ONDERZOEKSNOTITIE Het Onderwijsonrecht jegens de kinderen van Indo repatrianten1950/60.
Aan:Indoscholieren uit die tijd & belanghebbenden Betreft:De impact van verouderde eindtermen op de Indische gemeenschap >Inleiding:Een systeem gebaseerd op een koloniaal verleden Onderzoek wijst uit dat Indo scholieren in de jaren 60 te maken kregen met onderwijseindtermen die niet aansloten bij de realiteit.
Deze golden zowel in Nederland als in de koloniën en waren gestoeld op een strikt koloniaal gezichtspunt.Dit uitte zich in twee grote obstakels:zeer verouderde wiskunde en een uiterst rigide benadering van het taalonderwijs. >Het glazen plafond in Ned-indië In het voormalige Ned-Indië was het onderwijssysteem ingericht op het creëren van een 'middenkader'.De koloniale overheid had behoefte aan loyale burgers die het bestuur konden vormen tegenover de grote inlandse bevolking.
Omdat Indo-Europeanen werden toegelaten tot de Europese scholen,leverde het doorlopen van drie jaren HBS een diploma op dat gelijk stond aan de Mulo/Ulo.Dit werd als goed eindstation beschouwd. Het systeem was niet erop ingericht voor nog hogere bestuurslagen;men had Indos nodig voor de uitvoering,niet voor de regie.Wat betekende dat voor de kinderen van repatrianten1950-60 in Nederland >Het centraal eindexamen was een obstakel voor deze leerlingen.De valstrik zat in de passieve vertaling in de bovenbouw.
Dit werd hier veel te eenzijdig getoetst.Vóór de grote mammoetwet werd taalbeheersing in de bovenbouw niet gemeten aan de hand van een actieve communicatie begrip, maar uitsluitend op het passieve vertalen.Men moest teksten omzetten naar een gekunsteld, perfect"PolderNederlands"Dit systeem bevoordeelde de Nederlandse leerling die gewoon hun "eigen taal" beheerste en zich zo een zwak actief vreemde taalgevoel kon permitteren >De drievoudige misrekening.Voor de meertalig Indische Nederlander werkte dit systeem dus als een barrière die drie keer hoger uitpakte Begrip van de taal was uitstekend en vaak beter dan van de klasgenoten.
Culuur, bloed en adat maakten de essentie van de tekst al voldoende duidelijk.In een proefvertaling ging het mis.De eis om alles in starre Nederlandse idioomvormen te gieten, sloot de deur voor hen.Zij die dachten en voelden in de taal zelf.Het resultaat was onterecht onvoldoendes voor vreemde talen,zodat zij hun school niet konden afmaken of doorstuderen. Meertaligheid werd langs een te smalle meetlat gelegd. Conclusie:Een eerherstel voor de geschiedenis. Pas in de jaren70 werd het taalonderwijs fundamenteel anders.De nieuwe Indo-generaties konden zo alsnog hun weg vinden naar het hoger onderwijs en later naar mooie posities in bijvoorbeeld deTweede Kamer. Dit lag niet aan een verschil in intelligentie, maar aan een hersteld systeem. Voor het Indokind uit de jaren50>systeem:foutief en niet capaciteitgericht.
"Onthou goed, jij was je tijd vooruit in een systeem dat geen oog had voor jouw achtergrond" Hartelijke groet, Iwan Struyk (ec-wi)
Opmerkingen