Terug naar Groningen met oma Martinah
Jacques Klöters vroeg een keer waar je op dit moment het liefst zou willen zijn.
Gelijk flitste er een herinnering door me heen: winkelen in Groningen, samen met oma Martinah.
Vanuit de Surinamestraat in de West-Indische buurt (vlak bij het Van Starkenborghkanaal) met de stadsbus naar de binnenstad. De grijze kleur van de busvloer, het stippeltjespatroon van de zittingen en, in mijn ogen als Harlingse, de altijd chagrijnige Groningse medereizigers. Ze droegen altijd donkere kleding en hadden een stevig permanentje. Degelijk misschien? En dat in een studentenstad!
Maar oma nam haar kleinkinderen op sleeptouw. De markt over, de V&D in, en de HEMA niet te vergeten voor de rookworst, de eau de cologne en de Jamin. De toko werd natuurlijk ook aangedaan voor beras (rijst), tepung (meel), taugé, pisang (banaan), kroepoek, emping, katjang (pinda’s) en jamu (kruidendrankjes).
De terugreis werd gelopen; een heel eind voor volwassen benen, en voor een kind al helemaal. Hoe dan ook, oma liep als een moederkloek voorop en wij, de kleinkinderen, volgden als kuikentjes.
Ik zie haar nog zo voor me: hoofddoekje om, lichtbruine lange jas, naadkousen (niemand droeg ze meer, maar oma had ze!), bruine schoenen met een hakje en haar twee rolkoffers in rood en blauw Schotse ruit in haar handen. Haar blik was speurend gericht op het trottoir.
“Awaaaaassss! Tai anjing!” riep ze dan, en iedereen schrok direct op: hondenpoepalarm!
Steevast werd de onderneming onderbroken met een bezoek aan een cafetaria waar een aquarium in stond en een grote, met rode skai beklede bank. Het zal vast een normaal formaat bank zijn geweest, maar in mijn kinderogen was hij enorm. Het rook er altijd naar vette frituur, opgewarmde koffie en sigarettenrook. Het grote raam aan de straatzijde was versierd met enorme vitrage in 'broekvorm'.
We kregen dan een kroketje en wat te drinken: een glas karnemelk of, net als oma, teh susu.
De uitbaters kenden oma goed; ze werd altijd amicaal begroet. Aan ons werd gevraagd wat we wilden hebben, maar oma kreeg zonder te bestellen haar thee met melk — precies zoals zij het lekker vond — en haar kroketjes. Daarna vervolgden we onze weg naar de Surinamestraat.
Het zal een grappig gezicht zijn geweest: een klein Javaans vrouwtje van nog geen 1 meter 55 lang, met haar kleinkinderen in ganzenpas achter haar aan
.
Tja, omaatje.
“Cafetaria Indië heette die zaak," zei pa gisteren tegen me. Dat was volgens hem de enige cafetaria met een aquarium. Geen idee of de naam inderdaad 'Indië' was, maar ik vind het in ieder geval passend klinken.
Kunnen we even terug?
Opmerkingen