NICC Magazine van de maand november is uit.

Jaargang 8 | november   2016 | oplage:  9300  | Hoofdredacteur:  Hans Vogelsang

Doorgaan 

In  het november  nummer van NICC Magazine  met daarin onder andere de volgende onderwerpen met:   

• Backpay regeling verlengd............................2

  Dienstweigeraars koloniale oorlog............3

  Op zoek naar het verloren pension..........4

  Elke Indo draagt geschiedenis mee........5

  Helden met bloed aan hun handen.....................7

  INDOroutes 2016......11

  Indonesische propaganda   1945......12

  Onderzeeër   K-XVII...14

  Dans & muziektheater ‘LIGHT’….........................16

  Restauratieprojecten in Indonesië.................17

  ‘Bakkeleien’ komt uit het Maleis.....................18

  Atjeh door een trans-koloniale bril..............22

  Nationaal Onderwijs Museum........................27

  Mededeling.................32

Rubrieken: Recept, Korte Berichten, Toen en nu, Boekbespreking, Gedicht, Just4kids, Indische Agenda, Advertensie Mini, Column, Pasar Malam Kalender.

Wij wensen u weer veel leesplezier 

Om NCC - maandblad te lezen .=====>HIER

Wij staan  de maand december / januari  met ICM stands op de Pasar Malam  BurgerZoo in Arnhem. Hier kunt  U deze  ook via tekenlijst ondertekenen en tevens doneren. 

Wij hebben hard uw donatie nodig !!!!!

Uw donatie/bijdrage kunt U storten op Rabo rekening NL41 RABO 03977255 07  ten name van F.Schwab / ICM Online onder vermelding van donatie ACTW 66 - Traktaat van Wassenaar . Wij hebben uw donatie hard nodig voor de uitvoeringskosten van de regeling tot compensatie, welke de Nederlandse Staat bewust 51 jaar heeft nagelaten, teneinde ons werk  verder af te kunnen maken.

ONZE LAATSTE UPDATES!

Geachte dames/heren,

Dank voor uw ondersteuning voor uw handtekening voor Actie Traktaat van Wassenaar. Inmiddels hebben ruim 12.000 mensen ook hun handtekening gezet.

Zoals de petitie meldde zal het Jakarta advocaten Team (Yara & Yara) de zaak voor ons trachten om deze tot enkele oplossingen te brengen. Hiervoor wordt een proefproces gestart waarbij kleinschalig voor 10 gedupeerden. Hiervoor is nodig dat hun documenten formeel worden geautoriseerd  en gelegaliseerd door de Indonesische Overheid.

Bij dit proefproces wordt evenals namens de 12.000 ondertekenaars gevoerd, waar tevens het rapport “uitbetalen traktaat van Wassenaar” als uitgangspunt wordt ingebracht, en later breder getrokken, dit middels een aanklacht tegen de Nederlandse Staat.

Betekent dat wij nu hard Uw steun/donatie nodig hebben. Voor goed geïnformeerden; het voeren van proces kost handen vol geld o.a. alleen al de griffiekosten over een bedrag van 689 miljoen is men 17 miljoen euro verschuldigd. Om het toch toegankelijk te maken tot de procesgang heeft ACTW66 tesamen met de advocaten een oplossing hiervoor bedacht, zodat wij toch de Staat kunnen dagvaardigen.

De kosten die nu per direct voldaan moeten worden zijn de startkosten dat op ruim

€ 70.000 neerkomt.

Voorts voor fase I € 450.000, en later in het proces ruim 1,6 miljoen.

Echter door de inzet van de bedragen tot fase 3, kunnen wij via de voorzieningen uitvoeringskosten die 17 miljoen als voorschot declareren, waardoor wij toch toegang verkrijgen tot de Rechtelijke macht.

Dit alles staat beschreven in ons rapport “Uitbetalen Traktaat van Wassen” die later wordt vrijgegeven (Onder embargo).

Inmiddels hebben wij ruim € 340.000 - uit private middelen, sponsors en geleverde werkzaamheden op basis van “no cure no pay” - voorgefinancierd voor de uitvoeringskosten voor de voorbereidingen en de gemaakte facilitaire kosten, en zijn door ons middelen heen.

Resultaat tot heden: Van de 70.000 mensen hebben wij 15.000 mensen bereikt.

12.000 hebben getekend. Donaties € 1500, hieraan gaan wij nu hard aan werken!

Namens ACTW66.

========================================================================================

ICM stands succesvol bij grote donatie actie voor Traktaat van Wassenaar, tijdens de pasar malam Rijswijk.

Door F.Schwab (ICM Editor) geplaatst op 7 November 2016 om 12.00

Het was een geslaagde actie van Traktaat van Wassenaar op zeer druk bezochte gezellige pasar malam. Ruim 3000 flyers gingen van de ICM toonbank voor het werven van de fondsen die werden persoonlijk in de handen van pasar bezoekers gedrukt, en gretig werden deze opgepakt en gelijk gelezen, wegstopt om thuis weer verder te lezen. 

Het Team had best zwaar te verduren op deze pasar. De massale aanloop die via ICM en Facebook werden opgeroepen snelden naar de ICM stands waar 12 stoelen speciaal voor deze gelegenheid werden opgesteld.

Bij velen waren de frustratie’s bizar groot, dat na 50 jaren tot op heden niets werd bereikt door alle Indische Stichtingen zoals een JES die tot heden nog steeds contributies vraagt, en niet te vergeten het Indisch Platform (IP) waar velen zich afvragen wat ze aan doen zijn. Het team heeft deze reactie’s genegeerd. 

Het team had al de grootste moeite om de emoties van de mensen te bedwingen om uit te leggen dat ACTW66/ICM niets van doen hadden met deze Indische zaken.

Deze berusten bij het Indisch Platform met al de gelieerde Indische stichtingen, en er op moeten wijzen dat ACTW66 ( in de schaduw van het ICM) pas anderhalf jaar bezig is met het Verdrag van Traktaat van Wassenaar, waar de Nederlandse Overheid en de regering in hebben gefaald.

Bovendien ACTW66 bewust heeft gekozen  dit moelijk complex traject te bewandelen om te procederen om de Nederlandse Staat aan te klagen, en niet zoals de overige Indische Stichtingen passief blijven toekijken, en passief afwachtende houding achter geranium in nemen! Wetende dat een dialoog tot niets leidt. Bovendien waren zij (IP) in geen enkel velden in het land te bekennen om onder de ogen komen van dit geemotioneerd publiek!

Ferry Schwab: "U krijgt nimmer het recht als iedere burger bij een iedere Overheid”.

De Overheid komt nimmer het recht brengen, en dat zult U zelf moeten halen via een advocaat, en ACTW66 heeft juist hiervoor alles al geregeld voor U.

Wij hebben nu voor de advocaten en startproces ruim € 70.000 voor nodig. Voor de volgende fase 1 ruim € 450.000, en later in het proces ruim € 1,6 miljoen.

Wij komen nu met cijfers naar buiten na onderzoek in samenwerking met Jakarta team advocaten. Wel zijn inmiddels voor alle voorbereidingen en werkzaamheden om deze zaak (project) naar deze fase te brengen dankzij private middelen, sponsors en op basis van  "No cure No pay" werkzaamheden,  waar ruim € 340.000 aan is uitgegeven. Wij zijn nu door onze middelen heen, gelukkig hebben wij  de toezeggingen nog die wij binnenkort gaan aanschrijven.

De bereikte resultaten na ander half jaar liegen er niet om! Van de 70.000 mensen werden er 15.000 bereikt.

12.000 mensen hebben hun handtekeningen gezet.

4800 hadden toegezegd te willen doneren.

Ontvangen donaties tot heden € 1500 zeer zorgwekkend, waar wij nu de komende periode hard aan gaan werken.

Zo zullen de 4800 mensen die hebben getekend en toegezegd persoonlijk door het team en via de post worden benaderd. Ook wordt nu gewerkt aan het opbouwen van database voor de uiteindelijk uitvoering , gezien mijn achtergrond als bedrijfskundige (eigenaar van organisatie- en automatiseringsbedrijf) wat wederom in de papieren gaat lopen.

Om al vast klaar te zijn voor de werkelijke uitbetaling. U weet wel, wij willen geen mislukt PGB projecten zoals die bij Martin van Rijn."

1 ding is zeker meer bekendheid en erkenning ondervinden wij, wij zitten op koers, kunnen best nog meer sponsors gebruiken en donaties.

Tot slot :

Chapeau voor het ICM team die wist te handelen met de geëmotioneerde mensen, en dit te doorstaan deze twee lange dagen en heel zwaar hebben gehad,

op naar de pasar malam BurgerZoo voor de volgende actie.!

Nederlandse oorlogswrakken in Javazee verdwenen

Twee Nederlandse oorlogswrakken voor de kust van Indonesië lijken van de zeebodem te zijn verdwenen. Ook een derde wrak lijkt voor een groot deel te ontbreken, schrijft minister Hennis aan de Tweede Kamer. Duikers die op zoek waren naar de wrakken troffen wel sporen aan en sonaropnamen tonen de afdruk van schepen op de zeebodem.

Slag in de Javazee (ANP)

Het gaat om de schepen Hr.Ms. De Ruyter, Hr.Ms. Java en Hr.Ms. Kortenaer. De schepen vergingen in 1942 tijdens de Slag in de Javazee. Daarbij vonden 915 Nederlandse marinemensen, onder wie schout-bij-nacht Karel Doorman, en 259 opvarenden van Indonesische origine een zeemansgraf.

In 2002 vonden amateurduikers de wrakken terug. Een internationaal team van duikers constateert nu echter dat ze worden vermist.  

Grafschennis

De drie Nederlandse schepen werden in 1942 tot zinken gebracht bij een treffen met de Japanse vloot. Hennis meldt dat ze met zorg kennis heeft genomen van de verdwijning.

“De slag op de Javazee maakt deel uit van ons collectieve geheugen. De scheepswrakken zijn stille getuigen van deze tragische gebeurtenis en vormen het decor voor de vele verhalen over de verschrikkingen van de oorlog, maar ook de kameraadschap tussen opvarenden.”

Volgens het kabinet is er nu nog onvoldoende informatie om de toedracht van de verdwijning vast te stellen. Het wil daar onderzoek naar doen, samen met andere landen. Hennis benadrukt al wel dat grafschennis een ernstig vergrijp is.

Expeditie

De verdwijning van de wrakken kwam aan het licht bij een expeditie die in gang was gezet door het Karel Doormanfonds. Dat wilde, met het oog op de 75ste herdenking van de Slag om de Javazee op 27 februari 2017, duiken naar de wrakken om zo de locaties vast te leggen voor de nabestaanden. Ook kon op die manier de status van oorlogsgraf nog eens worden benadrukt.

x
Dit artikel verscheen eerder op www.nos.nl, 15 november 2016

ICM stands succesvol bij grote donatie actie voor Traktaat van Wassenaar, tijdens de pasar malam Rijswijk.

Foto Donna Metzelaar van event Royal ChristmasGala Charit met Ferry Schwab

Deel van het bestuur ACTW66 met 1 van de sponsoren. 

Het was een geslaagde actie van Traktaat van Wassenaar op de zeer druk bezochte gezellige pasar malam. Ruim 3000 flyers  gingen over de ICM toonbank voor het werven van de fondsen die werden persoonlijk in de handen van de pasar bezoekers gedrukt, en gretig werden deze opgepakt,  gelijk gelezen en wegstopt om thuis weer verder te lezen. 

Het Team had best zwaar te verduren op deze pasar.

 De massale aanloop die via ICM en Facebook werden opgeroepen snelden naar de ICM stands,  waar 12 stoelen speciaal voor deze gelegenheid werden opgesteld. Bij velen waren de frustratie bizar groot dat na 50 jaren tot op heden niets werd bereikt door alle Indische Stichtingen zoals een JES die tot heden nog steeds contributies vraagt, en niet te vergeten het Indisch Platform waar velen zich afvragen wat ze aan doen zijn. Het team heeft deze reacties em opmerkingen gegenegeerd. Het team had al de grootste moeite om de emoties van de mensen te bedwingen om uit te leggen dat ACTW66/ICM niets van doen heeft met deze Indische zaken. Deze berusten bij het Indisch Platform met al de gelieerde Indische stichtingen, en er op moeten wijzen dat ACTW66 ( in de schaduw van het ICM) pas anderhalf jaar bezig is met het Verdrag van Traktaat van Wassenaar, waar de Nederlandse Overheid en de regering in hebben gefaald. Bovendien ACTW66 bewust heeft gekozen  voor dit moelijk complex traject te bewandelen  namelijk om te procederen om de Nederlandse Staat aan te klagen, en niet zoals de overige Indische Stichtingen passief blijven toekijken, en passief afwachtende houding achter geraniums in nemen! Weten de dat een dialoog tot niets leidt. Bovendien in geen enkel velden in het land te bekennen is om onder de ogen te komen van dit geemotioneerd publiek!

Ferry Schwab: "U krijgt nimmer het recht  als iedere burger bij een iedere Overheid. De Overheid komt nimmer het recht brengen, en dat zult zelf moeten halen via een advocaat, en ACTW66 heeft juist hiervoor alles al geregeld voor U. Wij hebben  nu voor de advocaten en  startproces  ruim € 70.000 voor nodig. Voor de volgende fase 1 ruim € 450.000, en later in het proces ruim 1,6 miljoen euro’s. Wij komen nu met cijfers naar buiten na onderzoek in samenwerking met Jakarta team advocaten. Wel zijn inmiddels voor alle voorbereidingen en werkzaamheden om deze zaak (project) naar deze fase te brengen dankzij private middelen, sponsors en "No cure No pay" werkzaamheden  waar ruim 340.000 euro  aan is uitgegeven. Wij zijn nu door onze middelen heen, gelukkig hebben wij  de toezeggingen nog die wij binnenkort gaan aanschrijven.
De bereikte resultaten na ander half jaar liegen er niet om! Van de 70.000 mensen werden er 15.000 bereikt. 12.000 hebben hun handtekeningen gezet. 4800 hadden toegezegd te willen doneren. Ontvangen donaties tot heden € 1500 zeer zorgwekkend, waar wij nu de komende periode hard aan gaan werken. Zo zullen de 4800 mensen die hebben getekend en toegezegd persoonlijk door het team en via de post worden benaderd. Ook wordt nu gewerkt aan het opbouwen van database voor de uiteindelijk uitvoering , gezien mijn achtergrond als bedrijfskundige (eigenaar van organisatie- en automatiseringsbedrijf) wat wederom in de papieren gaat lopen. Om al vast klaar te zijn voor de werkelijke uitbetaling. U weet wel, wij willen geen mislukt PGB projecten zoals die bij Martin van Rijn."

1 ding is zeker steeds meer bekendheid  rond het Traktaat van Wassenaar en erkenning ondervinden wij, wij zitten op koers, het kan alleen nog sneller, en kunnen best nog meer sponsors gebruiken en donaties.

Tot slot :

Chapeau voor het ICM team die wist te handelen met de geëmotioneerde mensen, en dit te doorstaan deze twee lange dagen en heel zwaar hebben gehad,

op naar de pasar malam BurgerZoo voor de volgende actie!

Deel van het bestuur ACTW66 - Traktaat van Wassenaar - met 1 van de sponsoren bezochten ICM stands tijdens de pasar malam Rijswijk.

The Embassy of the Republic of Indonesia is pleased to invite you to attend a Press Conference on:

Indonesia Film Festival

Contemporary Indonesia

Cinema of Riri Riza

Monday, November 14^th, 2016 at 12.00 P.M.

Nusantara Room

The Embassy of the Republic of Indonesia

Tobias Asserlaan 8

2517KC The Hague

Minister Counsellor for Information and Socio-Cultural Affairs of the  Embassy of the Republic of Indonesia and Riri Riza (film director) as well as Nicolas Syahputra (actor) will be in the conference and will provide informations about this event. We look forward to your participation in this conference.

This event begins with lunch.

For further information, please contact Wilis Pinidji, ph: 070-3108 148 email: bidpen@indonesia.nl

Den Haag, 4 November 2016

Sincerely yours,

Barbara Noira B. Solani

First Secretary

--------------oOo--------------

Indonesia Film Festival 2016

Indonesian Film Festival is a series of screening, presentation and discussion of development of cinema in Indonesia. To introduce the culture of cinema, the history, the grow, the challenge and it’s in the development of Indonesia as a culturally diverse nation. The films shown is a reflection of contemporary Indonesian society, and also a good window to see the beauty of Indonesian culture and visual landscape.

The Indonesian Film Festival in Netherlands highlight the works of writer and director Riri Riza of Miles Films. Riri’s film known as not only pushing the boundaries of genre convention and the production value quality of Indonesian film, that makes his film invited to be screen in many film festivals around the world. But also, his films are appreciated by Indonesian audience and made box office records.

The film shown in this festival is also mark Riri Riza’s 15^th years of film career in developing the multiculturalism and freedom of expression in the medium of cinema in Indonesia.   

Screening of selected short films by emerging filmmakers choosen picked by Riri Riza, discussion and meet & greet the actors that accompany the festival will be a great opportunity to understand the challenge and future potential of Indonesian Cinema.

Riri Riza graduated from the Film Department of the Jakarta Arts Institute, earned a Master’s degree in Feature Screenwriting from the Royal Holloway University in London. Riri Riza is a partner in film production company Miles Films founded by producer Mira Lesmana.

ELIANA, ELIANA won Young Cinema award and FIPRESCI at the 2002 Singapore International Film Festival, also The Special Jury prize at the Vancouver International Film Festival. GIE is his 4^th feature film, won the best picture in Asia Pacific Film Festival and also best picture in Indonesian Film Festival 2005. 3 DAYS TO FOREVER won Best Director award at the 35^th Brussels International Independent Film Festival in 2008. THE RAINBOW TROOPS (2008) was Indonesia’s alltime box-office records, was selected for Berlin International Film Festival 2009.

THE  DREAMER, won Audience Awards in Udinese Far East Film Festival in Italy. ATAMBUA 39^o Celsius is the first crowd funded film project in Indonesia, premiered in competion section of Tokyo International Film festival 2011, and won best picture in Indonesian Film Appreciation Award. THE JUNGLE SCHOOL won the Audience Awards in Fukuoka Focus on Asia International film festival 2014.

Born in Makassar, South Sulawesi, Indonesia in 1970. Riri Riza is a co-founder of Rumata’artspace in Makassar and founded the annual SEAscreen Academy, a filmmaking training for young filmmakers of east Indonesia, and forum for Young South East Asian directors.

More info: www.indonesia.nl/

Regeling salariskwestie Indië verlengd

DEN HAAG (ANP) - De zogeheten backpay-regeling voor ambtenaren en militairen uit Nederlands-Indië die na de Japanse bezetting hun salaris niet uitbetaald kregen, wordt met een jaar verlengd. Dat heeft staatssecretaris Martin van Rijn (VWS) donderdag bekendgemaakt.

Van Rijn (VWS) en het Indisch Platform werden het vorig jaar eens over de financiële regeling voor de betrokkenen die zeventig jaar later nog in leven waren. Per persoon wordt 25.000 euro netto uitgekeerd. Aanvragen moesten uiterlijk op 1 januari 2017 zijn ingediend.

© Copyright ANP 2016 Regeling salariskwestie Indië verlengd

De verlenging moet vooral rechthebbenden die niet in Nederland wonen de gelegenheid geven nog een aanvraag in te dienen, aldus Van Rijn.

De salariskwestie heeft decennialang gespeeld. Na de Tweede Wereldoorlog achtte Nederland zich juridisch niet

verplicht om de achterstallige salarissen uit te keren van de militairen en ambtenaren in dienst van Nederlands-Indië.

JONGSTE GIJZELAAR BIJ TREINKAPING DE PUNT VERTELT VOOR HET EERST ZIJN VERHAAL ’Wíj zijn slachtoffers, niet zij!’

door Silvan Schoonhoven

Met alleen een konijn als reisgenoot zat Roelof Kamphuis in de intercity, toen die in Drenthe knarsend tot stilstand kwam. Kamphuis was in 1977 als 12-jarige de jongste gijzelaar bij de Molukse treinkaping bij De Punt. Voor het eerst vertelt hij zijn verhaal. „Ik vroeg nog: zijn die geweren echt?”

Nog steeds slaat hem de schrik om het hart als een trein plotseling remt. Want zo begon het. Op 23 mei 1977, rond 9 uur ’s ochtends trokken Molukkers aan de noodrem en dreven de passagiers bij elkaar. De kaping zou zich drie weken voortslepen en eindigen in een bloedige finale met acht doden, onder wie twee gijzelaars. Voor de jonge Roelof duurde de nachtmerrie slechts een paar uur, tot hij samen met een handvol oudere passagiers werd vrijgelaten.

Zijn moeder had Roelof die dag vroeg op de trein gezet. Zo ging dat elke maandagochtend, als haar zoon naar een school voor slechthorenden in Groningen reisde. De rest van de schoolweek logeerde hij dan bij een pleeggezin, vrijdags nam hij de trein terug.

„Tijdens de reis zat ik een stripboek te lezen. Op station Assen zag ik een groep Molukkers op het perron, ik vond het gek dat ze apart van elkaar instapten.” In Drenthe stopte de intercity abrupt en werd het stil. „De trein stond scheef, dat is me altijd bijgebleven. De machinist liep langs om te zien wat er aan de hand was. Ik zag hoe een tl-buis kapot werd geschoten, de scherven vielen naar beneden. Tegenover me zat er een man die schrok en zei: ’Kalm blijven, geen paniek.’ Maar ik voelde zijn spanning. Ik zag iemand lopen met een grote sabel en een ander met een pistool. We moesten naar het voorste deel van de trein. Ik kreeg een schop van een vrouw dat ik door moest lopen.” Dat was Hansina Uktolseja, de 21-jarige gijzelneemster die drie weken later door mariniers werd doodgeschoten.

„Ik was heel naïef en vroeg of die geweren echt waren. Een man tegenover me begon te lachen en zei: was het maar waar dat ze nep zijn. Toen we bij elkaar zaten voorin de trein, hoorde ik de gijzelnemers naar elkaar schreeuwen. De mensen zaten doodstil bij elkaar.”

Na een paar uur was het voor Roelof en een handvol andere passagiers voorbij. „Een meisje van twintig naast me deed alsof ze mijn moeder was, zodat ze ook de trein uit mocht. We liepen langs het spoor, ik had de kooi met dat konijn bij me. Andere kinderen zag ik niet. Ik was blij dat ik nog leefde, want ik had gedacht dat ik doodgeschoten zou worden. We kwamen nog boeren op tractoren tegen, die wisten nog niet dat er een kaping aan de gang was. We werden opgevangen op een boerderij, waar de politie mijn naam noteerde. Pas nadat de gijzeling voorbij was, na drie weken, kwam de klap. Mijn moeder moest een half jaar met me meereizen naar school, anders vertikte ik het. Mijn moeder stuurde me naar een maatschappelijk werkster, maar ze was Moluks, de eerste keren wilde ik niets tegen haar zeggen.”

Hij vindt het vreselijk dat de daders van toen nu als slachtoffers worden afgeschilderd. „Wij zijn de slachtoffers, niet zij.

======================================================================================

Moedwillig doden treinkapers onwaarschijnlijk

door Olof van Joolen

Nabestaanden van twee Molukse treinkapers die in 1977 om het leven kwamen, slepen vandaag de Staat der Nederlanden voor de rechter. Ze eisen schadevergoeding omdat hun kinderen opzettelijk zouden zijn geëxecuteerd terwijl ze geen gevaar meer vormden.

Dat verhaal valt op meerdere punten discutabel te noemen.

1. Onwaarschijnlijk

Het belangrijkste bewijs dat de advocaat van de nabestaanden, Liesbeth Zegveld, aanvoert, bestaat uit autopsierapporten van de gedode kapers Papilaja en Uktolseja. Daaruit blijkt dat ze door een groot aantal kogels zijn gedood. Volgens Zegveld het bewijs voor een doelgerichte executie.

Wat dit verhaal wankel maakt, is dat de bestorming pas na drie weken wikken en wegen en tegen de zin van premier Den Uyl plaatsvond. Doel van deze actie: aanhouden van de kapers.

Volgens historicus Peter Bootsma, die een boek over De Punt schreef, is het radicale scenario van de advocaten ronduit onwaarschijnlijk. Helemaal omdat van de negen kapers drie de bevrijdingsactie wel overleefden.

2. Geweldsregels

Advocaat Zegveld stelt dat de Staat het recht niet had te grijpen naar het zwaarste middel: de toepassing van dodelijk geweld. Dat is een erg krappe interpretatie van de geweldsinstructie. Daarin stond dat gepast geweld mocht worden gebruikt. Tot en met dodelijk wanneer dat nodig was.

Met die instructie bestormden de elitesoldaten in alle vroegte een trein die net door hun collega’s was doorzeefd. Waarin mensen gilden, schreeuwden om hulp of hun laatste adem uitbliezen. Waarin ook kapers hen probeerden te doden.

In die totale chaos moesten de militairen in een fractie van een seconde bepalen of ze schoten of niet. Dat lijkt eerder bepalend voor het eindresultaat dan de regels waarmee ze op pad werden gestuurd.

3. Zwakke bron

Het belangrijkste nieuwe bewijs dat in de aanloop naar het proces boven water kwam, is een anonieme verklaring van een marinier. Hij stelt dat op de avond voor de bestorming tegen de militairen zou zijn gezegd dat ze moesten zorgen dat de gijzelnemers niet levend de trein zouden verlaten.

Er is in archieven geen snipper bewijs te vinden dat dit ondersteunt.

”

Tijdens de afgelopen Pasar Makanan in Dierenpark Taman Indonesia is de aftrap gegeven voor een heel bijzonder project, een tropische specerijenkas. Samen met bezoekers, vrienden en sympathisanten willen Marlisa en Diederik Wareman dit bijzondere project realiseren via crowdfunding. Hun slogan luidt: “Plant een zaadje en laat de tropische specerijentuin groeien”.

In Taman Indonesia vind je allerlei dieren uit Indonesië. Prachtige tropische vogels, maar ook kleine zoogdieren, reptielen. Zo zie je er schitterend gekleurde papegaaien, Loewaks, marters en Aziatische otters.

Taman Indonesia is een familie-bedrijf, dat ooit begonnen is als theetuin. Vervolgens kwam er een vogelpark en inmiddels is het uitgegroeid tot een thema-dierenpark. Stukje bij beetje hebben Marlisa en Diederik het opgebouwd en uitgebreid tot wat het nu is. Nu willen ze graag nog een stuikje verder gaan. Door middel van een kassencomplex waar tal van Indonesische kruiden en specerijen gekweekt worden, willen ze de sfeer van Indonesië ook via de geuren en kleuren tot zijn recht laten komen. Het park is slechts zeven maanden per jaar geopend. De specerijen-kas moet daar verandering in brengen.

Marlisa en Diederik Wareman

In de kas willen Taman Indonesia diverse kruiden en specerijen tonen die vanaf de vroege VOC tijd naar Nederland werden gebracht. Hiertoe behoren onder andere: koffie, thee, kruidnagel, peper, cacao en nog veel meer. Daarnaast moet er ook ruimte komen voor de in Nederland wat minder bekende kruiden, zoals sereh, kemangi, djeruk perut, maar ook diverse fruitsoorten, zoals pisang, papaya en mango. Alle kruiden en specerijen worden weer verwerkt in de keuken van het altijd drukke restaurant van Taman Indonesia, zodat de cirkel van duurzaamheid weer rond is.

Taman betekent ‘tuin’. Daarom dat deze tropische kas zo belangrijk is om het ‘Indonesië-plaatje’ rond te maken. Al twee keer is Taman Indonesia uit-geroepen tot ‘Leukste uitje van Overijssel’, waarbij de prestigieuze prijs van de ANWB met de nodige ceremonie is uitgereikt. Elk jaar groeit het bezoekersaantal en probeert men met een klein budget van de entreegelden zoveel mogelijk facetten aan de bezoekers laten zien. Het park is niet afhankelijk van overheids-gelden en Marlisa en Diederik runnen het helemaal zelfstandig.

De Crowdfundactie is al mogelijk vanaf € 25,00, waardoor je een symbolisch zaadje plant in de specerijentuin. Voor bedrijven is het mogelijk om een eigen pisang- of papayaboom te adopteren.

Ga voor donaties naar:

https://crowdaboutnow.nl/campagnes/taman-indonesia.

Lees er alles over op de website: www.taman-indonesia.nl, of op: https://www.facebook.com/DierenparkTamanIndonesia/reviews/

N.I.C.C. Magazines van oktober is uit !

Tong Tong Fair in 2017 weer 12 dagen

De Soto-man, wie kent hem niet? Inmiddels iedereen lijkt wel, al verkoopt hij pas sinds een week heerlijke soto vanuit zijn mobiele winkeltje.

“Iedereen moet soto leren kennen", aldus Steef de Soto-man. En wat is een betere manier om dat naar de mensen toe te brengen met een moderne versie van de kaki lima uit Indonesië? Een super idee dat opeens uit de

hemel kwam vallen: “Ik ga de boer op met deze soep!"

De Haagse Soto-man maakt elke dag zijn soto met kip van biologische producten.

Er is ook  een vegetarische variant met tempeh. Rijst, lontong of aardappel naar keuze wordt bij elke kom soto geserveerd. Een beetje sambal erbij voor de kenners. “Het is min of meer ons familierecept, mijn ouders komen uit Nederlands-Indie." 

Meer info over de Soto-man, check de Facebook pagina:  http://www.facebook.com/soto-man

Een bijdrage van:

http://doorblauweogen.wordpress.com/

Siedjah – Nico Vink. Wie één klein meisje of één klein jongetje redt, redt heel Indië. Siedjah’s boeiende leven in Indië begint in 1924. In Holland heette zij Siebrigje en zij wilde meer dan haar gerieflijke huis in Nijkerk, de onderwijzersopleiding in Apeldoorn en de baan plus liefdesverdriet in Assen. Kordaat zette zij in Indië een tweede ontrouwe liefde aan de kant. Open-minded als zij was, ontdekte ze Hollands bijziende kolonialisme. Ze geeft les op Europese scholen op Ambon, Java  

en in Atjeh. Verder geeft ze buitenschoolse lessen aan pientere Indische jongens en meisjes. Uit empathische nieuwsgierigheid wordt zij vriendin van de “domme onbeschaafde inlanders”. Achttien “senange” jaren gingen voorbij waarbij ze in 1942 in een Jappen-kamp kwam en in 1945 bij de capitulatie bevrijd werd. Dit boek is een waar gebeurd verhaal dat je raakt. Siedjah vertelt het alsof ze naast je zit. Je leest het in één adem uit.  Adviesprijs: € 23,95.

Een onschuldig verlangen – Willem Nijholt. Willem Nijholt schreef zijn herinneringen op in brieven aan Hella S. Haasse, die gepubliceerd werden in het boek “Met bonzend hart”. Dit werd een grote bestseller. Maar toen in 2011 Hella Haasse overleed, was er nog zo enorm veel dat Willem Nijholt zo graag vertellen wou. Beeldend beschrijft hij hoe hij     in december 1945 na het concentratiekamp in Indië, samen met zijn moeder, broer en zusje op het schip “De Oranje” naar Nederland werd vervoerd. Hoe Prinses Juliana, die de Indische repatrianten opwachtte op de kade, in haar burgerkloffie helemaal niet leek op de sprook-jesprinses die hij verwachtte. Hoe koud het bij zijn aankomst hier in Holland was en hoe langzaam, hij maar kon wennen aan Nederland. Nijholt is in dit boek eerlijk en openhartig.  Adviesprijs: € 22,50.

Couperus – Rémon van Gemeren. “Mensch tegen over mensch is Sfinx tegen over sfinx...”, schreef een van Nederlands beroemdste schrijvers Louis Couperus (1863-1923). Tegelijkertijd is hij een mysterieus figuur, die zich telkens weer ongrijpbaar weet te maken. Veel is over hem gezegd en geschreven en zo is er een beeld van hem ontstaan dat aardig wat clichés bevat. Maar hoe kun je hem echt leren kennen als er geen openhartige getuigen, brieven of dagboeken zijn? Rémon van Gemeren gaat in deze biografie grondig in op het week van Couperus om dieper tot hem door te dringen. Daarnaast verdiept hij zich uitgebreid in talrijke aspecten van de tijd waarin Couperus leefde en wat er tijdens zijn leven over hem geschreven is. Het resultaat is intrigerend en fascinerend, verrassend en verrijkend. Een biografie als geen ander. Advies-prijs: € 39,95.

Jalan Raya Pos / De grote Postweg  Eric Kampherbeek. Hoe speelt het koloniale verleden nu nog een rol in het moderne Indonesië? Met deze vraag in het achterhoofd stapte de auteur begin augustus op de fiets in Jakarta, de enorme hoofdstad van Indonesië. In de twee maanden die volgden fietste hij over de oudste weg op Java: de Jalan Raya Pos, of: De grote Postweg. Tijdens de 3500 kilometer lange fietstocht werkte hij aan een fotodocumentatie over hoe het koloniale verleden nu nog door-klinkt in het moderne heden-daagse Indonesië. Adviesprijs:     € 35,00.

Twijfelindo – Armando Ello. Het Indische gevoel, het Indisch zijn; hoe zit dat bij mensen waaraan je niet kunt zien of ze Indisch zijn? Hoe ervaren ze de perceptie van anderen en hoe zien zij zichzelf? Voelen zij zich nog Indisch? De Indische fotograaf Armando Ello fotografeerde en interviewde deze zogenaamde “Twijfelindo’s” voor zijn gelijknamige project. Van de ruim 360 mensen die zich vrijwillig kandidaat stelden via zijn website

hoezoindo.nl, zijn er 276 in dit fraai uitgevoerde fotoboek opgenomen. Dit boek is voor iedereen die zich in de Indische cultuur en persoonlijke verhalen interesseert. En misschien zullen lezers zich herkennen in de verhalen en dan ontdekken dat ze meer Indisch zijn dan ze altijd dachten. Sinds 2004 fotografeert Armando Ello Indische mensen van alle leeftijden en generaties voor publicaties en voor eigen projecten. De Indische cultuur heeft hem als fotograaf ontwikkeld en als persoon verrijkt. Daarom wil hij met zijn projecten iets betekenen voor de Indische gemeenschap. Te bestellen bij de

auteur/fotograaf via de website: http://www.hoezoindo.nl.       Prijs: € 35,00 plus portokosten    € 5,57 (Ned.). Tevens verkrijgbaar bij Van Stockum.

De brandende kampongs van generaal Spoor – Rémy Limpach. Het officiële Nederlands standpunt sinds 1969 is dat er in het voormalige Nederlands-Indië –

met uitzondering van inlichtingen-secties en de commando’s van Kapitein Westerling – slechts incidenteel excessen hebben plaatsgevonden. In  dit baan-brekende boek bewijst de auteur onomstotelijk het tegenover-gestelde. Lange tijd gold dat het een betrekkelijk “schone oorlog” geweest was, totdat in 1969 geheel andere berichten naar buiten kwamen. Uit de studie van Rémy Limpach, gebaseerd op onderzoek in bronnen die historici ongemoeid lieten liggen, rijst een beeld op van een leger dat – onder bevel van Generaal Spoor – op grotere schaal dan gedacht, extreem geweld inzette. De woorden van Multatuli (1860) dat “een Javaans dorp ingenomen was” hetgeen betekende plat-gebrand, bleek 90 jaar na dato  

onverminderd actueel. Maar dit boek is meer dan het rechtzetten van een vertekende werkelijkheid. Het stemt tot nadenken. Advies-prijs: € 49,90. (verschijnt eind september).

Het sneeuwt op Bali – Kathryn Bonella. Voor criminelen op Bali betekent de zin “Het sneeuwt op Bali” dat nieuwe ladingen cocaïne het  paradijselijke  Bali deden uit- worden aangevoerd. Dit boek vertelt het ongelooflijke verhaal over de smokkel en de handel, die groeien tot een van ’s werelds belangrijkste narcotica-centra. De Australische journaliste Kathryn Bonella, auteur van het eerder verschenen boek “Hotel K”, kreeg toegang tot de belangrijkste spelers in deze ondergrondse wereld van drugs, waanzinnige orgies, ongekende extravagantie en... hun fascinatie voor het surfen. Dit boek geeft het prachtige eiland Bali een tweede gezicht. De onderwereld van Bali spat van de pagina’s. Dit boek is verplichte kost voor ieder die naar Indonesië en Bali reist. Advies-prijs: € 19,95.

Poirrié’s perikelen – Jack Poirrié. Al meer dan 40 jaar is Jack Poirrié (Batoeradja 1926) cartoonist en columnist voor het Indische maandblad Moesson. Dit boek is een bloemlezing van zijn cartoons en columns. Geboren   op Zuid-Sumatra is hij in zijn kindertijd zo’n 13 keer verhuisd en ging hij twee keer mee op verlof met zijn ouders. Hij kende een     typisch Indische jeugd met katapults,  kedongdongs  en  de Keystone Cops. Was tijdens de Japanse bezetting krijgsgevangen en daarna weer als KNIL soldaat aan de bovenloop van de Kommering in actie te komen. Dan, zoals de meesten, het definitieve vaarwel van de geboortegrond en voorgoed naar Nederland. Adviesprijs: € 20,00.

Mutiara – G. Bernardus, S. Pessireron & K. Lopulalan. Een informatief boek over parels van Moluks Erfgoed in de Utrechtse Vechtstreek. Met ontroerende verhalen, grappige anekdotes, mooie foto’s. Van uw Molukse buren,  vrienden,  klasgenoten of muziek- en sportmaatjes. Over heimwee naar het oude dorp en de familie die op de eilanden achterbleven. Verhalen over de tweede generatie, vriendschap-pen, pijn, hoop en de toekomst. Kinderen en kleinkinderen krijgen, opgroeien en ouder worden in Stichtse Vecht. Ook Nederlandse dorpsgenoten en ondernemers komen in dit boek aan het woord. Misschien bent u er wel één van. Adviesprijs: € 25,00.

Verloren in het Paradijs – Mitchell Zuckoff. Nederlands Nieuw Guinea, 1945. Wat een pleziervlucht van een groep Amerikaanse militairen over een paradijselijke vallei had moeten worden, loopt uit op een drama.

 Het vliegtuig stort neer in de onherbergzame jungle. De drie overlevenden, waaronder één vrouwelijke officier,  moeten zien te overleven temidden van een vijandig gebied met kannibalen. Alles wordt in het werk gesteld om de drie te redden en een toevallig op het eiland aanwezige groep parachutisten probeert hen  tijdig te bereiken. Adviesprijs: € 19,95.      

Gerechten uit Indonesië, ge-lardeerd met vertellingen – Hoessein W. Djajadiningrat. Dit is geen gewoon kookboek. Het is een verhaal over de rol van voedsel en koken in het leven van

de auteur, zowel vroeger thuis in Indonesië als nu in Nederland. De recepten zxijn gelardeerd met vertellingen, zowel uit de Solose Hofkeuken als uit andere streken in Indonesië. Iedere ceremonie of festiviteit in Indonesië heeft zijn eigen bijzondere voedselrituelen. De auteur heeft de maaltijden geplaatst binnen de culturele context van het verleden en toch tevens naar de moderne tijd gebracht. Hierdoor komen Oost en West elkaar in de keuken tegen. Het boek is geïllustreerd met tekeningen van de schrijver. De vertellingen komen uit zijn eigen herinnering. Adviesprijs: € 19,90.

Persbericht, 5 oktober 2016 Nijmegen

De theatervoorstelling “Krijgers en Overheersers”.

Zaterdag  15 oktober Stadsschouwburg Nijmegen

De geschiedenis van MALUKU, uitgebeeld door de Molukse bewoners uit de wijk Hatert in Nijmegen.

Door het onafhankelijk worden van Indonesië hield het Koninklijk Nederlands Indisch Leger (KNIL) op met bestaan.  Aanvankelijk konden de soldaten van het KNIL kiezen tussen overstappen naar het Indonesische leger of als burgers terugkeren naar de Molukken.

Toen de Molukken zich echter onafhankelijk verklaarden van het nieuwe Indonesië werden beide opties onmogelijk.

Daarom werden de ruim 3.000 Molukse KNIL-militairen, als” tijdelijke oplossing”, naar Nederland gevaren.

 In eerste instantie werden zij ondergebracht in aparte woonoorden en zorgvuldig buiten de Nederlandse samenleving gehouden, een pijnlijke ervaring aangezien zij al sinds de 17e eeuw deel uit maken van de Nederlandse geschiedenis.

Inmiddels is de Molukse gemeenschap meer onderdeel van Nederland geworden.

Na bijna 40 jaar begeeft de Molukse zanggroep Tala Mena Siwa uit Nijmegen, zich op een nieuw terrein; de wereld van dans en theater. Haar roeping is enerzijds meer bekendheid geven aan - en anderzijds de overdracht van - de Molukse geschiedenis, traditie en cultuur. 

Op zondag 15 oktober verbeelden zij de geschiedenis van het Molukse volk in de theatervoorstelling “Krijgers en Overheersers”. Aan deze voorstelling doen 40 jongeren mee, waarvan de jongste pas 4 jaar is.

Ehe Haheri Molo Oekoe
De theatervoorstelling Krijgers en Overheersers met de kerngedachte “Ehe Haheri Molo Oekoe” (vertaling: vergeet de Molukken niet) is een ontroerend en indringend schouwspel dat bijdraagt tot een beter begrip van de Molukkers en hun tragische geschiedenis. Traditionele liederen, gitaarklanken en de ritmes van de tifa (trommel) ondersteunen de verschillende scenes waarmee de Molukse diaspora wordt verbeeld. Aan deze voorstelling doen 40 jongeren mee, waarvan de jongste pas 3 jaar is.

De presentatie van de avond is in handen van Bert Taihitu. In het voorprogramma brengt de, meer dan 30 personen tellende, culturele groep LimaDiti, Tanimbarese muziek- en dans. Foto’s van Thorgal Caesar en Peter Veerman.

Column:

Door Rolo E. Lapré   27 september 2016

Aan de vooravond van het bezoek van de Koning van Nederland en de Min. President van Nederland aan Indonesië, wat nieuwe handelsverdragen zou moeten opleveren, is de gekozen route door de Nederlandse Min. v. Buitenlandse Zaken Bert Koenders één om “Chapeau” te zeggen.

1) Eindelijk een Min.v.Buza die begrijpt waar het om gaat. Het historische gebeuren van een zwarte bladzijde van Nederland, wat al meer dan een halve eeuw onder het tapijt wordt geschoven door ’n Rechtstaat, geeft geen vertrouwen in de onderhandelingen.

Mijn toen weg gewuifde advies op het Rawagede verhaal, om dit niet door een NL.Ambasadeur te laten doen, is zo’n voorbeeld. De gevoelskwestie hiervan werd door de Nederlandse Regering onderschat.

2) Eén VVD kamerlid die NU dan roept : “Maar dan MOET Indonesië ook de bersiaptijd etc.etc.” heeft nog steeds niet in de gaten wat voor schade hij oproept in het BELANG van Nederland. Laat hij beginnen te denken dat andere Landen niets MOETEN.

Zijn wederkerigheid is niet meer van deze tijd en hij vergeet daarbij dat Indonesië zich al 4 generatie’s heeft kunnen ontwikkelen (scholing). Zij is een volwaardige gesprekspartner.

Wederom gebruikt hij “het oude SYSTEEM” door de aandacht van eigen zaken af te wentelen door naar de ander te wijzen. Is dit JUIST niet de lange arm van Nederland in Europa en in de wereld.? De vraag komt bij mij op hoe dit Kamerlid op deze plek is gekomen.?

Hij is zo geobserdeerd op het “eigen belang” en realiseert zich niet dat er juist strijd wordt gevoerd door dit soort opmerkingen.

het oude SYSTEEM

3) Het zou Nederland sieren, om als beste jongetje van de klas te willen zijn, als eerste de eigen historie te ERKENNEN en daarmee een goede toekomst te garanderen voor zij die na ons komen.

Immers de pijn/frustratie die is geleden wordt NU nog steeds doorgegeven aan de volgende generatie. Ook de Nederlandse militairen van die tijd zitten krampachtig hun geschiedenis te verbergen en lijden hier onder. Kies voor het beleid op lang termijn.

4) Het gaat om meer dan alleen een economisch belang. Het gaat juist om de verharding in het oude systeem eruit te halen, zodat er onderhandelingen kunnen plaats vinden die gebasseerd zijn op wederzijds respect en vertrouwen.

5) Als Rechtstaat Nederland, geeft U nog steeds geen RECHT (T.v.W.66) aan Uw eigen Nederlands Indische bevolkingsgroep. Het geharrewar en ingewikkeld maken via de media dat het een moeizaam verhaal is, doet afbreuk aan de saamhorigheid van het Nederlandse volk. Immers met onze nieuwe technologie weet U al lang wie ervoor in aanmerking komt en wie niet.!?

Laat het oude systeem van het handelsland los en breng dan ook nieuw elan in de welvaartsstaat Nederland van deze tijd.

Foto : De Tielman Brothers lieten op hun eigen bijna onnavolgbare wijze de Nederlanders kennismaken met de Rock & Roll.

Wat ik hier nu ga neerzetten zal mogelijk veel stof op doen waaien, het kan me echter niet veel schelen, ik ben van mening dat   ik na al die jaren van een zekere desinteresse voor de geschiedenis van ons Indische mensen, nu eindelijk eens spijkers met koppen moet slaan.

Daarbij stel ik in dit epistel niet wat men wel of niet moet doen, het is aan een ieder vrij om zijn mening en oordeel te geven en bovendien is het zo, dat men zelf moet weten hoe men hiermee om gaat vanuit het verleden als ook naar de toekomst toe.

Ik maak hierbij een belangrijk punt. Neem dit ter harte, zij die zich op een of andere manier aangesproken of ongemakkelijk, dan wel beledigd voelen; het is ABSOLUUT niet mijn bedoeling om ook maar iemand te kwetsen en anti-Nederlands ben ik helemaal niet. We moeten echter wel de feiten onder ogen zien en hoe ongemakkelijk ook, de gezichts-punten onder ogen zien om mijn verhaal onbeïnvloed te begrijpen. Onze aanwezigheid in dit land is al heel lang geen item meer om over te hebben, inmiddels hebben diverse generaties ons bloed vermengd en zijn de echte Indische mensen die hier nog met het gemengde bloed lopen veruit in de minderheid geraakt. Ik wil het weer hebben over onze muziek cultuur, de kijk vanuit    de Nederlandse kant en de werkelijkheid. Het heeft jaren geduurd alvorens men eindelijk interesse heeft in de muziek stijl die wij van uit Indonesië hierheen brachten in de begin jaren 50 met de grote stroom repatrianten vanuit het voormalige Nederlands Indië.

De geschiedenis heeft zijn beloop gehad en de vele treurzangen over het wel en wee, het recht en onrecht van ons Indische mensen is zo’n beetje verstomd naarmate de eerste en tweede, mogelijk ook nog derde generaties onze aarde hebben verlaten. Ik hoef niet      te memoreren aan de schade-loosstellingen die gewoon werden genegeerd. Ik meen dat ik dat epistel in dit onderwerp vermijd omdat het niets te maken heeft met wat ik hier ga vertellen.

Onze komst in dit land was er een van stilzwijgen, accepteren, de schouders eronder en opnieuw beginnen. De teleurstelling van  de ontvangst hier door onze vermeende broeders en zusters waarmee wij in Indië leefden waren geheel anders, ze kenden ons niet, accepteerden ons niet  en waren argwanend en afzijdig jegens ons. In dat kader moesten wij als Indische gemeenschap on hier een nieuw leven opbouwen, helemaal alleen en wat was er beter dan de contractpensions waar we ondanks alle ellende nog onszelf konden zijn. ( Het was ook een rustplaats om op adem te komen voor de moeilijke gang naar acceptatie buiten onze pension grenzen.)

In diezelfde pensions begonnen wij met de muziek, de muziek die wij al in Indië hadden en die ons hier ontbrak. Dus wat deden wij? We zochten middelen om onze muziekcultuur weer op gang te brengen en met de middelen die we hadden bouwden we een eigen muziek scene op, helemaal gestoeld op de ervaringen, de wijze van muziek maken en de gevoelens die ermee gemoeid zijn, van uit de situatie die daar in Indië beëindigd moest worden toen wij daar weg moesten.

In den beginne was er weinig meer dan muziek maken in eigen kring, de instrumenten waren in den beginne gebrekkig, we hadden niet meer de Gibsons, Fenders etc., die door de Amerikanen in de kolonie waren gebracht. We hadden niets meer, maar onze muzikale behoeftes maakten ons creatief. We bouwden zelf en zochten van alles op.

Al naar gelang de tijd vorderde waren we beter voorzien van apparatuur en mogelijkheden, velen van ons kregen werk en konden op die manier de schaarse instrumenten kopen, waarbij de muziek branche in die tijd gouden tijden beleefde. We kochten gewoon, als moesten wij droog brood eten, we hadden de verslaving uit Indië in ons en dat heette muziek, jawel rock and roll, en hierop kom ik terug. Toen ook buiten de pensions onze rock and roll belangstelling begon te krijgen van de Nederlanders waren onze mogelijkheden wat beter, mede door initiatiefnemers binnen onze kring die zalen begonnen te huren en de huis-fuifjes veranderden in kumpulans.

We traden buiten onze huisjes en pensions op en dat was de doorbraak van onze muziekcultuur die in den beginne gewoon rock and roll genoemd werd, ja, zelfs door de elite in de vorm van Willen Duys en Mies Bouwman zeer denigrerend apen muziek of apen rock genoemd werd.

Het gaf niet, we hadden die kortzichtige en ouderwetse mensen niet nodig we gingen onze eigen gang, In Europa begon de interesse te komen en velen van ons gingen de grenzen over waar de rock and roll die wij maakten wel werd gewaardeerd. Ik ga hier niet verder op in omdat we deze geschiedenis nu wel kennen. Inmiddels is de rock and roll in Nederland volledig tot bloei gekomen en op gegeven moment had men wel de interesse naar onze muziek, in die zin dat men zich ging afvragen hoe wij aan de stijl kwamen en het onver-mijdelijke gebeurde. Een of andere slimme mevrouw ging het bestuderen en schreef er een proefschrift over. Ze bedacht toen de naam indo rock, omdat ze    van mening was na grondige bestudering, dat het een soort mengelmoes was van Indonesisch inheemse muziek en westerse beïnvloeding. Welke werd er niet bij verteld.

De Tielman Brothers lieten op hun eigen bijna onnavolgbare wijze de Nederlanders kennismaken met de Rock & Roll.

Daarbij werd helemaal niet verder gekeken hoe de muziek hier in Nederland is gekomen en in plaats van wat grondiger te graven in onze geschiedenis werd net gedaan alsof wij hier in Nederland zijn begonnen met muziek maken.

Indo rock werd de benaming een in mijns inziens neo-koloniale beschouwing van iets wat wij al vanuit onze geboorte streken bezigden. Je kunt het accepteren als Indische Nederlander en vele deden dat ook maar, mede omdat de oudere generatie er weinig interesse voor hadden hoe het werd genoemd, het was niet zo belangrijk. Daar schuilt juist het venijn, men had het niet door dat het typisch weer de Nederlandse arrogantie ook hier onze voor-geschiedenis negeerde alsof er in Indonesië niets meer was dan palmbomen en houten hutjes en we bloot rondliepen en de westerse beschaving hier hebben opgedaan. Indo rock noemde men

het en het was HIER in Holland ontstaan. Jaren voor die benaming was er geen andere benaming voor dan rock and roll. Het gaat me niet om de benaming op zich, maar op de manier waarop men ons ook hier weer neerzet alsof wij alles in dit land hebben mogen leren en ervaren. Het werd vanuit een neo-koloniaal zicht punt benaderd. Men wilde gewoon niet verder kijken naar de situatie in de ex kolonie, men wilde daar geen waardering aan hechten en men beschouwde het als nooit geweest.

Ikzelf ga daar niet in mee en beschouw de benaming Indo rock als een typisch Nederlandse arrogante benadering van onze muziek cultuur die wij al in de voormalige kolonie hadden ontwikkeld, lang voordat wij hier kwamen.

Ik heb begrip voor die indo’s die zich indo rocker noemen maar voor mij is dat een benaming die riekt naar neokoloniale arrogantie jegens ons. Weer een vorm van negeren en kleineren van wat eens een ver vooruitstrevende en welvarende samenleving was, de Nederlandse kolonie waar men door Amerikaanse invloed verder was met het fenomeen rock and roll en moderne muziek dan men hier ooit was geweest voor onze komst. DAT beste mensen doet mij de benaming indo rock persoonlijk boos maken en ik ben niet de enige. Ik heb Andy Tielman in de Rockin’ Ramona reportage het ook horen zeggen, Indo rock bestaat niet; het is door de Hollanders zo genoemd

Ja, en met wat voor achtergrond, voor mij bestaat het nog steeds niet, ik weet niet hoe U als indo muzikant er nu over denkt. Ik zou het een benaming geven American 50/60 rock and roll, DAT is wat het moet zijn. Maar wie ben ik om het nu nog een naam te geven. 

De lekkerste Babi Pangang maak je zelf. Maar ook de saus is niet zo moeilijk als u zult denken. Veel mensen deinzen een beetje terug voor het zelf maken van Indonesische sauzen, maar moeilijk is het toch echt niet. Hier recepten waarmee u echt voor de dag kunt komen.

Babi Pangang ingrediënten:

1 kilo buikspek aan één stuk en met zwoerd, 4 tenen knoflook uit de knijper, 1,5 tl. djahé, 1 tl. zout, 1/2 tl. zwarte peper, 1/2 tl. nootmuskaat, 1 tl. laos, 1 el. gula djawa (palmsuiker) of bruine suiker, 4 kemirinoten, scheutje cognac of vieux (niet meer dan een borrelglaasje) en een scheutje olie.

Bereiding:                           

 Kerf met een scherp mes het zwoerd van het spek in een ruitpatroon in. Meng alle ingrediënten met de cognac en   de olie tot een papje en wrijf het buikspek hiermee goed in. Laat afgedekt in de koelkast ca. een uur intrekken. Verwarm de oven voor op 250 graden. Plaats het buikspek met de zwoerdlaag naar boven in een ovenschaal, liefst op een verhoogd roostertje zodat het vlees niet in z’n eigen vocht komt te liggen. Plaats nu de schaal in de oven en breng de temperatuur terug naar 200 graden en rooster het in bijna 1,5 uur lekker gaar en knapperig. Draai het vlees elk half uur om. Gooi het vocht in de schaal niet weg, maar gebruik dit als basis voor uw saus. Doe de oven uit en houd het vlees er in warm (ovendeur even 1 minuut open om de ergste hitte eruit te laten ontsnappen).

Voor de Babi Pangangsaus:

het vocht van het vlees (bij geen of weinig vocht klein scheutje water in de schaal en maak het aanbaksel los met een houten spatel en meng dit goed), 3 sjalotten, 1 bouillonblokje,  1 rode peper (evt. zonder zaad en zaadlijsten), 1 tl. djahé, 2 tenen knoflook uit de knijper, 4 el. tomatenpuree, 2 el. gula djawa (palmsuiker) of bruine suiker, scheut sherry of Oosterse rijstwijn, 1 tl. oosterse vissaus, 1,5 el. ketjap manis.

Bereiding:                             

Maak de sjalotten schoon en snijd ze in stukken. Evenzo de rode peper. Doe deze met het vleesvocht, djahé, knoflook, gula djawa, sherry, en vissaus in de hakmolen van uw staafmixer en maal alles tot een mousse. Breng dit in een pannetje aan de kook en voeg de tomatenpuree, water, bouillonblokje en de ketjap toe   en laat dit ca. 2 minuten zachtjes doorpruttelen.

Serveren:                       

Snijd het buikspek in gelijke plakken en overgiet dit met een deel van de saus. Zet de rest van de saus op tafel.

Heerlijk bij witte rijst, sajoer en atjar.  Selamat makan. 

Rust rond het Indisch Monument opnieuw in gevaar Plannen ‘Internationaal Park’ ongewijzigd...

In het decembernummer van vorig jaar plaatsten wij een artikel rond de wilde plannen van de Haagse wethouder Revis voor een Inter-nationaal Park, die drie groen-gebieden (Scheveningse Bosjes, Waterpartij en het Westbroekpark) tot één groot groengebied zou moeten verbinden. Tal van organisaties kwamen hier heftig tegen in het geweer. Vanuit Milieu oogpunt was een dergelijke verbinding ongewenst. Vele om-wonenden protesteerden omdat voor deze plannen vele duizenden bomen zouden worden gekapt. Bij al deze protesten schaarde zich ook  de  Indische  gemeenschaponder leiding van NICC Magazine, Stichting Herdenking 15 augustus 1945 en de stichting 4en5mei.

De reden was onder andere omdat in het gehele plan met geen woord gerept werd over het Indisch Monument, dat midden in het gebied staat. Terecht werd gevreesd voor de permanente verstoring van de rust rondom het monument, omdat er vlak achter een brede betonweg zou komen  te liggen en vóór het monument zou een groot grasveld worden aangelegd, waar onder andere grote waterspelen zouden kunnen worden georganiseerd.

 Het 6 meter brede betonpad dat achter het Indisch Monument is gesitueerd

Indisch Monument

Een dergelijk plan zou betekenen dat het met de rust rondom het Indisch Monument voorgoed gedaan zou zijn. Zoals bekend worden dagelijks bloemen bij    het monument gelegd, op de uitdrukkelijke wens van een overledene met Indische roots. De Indische gemeenschap vroeg zich terecht af of dit nog wel doorgang kon vinden en zo ja, hoe dit te rijmen viel met het speelveld ervoor. Dit speelveld zou onder andere ook uitnodigend kunnen zijn om het rasterwerk dat de achtergrond van het Monument vormt, als klimrek te gaan gebruiken. Dit laatste is te verwachten, omdat kinderen geen of nauwelijks besef hebben van de sereniteit die rondom een dergelijk monument aanwezig behoort te zijn.

De protesten werden dermate hevig, dat de wethouder mede ook onder druk van de oppositie-partijen in de Haagse gemeente-raad, besloot om het plan in te trekken, hetgeen wij u in ons januarinummer van 2016 konden melden.

Brief aan een selectie van Hagenaars

Tot onze grote verbazing echter ontving de hoofdredacteur van NICC Magazine in de eerste week van september een brief van de Gemeente Den Haag. In deze brief meldt de Gemeente, dat zij een computer de opdracht hebben gegeven om verspreid over de stad adressen te kiezen, waarvan de bewoners uitgenodigd worden deel te nemen aan gespreks-rondes over de nieuwe groenzone, onder de naam: STADSLAB. De brief wekt verder de indruk van het plan van wethouder Revis onverminderd doorgang zal vinden en de bewoners alleen inspraak hebben over de uitvoering ervan.

Weliswaar wordt de indruk gewekt als worden de bewoners van Den Haag uitgenodigd om te bepalen of de drie afzonderlijke groen-gebieden nog wel aan alle wensen voldoen of dat er een aan-trekkelijker plan te verwezenlijken is. Wij vermoeden echter dat alle plannen gewoon al vastliggen en de bewoners alleen mogen meepraten over de uitvoering ervan. Een dergelijke procedure komt in het politieke landschap wel vaker voor.

Plannen  corresponderen met  die van de HTM

Een ander aspect van het plan voor een Internationaal Park is het feit dat langs de Scheveningseweg een grote hoeveelheid bomen gerooid zullen worden. Dit komt dan weer heel goed van pas bij de plannen van de HTM, die dit ook van plan is, maar dan om op dit traject de nieuwe bredere trams  in te kunnen zetten, waartegen eveneens heftig geprotesteerd is. U ziet, de puzzelstukjes vallen weer precies in elkaar, hetgeen ons vermoeden versterkt dat alles al vast ligt. Hierdoor wordt de inspraak gedegradeerd tot een wassen neus, een doekje voor het bloeden.

Geplande viaducten voor de B.M. Teldersweg t.h.v. het Monument

Strijdbijl

Wij vinden het getuigen van weinig respect voor de plek en de rust rondom het Indisch Monument. De Stichting “Behoud Scheveningse Bosjes, Waterpartij en Westbroekpark” zal het actiecomité weer leven inblazen en een coördinerende rol gaan spelen in de protesten, naast de publicaties in NICC Magazine. Gezien deze ontwikkelingen wordt het dus tijd om de strijdbijl weer op te graven. De redactie van NICC Magazine heeft de betrokken instellingen en organisaties die vorig jaar de regie van de protesten voerden, hierover ingelicht en we gaan gezamenlijk weer op de barricaden. Opnieuw vragen wij om ook uw steun in deze, daarom hieronder weer wat gegevens op een rijtje.

Dagelijks worden bloemen gelegd op en rond het Indisch Monument

Wilt u meer inzage in de plannen van wethouder Revis? Hier vindt u de LINK: http://stadslabgroen.nl/ Als u deze site bekijkt en u vergelijkt het met die via de LINK in het december 2015 nummer, zult u constateren dat de plannen exact dezelfde en dus ongewijzigd zijn. Duidelijk een teken dat de wethouder zijn plannen koste-wat-koste wil doordrukken. En dit ten nadele van het Indisch Monument.

Opnieuw wordt hierover in het gehele concept met geen woord gerept. Als bovendien in de zoekbalk op de website de naam Indisch Monument of Indië-Monument wordt ingetypt, komt de reactie: “dat de zoekterm geen overeenkomende resultaten heeft opgeleverd”.

Wij vragen ons dus eigenlijk af, of het Indisch Monument  nog wel een plaats heeft in de plannen, of dat de Gemeente van zins is het naar elders te verplaatsen.

De facebookpagina van Stichting “Behoud....” is nog steeds online en wordt nieuw leven ingeblazen: https://www.facebook.com/Behoud-Scheveningse-bosjes-Waterpartij-en-Westbroekpark-1687158608168937/?fref=nf

Of de petitie van destijds nog steeds ondertekend kan worden, of dat men een nieuwe petitie gaat

starten, kunt u via voorgaande facebookpagina te weten komen. Als de petitie nog ondertekend kan worden, dan in ieder geval hier de LINK: https://secure.avaaz.org/nl/petition/Wethouder_Revis_Behoud_van_de_Scheveningse_BosjesWaterpartijWestbroekpark/?pwHQYjb&pv=0

Wij van onze kant zullen u op de hoogte houden zo vaak als daartoe aanleiding is via ons weblog: http://indisch-centrum-denhaag.blogspot.com