienbare tijd zal er niemand meer in leven zijn en heeft het nu reeds 68 jaar negeren van de Indische Kwestie deze kwestie vanzelf opgelost. Echter een beschaafd land kan zich dit voor haar eigen zelfbeeld niet permitteren. 

Onrecht verjaart niet! Wij roepen onze volksvertegenwoordigers dan ook op om tot heropening van de onderhandelingen met Het Indisch Platform te komen, teneinde een definitieve oplossing te bereiken,      die voor de oorlogsgetroffenen acceptabel is. Er kan dan definitief een streep getrokken worden onder dit Archief van Tranen. Wij rekenen daarvoor op uw compassie en betrokkenheid.

Geachte voorzitter, hierbij overhandig ik u de resultaten van de petitie.