De Indische kwestie door Albert van Prehn - Wiens belang is en was er gediend eigenlijk? Niet die van mijn ouders en hun nageslacht.

Beste mensen/ gemeenschap genoten.
Ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken en heb, wetende dat ik geen kans zou maken, een aanvraag ingediend aangaande de back pay regeling.
Ik heb de formulieren keurig ingevuld, alle bewijzen van internering van mijn vader ingediend met Japanse documenten waaruit zijn internering blijkt etc.
Kort daarop kreeg ik zoals te verwachten een afwijzing zonder meer omdat mijn vader niet meer in leven was na de bepaalde datum in augustus 2015.
Ik kon hiertegen in beroep gaan en dat heb ik ook gedaan waarbij mijn argumenten waren dat ik de regeling niet kan accepteren in de hoedanigheid waarop hij tot stand is gekomen.
Aangaande de motivering werd ook van mij gevraagd om argumentatie en dat kon middels een bezoek aan het kantoor van de SVB of middels een telefonisch onderhoud.
Ik koos voor het laatste en ik kreeg een behandelaar aan de lijn waarmee ik een min of meer pittige discussie had.
In het kort de strekking van het verhaal en mijn interpretatie ervan.
Wat betreft de claim die is afgewezen blijft men bij het standpunt dat mijn aanspraak geen geldigheid had om redenen dat mijn vader niet meer in leven is en ook niet is overleden na de 15e augustus 2015. 

Mijn argumenten dat het een door mij nooit geaccepteerde overeenkomst kan zijn vanwege de smerige wijze die de overeenkomst tot stand heeft doen komen en het feit dat het I.P. niet de autoriteit is die de hele Indische gemeenschap vertegenwoordigd - dus totaal geen bevoegdheid heeft namen de Nederlandse Indische gemeenschap te handelen met een populatie van 2 miljoen, kan ook nog voor de rechter worden gesleept en wegens misbruik van de naam Indische Gemeenschap - maar slechts een in het leven geroepen instantie van stromannen, die de regering moest helpen om de Indische aanspraken voor vergoedingen krachtens de naleving van de verantwoordelijkheden van de Nederlandse staat jegens zijn burgers in de overzeese gebieden, werd beantwoord met een opmerking die voor mij dermate schokkend is dat ik mijn zelfbeheersing verloor en niet voldoende uit mijn woorden kon komen.
Het argument was dat de rechter middels een rechtszaak tussen het I.P en de staat der Nederlanden de overeenkomst in zijn hoedanigheid geldig heeft verklaard in zijn uitspraak en dat daarom geen kans voor mij was om het achterstallige soldij van wijlen mijn vader als erfgenaam nog op te eisen. Ik kon ook geen aanspraak maken op de back pay regeling, zo werd mij ook door de behandelende ambtenaar medegedeeld.

Daarbij werd mij verteld dat de staat de Nederlanden in principe niet aansprakelijk kan worden gesteld voor de zaken die de toenmalige overzeese gebieden aangaan. Lees wat hier wordt gesteld, met andere woorden Nederland heeft niets te maken met de strijd van onze ouders om in naam van het Nederlandse gezag en onder plicht van hetzelfde gezag de kolonie te verdedigen tegen de japanners. In korte bewoordingen ze hadden helemaal geen oorlog hoeven te voeren en deden dat op eigen initiatief. Dus, mijn en uw voorouders of ouders, en ook de uwe beste lezer dezes, hebben op eigen initiatief gehandeld en alle voortkomende zaken die de oorlog heeft veroorzaakt is niet te verbinden met de Nederlandse Staat, de marine wel omdat dat onderdeel direct onder gezag van de staat der Nederlanden valt.
Hoe zo heeft NL Staat niets van met toenmalig Overzeese Gebieden? 

Wat het niet Koning Wilhelmina die Japan namens de Nederlandse regering vanuit London de oorlog verklaarde en geheel buiten de VN om, om haar bondgenoot Amerika te steunen? Deze oorlogsdaad van de Nederlandse Regering verandere het leven in het voormalige Indie´, Van de ene op de andere dag veranderde het leven van de Indische Onderdanen met een NL paspoort in een hel. Nog in geen twee dagen werd Het Voormalige Indie door het Japanse leger overlopen. De Indische burgers werden uit hun huizen gezet, afgevoerd naar de kampen( Binnen - en Buiten kampen). Bij de capitulatie van JAPAN, werden de Indische Burgers door de Indonesische bevolking nu als vijand beschouwt en Het Japanse leger deze in bescherming moest nemen, en later de bersiap.
Nederlandse Regering is de veroorzaker van de gevolgen en zal zijn verantwoordelijkheid moeten nemen, naast dat NL Regeringen voor de oorlogslachtoffers verschillende fondsen hiervoor heef gehad van : Marshalhulp 7 miljard, Verdrag Japan 5 miljard, en verdrag met Indonesie 0,7 miljard.
Daarbij, waarom komt men nu met de uitreiking van de medailles aan de nog overgebrleven molukse soldaten hier in dit land, nadat zij gewoon Jaren verzwegen waren, als de ned. staat niet aansprakelijk was, hoezo nu wel erkenning? Nu pas, terwijl de treinkaping toen werd afgedaan met een terroristen daad en uiteindelijk gewoon geliquideerd, zonder dat toen uitvoerig bij stilgestaan werd waarom deze kapers tot die actie zijn gekomen/ De hele nederlandse bevolking werd gewoon dom gehouden wat het voormalige Ned. Indie betreft.
Ik was even confuus en vroeg die behandelaar of het inderdaad zo is dat mijn en vele ouders voor nop hebben moeten lijden, in korte bewoordingen, Nederland is in principe niet verantwoordelijk voor wat daar in haar kolonie is gebeurd dus is niet aansprakelijk voor geleden schade, niet aansprakelijk voor achterstallige vergoedingen zoals soldij etc.
Waar was Nederland dan wel voor verantwoordelijk? Waarom werden na de capitulatie dan de politionele acties uitgevoerd? Immers het is toch niet iets wat Nederland aangaat zo denk ik dan met mijn eenvoudige brein.
Heeft mijn vader en ook mijn moeder voor niets de kolonie proberen te verdedigen en was het niet zo dat het toen wél een Nederlands over zeegebied is met aan het bewind ervan de koningin der Nederlanden en in wiens naam werd gestreden?
Waarom is er verdomme dan een oorlog gevoerd en waarom zijn de Indonesiërs dan 350 jaar onderdrukt en vernederd? Ja om de buit en meer niet blijkt nu.
Ik weet nu dat ik moet oppassen om niet anti blanda te worden zoals het bij sommige indo’s is, ik ben hier als Nederlands burger en wil ook al zodanig gerespecteerd worden en niet als nakomeling van mensen die alleen maar goed waren als gebruiksvoorwerp.
Uit het verhitte gesprek blijkt dus hoe men over ons denkt en ik ben van plan om de zaak van mijn vader en moeder in te dienen bij het Internationale hof voor de mensenrechten in den Haag.
Volgens mij kan eenieder een zaak aanhangig maken maar ik moet me wel gesteund voelen door inzage in feitelijkheden die ik niet ken omdat ik van de 2e generatie ben, dus als er personen zijn die mijn bericht lezen en juridisch op gebied van internationaal recht terzake kundig zijn dan zou ik graag de adviezen willen ontvangen.
Als ik een zaak indien op persoonlijke gronden moet ik beslagen ten ijs komen en mijn zaak zal tevens die van vele lotgenoten zijn.
Het I.P. en zijn leden die deze walgelijke overeenkomst hebben geaccepteerd op eigen initiatief en niet representatief zijn voor de hele Indische gemeenschap moeten zich schamen om hieraan meegewerkt te hebben. Van de 1100 gegadigden zijn inmiddels meer dan de helft voor die bepaalde datum in augustus 2015 overleden en van Rijn lacht weer in zijn vuistje, weer een kluitje in het riet een proces wat al JAREN aan de gang is. 

Wiens belang is en was er gediend eigenlijk? Niet die van mijn ouders en hun nageslacht.

Albert van Prehn
31 oktober 2017.

‘Waar begint de vrede? 
Die begint bij jou en bij mij!’

De jaarlijkse vredesweek is voorbij. Hoog tijd om stil te staan bij de betekenis van echte vrede. En waar die ook alweer begint.

Wenst U toegang tot ICM Indische Internetkrant - de Indische wereld - of de ontvangst van ICM Overzicht op uw persoonlijk mail?

Wordt daarom vandaag nog abonnee van ICM voor € 4 in de maand.

Hoe wordt U abonnee?

Heel simpel u gaat naar www.icm-onine.nl en daar klikt U op <INSCHRIJVEN>. De rest wijst zichzelf. De registratieprocedure is net als die op Facebook. Uw aanvraag wordt geverifieerd, daar ontvangt U van onze beheerders een akkoord. Onze registratie is aan strenge privacy-regels gebonden, daarom duurt de verificatie enkele minuten.

Bizar wat de Groningers moet overkomen, met respect. Nog bizarrer wordt het wat de Indiegangers is overkomen.

Onze Indiegangers met een Nederlands paspoort kwam na de overdracht van Indie op een glijbaan terecht. Deze 500.000 man/vrouw wisten niet wat hun overkwam, dat als speelbal werd gebruikt door Den Haag. In tegen stelling tot de Groningers werden de huizen, eigendommen en banktegoeden onteigend, dus berooid op een schoen en een slof kwamen ze in Nederland aan. Er viel niets meer te repareren aan hun huizen .

Nu komt het,  wat de onbetrouwbare overheid in petto had. Sloot met de republiek een deal, een discutabele deal, waar de Overheid akkoord ging dat 85 % werd kwijtgescholden. Deze Overheid had vervolgens de plicht om de gelden uit te delen aan de 341.000 die hun huizen en boedel zijn kwijt geraakt. Over deze deal vraagt de Overheid een bedrag van ruim 229 miljoen. Met welk recht had de Overheid om de bedragen kwijt te schelden?

ICM met stand aanwezig op de aanstaande 22, 23 en 24 juni op de Pasar Malam Leeuwarden van Stellar Events

ICM op Pasar Malam Leeuwarden 22, 23 en 24 juni.
Vergeet niet lans ICM stand te gaan. Zeker als U meer wilt weten hoe het nu er voor staat met het Traktaat van Wassenaar, voorts kan U nu het boek rapport uitbetalen traktaat van Wassenaar DRUK II bij ICM stand aanschaffen, U wordt dan tegelijk als deelnemer van ACTW66 ingeschreven.

Graag begroeten wij U op deze pasar malam.

Pasar Leeuwarden

Datum: 22, 23 en 24 juni 2018

Plaats: W.T.C. Expo

Heliconweg 52

8914 AT Leeuwarden

Openingstijden:

Vrijdag 22 juni 13 – 22.00 uur

Zaterdag 23 juni 13.00 – 22.00 uur

Zondag 24 juni 12.00 uur – 19.00 uur

Organisatie: Stichting Stellar

Email: info@stichtingstellar.nl

Website: www.stichtingstellar.nl

Stellar Events opnieuw in Leeuwarden!

 Op 22 t/m 24 juni organiseert Stichting Stellar Events de Pasar Malam Stellar in Leeuwarden. Vorig jaar 2017 werd deze Pasar na drie jaar weer georganiseerd en met succes! Enthousiast publiek maakte er toen drie dagen een feestje van. Dit jaar komen we weer terug met een mooi programma. Informatie volgt. 

Indische Nederlanders

Indonesisch of Indisch  ⟩  Indo

Indo   Indisch   Indonesisch   Indische Nederlanders

"Je bent Indisch? O, je bedoelt Indonesisch!" De meeste Indo’s zal deze opmerking bekend voorkomen. Indo’s, mensen van gemengd Nederlands-Indonesische komaf, vormen een van de grootste etnische minderheidsgroepen van ons land. Tussen 1945 en 1965 kwamen circa 200.000 Indo’s naar Nederland, omdat er geen plaats meer voor hen was in het postkoloniale Indonesië.
Toch blijken veel autochtone Nederlanders weinig te weten over Indo’s. In Nederland komen mensen vaak niet op het idee, dat iemand Indisch is. En als ze horen dat dat het geval is, zeggen ze vaak: "O, Indonesisch". Men weet vaak niet wat het verschil is tussen Indisch en Indonesisch.

Indische Nederlanders, ook wel afgekort tot "Indisch" of "Indische", zijn Nederlanders afkomstig uit de voormalige Nederlandse kolonie: Nederlands-Indië, het huidige Indonesië. Nogal wat mensen vragen zich af wat eigenlijk het verschil is tussen Indischen en Indonesiërs. 'Halve' Indo's bestaan niet, je bent Indo of je bent het niet. Met een paar druppels Indisch bloed, is men al 'Indo' dat weer kort is voor Indo-Europeaan.

Het woord Indo-Europeaan werd vanaf de negentiende eeuw gebruikt. Het voorste deel Indo, is afgeleid van het Griekse Indoi dat Indië betekent en op zijn beurt weer afgeleid is van Indus. Indo-Europeanen zijn nazaten van Europeanen die in Indië woonden. Indo is dus niet afgeleid van Indonesië, deze term werd in 1850 door James Richardson verzonnen en vanaf 1900 in academische kringen buiten Nederland en door Indonesische nationalistische groeperingen gebruikt, voor die tijd komt het begrip Indo-Europeaan al voor in de literatuur. Voordat het begrip Indo-Europeaan zijn intrede deed werden ze, onder andere door de VOC, mestiezen genoemd. Dat was een verbastering van het Portugese begrip mestiço.

Betekenis ' Indonesisch '

¹ In⋅do⋅ne⋅sisch  (bijvoeglijk naamwoord)
  van, in, uit Indonesië

² In⋅do⋅ne⋅sisch  (het; o)
  in Indonesië gesproken taal

Betekenis ' Indisch '

Indische Nederlanders. Nederlanders afkomstig uit Nederlands-Indië (het huidige Indonesië) zowel Indo-Europeanen (Nederlanders van gemengde afkomst, afgekort tot Indo's) en Totok's (volbloed Nederlanders), en hun nazaten.

In⋅disch (bijvoeglijk naamwoord)
(Nederland) van, in, uit voormalig Nederlands-Indië

Indo

Indo (halfbloed): in het koloniaal verleden werd dit beschouwd als een ietwat aanstotelijke en te vermijden afkorting van Indo-Europeaan. Eigenlijk is een indo iemand van gemengd Europees en Aziatisch (maar ook Afrikaans) bloed. Thans allang geen scheldwoord meer. Jonge Indische Nederlanders gebruiken de term de laatste tijd zelfs meer en meer als geuzennaam, als uiting van trots over hun Indische identiteit. Indo werd al opgetekend in 1898.

"Bij de behandeling der Europeesche praktijk werd deze weer onderverdeeld in die bij de rasechte Hollanders, de vreemdelingen en de Indo’s, en elk dezer groepen nader besproken." (Nieuwe Rotterdamsche Courant, 29/04/1918)

"Maar bovendien – en dit is de tweede oorzaak – de inlander ziet in den Indo slechts den bastaard; de Indo is voor hem ‘anak soendal’, het voor den Indo meest grievende, want zijn moeder beleedigend, scheldwoord." (De Groene Amsterdammer, 07/01/1922)

"We praatten over de meest uiteenlopende onderwerpen, zonder omwegen, vaak snel en hard als een rechtse directe bij het boksen. Over God en geloof, over mensen, over opvoedkunde, over verschil en overeenkomst tussen Blanda’s en Indo’s, over onszelf en over onze opvattingen van zedelijkheid." (Vincent Mahieu, Tjies, 1958)

Indonesisch

We spreken over Indonesiërs als we het hebben over de oorspronkelijke bevolking, bijvoorbeeld Javanen, Sumatranen, Balinezen.

Indisch

Indische Nederlanders zijn Nederlanders van Nederlands-Indische afkomst.

Tot de Indische Nederlanders behoren niet alleen de 'mengelingen' oftewel de Indo-Europeanen, maar ook de volbloed Europeanen/Nederlanders (totoks) die in Nederlands-Indië zijn geboren of opgegroeid zijn in de Nederlands-Indische cultuur.

"Graag laten we u het echte Indonesië proeven. Reis mee en proef het zelf..."

Indo-Europeaan

De termen Indo, afkorting van Indo-Europeaan maar ook Indisch of Indische, voor Indische Nederlander worden gebruikt om mensen van Indo-Europese afkomst aan te duiden.

Ten tijde van het Nederlandse koloniale bewind in het huidige Indonesië werd de term Indo-Europeanen gebruikt om de nakomelingen uit relaties tussen blanke (Nederlandse/Europese) mannen en inlandse (Indonesische) en andere Aziatische vrouwen aan te duiden die deel uitmaakten van de Europese maatschappelijke laag van de Nederlands-Indische samenleving.
Omstreeks 1940 leefden naar schatting 170.000 tot 200.000 Indo-Europeanen in Nederlands-Indië. De huidige Indische Nederlanders (Indo-Europeanen) zijn hier grotendeels de nakomelingen van.

Een nog grotere groep met gemengd bloed is het aantal Indonesiërs met een Europese voorvader die in 1940 al was opgegaan in de Indonesische bevolking. Indonesische wetenschappers schatten dat een miljoen mensen in hun land ook Europese voorouders hebben.

Subsidieregeling Collectieve erkenning van Indisch en Moluks Nederland

Op dit moment is een subsidieregeling in voorbereiding op basis waarvan verenigingen en stichtingen tussen 2 juli 2018 en 31 augustus 2018 projectaanvragen kunnen indienen voor activiteiten die bijdragen aan de collectieve erkenning van Indisch en Moluks Nederland. Deze collectieve erkenning is bedoeld voor investeren in cultuur historisch erfgoed en het welzijn van genoemde gemeenschap in Nederland. De collectieve erkenning krijgt vorm in een zogenoemd structureel en een flexibel deel. Hieronder treft u informatie over het flexibele deel.

Collectieve erkenning Indisch en Moluks Nederland

Nederlands-Indië werd op 8 maart 1942 bezet door de Japanners. Zowel de inheemse bevolking als de Nederlandse burgers en militairen ondergingen een zware oorlogstijd. Na de Japanse overgave en tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd zijn vanaf 1945 ongeveer 300.000 personen naar Nederland getrokken. Het bestaan in Nederland viel deze mensen vaak niet gemakkelijk. Vanuit de Indische en Molukse gemeenschap in Nederland bleek er brede steun om te zoeken naar een passende wijze van een brede collectieve erkenning van hetgeen in voormalig Nederlands-Indië heeft plaatsgevonden, en wat de gemeenschap  daar en na aankomst in Nederland heeft moeten ondergaan.

Zelf bepalen wat nodig is voor collectieve erkenning

Er is een subsidieregeling in voorbereiding voor activiteiten die bijdragen aan de collectieve erkenning van Indisch en Moluks Nederland. De Indische en Molukse gemeenschap heeft zelf de inhoudelijke onderdelen benoemd die centraal staan in de collectieve erkenning.

Deze subsidieregeling richt zich op de onderdelen: scholing en educatie, culturele activiteiten en museale- en kennisfunctie. Niet in aanmerking voor subsidie komen activiteiten op het gebied van herdenken, contextgebonden zorg of gebouwbeheer van de Sophiahof. Contextgebonden zorg is zorg die uitgaat van een cultuursensitieve benadering en waarbij   rekening gehouden wordt met  persoonlijke oorlogs- en geweldservaringen.  Dergelijke activiteiten van de collectieve erkenning  worden op een andere wijze gefinancierd.  

Uitgangspunt van deze regeling is dat het aan de Indische en Molukse gemeenschap zelf is om te bepalen wat daarvoor nodig is. Niet de overheid beslist wat nodig is voor erkenning, maar de gemeenschap zelf.

Projectaanvraag indienen tussen 2 juli 2018 en 31 augustus 2018

 Verenigingen of stichtingen kunnen tussen 2 juli 2018 en 31 augustus 2018 projectaanvragen indienen.  De overheid beoordeelt of de aanvragen  compleet zijn. In de aanvraag moet worden omschreven op welke wijze het project bijdraagt aan de collectieve erkenning van Indisch en Moluks Nederland. Aanvragen worden op volgorde van binnenkomst in behandeling genomen. Subsidies worden toegekend tot het plafond van € 500.000 per jaar is bereikt.

Voorwaarden subsidieregeling

Voor de subsidieregeling Collectieve erkenning gelden onder meer de volgende voorwaarden:

• Alleen een rechtspersoon (vereniging of stichting) kan een aanvraag indienen.
• Een rechtspersoon mag 1 aanvraag indienen. Na afloop van het project is het mogelijk om een nieuwe aanvraag in te dienen
• Alleen rechtspersonen die niet meer dan € 200.000 aan overheidssubsidie tijdens een periode van 3 kalenderjaren hebben ontvangen, komen in aanmerking voor subsidie. Dat is inclusief de aangevraagde subsidie.
• Voor het project mag tussen de € 5.000 en € 25.000 per jaar worden aangevraagd.
• Het project mag maximaal 3 jaar duren
• De start van de activiteiten van het project moet liggen na de datum van het indienen van de complete aanvraag.

Overige voorwaarden zijn te vinden in de kaderregeling subsidies OCW, SZW en VWS.

Publicatie definitieve subsidieregeling

Uiterlijk medio juni 2018 wordt de definitieve regeling gepubliceerd op de website van Dienst Uitvoering Subsidies aan Instellingen (DUS-I). Daar vindt u ook de voorwaarden die gesteld worden aan een complete aanvraag en begroting.

In juni zal er een e-mailadres voor vragen worden opengesteld.

Een aanvraag indienen kan van 2 juli tot en met 31 augustus 2018. Begin 2019 volgt een nieuwe aanvraagronde.

Voorlichtingsbijeenkomst

Op 14 juni van 1400-1600u is er een voorlichtingsbijeenkomst in de Sophiahof te Den Haag.

Documenten

Kamerbrief over collectieve erkenning Nederlands-Indische gemeenschap

Kamerstuk: Kamerbrief | 11-08-2017

Amerindos | Amerindo’s 1. Een gevolg van de Indische diaspora

Humphrey de la Croix

Diaspora: “Het woord diaspora, in het Oud-Grieks (verstrooiing, uitzaaiing), geeft de grootschalige verstrooiing of verspreiding van een volk over verschillende delen van de wereld aan. Vaak wordt hierbij specifiek aan die van de Joden gedacht, en aanvankelijk, en lange tijd daarna, is dit ook de enige betekenis van het woord geweest.” 1)

Zo kunnen we ook spreken van een Indische diaspora. Het vertrek van Indische Nederlanders na 1945 uit Indonesië was niet voor iedereen een repatriëring, naar het vaderland Nederland. Veel Indo’s kozen voor een vestiging in met name de Verenigde Staten of Australië, maar ook in Canada, Nieuw-Zeeland en Brazilië.

Indische Nederlanders naar Amerika: een tweede emigratie
Uit onderzoek komt naar voren dat emigratie vaak voortkomt uit onvrede met het land waar men dan woonachtig is. Er zijn dan nog wel een concrete stimulans en specifieke wensen en doelen nodig voordat het echt tot verhuizing naar een ander land komt. In het geval van de (latere) Amerindo’s was sprake van eerst een gedwongen vertrek uit een steeds vijandiger wordend Indonesië naar Nederland en vervolgens een onvrede met het wonen in Nederland. Opmerkelijk was dat het klimaat in Nederland vaak werd genoemd als een pushfactor. Indischen noemden vooral het gebrek aan vertrouwen in de economische omstandigheden een reden elders een bestaan op te bouwen. Vooral de jaren vijftig kenden langdurige schaarste, gebrek aan woningen en de stroeve aansluiting op de Nederlandse arbeidsmarkt. Veel Indischen moesten een trede lager beginnen dan wat ze in Indië/Indonesië gewend waren geweest. Nederland was vergeleken met Indonesië erg klein in de ogen van de nieuwkomers. Het dicht bij elkaar wonen, vervelende sociale controle en vele bureaucratische regels, maakten dat menig Indo Nederland een bekrompen samenleving vonden. In de loop van de tijd, vanaf de jaren zestig, namen kansen toe en steeg de welvaart spectaculair. De mindere gevoelens voor de Nederlandse leefomgeving namen toen ook navenant af. Dat is ook te zien in de verminderde emigratie.2)

De Verenigde Staten: moeilijk binnenkomen
Ongeveer 25.000 Indische Nederlanders vertrokken er tussen 1950 en 1965 naar de VS. Rond 1950 zag het daar totaal niet naar uit. De Amerikaanse eisen voor personen afkomstig uit Aziatische landen waren nogal strikt. Je moest in staat zijn minstens 75% Europese voorouders in jouw stamboom te kunnen laten zien. Het Amerikaanse immigratiebeleid kende een sterke ambivalentie. Enerzijds de xenofobe onderstroom jegens de Aziatische vreemdeling en aan de andere kant de ideologie de waarden van het vrije westen met kracht te verdedigen. Deze laatste won het ten slotte.3) Aangepaste of nieuwe wetgeving (Refugee Relief Act uit 1953) was niet zozeer de uitkomst van Nederlandse diplomatieke en politieke onderhandelingen om meer personen uit Nederland toe te laten. Nota bene de watersnoodramp van 1953 in Zuidwest-Nederland had het initiatief tot wetgeving versneld. Rampslachtoffers werd de kans geboden zich te vestigen in de VS. De wet uit 1960 stelde als belangrijke voorwaarde dat de betrokken migrant hun woonplaats in Indonesië vanaf 1 januari 1949 verloren hadden en op 1 september 1958 in Nederland woonden. 4) De toelating van Nederlanders van gemengden bloede was echter nog niet echt geregeld in 1953. De Amerikanen hadden het liefst dat de immigrant minstens 50% Europees bloed had. Maar binnen enkele jaren versoepelde dit en werd het begrip etnisch van Nederlandse afkomst van toepassing op Indische Nederlanders. Hoewel de uit Indonesië komende immigranten bij aanmelding een flinke screening zouden ondergaan, was de weg geopend. Ook moest een immigrant een affidavit of support hebben, een garantverklaring door natuurlijke personen of daartoe erkende instellingen (voluntary agencies) zoals de Church world Service of de International Social service. De meeste Indische immigranten hebben een daadwerkelijk beroep gedaan op die instellingen.

Vanaf 1957 werd de weg voor Indische immigranten geopend dankzij de inspanningen van senator Walter. De betreffende wetten waren achtereenvolgens de Pastore-Walter Act uit 1958 en de Pastore-Walter Act II uit 1960. Het kwam er eigenlijk op neer dat Indische Nederlanders als vluchtelingen en displaced persons de VS binnen konden. In 1958 konden daardoor ongeveer 10.000 personen uit Indonesië zich vestigen. Door verlenging van de wettelijke termijn kon een ongeveer even groot aantal per medio 1960 naar Amerika gaan. Tot 1965 zouden er tussen 20.000 en 30.000 Indische Nederlanders zijn “door-emigreerd” naar de Nieuwe Wereld. In 1965 veranderde de wetgeving ingrijpend door loslaten van het nationaliteitsprincipe. Uit welk land je kwam, deed er niet meer toe. De stroom van Indische immigranten had toen al 3-4 jaar eerder zijn top al bereikt.5)

http://www.indischhistorisch.nl/wp-content/uploads/2013/04/amerindo_visa-300x240.jpg 300w, http://www.indischhistorisch.nl/wp-content/uploads/2013/04/amerindo_visa-374x300.jpg 374w" sizes="(max-width: 625px) 100vw, 625px" />

Indische immigranten ontvangen hun visa: resultaat van de Pastore-Walter Act
Bron: foto-archief Nederlandse Emigratiedienst, Den Haag

Inburgering
De Indische migranten moesten de spreekwoordelijke onbegrensde mogelijkheden van het land zelf herkennen en aangrijpen. De Amerikaanse samenleving bood die gelegenheid volop. Natuurlijk had men gewoon ook te maken met de normale problemen die een immigrant heeft. Het gaat dan over het na binnenkomst vinden van passend werk, aanleren van het Engels, andere gebruiken, gebrek aan vrienden, kennissen en een uitgebreid netwerk, de opvattingen over gezagsverhoudingen (burger-overheid, ouders-kinderen, burgers-instellingen) en de afwezigheid van sociale zekerheid bij arbeidsongeschiktheid en werkloosheid. Na die gebruikelijke aanpassingsproblemen slaagden de Indische Nederlanders er in zich te handhaven en mee te gaan in de dynamiek van de Amerikaanse samenleving. Gemiddeld binnen vijf jaar bereikten ze dezelfde sociaal-economische status als Amerikanen in vergelijkbare situaties. Dat hield in een goede werkkring, bezit van een eigen huis, een uitgebreid netwerk van vrienden, kennissen en zakelijke contacten, deelname in kerkelijk en verenigingsleven.6) In enquêtes gaf meer dan de helft van de Indische migranten meteen aan Amerikaans staatsburger te willen worden. De mentaliteit van inspanning, zelf je succes bepalen als selfmade man, minder regeltjes, het gevoel van vrijheid, de ruimte van het land en het aantrekkelijke klimaat gaven daarbij de doorslag. De vraag is ten slotte of de Indische Amerikanen hebben stilgestaan bij het geinstitutionaliseerde racisme in het land. Een aspect wat hen automatisch tot nadenken had moeten leiden. Maar in het algemeen waren de reacties dat men als individu of gezin niet te maken heeft gehad met ondervonden racisme. Een verklaring zou kunnen zijn dat de Indische gemeenschap klein was, verspreid over een groot gebied, dus niet samenklonterde in aparte wijken en niet erg georganiseerd was. De Indo’s in Californië waardeerden in het bijzonder de meerkleurigheid van de staat, waarin ze zich erg thuis voelden. Niet toevallig dat meer dan tweederde van de Indische immigranten en hun nazaten daar woont. Het merendeel van de Amerindo’s geeft aan niet ooit gediscrimineerd te zijn.7)

Transnationaliteit
De eerste generatie hield de contacten met Indonesië of Nederland nog goed bij. Dit verschijnsel waarbij de inburgering in het land van aankomst nog intensief bezig is en er tegelijkertijd sterke banden blijven met het land van herkomst, heet transnationalisme.8) Je hebt als het ware twee “thuis-en”. Vooral briefwisselingen, spaarzamer destijds telefoongesprekken of nog minder: telegrammen, hielden het contact in stand. Per generatie nam dit snel af; de jongste generatie heeft niet eens meer een directe band met het land van hun ouders of dat van opa en oma. Mooi voorbeeld van transnationalisme vinden we terug in het verhaal van Tjalie Robinson toen hij zich in 1962 in de VS vestigde. Zijn vrouw Lilian Ducelle was al in het voorjaar met de kinderen aangekomen. Tjalie had tal van ideeën en ging als ondernemer aan de slag. Hij wilde Indischen in de VS warm maken voor zijn Indo Enterprises Inc. Ook wierp hij zich op als een, zoals Wim Willems het noemt, cultuurmakelaar van het Indische door een Indo Community Center (de ‘Soos’) in Pasadena op te richten. De uitgave van The American Tong Tong was vanzelfsprekend.9) Al die activiteiten weerhielden Tjalie er niet van te blijven in Nederland te blijven fungeren als de godfather van het eigen Indische Nederlandse gedachtegoed in Nederland. Hij was nog hoofdredacteur van het tijdschrift Tong Tong. Wim Willems zegt met nadruk dat Tjalie ook als ingezetene van de VS zich niet tot dat land alléén bekende. Hij bleef kind van Oost en West; was Nederlander, Indo en Amerikaan (in wording) tegelijk. Hij verbleef letterlijk en figuurlijk in meerdere landen en culturen. Zo opende hij jaarlijks de Pasar Malam in Den Haag. Intensieve correspondentie met vrienden en kennissen was er in de vorm van zijn reisbrieven. In 1965 bracht hij een bezoek aan Indonesië; de reis had deels het karakter van een sentimental journey. Maar misschien méér nog zocht hij uit wat Indonesië voor hem, als Indo in diaspora, betekende of ging betekenen.10) Uiteindelijk verliet Tjalie Robinson Amerika om zich weer in Nederland te vestigen. In de VS heeft hij geprobeerd te slagen als ondernemer, maar bleek daarvoor niet geschikt. Projecten als een handelsonderneming, de lancering van satesaus op de inheemse markt en de oprichting van een Indisch Huis slaagden niet.11) Tjalie was niet de enige migrant die het niet lukte door te gaan als ondernemer; in loondienst gaan bood meer zekerheid. In het algemeen slaagden de Indische immigranten erin een bestaan op te bouwen. Slechts een minderheid van de geëmigreerde Indische Nederlanders keerde terug. Hoeveel precies is niet bekend: bedenk dat het moeten terugkeren als genant werd ervaren, zodat de betrokkenen er niet gauw mee naar buiten kwamen.12)

Amerindo’s en hun identiteit: de laatste der Mohikanen?
http://www.indischhistorisch.nl/wp-content/uploads/2013/04/Indo_cowboykopie-300x200.jpg 300w" sizes="(max-width: 373px) 100vw, 373px" />Na de startproblemen waarmee iedere immigrant wel te maken heeft gehad, werden de Indischen langzaaam maar zeker American citizen. Nuancering hierin is echter nodig. Uit onderzoeken blijkt de eerste generatie zich niet te beschouwen als Amerikaan. Zij hebben nog het sterke besef van hun achtergrond en geschiedenis die in voormalig Nederlands-Indië en Nederland lag. De notie van Indische Nederlander te zijn was overheersend, ook al waren ze burger geworden van een nieuw, vreemd en door henzelf gekozen land. Die achtergrond was duidelijk zichtbaar in de woninginrichting, de eetcultuur niet te vergeten, de behouden contacten in Nederland en Indonesië en in de wens er eigen Indische waarden en normen op na te houden.13) Over de toekomst van de Indische identiteit wordt door Amerindo’s en onderzoekers verschillend gedacht. De eerste generatie ziet zich als de ‘laatste der Mohikanen’ en ziet dat bevestigd in de ontwikkeling van hun kinderen, kleinkinderen en alweer achterkleinkinderen. B.R. Rijkschroeff wijst hier op de geslaagde assimilatie (samensmelting) van de Indische bevolkingsgroep in de Amerikaanse. Carol Annink vindt echter dat nieuwe generaties altijd op enig moment gaan uitzoeken of herontdekken wat hun afkomst en culturele achtergrond (ook al weer) is.14) Dat ermee bezig blijven in opeenvolgende generaties is op zich al aan te merken als een continuiteit van een Indische (sub)cultuur of identiteit. Daarmee zouden ze overeenkomst vertonen met al lang in de VS gevestigde “nationaliteiten” als Ieren, Italianen, Russen en andere. Tekenend is in ieder geval dat Amerindo’s zelf al dergelijke initiatieven hebben genomen en omgezet hebben in georganiseerde activiteiten. Naast gebruik van oude en nieuwe media, zijn er Indische bijeenkomsten en bezoeken aan Nederland en Indonesië. Deze initiatieven om het Indisch erfgoed levend te houden in het Engelstalig gebied, hebben de naam The Indo Project gekregen. Veelzeggend en hoe serieus er in de VS met het onderwerp wordt omgegaan blijkt uit het onderwijs en onderzoek van de vermaarde University of California Berkeley over de Amerindo’s. Onder leiding van prof. dr. Jeroen Dewulf van het Department of Dutch Studies verdiepen studenten en onderzoekers zich in de geschiedenis van Indische Nederlanders. In het bijzonder gaat de aandacht uit naar de ontwikkeling van de Indische identiteit vanaf de vestiging in de VS.

Slot
Dit artikel is de start van een reeks publicaties op IndischHistorisch.nl in het kader van het speciale thema in 2011, de Amerindo’s. Naast op literatuur gebaseerde bijdragen zal zéker een aantal verschijnen met als bron de verhalen van die Amerindo’s zélf. Indien ter beschikking zullen we ook filmpjes en geluidsfragmenten plaatsen.

Noten
1)Wikipedia
2)B.R. Rijkschroeff, Een ervaring rijker. De Indische immigranten in de Verenigde Staten van Amerika, pp. 32-33.
3)Wim Willems, De uittocht uit Indië 1945-1995, pp. 254-256.
4)Idem, p. 256 en 258.
5)Idem, pp. 256-258. J.E. Ellemers en R.E.F. Vaillant, Indische Nederlanders en gerepatrieerden, pp. 130-131. Carol Annink, Orang Indo en Indonesian-Dutch, p. 153. Rijkschroeff, Een ervaring rijker, pp. 20-22.
6)Carol Annink, Orang Indo en Indonesian-Dutch, pp. 154-155 en Willems, De uittocht uit Indië, pp. 259-261.
7)Annink, Orang Indo en Indonesian-Dutch, p. 155. Rijkschroeff, Een ervaring rijker, pp. 90-93.
8)Humphrey de la Croix, Inge Dumpel, Ton van Naerssen, Karen Portier, Gelders blauw. Indisch leven in de provincie, pp. 53-59.
9)Wim Willems, Tjalie Robinson. Biografie van een Indo-schrijver, pp. 458-463.
10)Ibidem, pp. 469-475.
11)Ibidem, pp. 455-458.
12)Rijkschroeff, Een ervaring rijker, pp. 51-52.
13) Annink, Orang Indo en Indonesian-Dutch, pp. 156 en 158. Rijkschroeff, Een ervaring rijker, pp. 102-104. Willems, Tjalie Robinson. Biografie van een Indo-schrijver, pp. 461-466.
14) Annink, Orang Indo en Indonesian-Dutch, p. 156.
8. Rijkschroeff, Een ervaring rijker, pp. 106.

Informatie op het internet
AmerIndo. A Portal for the Dutch Eurasian Indo Community in the United States
The Indo Project
http://www.thejakartapost.com/news/2010/01/10/dutch-indonesians039-search-home.html
http://www.indisch3.nl/2010/02/02/american-dutch-indonesian/ http://www.latimesmagazine.com/2011/02/the-long-way-home.html
Tijdschrift de Indo
http://dutcheastindies.web.id/

Literatuur
Carol Annink, Orang Indo en Indonesian-Dutch: Indische Nederlanders in Indonesië en de Verenigde Staten van Amerika. In: Wim Willems en Leo Lucassen (red.), Het onbekende vaderland. De repatriëring van Indische Nederlanders (1946-1964), ’s Gravenhage 1994, pp. 147-159.
Annemarie Cottaar, Indisch leven in Nederland, Amsterdam 2006.
Humphrey de la Croix, Inge Dumpel, Ton van Naerssen, Karen Portier, Gelders blauw. Indisch leven in de provincie, Nijmegen 2007.
Jeroen Dewulf, Amerindo Country. De stem van de Nederlands-Indische gemeenschap in de Verenigde Staten; in: Biografie Bulletin (najaar 2010), pp. 21-28.
J.E. Ellemers en R.E.F. Vaillant, Indische Nederlanders en gerepatrieerden, Muiderberg 1985.
B.R. Rijkschroeff, Een ervaring rijker. De Indische immigranten in de Verenigde Staten van Amerika, Delft 1989.
Marleen de Vries, Indisch is een gevoel.De tweede en derde generatie Indische Nederlanders, Amsterdam 2009.
Wim Willems, De uittocht uit Indië 1945-1995, Amsterdam 2001.
Idem, Tjalie Robinson. Biografie van een Indo-schrijver, Amsterdam 2008.

ICM Editor F.Schwab sr.

Toevoeging hieraan is brochure uitgebracht door Min. BuZa met de titel "To forget of a promise for the Future"die beschrijft het proces van dekolonialisatie rond het sluiten van het verdrag traktaat van wassenaar tussen Nederland en Indonesie. Nederland was niet aangelegen onder de zwarte kabinetten Drees om haar 500.000 Indische Nederlanders toe te laten. Onder sancties van de VS werden in stappen uiteindelijk 341.000 toegelaten,  en de 159.000 die hun papieren hadden verloren werden niet toegelaten. Uit eerder verschenen artikel "Een gevolg van de Indische diasporal" van Humphrey de la Croix voelde VS zich meer verantwoordelijk dan de kabinettten Drees. De money-makers zijn toch weer hun onderdanen waarover de Nederlandse regeringen op een rij vet hebben verdiend vanuit de VS, JApan en Indonesie, om je te schamen ....... 

Tong Tong Fair terug in originele tent

De Tong Tong Fair die morgen begint op het Haagse Malieveld heeft zijn karakteristieke tent weer terug.

door Lieke Jongbloed

De afgelopen jaren was er vanwege brandveiligheid een andere tent. „Maar we zijn superblij want onze oude tent, met de punten en de prachtige blauwe hemel, is helemaal aangepast en voldoet nu aan de moderne eisen”, vertelt woordvoerster Florine Koning.

De hele plattegrond van de Tong Tong Fair is sowieso flink opgeschud, zo meldt de organisatie van het festival dat dit jaar voor de zestigste keer neerstrijkt.

Zo is de Studio Tong Tong voorzien van glas. „Mensen kunnen nu van buiten naar binnen kijken en zien dus meer van wat er zich allemaal afspeelt. Onder andere op deze manier willen we de bezoekers meer betrekken bij de culturele aspecten van de Tong Tong Fair”, geeft Koning aan. Uiteraard kent het festival veel standhouders die komen met allerlei lekkere hapjes en drankjes. Maar dit jaar is daar iets heel speciaals bij. „We hebben Ap Halen, uit Rotterdam, die Bir Pletok verkoopt. Dit is speciaal alchoholvrij gemberbier uit Batavia met een echte schuimkraag. Het is al een eeuw oud maar dit jaar voor het eerst op het festival.”

Jazz

Ook voor de jazzliefhebbers staan er bijzondere optredens in de planning zoals van Wouter Hamel. Maar ook de bekende chansonnier Sjors van der Pannen komt. Daarnaast worden tientallen artiesten ingevlogen. Er is tevens een eerbetoon aan de vorig jaar overleden Sandra Reemer. Onder anderen mode-ontwerper Addy van den Krommenacker vertelt over haar.

MARK RUTTE DE RECHTERS ZIJN KLAAR MET DE WIJZE BEHANDELING VAN DE INDISCHE DOSSIERS!

"Mark schamen moet je  met je collega's in de Tweede Kamer en met je ambtenaren om na 70 jaren tot de ontdekking te moeten komen dat er nog heel wat zaken niet zijn betaald,  en geregeld o.a. onze Indische oudjes die onder barre omstandigheden moeten leven in Indonesie , zijn wel onze families !

Ook de rechters anno 2018 zijn klaar met dit beschamend handelend van de regeringen op een rij. Los eerst je eigen Indische vluchtelingen probleem op. De rechters hebben beslist dat ze nu recht hebben om een AOR. Weer worden de uitvoerende werkzaamheden door de ambtenaren verzaakt zoals die resterende naar schatting 30.000 te informeren, en voor deze oudjes zorgbureautjes of nog beter haal ze terug naar Holland.  Net als het verdrag Tracktaat van Wassenaar waar 341.000 Indische burgers bewust niet werden geinformeerd, vervalt de Overheid weer in herhaling

De documentaire van onlangs op NPO II ons liet zien de  vreselijke beelden, en in deze documentaire  NL regering van oorlogsmisdaden veroordeeld, bizar, en nog bizarre om gelden onder  de gesloten verdragen dat bestemd is voor die 341.000 mensen uit het voormalige  Indie nooit aan deze doelgroep werd uit betaald, maar in eigen zak te hebben gestopt, is dat niet corruptie, of is Nederland nu ook al te scharen onder een bananenrepubliek.

 “Zorg dat de schuldigen die zo lang bewust dit onder het tapijt hebben geschoven 70 jaren lang en bewindslieden hebben misleid, worden berecht!

 Feestelijke installatie van de delegatie en de deelnemersraad ACTW66 (Tracktaat van Wassenaar.)

 Eindelijk is het zo ver de kogel is door de kerk. 

De 19e  jl, kwam voor het eerst de delegatie en de vers geselecteerde deelnemersraad bij elkaar, desondanks in maart 2015 het project ACTW66 van start ging.

Een samenwerking tussen NINES-Zuid, MM. Suistanaible en ICM.  Hierbij ICM de voortrekkersrol heeft zoals bij haar andere projecten achter de schermen,

De delegatie bestaat uit :

Peggy Lesquilier (advocaat), Jan Enoch (advocaat),  Deniz Mahender International Jurist Ov), Jan Hoogendoorn Senator ( Raad van State), Rob Andreas en Ferry Schwab sr.

Deelnemersraad uit :

 Renee van Kraft

  Magret Ayal
 Hans  & Yvonne vab\n Schayk

 Rudy & Trees Groenewald

 Ben & Ieneke Vink

 Bert Letwory

 Deniz Mahender

  Ton Meijer

(passief lid) 

Don   Gabriel
 Ivo . Nieuw zeeland P Lic
Julius Stemmerik
 Peter Vermanen 

De inschrijving voor de deelnemersraad loopt nog steeds. Maximaal aantal is 25 leden. 

De installatie werd feestelijk gevierd, met uiteraard snacks, makanan, en voor de diegenen die werden wilden feesten konden in hetzelfde gebouw naar de Koempoelan.

Wordt vervolgd.

Steun ACTW66 ! 

Uw donatie  kan U storten op Rabo rekening NL41 RABO 03977255 07   ten name van F.Schwab / ICM Online onder vermelding van donatie Traktaat van Wassenaar.Tevens kan u zich inschrijven als deelnemer van ACTW66 op onze site www.icm-online.nl

Indische zaak - Het Traktaat van Wassenaar 1966 

Hier Onderteken petitie   < of >    Kijken wie er getekend hebben

< of >   Laatste Updates  In het Engels hier

Schrijf U vandaag nog in 

Ook kunt het inschrijfformulier aanvragen info@icm-online.nl 

U bent € 50 verschuldigd als deelnemer ACTW66, en U heeft 1 jaar gratis een ICM Abonnement en toegang tot ons Video-kanaal, het  enige Indisch Kanaal ! 

Feestelijke installatie van de delegatie en de deelnemersraad ACTW66 (Tracktaat van Wassenaar.

 Eindelijk is het zo ver de kogel is door de kerk. 

De 19e  jl, kwam voor het eerst de delegatie en de vers geselecteerde deelnemersraad bij elkaar, desondanks in maart 2015 het project ACTW66 van start ging.

Een samenwerking tussen NINES-Zuid, MM. Suistanaible en ICM.  Hierbij ICM de voortrekkersrol heeft zoals bij haar andere projecten achter de schermen,

De delegatie bestaat uit :

Peggy Lesquilier (advocaat), Jan Enoch (advocaat),  Deniz Mahender International Jurist Ov), Jan Hoogendoorn Senator ( Raad van State), Rob Andreas en Ferry Schwab sr.

Deelnemersraad uit :

 Renee van Kraft

  Magret Ayal
 Hans  & Yvonne vab\n Schayk

 Rudy & Trees Groenewald

 Ben & Ieneke Vink

 Bert Letwory

 Deniz Mahender

  Ton Meijer

(passief lid) 

Don   Gabriel
 Ivo . Nieuw zeeland P Lic
Julius Stemmerik
 Peter Vermanen 

De inschrijving voor de deelnemersraad loopt nog steeds. Maximaal aantal is 25 leden. 

De installatie werd feestelijk gevierd, met uiteraard snacks, makanan, en voor de diegenen die werden wilden feesten konden in hetzelfde gebouw naar de Koempoelan.

Wordt vervolgd.