Op de oude klassefoto's uit Makassar en Surabaya waar ik in de jaren veertig en vijftig de lagere en middelbare school bezocht staan altijd twee of drie witte jongens en meisjes tussen de 20 à 30 donkerder leerlingen.
Eén van die kaaskoppen was ik.
Alhoewel geboren en getogen in Indië had ik de pech dat mijn beide ouders uit Utrecht kwamen en zo blank waren als blank maar kon zijn.
Ik dus ook. Ik zeg dat ik pech had omdat je als blank jongetje op de scholen in Indonesië behoorde tot een kleine minderheid.
Je was ook grover gebouwd en bewoog wat onhandiger dan je vriendjes die de bof hadden een scheut Indonesische genen in hun mix te hebben.
Ik was veertien toen we in 1953 naar Holland moesten, maar een echte Nederlander ben ik nooit geworden, al heb ik uiterlijk alles mee om gewoon op te gaan in deze maatschappij.
Maar in mijn hart hoor ik hier niet thuis, ik voel me geen Hollander.
Ben ik dus toch Indisch?
Ik zou het graag van mezelf willen zeggen en heb het ook wel eens gedaan. Maar geregeld word ik op de vingers getikt: dat woord is voorbestemd voor de echte Indo's.
Is er niet een naam voor mensen zoals wij, vroeg ik eens aan Rudy Kousbroek, belanda's die opgegroeid zijn in de tropen en net zoveel heimwee hebben naar hun geboorteland als de Indo's?
Mestiezen, opperde hij, maar dat heeft voor mij een wat te Mexicaanse klank en bleek bij nader onderzoek ook niet te kloppen.
Nederlands-Indisch noem ik mezelf tegenwoordig wel eens, dan heb ik ook een identiteit.
Maar ik zal heel mijn leven wel een beetje jaloers zijn op de echte Indo's.
Niet om hun cultuur of levensstijl want die heb ik me van jongsafaan eigen gemaakt.
Maar vooral om hun afkomst, die veel spannender is dan de reeks Utrechtse aannemers en één kleurenblinde behanger (mijn opa) waar ik van afstam.
Volgens mijn moeder zat er één Zwitser in haar stamboom, maar daar word ik niet warm of koud van.
In de stamboom van Indo's zitten behalve één of meerdere bekoorlijke of goed kokende Adinda's altijd een hele rits avontuurlijke Fransen, Duitsers, Belgen en een enkele verdwaalde Engelsman of Portugees.
Dat is different cook.
Wat te doen, als Nederlands-Indische man met een saaie stamboom?
Met zoet gefluit kreeg ik een mooit, lief en intelligent Indisch meisje in 1964 zo ver dat ze met mij wilde trouwen.
We kregen twee zoons en wat ik zelf nooit kon bereiken heb ik hen nu toch kunnen meegeven: ze zijn Indisch.
Ze hebben een massa nationaliteiten in hun bloed en een gezonde behoefte aan rijstmaaltijden.
Zo is alles toch nog goed gekomen.
Foto 1: 1963: Foto's kijken met met Maja Indorf (Tanah-Merah 1940). We trouwden een jaar later.
Foto 2: 1947/48: Schoolvoetbalgroepje Thereasiaschool S'baja (ik ben het blanke jongetje)
Opmerkingen