Christmas Story van het jaar 2010
ingezonden door
Han Dehne(Pak Han) te Den Helder.


De duisternis heeft het niet begrepen.

Eigenlijk is dit geen kerstverhaal. Het is niet eens een verhaal; het is een verslag, een doodgewoon verslag van iets dat ergens gebeurde, en dan mist het zelfs nog de aktualiteit die een verslag gewoonlijk kenmerkt, want het is al méér dan 65 jaar geleden gebeurd.

Wie bekommert zich daar nu nog om??

Maar het kertsverhaal, het echte kerstverhaal, was tenslotte ook niet zomaar een verhaal.

Ook dat is oud nieuws, van zo'n 2010 jaar geleden, wat doen dus die paar decennia ertoe? Overigens bestaat er nog een eigenaardige overeenkomst, al zult u die misschien wat vergezocht vinden.

Het oude kerstverhaal speelde zich af in een stal, dat van 65 jaar geleden gebeurde ook in een stal. Nu ja, geen echte stal, maar het leek er wel veel op. Het was een sombere loods, waarin een vrijwel permanente duisternis heerste. Maar daarbuiten straalde het licht fel en glorieus, zowel overdag als 's nachts.

Die loods stond namelijk in een tropisch gebiued, onder een gloeiende brandende zon, maar ook onder een fantastische sterrenhemel en een maan die veel groter leek dan men ooiit in europa ziet.

Er woonden mensen in die loods, hoewel wonen een beetje te sterk is uitgedrukt. Ze waren opgeborgen. Want iets verder daarbuiten, liet de zon of de maan kleine vonkjes glinsteren vanaf het prikkeldraad, voor zover dat in de loop van de jaren niet al verroest was, want het duurde nu al jaren - of waren het misschien eeuwen?

Je kon het zo niet zeggen, je was te moe en te ziek en te zwak om zelfs de uren en dagen bij te houden. Dat deed je aan het begin, nu was dat allang voorbij. Je werd meer met de eeuwigheid geconfronteerd dan met de dag of het uur, want er stierven er zoveel, naast je en overal om je heen, door honger, dysentrie, andere tropische ziekten - of alleen maar omdat ze niet meer wilden leven. Hun laatste sprakje hoop was uitgedoofd.

Niettemin probeerden ze het nog een beetje te rekken in dat concentratiekamp. Waarom, ach dat wist je eigenlijk niet meer. Aan het einde van de oorlog, aan de bevrijding kon je allang niet meer geloven. Je leefde verder uit een soort routine, in een verdoofde toestand, afgestompt en met nog maar één drift, die zo nu en dan als een wild beest naar je keel sprong; eten, eten, maakt niet uit wat. Maar er was niets, ze werden systematisch uitgehongerd. Zo nu en dan ving iemand wel eens een slang, of een ander dier, een rat bijvoorbeeld. Besteed er maar geen aandacht aan, niemand die het heeft overleefd praat daar nog graag over. Er was één man in dat kamp, die nog iets eetbaars bezat. Een kaars, een gewone waskaars.

Natuurlijk had hij die destijds niet meegenomen of bewaard om op te eten. Een normaal mens eet geen kaarsvet, hoewel ze zeggen dat de kozakken er vroeger gek op waren. Hoe dan ook; het is vet, dat moet je niet onderschatten wanneer je alleen maar uitgeteerde geraamten om je heen ziet - waarin je ook jezelf herkent.

Als de marteling van de honger helemaal niet meer was uit te houden nam hij die kaars - die hij goed had verborgen in een verfomfaaid koffertje en hij kloof eraan. Maar hem opeten deed hij niet. Hij beschouwde die kaars als zijn laatste redding. Op een keer toen iedereen krankzinnig werd van de honger (en dat zou nu niet zo lang meer duren) zou hij die kaars opeten.

Ik hoop niet dat u het gek of weerzinwekkend vindt. Zijn kameraden vonden het heel gewoon in die tijd. Hij had trouwens een klein stukje van die kaars aan enkelen beloofd. Het werd hun levenstaak, hun voortdurende zorg, erop te letten dat hij de kaars achteraf toch niet helemaal alleen opat. Zij beloerden en bespioneerden hem en zijn koffertje dag en nacht. Misschien bleven ze wel leven, omdat zij zo'n belangrijke taak moesten vervullen

Op een dag ontdekten ze dat het Kerstmis was. Heel toevallig was iemand daarachter gekomen, na langdurige berekeningen aan de hand van kleine streepjes en inkervingen in een balk. Hij vertelde het aan iedereen. "Volgens jaar kerstmis zijn we thuis"; voegde hij er nogal mat en emotieloos aan toe.

Ze knikten, of reageerden helemaal niet. Dat hadden ze nu al een paar jaar gehoord. Toch waren er wel een paar die zich daaraan vastklampten. Je kon immers nooit weten. Dat was heel vreemd om te zeggen. Het klonk als een zwak, nauwelijks hoorbaargeluid uit een onafzienbare verte, iets volkomen onwerkelijks uit een ver, ver verleden. Toen zij iemand - misschien zonder enige bedoeling, maar misschien ook wel,; "met kerstmis branden de kaarsen en luiden de klokken".

Die opmerking ging langs de meesten van hen heen. Het interesseerde ze niet, hij sprak over iets dat geheel buiten hun bestaan viel - maar toch had dat de wonderlijkste en meest onverwachte gevolgen.

Toen het al laat in de avond was geworden, en iedereen daar zo'n beetje op de planken lag, met zijn eigen gedachten, of eigenlijk helemaal zonder gedachten, werd onze vriend onrustig. Hij schoof naar zijn koffertje en haalde de kaars tevoorschijn. Zij konden het heel goed zien in het donker, die witte kaars. Hij eet hem op dachten zij als hij nu ook maar aan ons denkt. Zij loerden naar hem door hun oogharen. Hij legde de kaars op zijn brits en zij zagen hem naar buiten verdwijnen waar een klein vuurtje smeulde. Hij keerde terug met een brandende spaander. Als een spook dwaalde dat kleine vlammetje door de loods tot het zijn plaats weer bereikte, vlak bij hun. Toen gebeurde er iets vreemds. hun vriend nam die spaander, dat vuur, en stak zijn kaars aan.

De kaars stond op zijn brits en brandde.

Ze wisten niet hoe iedereen dat zo onmiddellijk ontdekte, maar het duurde niet lang of de ene schaduw na de andere schoof nabij, halfnaakte kerels, waarvan je de ribben kon tellen, met holle kaken en brandende honger-ogen, zwijgend vormden zij een kring om die brandende kaars.

Eén voor één kwamen ze naar voren, die naakte mannen, ook de dominee en de pastoor. Je kon niet zien dat ze dominee of pastoor waren, want ze waren ook maar een stuk uitgemergelde ribbenkast, maar ze wisten het toevallig.

De pasatoor zei met een hese stem, het is kerstmis. Het licht schijnt in de duisternis. En toen zij de dominee, en de duisternis heeft het niet begrepen.

Het is al is mij niet vergis uit het evangelie volgens Johannes. Je kunt het in de bijbel vinden, maar die nacht, om deze kaars, was het geen geschreven woord van eeuwen geleden. Het was een levende werkelijkheid, een boodschap voor dit uur en voor ons, voor ieder van ons.

Want het licht scheen in de duisternis en de duisternis begreep het niet. Op dat moment beredeneerde zij het niet zo, maar dat was wat ze voelden, zwijgend rond dat kerstlicht, die witte kaars, die spitse vlam.

Daar was iets heel bijzonders mee. De kaars was witter en slanker dan ze daarna ooit hebben gezien. En die vlam, het was een kaarsvlam die tot de hemel reikte waarin ze dingen zagen die niet van deze wereld zijn. Niemand zal ooit in staat zijn om daarover te vertellen, niemand van hen trouwens, die nu nog leeft. Dat was een geheim. Een geheim tussen het kerstkind en hun. Ze wisten toen zeker dat het bestond dat het leefde onder hen en voor ons. Ze zongen in stilte. Ze baden zonder een woord en ook hebben ze gehoord dat klokken begonnen te luiden en dat een engelenkoor liederen aanhief. Ja, dat weet ik heel zeker en er zijn wel 100 getuigen, waarvan de meesten niet meer kunnen spreken, ze zijn niet meer hier, maar dat betekent niet dat ze het niet meer zouden weten.

Daarginds, diep in de moerassen en de jungle zongen ijle engelachtige stemmen kerstliederen voor hen en galmde het brons van duizend klokken.

Waar dat alles vandaan kwam, dat blijft ook een geheim. De kaars brandde hoger en hoger, spitser en spitser, tot aan het uiterste nokje van die hoge donkere loods en toen daar doorheen, tot aan de sterren en alles werd wit van het licht, zoveel licht heeft later nooit meer iemand gezien. Ze voelden zich vrij en opgeheven en kenden geen honger meer. Die kaars had niet alleen hun vriend gevoed, die kaars had hun allemaal gevoed en sterker gemaakt. Er kwam geen einde aan het licht en toen iemand zacht zei `volgend jaar kerstmis thuis` geloofden ze dat deze keer onvoorwaardelijk. Want het licht had hun zelf die boodschap meegedeeld, het stond in vurige letters in die kerstvlam geschreven.

De hele nacht heeft de kaars gebrand. Er is geen kaars ter wereld die zo lang en zo hoog kon branden. Toen het ochtend was waren er een paar die zongen. Dat was in geen jaren gebeurd. Die kaars heeft velen van hen het leven gered, want toen wisten ze dat het nog de moeite waard was om verder te gaan, dat ergens aan het eind op ieder van ons een thuis wacht.

SELAMAT HARI NATAL DAN SELAMAT TAHUN BARU


*********************************************************************

Veel Hollanders, veel Indisch-Nederlanders en nog veel andere mensen in de tropen waren tot hun dood trouw aan de koningin en hun vaderland "Nederland"
Maar toch weten nu nog steeds veel bewoners van heel Nederland niet eens
over het bestaan
van:
Nederlands-Indië
Indisch-Nederlanders
en de Indiëgangers.

Het wordt tijd dat hierover lessen gegeven wordt op alle scholen in heel Nederland
en ook een maandelijkse informatie over
Nederlands-Indië
Indisch-Nederlanders
en de Indiëgangers
publicatie van de Nederlandse regering op alle TV omroepen in Nederland, Radio omroepen in Nederland en de kranten in heel Nederland.



Het prachtig kerst-verhaal of kerst-vreslag hierboven
is ingezonden door
Han Dehne in Den Helder.
Het is een educatief, informatief, psychologisch en wonderbaar verhaal(verslag)
Deze posting is gekozen tot het Christmas Story van het jaar 2010
.
Ik verzoek hierbij aan Han Dehne om zijn huisadres + poscode even te emailen
naar benvinkben@hotmail.com
Na ontvangst van zijn email adres stuur ik een DVD naar Han Dehne.


Han Dehne(PakHan)
  • Man
  • Den Helder, Noord Holland
  • Nederland



Weergaven: 9

Hierop reageren

ADVERTENTIE.

WORDT ICM ABONNEE VOOR  4 EURO IN DE MAAND

Schrijf U vandaag nog in voor ICM abonnee.

ook kan U hier inschrijven voor traktaat van Wassenaar. Donaties zijn van harte welkom
U bent € 50 verschuldigd als deelnemer ACTW66, en U heeft 1 jaar gratis een ICM Abonnement en toegang tot ons Video-kanaal, het  enige Indisch Kanaal !  

Steun ACTW66 ! 

Uw donatie  kan U storten op Rabo rekening NL41 RABO 03977255 07   ten name van F.Schwab / ICM Online onder vermelding van donatie Traktaat van Wassenaar.

ICM PRIVACYVERKLARING

Lees onze ICM algemene voorwaarden   -- >Hier

KVK - nummer 72173122

ICM Project & Events, organiseert seminar  naar het boek "Overleven door het denken in projectstrategieen.

.

Advertenties

==> NAAR SAM SAM MUSIC

De lente breekt aan, wat dacht U van uw tuin in bamboo design? 

https://bamboedesign.nl/

Het boek "Rapport traktaat van Wassenaar" €  50 exclusief verzendkosten, donaties boven € 50 ontvangen het boek kosteloos. Deelnemers  die zich inschrijven voor ACTW66 kosteloos. Boek wordt vrijgegeven nadat deze aan het nieuwe kabinet is overhandigd

www.calbona.nl

Graag bestel ik het ICM Jaarboek "Toegang tot de Indische Wereld"  prijs 19,95 exclusief  verzendkosten € 3,95  Bestellen

hier !  

Velen lezen nu al mijn pas uitgebrachte boek "Voorbode van het turbulente Millennium" .................

INDISCHE NEDERLANDER AAN HET WOORD. ===>>> 

Zie verder Hier 

ICM/MSN de geschiedenis van de Indische  een digitale guerrilla

kik hier on te downloaden

 http://www.diasporaindonesia.org/

=Onderzoekrapport naar tegoeden

particuliere bank en - levensverzekering van Nederlanders in Indie 1940 -1958

klik HIER

========================

Rapport

Diaspora Dispatch Memorizer for prime Minister Mark Rutte 

Download EJOS Newsletter

HIER / HERE

 

Recensie “door de ogen van het kind”  De vader van een bekende schrijver overleefde het jappenkamp door op zijn tellen te passen en door de macht van het getal de macht over zijn leven in eigen hand te houden (Adriaan van Dis, Indische Duinen). 

Leo Blokhuis schrijft boek over Indo-Rock De bekende popmuziekhistoricus Leo Blokhuis (onder andere bekend als deskundige en DJ van de “Top 1000 Aller Tijden” die aan het eind van ieder jaar op TV te zien is) is momenteel druk bezig met een standaardwerk over Indo-Rock.…  Doorgaan  

 Buitenkampers Sinds de première heeft nu al ruim 5000 bezoekers getrokken Doorgaan

 Farewell to the Indies (De Engelse vertaling van  het  boek "Weg uit Indië", verschenen in 2012) is nu op website  www.hansvervoort.nl 

gratis te downloaden als ePub, PDF-file, Kindle-file of Word-file

Of hier op ICM site downloaden HIER.



Het besluit om onderzoek naar dekolonisatie van Nederlands-Indiē uit eigen zak te betalen is een diplomatieke beslissing

Mijn levensverhaal - 5     door onze correspondent in Nieuw Zeeland, Adrian Lemmens  doorgaan

Column van Ellen Hauwert


 

Likeur met spekkoek smaak predikaat fine and excellent!   Doorgaan

Pasar Malam Selamat 

Datang in Holland - boek verkrijgbaar bij Amazon.met  vertaalde  Nederlandse artikelen - Engels Doorgaan  

 

www.prepaidunion.com

 



© 2019   Gemaakt door F.Schwab (ICM Editor).   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden