De precieze datum weet ik niet meer, ik was toen 14 jaar. In ieder5 geval was het in augustus 1945. We zaten al twee jaar in dit kamp en dasarvoor nog een jaar in een ander kamp. Over de toestanden in de kampen hoef ik niet te vertellen, dat weten alle oud-Indischgasten wel. Nee, het gaat in dit stuk over de bevrijding. Ik had net mijn taak van die dag verricht: het leegscheppen van de open riolen en dat zonder enige bescherming. Met blote voeten, benen vol tropenzweren en met blote handen schepten we de vuilogheid uit de riolen. Na afloop slenmterde ik wat door het kamp, lusteloos, moe en hongerig.

Geen koffiemolens

Opeens hoorde ik motorgeronk boven me. Geen Japanse vliegtuigen want dat geluid kenden we, die noemden we koffiemolens. Nee, ditwas een nieuw geluid. Verbaasd keek ik naar boven en zag een vliegtuig dat langzaam boven ons kamp en natuurlijk de andere kampen in de omgeving cirkelde. De andere kampgenoten hadden het ook in de gaten en met z’n allen keken we verbijsterd toe. Op de romp van het vliegtuig was de Nederlandse driekleur geschilderd en niet de Japanse rode bol. Toen gaf dat vliegtuig ons opeens een groet door met z’n vleugels op en neer te zwaaien. Daarna verdween het. Nu ik dit opteken, krijg ik daar nog kippenvel van.

Speech van de kamp-commandant

Iedereen die nog kon lopen begon te juichen en te springen, maar toch nog beducht voor de Jappen, die best wel eens met de ketting in de handen naar ons toe zouden kunnen rennen en gaan slaan. Maar gelukkig gebeurde dat niet. Wel moesten we bij elkaar komen en de Japanse kampcommandant hield een speech dat de oorlog voorbij waas en de geallieerde troepen zouden komen om ons te bevrijden.

Douglas C-54 Skymaster

Paar hapjes

Na deze gebeurtenis veranderde er van alles in het kamp. Er kwam – het belangrijkste van alles – meer eten binnen. Ik weet nog dat

mijn moeder de kinderen waarschuwde, dat we niet teveel tegelijk naar binnen mochten schrokken, want dan zouden we ziek worden. Dus iedere keer een paar hapjes, als we langs de bak met rijst liepen. En dat was maar goed ook, want er zijn nog mensen gestorven, die teveel en te gauw aten. De vaders en zonen die in het mannenkamp hadden gezeten en die nog in leven waren, kwamen naar ons terug. Na een korte tijd werden we door de Engelse troepen verhuisd naar een andere wijk, omdat de Javaanse opstandelingen, de Peloppors zoals ze genoemd werden, ons naar het leven stonden. Maar we vonden het prachtig in die nieuwe wijk, want we hadden veel meer bewegings-vrijheid. We kregen er voldoende te eten en we hadden meer ruimte, zij het beperkt, want we zagen de opstandelingen vlakbij ons door het ravijn sluipen. Deze opstandelingen hebben nog velen van ons gevangen genomen, gemarteld en gedood.

Schoenen waren lastig

Er werd een school ,opgericht voor de kinderen. Gedurende de kampjaren was er helemaal geen onderwijs geweest. Het moeilijkste vond ik niet de school, maar de regel dat we schoenen aan moesten. Dat was lastig. Jarenlang hadden we op blote voeten gelopen en nu die schoenen. Het eerste wat we na de schoollessen dan ook deden, was die schoenen uitschoppen. Vanaf Vanaf 1946 kwamen de transporten naar Nederland op gang. Ikzelf vond het vreselijk dat ik weg moest. Op de laatste ochtend voordat de vrachtwagens ons kwamen ophalen, schreef ik nog op de muur: “Lief Indië, ik kom terug!”. Daar is echter nooit iets van terecht gekomen., maar dat kon ik toen niet weten.

Jaren later was er aan het Scheveningse strand een vliegtuigshow. Via een luidspreker gaf een stem inlichtingen over die toestellen die langs kwamen vliegen. Op een gegeven moment zei de stem, dat we nu de vlieg-tuigen zouden zien die in de jaren vlak na de oorlog vlogen. Tot dat ogenblik had ik mij kostelijk vermaakt met het kijken naar al die overkomende vliegtuigen. Maar toen kwam die Skymaster. Ik herkende hem en..... het toestel zwaaide met zijn vleugels als groet.

Opeens stond ik weer in het kamp van jaren geleden en keek naar het vliegtuig dat bij wijze van groet met zijn vleugels zwaaide naar ons, skeletmagere mensen. Terplekke, ingeklemd in een zee van toeschouwers, ben ik toen spontaan in tranen uitgebarsten. Lange tijd kon ik niet ophouden met huilen. Dikke tranen rolden – ondanks mijn schaamte voor de omstanders – over mijn gezicht. Afscheid van Indië.

Bron: De Oud Hagenaar, nr. 19.  

Teveel  sambal  oelek  of  atjar tjampoer?

Ja, dat moet de titel maar eens worden van dit epistel wat ik voor  NICC Magazine indien. Zo langzamerhand is er al heel veel bekend over het (fenomeen)  Indo rock. De enige rock die ik ken is geen indo rock, wel mijn moedersrok waar ik als kind veel aan hing. Nu we het toch over kind zijn hebben ga ik terug naar het leven van toen in Jakarta in de periode 1950 tot het vertrek einde 1958 van mijzelf en mijn familie, kennissen en vrienden.

De muziek van onze Elvis was met zijn hits uit die vroege periode wel nummer één, en daarachter volgen nog wat van die rockers van toen, Fats Domino, met zijn Blue Berry Hill en nog zo vele anderen. De periode van de orkesten was grotendeel als voorbij, Glenn Miller en nog wat klinkende namen die ik niet eens ken, omdat ik te jong was.

Ik ken de jaren van Les Paul, Patty Page, Doris Day en niet te vergeten Patsy Cline. Ik vind haar muziek nog steeds apart en af en toe draai ik haar nummers, sweet dreams, I’m only walking, mooi. De muziek was nog niet zo geavanceerd en de instrumenten die toen werden gebruikt waren nog niet zo versterkt als nu, dus de opnamen zijn wat ik noem nog in een primitief stadium. De contrabas die je bijna niet waar-neemt, de elektrische gitaar die zonder effecten klinkt als de pedaalsteel kortom je zou zeggen, als je nu in de oefenruimte speelt klinkt het vele malen beter. Wij hebben goede gitaren en versterkers, de zang-installatie is superieur vergeleken bij die toen werden gebruikt. Het drumstel is uitgebalanceerd en heeft niet meer die sound van een fanfare.

Ja, nostalgie ten top en toch was het leven van alle dag toen veel meer gerelateerd aan de radio dan nu. De programma’s die de pop muziek uitzonden waren niet zo als heden ten dage waar de presentator zich zelf profileert met allerlei persoonlijke grapjes, babbels etc. Het was toen wel wat zakelijker, oubollig zou je nu zeggen. De radio’s toen waren ook niet echt van de kwaliteit van nu, maar toch was het leven veel romantischer. Het was niet zo hectisch en je had niet zoveel van alles zoals nu. Je weet tegenwoordig niet eens meer wat je wel en niet hebt. In die tijd was het leven te overzien, geen tig mobieltjes, laptops, iPads, en weet ik veel wat nu jouw leven zo beheerst dat je eigenlijk geen tijd meer hebt om jezelf te zijn.

De muziek was voor de jeugd heel belangrijk en die richtte zich naar de romantiek die er vanuit de rock and roll op hen afkwam. Zo waren de films nog romantisch, de helden waren echte helden, de meisjes vrouwelijk en kuis, de moraal was een belangrijke factor en alles had zijn weerslag op de jeugd net als nu, maar dan wat meer zou ik zelf zeggen beschaafder. Als ik nu een jeugdprogramma zie, dan zit er teveel overmatig geweld in. Zelfs de tekenfilms, men vernietigt elkaar alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ach, ik denk dat ik mijn leeftijd niet meer mee heb.

De rock and roll was helemaal in het leven van de jongeren verweven, je had diverse kauwgum, bubble gum merken die de plaatjes van de sterren als verpakking hadden en men spaarde en ruilde die ook. Voorts kon je meezingen met de tekstboekjes die je her en der in bepaalde winkels kon kopen, zoals Tuney Tunes en nog meer waar ik de benaming van ben vergeten. Ik had het geluk dat mijn moeder nogal van muziek hield en regelmatig een fuifje gaf thuis waarbij dan een life bandje thuis voor de gasten kwam spelen. Ik zie ze nog voor me. De contra bas, een drumstel met die grote basdrum een snare een paar bekkens en een tom. De gitaren waren wel elektrisch, aangesloten op versterkers die eenvoudig van aard waren. Het klonk, de muziek was een kopie van de bekende hits die je dagelijks via de radio hoorde. De muzikanten waren gekuifd, en leken of probeerden te lijken, op Elvis, James Dean, en nog meer van die toenmalige sterren.

Ik zag dezelfde samenstellingen later terug in Nederland en eigenlijk was de sfeer verdwenen die er toen was, ik noem het de romantiek. Het was zakelijker, afstandelijker en ik denk dat het door het klimaat, de levensstijl, en onze situatie was. De meesten van ons zaten in pensions en men leefde hier meer binnen dan buiten. Het was anders, de muziek scheen toch anders te klinken dan in een tropenland denk ik. De temperatuur, de zwoele nachten, ik hou het maar daarop.

Ach, en onze muzikanten, ze gingen door. De een na de andere band werd opgericht en men speelde nog steeds, zoals het in het voormalige kolonieland eraan toeging. Alleen, de westerse inslag is er toch wel ingeslopen en de muziek werd een beetje atjar tjampoer en sambal oelek, van beide continenten wat. Het werd indo rock genoemd. __________

Het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD) heeft jarenlang gegevens verzameld met betrekking tot de Tweede Wereldoorlog en Indonesische onafhankelijkheidsstrijd. Ten behoeve van later onderzoek en om het grote publiek enig inzicht te geven in de belangrijkheid van de gebeurtenissen, werden de cijfers op een rij gezet. Eerst op papier en later op de website van het NIOD. Om deze gegevens meer bekendheid te geven, publiceerde Java Post – zij het in enigszins aangepaste vorm – het gehele overzicht. Opdat we niet vergeten.

Krijgsgevangenen

De cijfers met betrekking tot de krijgsgevangenen werden in 1978 gepubliceerd door majoor drs. H.L. Zwitzer. Op basis van de in de archieven van de Koninklijke Marine en van het Koninklijke Nederlands-Indische Leger (KNIL) aanwezige gegevens kwam hij tot de conclusie dat van de Europese militairen in Nederlands-Indië in totaal een 42.233 in krijgs-gevangenschap zijn geraakt: 3.847 van de Koninklijke Marine, 36.869 van het KNIL, en 1.517 behorende tot de KNIL hulpkorpsen. Van deze 42.233 mannen zijn 8.200 omgekomen (19,4%). Marine 648 (16,8%), en KNIL en hulpkorpsen: 7.552 (19,6%).

Mevrouw B. Hartwig-Hoogeveen op de Europese begraafplaats Kembang Kuning te Soerabaja, waar de, op 20 februari 1942 te Balikpapan door het Japanse leger omgebrachte, kapitein H. W. Hartwig van het KNIL, in 1972 ten tweede male werd herbegraven. (KITLV)

Het sterftecijfer van de krijgs-gevangenen van alle geallieerde nationaliteiten in de Pacific-oorlog samen lag op 27%. Het Amerikaanse was 34%, het Australische 33% en het Britse 32%. Wat het algemene sterftecijfer verlaagde was het lage percentage onder de Nederlanders: minder dan 20%. (Gavan Daws, ‘Gevangenen van de Japanners; Krijgsgevangenen in de Pacific gedurende de Tweede Wereldoorlog’, Baarn 1996, p. 409.)  

Burgergeïnterneerden

Gegevens over de aantallen geïnterneerde burgers in Indië zijn zeer onvolledig omdat bijna alle Japanse stukken die op de internering betrekking hebben, alsook veel kamparchieven verloren zijn gegaan. Van het totaal aantal geïnterneerden kan daarom alleen een schatting worden gegeven. In de loop van de oorlog hebben de Japanners aan het Internationale Rode Kruis doorgegeven dat er ongeveer 98.000 geïnterneerden waren. De Nederlandse regering heeft na de oorlog gesteld dat er circa 110.000 geïnterneerden zijn geweest. Dr. D. van Velden heeft in haar proefschrift ‘De Japanse interneringskampen voor burgers gedurende de Tweede Wereldoorlog’ (Groningen 1963) het beschikbare cijfermateriaal bij elkaar gebracht. Op basis van dit materiaal geeft L. de Jong in ‘Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog’, deel 11b, p. 348 en 359, de volgende cijfers: Java 80.000, Sumatra 12.000, Grote Oost 3.900, Borneo 500. In totaal zijn dat 96.400 geïnterneerden.

De door Van Velden verzamelde gegevens zijn hoogstwaarschijnlijk niet volledig, vandaar dat De Jong het verstandig achtte ervan uit te gaan dat er circa 100.000 geïnterneerden zijn geweest (p. 754). H.L. Zwitzer komt in zijn boek ‘Mannen van 10 jaar en ouder’ (Franeker 1995) op basis van het aantal naoorlogse claims van ex-geïnterneerden op een Japanse uitkering tot eenzelfde schatting. Het aantal van 100.000 Nederlandse burgergeïnterneerden lijkt daarmee de meest betrouwbare schatting te zijn.

Over het aantal omgekomen Europese burgergeïnterneerden bestaat minder overeenstemming. De schattingen variëren tussen de 10.580 en 16.800 slachtoffers. Van Velden meldt in haar proefschrift (p. 368) dat het Nederlandse Rode Kruis het aantal doden op 13% schatte (dat zou een aantal van 13.000 doden betekenen). H.L. Zwitzer komt tot een getal van 10.580 omgekomenen door dit aantal van 13.000 doden te corrigeren met het vooroorlogse sterftecijfer (H.L. Zwitzer, Mannen van 10 jaar en ouder, p. 83).

Op basis van het cijfermateriaal van D. van Velden komt L. de Jong tot een aantal van 13.120 sterfgevallen. De Jong vermeldt tevens dat de Japanners in de loop van de oorlog aan het Internationale Rode Kruis een dodental van 16.800 opgaven (16,8%). De Jong sluit zich hierbij aan door te kiezen voor een sterftecijfer van één op zes (11b, p. 753-754).

(Indo)Europese buitenkampers

Hoeveel niet-geïnterneerde (Indo) Europeanen er in totaal van de honger en andere ontberingen zijn omgekomen is niet bekend. Schattingen van het aantal (Indo) Europeanen dat uiteindelijk buiten de kampen is gebleven lopen sterk uiteen van 120.000 tot 200.000. Historicus Hans Meijer heeft zeer recent het aantal ‘buitenkampers’ op circa 125.000 geraamd (‘In Indië geworteld’, Amsterdam 2004, p. 226).

Kamp Tjideng op Java.

Als gevolg van de Japanse bezetting van Nederlands-Indië stierven waarschijnlijk meer dan 21.000 ‘Europeanen’ (8.200 krijgsgevangenen en ongeveer 13.000 burgergeïnterneerden. Daar komt nog bij een onbekend  aantal ‘buitenkampers’). Vóór de oorlog telde de Europese gemeenschap in Indië circa 290.000 personen, van wie circa 260.000 de Nederlandse nationaliteit hadden. Dit zou een Europees sterftepercentage van meer dan 7% betekenen.

Inlanders

De Jong vermeldt dat van de 50 miljoen Javanen en Madoerezen er tijdens de Japanse bezetting circa 2,5 miljoen zijn gestorven; dit betekent een sterftepercentage van 5% (11b, p. 572). De Indonesische regering schatte het totale dodental begin jaren 1950 op 4 miljoen (S. Sato, ‘War’, p. 155).

Hoeveel Indonesiërs gedurende de Japanse bezetting als romusha’s (werksoldaten) moesten zwoegen, is niet precies bekend. Volgens bewaard gebleven Japanse statistieken was het aantal romusha’s op Java in november 1944 circa 2.6 miljoen, waarvan bijna één miljoen op tijdelijke basis. Daar deze tijdelijke krachten op een gegeven moment door anderen moesten worden afgelost, lag het totale aantal ingezette Javaanse werksoldaten tijdens de Japanse bezetting vermoedelijk nog veel hoger dan 2,6 miljoen. De Japanse historicus Shigeru Sato berekende dat, indien men aanneemt dat in de twintig maanden tussen januari 1944 en augustus 1945 (de periode van de meest intensieve werving van romusha’s) elke tijdelijke ‘werksoldaat’ gemiddeld ongeveer twee maanden werd ingezet, het totale aantal tijdelijk gemobiliseerde romusha’s op Java de 10 miljoen benadert. Telt men daar de permanente romusha’s (circa 1,6 miljoen) bij op, dan komt het totale aantal ingezette Javaanse romusha’s in de buurt van de totale ‘mobiliseerbare’ arbeidsmacht op Java, die door het Japanse leger op 12,5 miljoen mensen werd geschat (Shigeru Sato, ‘War, nationalism and peasants; Java under the Japanese occupation 1942-1945’, St Leonards 1994, pp. 157-158).

Het aantal Romusha’s dat overleed als gevolg van de ontberingen is evenmin exact vast te stellen. De Japanners voerden een zeer gebrekkige administratie en verbrandden verscheidene van die administraties na de capitulatie. Een gangbare schatting is dat van de circa 300.000 Javaanse romusha’s die overzee werden getransporteerd, er slechts  ongeveer 77.000 overleefden, een sterftepercentage van 74,3% (Henk Hovinga, ‘Einde van een vergeten drama’, p. 74). Het door Hovinga genoemde aantal van 77.000 overlevenden betrof echter alleen de Javanen die in de opvangkampen van het Nederlandsch Bureau voor Documentatie en Repatriëring van Indonesiërs (Neboduri) zaten, terwijl nog onbekende aantallen koelies rondzwierven, zich ter plekke vestigden, of op eigen gelegenheid naar Java probeerden terug te keren. Op basis van enkele verspreide gegevens schat Remco Raben het sterftecijfer in  Javaanse koeliegemeenschappen in de Buitengewesten op tegen de 50%, “en aan de ‘spoorwegen des doods’ een stuk hoger” (Remco Raben, ‘Arbeid voor Groot-Azië’, pp. 102-103). Shigeru Sato neemt hier opnieuw een afwijkend standpunt in: hij schat het aantal overzee gestuurde romusha’s dat overleefde op circa 135.000 personen (‘War, nationalism and peasants’, p. 160).

Volgens De Jong zou van de overzee gestuurde Balinezen circa 85% zijn overleden. De Jong vermeldt voorts dat van de circa 100.000 romusha’s die zich in november 1944 aan de spoorlijn en kolenmijnen van de residentie Bantam op de westpunt van Java bevonden, ten tijde van de Japanse capitulatie nog maar circa 10.000 aanwezig waren (11b, pp. 532-533). Dat zou betekenen dat in Bantam wellicht 90.000 Javanen zijn omgekomen. Verdere gegevens over aantallen op Java omgekomen romusha’s ontbreken. Hetzelfde geldt voor gegevens over de overleden lokale koelies op Borneo, Celebes, Sumatra en Nieuw-Guinea die aan het werk werden gezet op hun eigen eiland. Hovinga acht het daarom waarschijnlijk dat er in totaal aanzienlijk meer dan 300.000 Indonesiërs in Romusha-dienst zijn omgekomen.

Andere nationaliteiten

Behalve Inlanders hebben de Japanners ook op grote schaal Chinezen, Maleiers en Tamils geronseld in Singapore en Maleisië. De meeste van deze mensen moesten werken aan de Birma-Siam spoorweg, samen met eveneens geronselde Birmezen en Thais. In totaal hebben er waarschijnlijk 190.000 uit de Britse koloniale gebieden afkomstige romusha’s aan de spoorlijn gewerkt. Veel rapporten en getuigenverklaringen duiden op een sterfte van 80% onder deze dwangarbeiders. Dat zou 152.000 doden betekenen. Samen met de omgekomen Indonesische romusha’s komt het totale dodental in Zuidoost-Azië volgens Hovinga dan op circa 450.000 (Henk Hovinga, ‘Einde van een vergeten drama’, pp. 136-137.) De Jong vermeldt dat van de circa 4.000 na de Japanse capitulatie in Thailand aangetroffen romusha’s de overlevenden waren van groepen die tezamen op zijn minst 10.000 Javanen hadden geteld (11b, p. 535).

Groep gewapende Heiho’s (hulp-soldaten in dienst van de Japanners)

Heiho’s

“Hoeveel heiho’s (hulpsoldaten) er in totaal geweest zijn, is niet bekend – de laatste opperbevelhebber van het Japanse Zestiende Leger […] luitenant-generaal Josioetsji Nagano, verklaarde kort na Japans capitulatie dat er in augustus ’45 op Java nog bijna 25.000 en op Timor nog ca. 2.500 waren en dat van Java enkele tienduizenden heiho’s naar elders waren verplaatst, ‘op eigen verzoek’, beweerde hij, van wie ca. 15.000 nog in leven zouden zijn.” (De Jong, 11b, p. 958)
Voorts: “Van Witsens schatting is dat van de ca. 15.000 ex-KNIL-militairen die op Java Heiho geworden zijn, ongeveer de helft is omgekomen. Hoevelen van de tienduizenden anderen die Heiho werden, er het leven bij hebben ingeschoten, is niet bekend.” (De Jong, 11b, p. 960)
Op basis van de in De Jong genoemde cijfers zou het aantal heiho’s op circa 60.000 man geschat kunnen worden.

Dwangprostituees

Bart van Poelgeest schatte het aantal Europese vrouwen dat in Japanse bordelen in Nederlands-Indië werd tewerkgesteld op tussen de 200 à 300. Bij ongeveer 65 vrouwen staat hierbij vast dat van gedwongen prostitutie sprake was (‘Gedwongen prostitutie tijdens de Japanse bezetting’, in: Wim Willems en Jaap de Moor, red., ‘Het einde van Indië’, Den Haag 1995, pp. 186-187). Van Poelgeest geeft geen schatting van het aantal Indonesische dwangprostituees. Volgens George Hicks spreken de meest betrouwbare schattingen van het totale aantal ‘troostvrouwen’ van 80.000 Koreaanse vrouwen en waarschijnlijk zo’n 20.000 vrouwen met de Japanse of de Taiwanese nationaliteit of afkomstig uit de door Japan bezette gebieden (‘Japanse legerprostitutie 1932-1945: een overzicht’, in: N.D.J. Barnouw e.a., red., ‘Vijfde jaarboek van  het Rijksinstituut voor Oorlogs-documentatie’, Zutphen 1994,    p. 19). In 1995 kwam de Japanse Fumiko Kawada na onderzoek op een aantal van 22.234 slachtoffers van seksueel geweld in Nederlands-Indië, een getal dat ook maîtresses en verkrachtingen behelsde. Het Indonesische tijdschrift Tempo noemde in 1992 het getal 60.000, zonder daar een bron bij te vermeldden. (Cijfers geciteerd door Brigitte Ars, ‘Troostmeisjes’, Amsterdam 2000, pagina 145).

                                             George Hicks heeft berekend dat de verhouding tussen het aantal Japanse troepen en het aantal ‘troostmeisjes’ op ongeveer 50:1 gesteld kan worden (‘The Comfort Women’, London 1995, p. XIX). Ten tijde van de Japanse capitulatie bevonden zich in Indië ongeveer 300.000 Japanners (Elly Touwen-Bouwsma en Petra Groen, red., ‘Tussen Banzai en Bersiap’, Den Haag 1996, p. 95). In dat geval zouden er in Indië circa 6.000 dwangprostituees zijn geweest. Dat cijfer is goed in overeenstemming te brengen met het bovengenoemd aantal van 20.000 dwangprostituees met de Japanse of de Taiwanese nationaliteit of afkomstig uit de door Japan bezette gebieden.

Gesneuvelde geallieerde militairen

Het totale aantal tijdens de strijd gesneuvelde geallieerde militairen in Azië en de Pacific bedraagt circa 156.000 man.

Dit aantal komt tot stand door het optellen van de volgende cijfers: Verenigde Staten circa 90.000; Australië 45.843; Groot-Brittannië en Commonwealth tenminste 17.200; Nederland 2.654; Nieuw-Zeeland tenminste 134. Niet meegeteld zijn de onder de Amerikaanse legereenheden gesneuvelde Filippijnse militairen, de ongeveer 1,4 miljoen Chinese gesneuvelden en de circa 12.000 in augustus 1945 omgekomen leden van de Sovjetstrijdkrachten.

Hiroshima en Nagasaki

Het grote probleem bij het schatten van het aantal slachtoffers/doden van de atoombommen is dat niemand exact weet hoeveel burgers en militairen zich op het moment van de kernexplosies in Hiroshima en Nagasaki bevonden. De cijfers in deel 11b van het ‘Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog’ van L. de Jong – te weten 64.000 doden en 72.000 gewonden in Hiroshima en 39.000 doden en 25.000 gewonden in Nagasaki – zijn zeer waarschijnlijk gebaseerd op de resultaten van diverse Amerikaanse en Japanse onderzoeksrapporten uit de tweede helft van de jaren 1940 en de jaren 1950. Deze resultaten werden sindsdien in veel gezaghebbende boeken aangehaald Deze cijfers zouden echter wel eens te laag kunnen zijn. In 1950 werd in Japan voor het eerst een telling gepubliceerd van het aantal overlevenden van de kernbom-explosies.

Hiroshima: totale verwoesting

Toen men vervolgens het aantal overlevenden van het geschatte aantal aanwezigen tijdens de atoombombardementen aftrok, kwam men tot de conclusie dat tot 1950 in Hiroshima 200.000 mensen en in Nagasaki 140.000 mensen waren overleden. Daar veel overlevenden zich in 1950 echter nog niet als zodanig bekend durfden te maken, viel deze berekening veel te hoog uit. In 1976 rapporteerden de twee getroffen Japanse steden aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties dat ten gevolge van de atoombommen tot het eind van 1945 in Hiroshima 130.000 à 150.000 doden en in Nagasaki 60.000 à 80.000 doden te betreuren waren geweest. De Amerikaanse militair historicus Richard Frank kwam in 1999 tot de volgende voorzichtige conclusie: “The actual total of deaths due to the atomic bombs will never be known. The best approximation is that the number is huge and falls between 100.000 and 200.000.” (Richard B. Frank, ‘Downfall; The end of the Imperial Japanese Empire’, New York 1999, pagina 287).

Ook over het aantal mensen dat in latere jaren aan de gevolgen van de kernexplosies is overleden bestaat grote onzekerheid. Als gevolg van de lange termijneffecten van de atoom-bommen is het sterftecijfer onder diegenen die de explosies hebben overleefd duidelijk hoger dan    het landelijk gemiddelde, maar hieromtrent zijn geen betrouwbare cijfers beschikbaar. In Hiroshima en Nagasaki worden dodenlijsten van overleden ‘hibakusha’ (slachtoffers van de atoombom) bijgehouden. Een ‘hibakusha’ is iemand die zich tijdens, of vlak na de explosies binnen een straal van twee kilometer van de epicentra van de atoombommen bevond.

In augustus 1994 telde de lijst van Hiroshima 186.940 doden en de lijst van Nagasaki 102.275 overledenen. In augustus 2000 stonden op de dodenlijst van Hiroshima al meer dan 217.000 namen. Wanneer een ‘hibakusha’ overlijdt wordt hij of zij automatisch op de dodenlijst gezet, ongeacht de oorzaak van overlijden. Het is dus niet zeker of alle gestorvenen op deze lijsten ook inderdaad aan de gevolgen van de atoombommen zijn overleden.

Niettemin kan volgens de Amerikaanse historicus John Dower het totaal van “immediate and longer-term deaths caused by the bombing of the two cities” geschat worden op “as high as triple the familiar early estimates – in the neighborhood, that is, of three hundred thousand or more individuals” (Michael J. Hogan, ed., ‘Hiroshima in history and memory’, Cambridge 1996, p. 125).

Nederlandse Bersiapslachtoffers

Eind 1947 werd door de Nederlandse autoriteiten het totaal aantal slachtoffers van de bersiap op 3.500 geschat; of daarbij de slachtoffers onder de Ambonezen zijn meegeteld is niet duidelijk. Volgens De Jong is deze schatting vermoedelijk te laag geweest: vermoorden werden alleen aangemeld als zij relaties hadden die dat konden doen, maar talrijke Indisch-Nederlandse mannen en vrouwen die met Indonesiërs gehuwd waren, leefden geïsoleerd in de binnenlanden. Eind 1948 waren er in heel Indië nog circa 2.500 Europeanen zoek – dat cijfer sloot evenwel ook personen in die in de Japanse bezettingstijd spoorloos waren verdwenen. (L. de Jong, ‘Koninkrijk der Nederlanden’, deel 12, pp. 744-745.)

Nederlandse militaire verliezen tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd

De gemiddelde sterkte van de landstrijdkrachten in Nederlands-Indië in de jaren 1946-1949: Koninklijke Landmacht 70.000; KNIL 40.000; Mariniersbrigade 5.000 Benadrukt moet worden dat het hier de gemiddelde sterkte van de in Indië aanwezige landstrijdkrachten in de jaren 1946-1949 betreft. Het totaal aantal militairen dat op enig moment tijdens deze periode in Indië heeft gediend moet dus aanzienlijk hoger hebben gelegen. De verliescijfers zijn als volgt onder te verdelen (resp. verliezen aan gesneuvelde en door ziekte en ongeval overleden militairen):
KL: 1602 – 907; KNIL: 722 – 1098; Mariniersbrigade: 155 – 101. Totaal: 2479 – 2106. Totaal: 4585. (Bron: D.C.L. Schoonoord, ‘De Mariniersbrigade 1943-1949; Wording en inzet in Indonesië’,  Amsterdam 1988, p. 315)
Kolonel bd. J.W. de Leeuw komt tot de volgende totaalcijfers voor de periode tussen 15 augustus 1945 en 1 januari 1963 (dus inclusief het conflict om Nieuw-Guinea in 1962): Gevechts-verliezen (inbegrepen vermoord): 3281, niet-gevechtsverliezen (ziektes, ongevallen, executies etc.): 2134; doodsoorzaak onbekend: 762. Totaal: 6177.

Nederlandse militaire ereveld Kembang Koening Soerabaja

Bij deze cijfers zijn ook omgekomen politiemensen, Rode Kruispersoneel etc. meegeteld. Tenslotte zijn ook mensen opgenomen die niet in Indië zijn aangekomen. Zij behoorden echter reeds tot een uit te zenden eenheid en zijn daarom ook door De Leeuw meegenomen. De Leeuw benadrukt dat deze cijfers nog aan verandering onderhevig zijn. (Bron: zgn. Roermond-database van De Leeuw.)                                          Tijdens de Eerste Politionele Actie zijn 169 Nederlandse militairen omgekomen, tijdens de Tweede sneuvelden 113 (L. de Jong, ‘Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog’, deel 12, p. 972).

Indonesische verliezen tijdens de onafhankelijkheidsstrijd

In Indonesië wordt gesteld dat de Republikeinse strijdkrachten in de jaren 1945-1949 in totaal circa 100.000 man hebben verloren. Nederlandse militaire historici houden dat voor een betrouwbaar cijfer. Het revolutionaire geweld tegen de burgerbevolking op Java heeft bovendien naar schatting aan enkele tienduizenden Indonesiërs het leven gekost. Ook als gevolg van de door de PKI geïnitieerde Madioen-opstand zijn vermoedelijk enkele tienduizenden slachtoffers gevallen. Op Sumatra zijn alleen al in de periode voorafgaand aan de Eerste Politionele Oorlog zo’n 7.000 Karo-Bataks om het leven gekomen (De Jong, ‘Koninkrijk’, deel 12, p. 865 en 1014).

Bron: Het bovenstaand overzicht is tevens te raadplegen via         de website van het NIOD: http://www.niod.knaw.nl/nl/vraag-en-antwoord/japanse-bezetting-pacific-oorlog-en-indonesische-onafhankelijkheidsstrijd

Het boek beschrijft in essentie de bijna zeventigjarige worsteling van de Indische gemeenschap in Nederland met discriminatie van de kant van de Nederlandse overheid. Het gaat om een gelijkwaardige behandeling voor wat betreft de materiële oorlogsschade, geleden in de Tweede Wereldoorlog en daarna. De Wet op de Materiële Oorlogsschade van 1951 regelde voor Nederlanders, die onder de Duitse Bezetting en door Geallieerde oorlogshandelingen bezittingen hadden verloren, een redelijke compensatie. Uitdrukkelijk werd hiervan uitgezonderd de materiële oorlogsschade van Nederlanders uit het voormalige Nederlands-Indië als gevolg van de Japanse Bezetting en de Indonesische revolutie. Het boek beantwoordt de vraag hoe de uitgesloten categorie (Indische) Nederlanders met deze kwetsende

discriminatie omgingen, en hun pogingen tot herstel van hun rechten. De rol van de Nederlandse Overheid hierin is niet fraai. In al die jaren ontbrak de politieke wil, om aan deze schrijnende situatie iets te doen.  Getracht wordt daarvoor een verklaring te geven, waarbij de dynamiek tussen de opeen-volgende kabinetten en het parlement een rol speelt. Maar zeker ook binnen de Indische gemeenschap ontbrak het aan de noodzakelijke eensgezindheid om één  front te vormen tegen diezelfde overheid. In die zin is de inhoud van het boek een interessante studie in de dynamiek van politieke processen en hun gevolgen voor de betrokkenen.

De auteur heeft vanaf 1994 een aantal belangrijke functies binnen de Indische gemeenschap bekleed. Hij was zes jaar de voorzitter van een grote Indische vereniging (Vereniging KJBB), was adviseur in diverse commissies, en was en is nog steeds lid van de onderhandelingsdelegatie van het Indisch Platform. Van 2008 t/m 2012 was hij voorzitter van het Indisch Platform.

In 2005 verscheen van zijn hand het boek “Bersiap!  Opstand in  het Paradijs”, het eerste Nederlandstalige boek over dit deel van de Indonesische Vrijheidsstrijd, dat aan vele Nederlanders het leven heeft gekost. Hij was bovendien hoofdredacteur van de in 2009 verschenen “Geïllustreerde Atlas van de Bersiapkampen in Nederlands-Indië, 1945 – 1947”.

De doelgroep van het boek is in  de eerste plaats de Indische Gemeenschap, welke nu geschat wordt op circa 1 miljoen personen in Nederland. Ook in het buitenland bevinden zich grote groepen Indische Nederlanders en hun afstammelingen, maar die groepen zijn niet allemaal meer het Nederlands machtig. Maar uiteraard is het boek van belang voor al die Nederlanders die geïnteresseerd zijn in de naoorlogse geschiedenis van de Indische Gemeenschap in Nederland.

Het boek telt circa 265 pagina’s.  De opzet is om het in overleg met de uitgever te illustreren met foto’s van de auteur en anderen  betreffende de beleidsbepalende personen en de gebeurtenissen. Voetnoten verwijzen naar te raadplegen documenten en artikelen. In de epiloog worden  de laatste ontwikkelingen mee-genomen. Het boek beschrijft daarmee de 70 jaren politieke geschiedenis van de Indische gemeenschap en de vele Indische organisaties in Nederland – een tot nog toe onontgonnen terrein.

Het boek “Indisch verdriet” wordt uitgegeven door Uitgeverij Boom, die ook de boeken Indische Rekening en Sporen van Vernieling door respectievelijk Hans Meijer en Peter Keppy. heeft uitgegeven en het verschijnt op  22 november 2014.

Op zondag 7 december  a.s. om 15:00 -  18.00 uur  presentatie boek  “Indisch   verdriet”,   van Herman Bussemaker  oud - vz IP, in  Singelkerk te  Amsterdam.

PROGRAMMA:
Opening door gastvrouw Peggy Stein en Silfraire Delhaye, voorzitter Indisch Platform Auteur Herman Bussemaker presenteert het eerste exemplaar.
Kort gesprek met Elisa Lipschits, die door haar Joods-Indische achtergrond de tragedies van beide oorlogen uit de verhalen van haar familieleden kentDebat met Herman Bussenmaker en enkele specialisten op het gebied van de Indische kwestie Na afl oop van de presentatie heffen wij graag het glas met u.

Terugblik Presentatie ICM Jaarboek "Toegang tot de Indische wereld" locatie pasar malam BUKU Taman Indonesia.

Onze Hooffdwebmaster en fotograaf Ben was er al vroeg bij met zijn camera in de aanslag, gelijk turend op zijn draaiboek welke schrijvers in beeld gebracht moeten worden !

TIJDENS PRIME TIME Succesvolle ludieke Presentatie ICM Book  “Toegang tot de Indische Wereld” op Pasar Malam Rijswijk.

Onze Milly gaf de het startsein van de presentatie“Het ICM Book” van Ferry Schwab. 

Ferry weer “het is een boek van ons allen, immers wij hebben geschiedschrijving gedaan van de Indische Gemeenschap in deze huidige samenleving gebasseerd op feiten die hebben plaatsgevonden, en dit anno 2014”.  

Ferry vervolgde : “Deze pasar malam Rijswijk om maar te noemen,  is een vaststaand feit van het bewijs van onze Indische cultuur waar het hele pallet wordt uitgedragen door meer dan 70 pasar malams per jaar”, Ferry vervolgde weer in  1 adem” Dat ooit in Batavia begon , en ergens in de 50 jaren naar Den Haag werd gebracht naar de Houtrust Hallen. De eerste zes pasar malams, niet door Tjali Robinson is opgezet, maar nadrukkeijk door Marie Bruckel-Beiten. Haar dochter in Canada tikte ICM redactie op de vingers dat het anders een valse geschiedschrijving  wordt in het ICM BOOK, bij deze dan!

ICMBook niet alleen de pasar malams bevat maar ook de andere onderwerpen, o.a. de geschiedenis die door de Indische muzikanten naar Nederland zijn gebracht en nog steeds wordt gebezigd op alle evenementen,  en de koempoelan, dan de literatuur, het Indisch eten en het -niet- zo-prettig onderwerp de Indische kwestie  etc.. etc…

Hierna volgde de uitreiken van de ICM Book exemplaren aan het ICM team en partners die zich langer dan 10 jaren  dag in en dag uit hebben ingezet om te bewijzen dat wel degelijk sprake is van een Indische cultuur anno 2014 leeft en om het uit te dragen.  Niet alleen uitdragen, maar ook de Nederlandse samenleven constructief heeft hervormd. Uiteraard onze Rolo Lapre die achter schermen wenst te blijven (Indonesische betrekkingen). Hans Vogelsang media – partner van ICM, en de andere Hans Vervoort konden deze presentatie niet bijwonen, en Marshal Manengkei (In Jakarta). Allen om privé – redenen, maar in de ICM gedachten er bij zijn!

Uiteraard de zeer bescheiden jongste Indische organisatrice Sabrina van de Meer van de pasar malams Rijswijk die Ferry voeten en aarde heeft moeten bewegen dat ze ook het podium betrad samen met Beynard die haar steunt.

Weer een hard bewijs dat het Indisch cultuur door de jonge generatie Indo’s het stokje wordt opgenomen. Niet alleen Sabrina van de Meer, maar ook een James Ali en Thony Schwab behoren tot die doelgroep die naast pasars andere grote evenementen organiseren zonder de andere jongeren  te kort te doen. Uiteraard onze Milly mag niet ontbreken in dit rijtje als presentatrice van een reeks pasar malams in het land.

Ferry was klaar met zijn donderende speech;  

en Milly zette de presentatie voort die net het ICMBOOK had ontvangen en las gelijk een stukje voor uit het ICM Book”

“Omroepen laten Wieteke van Dort in de kou staan” dat op  15 november 2010 door F.Schwab ICM editor  www.icm-online.nl op de site werd gepubliceerd.

Van de stoel van de Editor dank aan de organisatie van Pasar Malam Rijswijk die ICM de gelegenheid heeft geboden voor deze ludieke presentatie die vast de geschiedenisboeken in gaat dat de Indische cultuur nog steeds leeft en zal voort blijven bestaan met een populatie van meer dan 1 miljoen, ligt vastgelegd in het ICMBOOK "Toegang tot de Indische wereld".

 

Laat u tijdens de Pasar Malam Rijswijk van 8 en 9 november 2014 verrassen door de rustieke Aziatische sfeer, voortreffelijk exotisch eten, swingende muziek en indrukwekkende dansshows en vele kramen. Twee dagen lang is deze oriëntaalse jaarmarkt dé ontmoetingsplek voor iedereen die open staat voor de warme Indische cultuur. U bent van harte welkom.

 Wat is er te doen?

Op de Pasar Malam Rijswijk!

ICMBOOK "Toegang tot de Indische wereld", is nu te bestellen.

 

De geschiedenis van de Indische Nederlanders anno 2000.

Met 341.000 kwamen ze aan dat nu een populatie kent van 1,2 miljoen als bevolkingsgroep. Hoe deze bevolkingsgroep stilltetjes achter de scherm Nederland hervormde:  Het Indische eten dat overal is te vinden, en in de Nederlandse keuken. De verschillende muziekstromingen  die ze brachten van het voormalige Indie naar Nederland onder de Amerikaanse invloeden ; IndoRock, Country, Rock and Roll,  Classiques en Kroncong. Met de wereldhit van The Blue Diamonds werd Nederland op de kaart gezet. In Duitsland, Belgie en Zwitserland door de legendarische groep The Tielman Brothers die werden aanbeden door Rolling Stones en The Beatles die hun muziek weer verwerkte in hun eigen muziek. De 80/90 landelijke pasar malams die niet meer weg te denken zijn uit de Nederlandse samenleving, waarop ruim 2 miljoen bezoekers op af komen.

 

De Indische literatuur, kunst, dansen, en sport.

Wij zijn er nog niet !

 

Politiek Den Haag met een Winnie Sordrager, een Ben Bot,  een Jet Bussemalker, een Geert Wilders, en op de valreep onze Minister President Mark Rutte, die met paplepel thuis het Indisch eten met de verhalen over de oorlog en bersiap kreeg voorgeschoteld. De eerste vrouw van zijn vader ,  de zuster van zijn moeder ligt begraven in Jakarta.

 

Wat U nu niet wist als Indo, weet U wel na het lezen van het ICMBOOK, en wat zich nu achter de schermen bij politiek Den Haag speelt, en nog veel meer dat alles  zal uzelf moet lezen. 

Graag bestel ik het ICMBook "Toegang tot de Indische wereld" 

Prijs   19,95 exclusief,  verzendkosten € 3,95 

kortingsaantal bij bestelling meer dan 1 exemplaar.

Aantal Exemplaren  : ______

 Naam                       :  ________________________________  

Adres                       : ________________________________  

WPL                         :  _________________________________

POSTCODE           :  _________________________________ 

Telefoon                  :  _________________________________

 

Stuur uw bestelling naar  bestel@icm-online.nl. 

.   

Op Pasar Buku Taman Indonesia  - 22 November 2014 presentatie ICMBOOK en Marion Bloem. 

Voor het eerst organiseert Taman Indonesia een Pasar Buku, een markt vol boeken, verhalen en schrijvers. Zo is er een verhalenroute door de tuin, kun je meeschrijven aan een live-verhaal, en kennis maken met andere schrijvers, poëten en creatievelingen die affiniteit hebben met Indonesië en/of het voormalige Nederlands Indië. Wil je ook meedoen? Dat kan als boek(-en) verkoper en/of voordrachts-kunstenaar. Stuur snel een mail naar info@taman-indonesia.nl !

Marion Bloem vertelt over Lust en Liefde

Marion Bloem werd geboren op 24 augustus 1952 te Arnhem als kind van Indische ouders. Haar jeugd werd gekleurd door de verhalen die haar familieleden (vader, opa, oma en verschillende ooms) haar vertelden over hun vaderland Indonesië. Deze vertellingen boeiden haar als klein meisje zo dat ze liever luisterde dan las.

Dat de auteur een voorliefde heeft voor vertellingen en voordrachten, blijkt wel uit het feit dat zij een groot aantal kinderboeken èn -films op haar naam heeft staan (de respectievelijke debuten uit 1977 zijn Waar schuil je als het regent en Feest). De verhalen hebben echter zijn uitwerking op Bloems héle literaire oeuvre. In haar romans is vaak sprake van een familiegeschiedenis die via mondelinge overlevering van de ene op de andere generatie over gaat; bijvoorbeeld in haar bestsellende debuutroman Geen gewoon Indisch meisje uit 1983, of Vaders van betekenis uit 1989.

Bij de Pasar Buku komt Marion Bloem haar nieuwste boek promoten: Lust en Liefde, een boek over aangrijpende liefde, lust, erotiek, verleiding, maar ook de pijn binnen een lange relatie.

Voordrachten, verhalen en inspiratie

Op de Pasar Buku zullen verschillende schrijvers aanwezig zijn met een Indische achtergrond of een link met het huidige Indonesië. Ze zullen korte voordrachten houden of passages voorlezen uit hun werk.  Daarnaast zijn er diverse boeken te verkrijgen, van Indonesische kookboeken, tot historische romans, batikboeken en spannende literatuur. Bezoekers kunnen gedachte wisselen met diverse schrijvers, en meeschrijven aan een nieuw spannend verhaal. Ook is er een verhalenroute door het dierenpark te volgen.

Met 341.000 kwamen ze aan dat nu een populatie kent van 1,2 miljoen als bevolkingsgroep. Hoe deze bevolkingsgroep stilletjes achter de schermen Nederland hervormde: Het Indische eten dat overal is te vinden, en in de Nederlandse keuken. De gastvrijheid die vele Hollanders hebben overgenomen. De verschillende muziekstromingen die ze brachten uit het voormalige Indie naar Nederland onder de Amerikaanse invloeden; IndoRock, Country, Rock and Roll, Classiques en Kroncong. Met de wereldhit van The Blue Diamonds werd Nederland op de kaart gezet. In Duitsland, België en Zwitserland door de legendarische groep The Tielman Brothers die werden aanbeden door The Rolling Stones en The Beatles die hun muziek weer verwerkte in hun eigen muziek, ook die erkenning kregen van Nederlands muziek consortium als grondlegger van de Nederpop.  De 80/90 landelijke pasar malams die niet meer weg te denken zijn uit de Nederlandse samenleving, waarop ruim 2 miljoen bezoekers op af komen.  

De Indische literatuur, kunst, dansen, en sport. Wij zijn er nog niet!   

Politiek Den Haag met een  Frits Bolkestein, Winnie Sordrager, een Ben Bot,  een Jet Bussemaker, een Geert Wilders, en op de valreep onze Minister President Mark Rutte, die met paplepel thuis het Indisch eten met de verhalen over de oorlog en bersiap kreeg voorgeschoteld. De eerste vrouw van zijn vader, de zuster van zijn moeder ligt begraven in Jakarta.  

Wat U nu niet wist als Indo, weet U wel na het lezen van het ICMBOOK, en wat zich nu achter de schermen bij politiek Den Haag afspeelt, en nog veel meer dat alles zal uzelf moet lezen. 

Nieuw boek over Krontjong begeleidt met live muziek

Roep der Verten gaat over geschiedenis, beeldvorming en betekenis van krontjong achter de noten. Over de recente revivalbeweging die krontjong opnieuw uitvond als Indomuziek beyond class. Uit de bronnen komt een grotendeels onbekend verhaal naar voren, met verrassende hoofdrolspelers. Roep der Verten is voor iedereen die wil weten waarom krontjong een wezenlijk deel is van de Nederlandse cultuurgeschiedenis.

Over dierenpark Taman Indonesia

Taman Indonesia is een tropisch dierenpark in de Kop van Overijssel oftewel WaterReijk. Hier vind je allerlei bijzondere dieren uit Indonesië zoals de Binturong, de Loewaks en Maleise Bosuilen, en kun je genieten van Indische hapjes en drankjes, een kijkje nemen in een Mentawai paalwoning of rondsnuffelen op een heuse pasar. Voor  de kinderen is er een verkleedhoek met Indonesische klederdracht, en een bijzondere speurtocht.

-------------------------------------------------------------------------------------------

Tropische groet,

Marlisa Wareman

Dierenpark Taman Indonesia | Kallenkote 53 | 8345 HE Kallenkote | T:0521-511189

I: www.taman-indonesia.nl

E: info@taman-indonesia.nl  

Bij Dierenpark Taman Indonesia vind je allerlei bijzondere dieren uit Indonesie zoals de Binturong, de Loewaks en Maleise Bosuilen, en kun je genieten van Indische hapjes en drankjes, een kijkje nemen in een Mentawai paalwoning of rondsnuffelen op een heuse pasar. Voor kinderen is er een verkleedhoek met Indonesische klederdracht, een wayangtheater en een speeltuin.

Beste ICM vrienden, leden, abonnees en lezers,

ICM team is niet Online  op ICM, Facebook en overige media op 8/9 november a. s.
Want het hele team is  er helemaal klaar voor, voor a.s. pasar malam Rijswijk 8/9 november om jullie allen te ontvangen bij ICM stand 061 en 062.

ICMBOOK "Toegang tot de Indische wereld" is nu te bestellen.

 De geschiedenis van de Indische Nederlanders anno 2000. Met 341.000 kwamen ze aan dat nu een populatie kent van 1,2 miljoen als bevolkingsgroep. Hoe deze bevolkingsgroep stilltetjes achter de scherm Nederland hervormde:  Het Indische eten dat overal is te vinden, en in de Nederlandse keuken. De verschillende muziekstromingen  die ze brachten van het voormalige Indie naar Nederland onder de Amerikaanse invloeden ; IndoRock, Country, Rock and Roll,  Classiques en Kroncong. Met de wereldhit van The Blue Diamonds werd Nederland op de kaart gezet. In Duitsland, Belgie en Zwitserland door de legendarische groep The Tielman Brothers die werden aanbeden door Rolling Stones en The Beatles die hun muziek weer verwerkte in hun eigen muziek. De 80/90 landelijke pasar malams die niet meer weg te denken zijn uit de Nederlandse samenleving, waarop ruim 2 miljoen bezoekers op af komen.

De Indische literatuur, kunst, dansen, en sport.

Wij zijn er nog niet !

Politiek Den Haag met een Winnie Sordrager, een Ben Bot,  een Jet Bussemalker, een Geert Wilders, en op de valreep onze Minister President Mark Rutte, die met paplepel thuis het Indisch eten met de verhalen over de oorlog en bersiap kreeg voorgeschoteld. De eerste vrouw van zijn vader ,  de zuster van zijn moeder ligt begraven in Jakarta.  

Wat U nu niet wist, weet U wel na het lezen van het ICMBOOK, en wat zich nu achter de schermen bij politiek Den Haag speelt, en nog veel meer dat ik nu niet ga verklappen!   

Op 8/9 november bij ICM stands 061 / 062 Pasar Malam Rijswijk kan u  dan desgewenst daar het bestelde exemplaar komen  ophalen die gelijk door ICM schrijvers zullen worden gesigneerd. 

Bestellen via bestel@icm-online.nl. 
Normale prijs € 19,95. Pasar prijs € 17 . Haalt u het boek af bij pasar malam Rijswijk dan ontvangt U de prachtige cd "Melati in de sneeuw".  Tot bij de pasar malam Rijswijk, blijf ons volgen op ICM en Facebook

Acht kandidaat ministers Indonesië afgekeurd om corruptie

Bewerkt door: redactie − 22/10/14, 10:04  − bron: ANP

© afp. De nieuwe Indonesische president Joko Widodo (links, in witte blouse).

Joko Widodo wil als nieuwe president van Indonesië de corruptie aan banden leggen. Op zijn tweede werkdag is gebleken dat die missie niet overbodig is. Een Indonesische overheidscommissie tegen corruptie heeft acht kandidaten voor ministerposten in zijn kabinet afgekeurd.

•  

  Natuurlijk moeten we dat veranderen

  Widodo in reactie op corrupte kandidaten voor ministerposten
• 
  © afp.
  President Joko Widodo en zijn vrouw (beiden met witte blouse) poseren met de medewerkers uit zijn gouverneurstijd in Jakarta.

Widodo maakte het nieuws vandaag zelf bekend. Hij gaat op zoek naar nieuwe kandidaten. 'Natuurlijk moeten we dat veranderen', zei Widodo. Hij wilde niet zeggen wie er niet door de screening zijn gekomen. De lijst van kandidaat-ministers is ook niet bekendgemaakt. Widodo wil de 33 nieuwe ministers zo snel mogelijk bekendmaken.

Gisteren stelde hij de presentatie van zijn kabinet uit om de commissie de kans te geven de kandidaten te onderzoeken. Het is voor het eerst dat een president dat doet. De commissie had wat bedenkingen bij sommige namen op de lijst.

Widodo is maandag geïnstalleerd. De oud-gouverneur van de hoofdstad Jakarta beschouwt de strijd tegen de corruptie als een van de belangrijkste prioriteiten van zijn regering.

Nipte overwinning

In Indonesië vonden drie maanden geleden presidentsverkiezingen plaats. Joko 'Jokowi' Widodo nam het op tegen de oud-generaal Prabowo Subianto, die algemeen gezien wordt als de verpersoonlijking van het corrupte establishment. 

Vooral de elite steunt hem. Subianto begon een succesvolle lastercampagne tegen Jokowi. De gematigde moslim zou een christen zijn en bovendien van Chinese afkomst. Uiteindelijk won Jokowi de verkiezingen nipt, met 53 procent. 

De nieuwe president wordt gezien als een frisse wind. Hij werd in 2005 aangesteld als burgemeester van de stad Solo in Java. De afgelopen jaren diende hij als gouverneur van Jakarta. Jokowi viel op: hij bevindt zich vaak tussen de mensen, op slippers en met een simpel T-shirt aan. De 53-jarige president is van eenvoudige komaf. Zijn vader was timmerman. Zelf was hij meubelmaker voordat hij de politiek in stapte.

Beste lezers, 

Dit is het september nummer van NICC Magazine (voorheen Nieuwsbrief), met daarin onder andere de volgende onderwerpen met onthullingen: 

Indisch verdriet………...2

• Oorlogsstatistieken van het NIOD……..……….3
• Correspondenten buitenland gezocht...............…8
• Ziek en gezond in Indië…………………………… 8
• Bevrijding uit het Jappenkamp...............................10
• Presentatie & Signeren Indische auteurs….........11
• Indo Rock (10)…..…......................................................12
• Troostmeisjes in Japans Tijdschrift.…...................15
• Joden in Nederlands-Indië…………………...........15
• CinemAsia zoekt filmtalenten…………….............19
• Weg uit Indië……….......................................................22
• Rubrieken: Recept, Korte Berichten, Boekbespreking, Gedicht, Just4kids, Indische Agenda, Advertensi Mini, Column, Pasar Malam Kalender.

Wij wensen u weer veel leesplezier 

Om NCC - maandblad te lezen (downloaden) ga naar de rubriek  Indisch Maandblad van www.icm-online.nl  

                 OF  

               >>>>>>>>  NICC MAGAZINE Downloaden>>>>>>>>>  

           Tijdens de Pasar Malam Rijswijk, die in het weekend van 8 en 9 november 2014 wordt gehouden, zullen diverse Indische schrijvers hun boek(en) signeren in de boeken en CD stand van ICM-online. Bovendien zal Ferry Schwab zijn allernieuwste boek: “ICM-Book” presenteren en tevens signeren. In dit boek geeft hij een chronologisch overzicht van de gebeurtenissen binnen de Indische gemeenschap gedurende de jaren 2009 t/m 2014. Deze jaren zijn mede door het aanzwengelen van “De Indische Kwestie” behoorlijk enerverend geweest, met o.a. demonstraties, overleg met de regering, de Stille Tocht en nu mogelijk een snelle oplossing van die “Indische Kwestie”. Zie verder “De Indische Agenda” en de advertentie van Pasar Malam Rijswijk. Stand nr. 061/062.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 N.I.C.C. NIEUWSBRIEVEN  GEMIST ? TOT 1/1- 2 011 KUNT U TERECHT! 

Digitale N.I.C.C.  - Nieuwsblad (met ruim 40 pagina's) bevat boordevolle Indische wetenswaardige content en ontwikkelingen. U vindt hier o.a. de actuele Indische zaken die op dat moment spelen. Het bevat o.a. besprekingen over boeken, Cd en dvd, de culturele agenda , de pasar malam kalender die geldt voor dat moment. Thema's en artikelen die naar het verleden teruggaan, en uiteraard column van de maand, naast recept van de maand. Binnenkort wordt er extra item aantoegevoegd. Hierdoor zal het Nieuwsblad nu met ruim 4000 abonnees in de schaduw van de MoessOn komen te staan.

Veel lees plezier.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 

Jaargang 6, septembr   2014 | Oplage: 7500 |  Downloaden>>

Jaargang 6, august   2014 | Oplage: 7400 |                  Downloaden

Jaargang 6, juli   2014 | Oplage: 7400 |                  Downloaden

Jaargang 6, juni   2014 | Oplage: 7200 |                 Downloaden >>>>>>>>>  

Jaargang 6, mei    2014 | Oplage: 7200 |                 Downloaden  

Widodo aan de slag in Indonesië

maandag 20 okt 2014, 05:56 (Update: 20-10-14, 07:43)

De nieuwe president Widodo (rechts) met zijn voorganger Yudhoyono.EPA

Joko Widodo is beëdigd als president van Indonesië. De verwachtingen zijn hooggespannen omdat Jokowi, zoals hij in de volksmond heet, werk wil maken van het bestrijden van corruptie. Hij viel als gouverneur van Jakarta op door zijn open en doortastende manier van werken.

De 53-jarige Widodo won afgelopen zomer de verkiezingen van Prabowo Subianto, maar die vertrouwde de stembusgang niet en vocht de uitslag aan bij het hooggerechtshof. De rechters oordeelden unaniem dat alles eerlijk was verlopen.

De nieuwe president maakte geen deel uit van de elite in Indonesië. Hij is de zoon van een timmerman en was zelf meubelhandelaar voor hij de politiek inging. Jokowi werd burgemeester en daarna gouverneur.

Widodo is de opvolger van president Yudhoyono, die 10 jaar aan de macht is geweest.

Uit ICM archief van 10 april 2009 - 
Nederland telt ruim 1,3 miljoen Indische Nederlanders (indo's)! 

UPDATE 6 juni 2015.

Wat wel de redactie  is opgevallen  dat op begroting 2016  van VWS de post Indisch Backpay  gealloceerd met het bedral 0 of wel NIHIL. Deze kun je op twee manieren verklaren, die laat ik aan uw eigen creativiteit over.

Met ruim 340.000 kwamen - onze mede burgers in het voormalige Nederlands Indie - de Indische Nederlanders in de jaren vijftig in fases naar Nederland toe, toen de republiek Indonesië "Merdeka / vrijheid " uitriep. De repatriëring ofwel de massale uittocht Exodus” duurde tot 1960. De forse aantallen zorgden dat repatriëring vele jaren heeft geduurd dan gepland was voor het transport. Tegelijkertijd de bersiapperiode in het voormalige Nederlands Indie intrad - vergelijkbaar met Irak van nu - In navolging hiervan kwamen de spijt- optant beging de jaren zestig. De gerepatrieerde werden koel en kil ontvangen door de Nederlandse regeringen op een rij. Vanaf 1950 tot het heden anno 2009 lijkt dat er een zwijgen is opgelegd over alles wat te maken had met de Indische Gemeenschap (Indische Nederlanders). Dure NIOD rapporten met een waarde van miljoenen euro werden zo onder het tapijt geveegd. Dit belooft nog wat straks met het NIOD rapport over Irak. Nederland was ook bezig met de wederopbouw. In contractpensions werden de gerepatrieerde ondergebracht, die zeker in deze tijd als ongeschikt werd verklaard voor bewoning.

Velen kwamen berooid aan uit het voormalig Nederlands Indie. Allen hadden hun bezettingen, vermogens en goederen verloren, maar bovenal hun " leven" in het voormalige Indie; het Indonesie van nu waar ook Barack Obama is opgegroeid. Helemaal opnieuw moesten velen beginnen, en helemaal onderaan de ladder. Want behaalde diploma's daar waren hier niets waard. Gebukt ging de eerste generatie Indische Nederlanders hieronder; eerste die oorlog, toen de bersiapperiode, dan in een vreemd land helemaal opnieuw je leven opbouwen. Ook de kinderen (tweede generatie) werden in het lot meegetrokken. Velen hebben trauma's opgelopen van die vreselijke bersiapperiode, en de periode waar hun ouders weer onder gebukt gingen in Holland: Geen instanties en overheid waren hier te bekennen.

Nu anno 2009 is de groep Indische Nederlanders uitgegroeid tot ruim 1,2 miljoen Indische - Nederlanders die heel trots kunnen zijn! Dit aantal omvat van de eerste tot vierde generatie Indische Nederlanders (indo's). Een groep die probleemloos, gruisloos en onzichtbaar zich integreerde in de Nederlandse samenleving.

Tegelijkertijd de Indische - Nederlanders een grote CHANGE bracht in de Nederlandse samenleving in constructieve zin;

1. Het Indisch eten, dat nu overal te vinden is naast de toko's, restaurants, de media, en kookboeken.
2. Thuis wordt nu nasi gekookt binnen de Nederlandse gezinnen.
3. Vele Nederlanders namen de gastvrijheid over van de Indische Nederlanders.
4. De indo-muziek (Andy Tielman) grondlegger van de Nederpop,
5. De Haagsche Indo rock, die veel beroemde Nederlandse Rockbands kopieerden, en later in VS beroemt werden.
6. Bekende schrijver, en componisten met Internationaal faam.
7. Politici o.a. Ben Bot Jet Bussemaker, Brinckhorst (dochter familie van Kon.Huis), Geert Wilders, en deels Mark Rutte.
8. De pasar malams; de grootste in Den Haag met 140.000 bezoekers en de ruim 70 pasar malams (replica's) in het land het hele jaar door waar ruim 800.000 bezoekers op afkomen.
9. De wekelijkse Indische kumpulan.
10. De Indische culturele evenementen bij de van der Valk, Casino's en andere Nederlandse gelegenheden.
11. De vele Indische bedrijven voor food en non-food in Nederland.
12. De vele Bekende Indische Nederlanders BIN'ers ; Ben Bot, Wenny Zorgdrager, ELs Borst Jet Bussemaker VWS etc... in de politiek.
13. In de muziek The Blue Diamonds die wereldhits scoorden en Nederland op kaart zette, Anneke Grönloh, Sandra Reemer, Jamal, Boris, Dinand, Katja ......
14. De vele componisten /producers/schrijvers oa. Marshal Manengkei die wereldhits schreef voor The Blue Diamonds, Oscar Harris, ..............
15. en alle overige niet genoemde aspecten.

De" Indo" - de Indische Nederlander- met een "staatloze identiteit" die ruim zestig jaren aan die Overheid vraagt om als kind te worden erkend te bestaan met haar Indische - Nederlandse identiteit, en met haar Indisch Cultureel Erfgoed, die met haar "staatloze identiteit" een belangrijke constructieve change bracht in de Nederlandse samenleving en cultuur; ··Bijna wordt het vergeten dat ook in de republiek Indonesië nu ruim 1,5 miljoen Indische - Nederlanders nog verblijven. Nederland weigerde ze nog op te nemen, omdat anders er geen einde kwam aan die repatriëring, en Nederland geen opvang meer had hiervoor.

Laat de regering hier even bij stil staan wat die OORLOG de Indische Gemeenschap heeft gebracht! Dat de Indische Gemeenschap overeenkomsten heeft met de Joodse gemeenschap, te scharen onder de gelijkgestemden, maar niet die behandeling heeft gekregen die de Joodse Gemeenschap wel heeft gekregen. Een Indische Gemeenschap die nu nog nadrukkelijker blijft voortbestaan met het recht op het behoud van de Indische identiteit met haar Indisch Cultureel Erfgoed zoals die CHANGE nadrukkelijk heeft bewezen. Dat De Indische geschiedenis met haar feiten van 300 jaren niet zomaar onder het tapijt kan worden weggeveegd!


--------------------------------------------------------------------------------


Redactie ICM.
In de bovenstaande column van mij worden parallellen getrokken met de kwestie Irak, en de Indische NIOD rapporten. Het Indisch NIOD rapport en de vele onderzoekcommissies werden stelselmatig onder het tapijt geveegd door de Nederlandse regeringen op een rij. Op het manifestatie IP op 28 oktober 2009 en na een stevige strijd door de IP delegatie, heeft unaniem de Kamer geëist dat het Indisch-NIOD rapport weer nader onder de loep moet worden genomen, en dit zo snel mogelijk tot een oplossing dient te worden gebracht. Hoopvol, is dit niet als wij dit doortrekken nu wat zich afspeelt rond commissie Davidse nu dat vooraf zeven jaren werden gedraineerd. Jan Peter Balkenende letterlijk getorpedeerd diende te worden door de PVDA onder dreiging van "mission over and completed" als het over dit Kabinet gaat; en tegelijkertijd Bush een diepe buiging heeft gemaakt, en Blair zijn ontslag heeft genomen met een geweten op zich van 100.000 onschuldige burgers die het leven lieten in Irak. Hoe naïef moet je dan zelf zijn te zien dat je voorgangers capituleren. Het CDA staat voor het symbool dat Amerika heet, die blindelings al een eeuw achter Amerika aanloopt. Het liefst ziet het CDA Nederland als extra "*" op de Amerikaanse vlag, die als een staat wordt ingelijfd.

Terug naar de Indische Perkara:
Hoe hoopvol zijn nu de Indische NIOD rapport ontwikkelingen, als de commissie Davidse eerst als een mening wordt afgedaan, en dan 24 uren strijd wordt gevoerd in de kamer door de verschillende politieke partijen om het tegen deel te bewijzen. Met de Indische Perkara zijn wij inmiddels bijna vier maanden verder, wij zitten nu in het 69 ste jaar. De ervaring leert dat de Indische kwestie weer naar de achtergrond verdwijnt bij deze Irakese ontwikkelingen; Er is maar 1 oplossing "op naar de volgende manifestatie IP op het Plein voor het gebouw van Tweede kamer, maar nu als een pasar malam IP".

Actualiteit 2015.

Op 19 maart 2013 beloofde Martin van Rijn met een oplossing te komen nog voor de zomer in 2013 voor allen de uit het voormalige Indie zijn gekomen in de vorm van een Pensioenplan dat via de SVB loopt.

1 juli  2015 rond de middag moet hij zich weer verantwoorden voor de Kamer waarom nog steeds niet is vernomen.  Deze is openbaar zie procedurevergadering op www.Tweedekamer.nl . Wat wel de redactie  is opgevallen  dat op begroting 2016  van VWS de post Indisch Backpay  gealloceerd met het bedral 0 of wel NIHIL. Deze kun je op twee manieren verklaren, die laat ik aan hun eigen creativiteit over,

Niet moet worden vergeten  dat Martin van Rijn  nu "aangeschoten wild" is  vanwege de grote onoplosbare problemen zoals Frits Westert het aanduidt, en dus op ieder moment kan opstappen.

Mijn eerste kennismaking met Indië dateert van zo’n dertig jaar geleden. Na een tijdje voor de klas te hebben gestaan, kreeg ik een baan als onderzoeker bij het Bureau Buitengewoon Pensioen Indisch Verzet in Diemen. Na heel lang soebatten hadden de vertegenwoordigers uit het Indisch Verzet het eindelijk voor elkaar gekregen dat er ook voor hen een buitengewone pensioenwet kwam. Toen de eerste aanvragen werden ingediend, bleek echter dat er geen enkele ambtenaar te vinden was, die de aanvragen op hun merites konden beoordelen. Eenvoudigweg omdat men te weinig wist van het Indisch verzet. De enkele hiervoor aangewezen ABP-ambtenaren werden toen aangevuld met een tiental jonge academici, vooral historici, die de opdracht kregen om zo snel mogelijk de beperkte kennis aan te vullen. Het was een merkwaardige betrekking. Terwijl de rest van Nederland bezig was met actuele zaken als een beurskrach en de val van de Berlijnse Muur, liepen wij in gedachten, achtervolgd door Japanners, door de jungle van Borneo of Nieuw-Guinea. In de praktijk kwam het er op neer dat we vooral veel verschillende archieven afliepen en daar zo ongeveer alles kopieerden wat los en vast zat. Op ieder bureau grote stapels papier en wij maar lezen en proberen onze weg te vinden in deze materie. Gelukkig kregen we er betrekkelijk snel enige grip op.

Vertrouwensman

Natuurlijk waren we – zeker in het begin – erg afhankelijk van enkele externe tipgevers. Zo hadden we bij het Ministerie van Defensie een “vertrouwensman”, de heer A.J. Vergroesen, een oud-marinier   die door zijn toegang tot het archief belangrijke informatie kon verstrekken. Bij iedere aanvraag werd hem een verzoek gestuurd of hij bij Defensie wilde kijken of daar iets te vinden was over de achtergronden van de indiener. Vergroesen stuurde ons nooit kopieën, daarvoor was de informatie te vertrouwelijk. Hij schreef ons – in nooit meer dan honderd woorden – wat hij was tegengekomen. Zoiets als: “De aanvrager wordt genoemd als verzetsdeelnemer in het rapport van Luitenant-kolonel X”, enz. De kortheid van de berichten gaf kracht aan zijn autoriteit.

Een enkele keer bezocht hij ons in Diemen. Hij vertelde dan over zijn werk bij de toekenning van het Verzetsherdenkingskruis en wat er allemaal op de planken lag bij Defensie. En dat laatste was nogal wat. Natuurlijk droegen zijn verhalen ook bij aan de belangrijkheid van zijn eigen bijdrage. Er was maar één man die de stukken mocht inzien en dat was hij. Het spannendste bewaarde hij voor het laatst.”Wij hebben ook”, zo zei hij, “een kast die eigenlijk niemand mag openen”. Dat ‘eigenlijk’ gaf aan dat hij dat dus wél mocht, maar dan alleen met de uitdrukkelijke toestemming van zijn superieuren. Hij moest dan wel eerst een speciale sleutel vragen. Natuurlijk vroegen we hem wat er in die kast lag dat zo belangrijk was. Maar daarover wilde hij nooit meer kwijt dan dat het stukken waren die te maken hadden met de na-oorlogse jaren, de periode van de Politionele Acties. Die zouden pas veel en veel later mogen worden geopenbaard.

Anno nu

We leven nu veel en veel later en die kast is nog steeds potdicht. Toegegeven,  heel  af en toe staat die deur op een kier en wordt er langzamerhand steeds meer bekend over deze periode. Maar toch, het is wel erg laat; té laat denk ik dan. De Archiefwet werkt met termijnen van 20, 50 en 75 jaar. Dus pas over een jaar of tien, als niemand van de betrokkenen meer in leven is, mogen u en ik ook een kijkje nemen in de ‘Kast van Vergroesen’.

Waar niemand bij heeft stilgestaan, is het feit dat uniforme termijnen fataal kunnen zijn voor onze kennis van het verleden. We hebben altijd gedacht: “Laten we eerst maar onderzoek doen naar de Tweede Wereldoorlog en pas daarna de periode van de Politionele Acties”. We hebben ons echter niet gerealiseerd dat de getuigen van de Japanse tijd jonger kunnen zijn dan de getuigen van de Vrijheids-strijd van Indonesië. Mijn laatste familielid, dat betrokken was bij die strijd, overleed iets meer dan vier maanden geleden, net geen 85 geworden.

Een jaar geleden verzochten enkele onderzoeksinstituten om nog één keer een grote bijdrage te mogen leveren aan het onderzoek. Het werd hen geweigerd. De ‘Kast van Vergroesen’ ging weer stijf   op slot. En het ergste van alles: we hebben nu zelfs geen vertrouwensman meer die af en toe door een kier mag kijken en ons mag informeren. Ook al is het in slechts honderd woorden.

Java Post  

Als je anno 2014 om je heen kijkt, luistert naar het nieuws op televisie en radio, kom je tot de conclusie dat ondanks de enorme technologische vooruitgang, onze reizen naar verre planeten, de mensheid nog altijd geplaagd wordt door conflicten en oorlogen. Oekraïne, het Midden Oosten, Ebola in Afrika, Je wordt er niet vrolijk van. Is er dan geen hoop? Zijn er geen lichtpuntjes? Is er vooruitgang op sociaal, maat-schappelijk, menselijk vlak? een sprookje? Herhaalt zich de situatie in 1914. Hebben we dan echt niets geleerd over wat het betekent om “human beings” te zijn?

Neen zegt een bekende commentator Fareed Zacharia van CNN, er zijn wel degelijk lichtpuntjes, er zijn staten en hij noemt er drie Mexico, India en Indonesië, die de wereld hoop bieden. Alle drie opkomende (emerging) democratische landen.
Er zijn nog altijd stemmen in Azië, maar ook elders, die menen dat ontwikkelingslanden met open politieke systemen, niet in staat zijn, niet bekwaam zijn armoede te beëindigen en hun industrie tot bloei te brengen. In China gelooft President Xi Jinping dat hij de politieke teugels alleen nog maar strakker moet aanhalen wil hij zijn land vooruit brengen.

Wat is en betekent democratie?
Democratie is een open politiek systeem. Een bestuursvorm, volksheerschappij. Het volk stemt over wetten. Het volk kiest de vertegenwoordigers die de wetten maken. We hebben met enkele van onze bewoners in Stoephout mogen mee discussiëren over Europa, een democratisch Europa.
Ons begrip van democratie ontlenen wij aan de Grieken. Vierhonderd jaar tot zeg 200 honderd jaar voor Christus ontstond daar de democratie. Later overgenomen door de Romeinen, de toen heersende Romeinse Senaat. Toen het Romeinse tijdperk ten einde liep, heeft de democratie een slaapje gedaan en is weer levend geworden na de Franse revolutie in de 18de eeuw. Duitsland is eigenlijk een democratie geworden na WO II En nu misschien de beste democratie in de Europese Unie.

Nederland deed zijn intrede in de familie van democratieën aan het begin van de negentiende eeuw. In 1815 werd Nederland een Koninkrijk onder Willem I. Het was ook een begin van de Eerste en Tweede kamer. De Eerste Kamer werd door de Koning benoemd De Tweede kamer werd indirect gekozen door Provinciale Staten.

Joty ter Kulve

Onder Willem II zien we dat in a andere landen in Europa het volk in opstand komt tegen hun Koningen en ook in Nederland begint men te morren en mopperen. Willem II voelt er niets voor om te veranderen, maar als hij ziet hoe de Koningen in andere landen de macht verliezen besluit hij van de ene op de andere nacht toch in te stemmen met veranderingen. Achteraf een wijs besluit. Hij zei toen letterlijk: “Vannacht heb ik besloten dat Nederland toch maar een democratie moet worden. Ik ben van een conservatief een liberaal geworden: de Grondwet moet veranderen”.

In 1848 krijgt Johan Thorbecke met twee andere leden van de Tweede kamer de Grondwet te veranderen. Ontegenzeggelijk de grootste politicus aller tijden in Nederlandse moderne geschiedenis.
Engeland: in de revolutie in Engeland in 1688 werd Koning Jacobus de II van de troon gestoten en vermoord. Zijn schoonzoon de Hollandse stad-houder Willem III volgt hem op.

Hij onderwerpt zich aan de wetten van het Engelse parlement. Het begin van de democratie.
India, Pandit Nehru was de grote stimulator van de democratie in India na Wereld Oorlog II. Hij werd geïnspireerd door Gandhi, die zijn leven wijdde aan de bevolking van India, hun rechten als mens en de vrijheid van zijn land. Nehru en zijn nazaten hebben het land gedurende decennia geregeerd. Maar voor India evenals voor Indonesië is een nieuw tijdperk aangebroken, Beide net gekozen Presidenten zijn onafhankelijk van de bestaande heersende elites rechtstreeks door het volk gekozen.                                   In dit verband interessant te weten, dat Turkije twee weken geleden voor het eerst in haar geschiedenis een President rechtstreeks heeft gekozen.Net zoals Indonesië is Turkije ook een soennitisch Moslim land met een seculiere filosofie.

Indonesië, heeft sinds haar onafhankelijkheid verschillende presidenten gehad, We kennen natuurlijk de namen van Soekarno, Suharto, Wahid, Habibi de laatste President met de bijnaam SBY (Susilo Bambang Yudhoyono) Soms leek het er op dat dit land bestaand uit 17.000 eilanden uiteen zou vallen. Ik heb velen in Holland horen zeggen of denken: zie je wel, ze kunnen het nog niet. Maar langzaam heel langzaam, in het bijzonder in de laatste tien jaar begaf Indonesië zich op de weg van de democratie en vond een stille omwenteling plaats. Het proces van stille omwenteling werd 22 juli bekrachtigd toen Joko Widodo, Jokowi zoals de mensen hem noemen, werd gekozen tot President van Indonesië.

Wat Indonesië met deze verkiezingen voor elkaar heeft gekregen is nog nooit vertoond in een democratisch land. In het werelds grootste maritieme land, 17.000 eilanden met 81.000km kustlijn, hebben op dezelfde dag, alle kiezers hun stem uitgebracht. India de grootste democratie in de wereld had vijf weken nodig om een parlement te kiezen. In Amerika die meer kiesgerechtigde kiezers heeft kwam alleen 57 % naar de stembus. In Indonesië maakten op 9 juli 70 % van de stemgerechtigde kiezers, te weten 194 miljoen van een bevolking van 255 miljoen, gebruik van hun stemrecht, en bezochten één van de half miljoen stembussen om een nieuwe President te kiezen. Eigenlijk voor het eerst een eerlijk en niet frauduleus verkiezings-proces onder andere omdat de bevolking zelf als stembureaus ging monitoren en controleren.

De tegenstander van Jokowi, ontzet over zijn verlies, wilde zijn verlies niet accepteren, en beschuldigde Jokowi van massale fraude. In tegenstelling tot de suggesties van Prabowo heeft de Hoge Raad besloten dat de verkiezingen juist uitzonderlijk eerlijk en transparant zijn geweest.
Het voert te ver om de enorme uitdagingen waar de nieuwe President voor staat hier te schetsen. Hij staat voor een bijna onmogelijke taak. Hij krijgt het moeilijk in het parlement, heeft slechts een kleine minderheid in het Parlement die hem steunt. De ondernemende meubelmaker, dat was hij van beroep heeft als Burgemeester van Solo en Gouverneur van Jakarta zijn politieke carrière gebouwd op zijn eerlijkheid, slimme politiek en goede resultaten. In elk geval zo schrijft Time Magazine heeft hij de laatste vestingen van de gevestigde erfenis van de oude autocratie omver geworpen.
Indonesië zo eindigt de Time kan een bron van groei worden voor een worstelende globale economie en een democratisch tegenwicht voor de autocratische Chinese invloed in Azië. En wat het belangrijkst is: Jokowi kan de wereld laten zien, dat democratie wel degelijk kan leiden tot hogere inkomens. En een betrouwbare goed functionerende overheid. Graag wil ik eindigen met  het  volgende: Indonesië  en India zijn goede voorbeelden van staten die beiden een ruimhartige tolerante multi-etnische identiteit bezitten.
Historisch nog niet lang geleden waren beide landen koloniën van Westerse naties. Beiden hebben ze het overleefd, de overgang was best heel zwaar met kleine en vaak ook grote levensbedreigende moeilijkheden. De Engelsen lieten een goed koloniale administratief- en bestuurssysteem achter. Helaas Nederland niet. Maar ze kwamen er vrij ongeschonden uit.

Zeker is dat ze misschien toch het beste van al de culturen en landen die hen hebben gevormd hebben verwerkt in hun identiteit. Ook Nederland heeft daartoe zijn steentje bij gedragen. Nederland heeft veel achter gelaten in het bouwen van omgeving, waterbouw, landbouw, onderwijs (Soekarno heeft een Nederlands diploma), wetgeving. Koningin Beatrix zei eens: De democratie daar moet je iedere keer weer om vechten. Dit geldt ook voor Jokowi. En voor Angela Merkel. Dank zij Angela Merkel kijkt iedereen naar het huidige Duitsland als een goed en democratisch land. En dit geldt ook voor ons burgers. Samen bouwen aan ons democratisch land. Een hele opgaaf.

Het waren ditmaal de kinderen van Indonesische slachtoffers, die door Nederlands geweld werden omgebracht in 1947, die deze week verschenen voor de rechtbank in hun proces tegen de Nederlandse Staat. Kinderen toen, getuigen van de standrechtelijke executies van hun vaders door   de KNIL in Zuid-Sulawesi tijdens de zogeheten Politionele Acties. Bejaarden nu: ze zijn rond de tachtig jaar. Eerder spanden de weduwen uit Zuid-Sulawesi een dergelijke rechtszaak aan en nog wat eerder de weduwen uit Rawagedeh. Zij zijn nog ouder en de uitbetalingen voor de groep uit Zuid-Sulawesi laten nog steeds op zich wachten. Twee van hen zijn

inmiddels overleden. De tijd dringt. Wij stellen een collectieve regeling voor van een schade-vergoeding voor alle nabestaanden getroffen door Nederlandse oorlogsmisdaden die begaan zijn in Indonesië. De Stichting Comité Nederlandse Ereschulden, hierin bijgestaan door advocate Liesbeth Zegveld, haalde vrijdag de drie kinderen naar Nederland om te getuigen in hun proces dat op 28 augustus begon. De aanklacht is standrechtelijke executies in de twee dorpen Suppa en Bulakumba waarbij 460 mensen om het leven kwamen. Hun huizen werden in brand gestoken. De zaak van de weduwen is in 2013 gegrond verklaard en Nederland heeft excuses aangeboden. Premier Rutte stelde zelfs bij het proces van de weduwen in september 2013 dat ernstige gevallen die vergelijkbaar zijn in Zuid Sulawesi met Rawagedeh ook in aanmerking zullen komen voor schadevergoeding.

Helaas is van deze toezeggingen heel weinig terecht gekomen.    De weduwen van Zuid-Sulawesi hebben hun vergoeding nog niet gehad, in tegendeel, ambtenaren hebben hen buiten medeweten van de advocate en het Comité benaderd met de vraag of het echt hun mannen waren die zijn geëxecuteerd. Onbegrijpelijk, gezien de uitspraak van de rechtbank, immoreel en een affront jegens de advocate.
Wij vinden dit een onbegrijpelijke handelwijze. Het is niet volgens beloften en precedentwerking van het recht. Deze mensen is lang geleden groot onrecht aangedaan. Ze zijn stokoud en de tijd dringt om onze schulden te vereffenen. Wij vinden daarom dat er een collectieve regeling moet komen voor alle nabestaanden van het oorlogsgeweld dat Nederland begon na de Tweede Wereldoorlog in Nederlands Indië. Er is naast de

foto - Jeffry Pondaag

morele en juridische verplichting ook een pragmatische reden: er zullen zich nog meer van dergelijke gevallen aandienen en het is voor alle partijen het beste als er niet voortdurend individuele processen zullen plaats vinden. Let wel: het gaat hier om enkele tientallen. Het Comité is bezig met een onderzoek naar andere oorlogsmisdaden in toenmalig Nederlands Indië waar nieuwe zaken uit voort kunnen komen. Collectieve schadevergoedingen zijn in het verleden vaker opgesteld. In 1981 kreeg ieder die tijdens de Japanse bezetting was geïnterneerd een eenmalige uitkering van 7500 gulden.

In 2002 keerde de Nederlandse staat een eenmalige individuele uitkering van 1822 euro uit aan Nederlanders die de Japanse bezetting binnen dan wel buiten de kampen hadden doorstaan. Het ging in totaal om 771 miljoen euro. Een symbolisch bedrag, want elk bedrag is discutabel als het gaat om leed van mensen, maar heeft vooral betekenis als erkenning van aangedaan leed. Vandaar ook de naam ‘Het Gebaar’. Ook al was de regeling verre van perfect, hij is dus praktisch uitvoerbaar. Dat de Nederlandse Staat nu traineert vinden wij zeer meten met twee maten.
Wij roepen op om die collectieve regeling snel tot stand te brengen. Het is nu nog mogelijk mensen een kleine genoegdoening aan te bieden voor het grote onrecht dat hun door ons is aangedaan in het verleden door onze hand.

Bron: Trouw, 8 september 2014.             

De keuze,  door Albert van Prehn

Ik was als kind gezegend met een hoeveelheid dieren die ik kon houden.
Zo had ik honden, katten, kippen, en vogels in alle soorten en maten, het was nog net geen dierentuin.
Wat de vogels betreft hadden wij een papagaai, duiven zoals de post en de Turkse tortel duif en vogels die in een kooi gehouden werden zoals de glatics, de kleine bruine rijstepikkertjes met hun witte kopjes, nonnetjes geheten, wat kutilangs (Javaanse spreeuwen) en ook een paar parkietjes.
De dieren hebben een gezamenlijke familieband en het is echt ongelofelijk hoe die verschillende dieren met elkaar omgingen, de kippen, de vogels, de katten en de honden, een grote familie en je hoeft er geen van hun kwaad te doen, want dan vlogen de grote herdershonden je aan, of je nou mens of dier was.
Zo hadden wij wel eens een loewak, een marterachtige kippenrover s/nachts op bezoek bij de kippenren en aan het lawaai wat de hanen maakten, kon je zijn aanwezigheid bemerken.
De twee herders vlogen eropaf en het was vaak kantje boord voor de loewak bij zijn ontsnapping, want anders werd hij aan stukken gereten. De twee honden waren echt in alle opzichten de toekang jaga’s (bewakers ) van ons huis en terrein.
Wanneer een van onze katten het aan de stok kreeg met een ander kat die ongevraagd op bezoek kwam, dan zag je het beeld van een rennende kat achtervolgt door twee honden en onze kat. Is er een haan van de buren die met een van de onze aan de stok kreeg dan zag je het zelfde beeld, alleen liep er dan een vreemde haan voorop, gevolgd door twee honden en een haan.
Vaak moest ik de zaak sussen om de vreemde bezoeker de kans te geven om te ontsnappen, want ik heb een gruwelijke hekel aan onnodig dierenleed.
Onze vogels hadden nimmer last van de katten en dat is zo opmerkelijk, want ook als er kuikens op het erf liepen, konden die gewoon ongestoord met de hen op ieder plekje van de tuin hun eten zoeken.
Eigenlijk was dit het paradijs in het klein, ik denk er nog heel veel aan terug. Hoe kon het zijn dat de dieren het besef hadden dat ze tot een en dezelfde familie behoorden. De parkieten liepen los rond en de grote ara ook. Die zat vaak op mijn schouder en ik nam hem overal mee naartoe, zelfs als ik op mijn fiets het terrein verliet om ergens op visite te gaan, mijn trouwe maatje bleef bij me.
Op een dag hoorden wij dat wij weg moesten en dat wij binnenkort zouden vertrekken naar Nederland, de politieke situatie was dusdanig gevaarlijk voor ons geworden dat mijn ouders genoodzaakt waren om het land te verlaten. Dat betekende voor ons dat wij afscheid moeten nemen van onze dieren. De een na de ander werd stiekem elders ondergebracht, bij vrienden en kennissen die het goed met ze voor hadden.
Zo liet ik om de beurt de vogels in de kooitjes vrij door de deurtjes open te laten staan zodat ze vrij weg konden vliegen.
De kippen, duiven en parkieten gingen naar vele vrienden die van ons aankomende vertrek wisten, de Ara idem dito en dat was het verdrietigste moment want je trouwe vriendje achterlaten was het pijnlijkste moment van mijn leven. We hadden zoveel meegemaakt hij en ik.
Toen de beurt kwam voor de nonnetjes gebeurde er iets wat ik nooit had verwacht en tot op de dag van vandaag zal je me nooit kunnen overtuigen dat dieren geen gevoel hebben.
Ik opende de kooi waarin een 4 tal stelletjes zaten, bij een was een gehandicapt vrouwtje die niet kon vliegen, maar die wel rond wipte in de grote kooi. Alle vogeltjes vlogen de vrijheid tegemoet behalve dat ene gehandicapte vrouwtje. De kooi had ik in de blimbing boom gehangen met een open deurtje en ik hoorde hoe vertwijfeld het beestje naar haar partner tjilpte. Ik dacht heel even dat ze zich zou redden in de boom, maar ze bleef in het kooitje.
Het duurde even en ik wachtte af en toen gebeurde er iets heel opmerkelijks, uit de verte kwam het mannetje gevlogen en vloog zo de kooi weer in. Zo gewoon om het lot te delen met zijn gehandicapt vrouwtje. Heel ontroerend gewoon, zo trouw en bereidwillig om de vrijheid op te geven. Het mocht niet baten, een paar dagen erna probeerde ik het opnieuw en deze keer in een hoge heg die om onze tuin was. Het mannetje vloog er weer niet uit maar ging vanuit de kooi op de grond en weer erin, blijkbaar om zijn vrouwtje naar de vrijheid te lokken, en toen gebeurde het. De kat van de buren die ik niet op tijd kon opmerken kwam uit het niets en greep het mannetje.
Ik kon het niet voorkomen helaas.
Net een dag voor het vertrek vroeg ik een vriend om het vogeltje te doden omdat niemand het beestje wou hebben en ik het niet zo kon achterlaten.
Ik heb nog steeds het beeld voor ogen dat het mannetje zijn vrijheid opgaf voor zijn vrouwtje.
Volgens mij kunnen vele mensen van dit diertje een voorbeeld nemen, het was erg ontroerend en helaas een Sad story van een keuze die voor beiden uiteindelijk slecht afliep.
Het was een bewuste keuze die je niet van zulk soort diertjes verwacht.
Zijn keuze.
Albert van prehn (3 oktober 2014)