Wist jij dat Nederland, rond 1900, in volle glorie van zijn koloniale macht, de Nederlandse staat vrouwen en kinderen uitmoordde — bijvoorbeeld tijdens expedities door Indonesië? Dat onder leiding van militairen zoals Colijn, onschuldige levens werden verwoest? Dat deze gruwelen — hoe bruut ook — vaak ontbreken in onze geschiedenisboeken? Wat we doorgeven aan onze kinderen, kent dit nauwelijks.
Wist je dat?
Wist je dat die erfenis — dat vergeten, die pijn — doorwerkt in de mensen die ik bijna dagelijks ontmoet tijdens mijn opleidingen en workshops?
Mensen die zichzelf onzichtbaar voelen. Die bang zijn hun stem te gebruiken. Mensen die worstelen met daadkracht.
Mensen die het gevoel hebben iets te dragen van generaties vóór hen — alsof ze daardoor wankelen, zoeken, zichzelf kwijt zijn.
En dat die diepe, onzichtbare last — hoe ongrijpbaar ook — doorwerkt, misschien zelfs lichamelijk, generaties later.
Neem even een moment. Adem. Voel wat dit doet, wat dit betekent — en wat ik je uitnodig te doen.
Want dit gaat niet over oude koeien uit de sloot halen. Niet over wroeging of schuld.
Dit gaat over liefde. Over kracht. Over wijsheid.
Dit gaat over voluit leven — nu.
Maar ook over erkennen wat vergeten is.
Erkennen wat verdrongen is.
Dat onze ziel vraagt om gezien te worden. Om een plek. Om eer.
Zolang we dat niet doen — zolang we die geschiedenis niet onder ogen komen — blijven we symptomen dragen. Blijven we cycli herhalen.
Blijven we oorlog maken — innerlijk en uiterlijk — zonder te beseffen dat we geschiedenis herbeleven. Herhalen.
Met de pijn van onze Indonesische, Surinaamse, Afrikaanse voorouders — koloniaal leed dat niet alleen zij droegen, maar dat doorwerkt in ons.
Nu — met kerst — laten we even stilte toe.
Laten we licht brengen in de duisternis van onze ziel.
Brengen we al onze voorouders naar het licht.
Zien we elk verhaal, elke pijn, elke stem.
Daders, slachtoffers — alles mag gezien worden.
En laten we — broers en zusters op deze planeet, in dit universum — onze hand reiken.
Kijken of we dit jaar echte vrede kunnen scheppen.
Of we onze leiders mogen uitnodigen hun hart te openen.
En of wij — samen — mogen vieren dat we leven.
Opmerkingen